II SA/Kr 371/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 28 stycznia 2025 r., znak WI-I.7840.2.105.2024.JO w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 215/6740.2/2018 z 26 lutego 2018 r. znak: AU-01-1.6740.2.63.2017.PMA zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. T. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Przebudowa poddasza i nadbudowa budynku wielorodzinnego polegająca na podniesieniu ścianki kolankowej od strony elewacji tylnej, budowa okien w elewacji frontowej i tylnej oraz okien połaciowych, zmiana sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne, przebudowa istniejącego szybu windowego, rozbudowa wewnętrznych instalacji wod.-kan., c.o., gaz, enn. na działce Nr [...] obr. [...] przy P. 8 w K.". Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem 4 kwietnia 2018 r. Kolejno została przeniesiona decyzją Prezydenta nr 179/6740.5/2022 z 17 czerwca 2022 r. znak AU-01-2.6740.5.201.2022.BLE na nowego inwestora – P. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Ta z kolei decyzja stała się ostateczna z dniem 23 czerwca 2022 r. W dniu 16 sierpnia 2023 r. do Prezydenta wpłynął wniosek A. W., K. W. i F. W. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej "K.p.a.", tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wnioskodawcy oświadczyli, że o decyzji Prezydenta Miasta Krakowa dowiedzieli się 2 sierpnia 2023r., "gdy wobec prowadzenia prac, w tym naruszających budynek numer [...] Zarząd Wspólnoty dokonał kwerendy w Wydziale Architektury." Podnieśli, że realizowana nadbudowa bezpośrednio ingeruje w ich prawo własności. Prezydent Miasta Krakowa wezwaniem z 29 sierpnia 2023 r. znak: AU-01-1.6740.1.198.2023.EKO wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie decyzji, której dotyczy wznowienie oraz przedłożenie dowodu potwierdzającego datę powzięcia wiedzy o tej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji wnioskodawczyni wskazała, że chodzi o decyzję nr 215/6740.2/2018 z 26 lutego 2018 r. Jako dowód zaś daty powzięcia informacji o decyzji stwierdziła, że "data powzięcia informacji została podana w piśmie inicjującym dodatkowo wnoszę o przesłuchanie na wskazaną okoliczność S. F. zamieszkałej w K. P. [...] jako członka Zarządu Wspólnoty, która dokonywała kwerendy w Wydziale Architektury". Wezwaniem z 5 grudnia 2023 r. znak: AU-01-1.6740.1.198.2023.EKO Prezydent Miasta Krakowa wezwał K. T. do: 1) wskazania, kiedy rozpoczęto prace objęte kwestionowaną decyzją, 2) wskazania, "czy przekazywał skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wiedzę o kwestionowanej decyzji, a jeśli tak, to w jakich okolicznościach i w jakim terminie, 3) "przekazania kopii korespondencji ze skarżącą Wspólnotą Mieszkaniową" 4) przedłożenia kopii dziennika budowy. Pełnomocnik inwestora (ww. spółki) telefonicznie 19 grudnia 2023 r. poinformował, że decyzja z 26 lutego 2018 r. została przeniesiona na spółkę, a do 2018 r. zarządcą budynku [...] był "W. "G." D. (poz. 7 z decyzji pozwolenia na budowę nr 215/6740.2/2018). W takim razie właściciele budynku [...] [...] powinni być powiadomieni o decyzji nr 215/6740.2/2018". Kolejno, wezwaniem z 20 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał inwestora do przedłożenia kopii dziennika budowy, "przekazania kopii korespondencji ze skarżącą Wspólnotą Mieszkaniową", oraz odpowiedzi na pytania, kiedy rozpoczęto prace objęte decyzją oraz czy przekazywał "skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej wiedzę o kwestionowanej decyzji, a jeśli tak, to w jakich okolicznościach i w jakim terminie". Następnie, wezwaniem z 20 marca 2024 r. organ I instancji wezwał D. W. "G. Zarządzanie i administrowanie nieruchomościami, do wskazania: "czy przekazywał wnioskodawcom wiedzę o kwestionowanej decyzji, a jeśli tak, to w jakich okolicznościach i w jakim terminie" oraz "przekazania kopii korespondencji z wnioskodawcami". Spółka odpowiedziała na wezwanie Prezydenta w piśmie z 18 stycznia 2024 r., 22 stycznia 2024 r. zaś przedłożyła kopię dziennika budowy. Z zapisów dziennika budowy wynika, że został on wydany 12 kwietnia 2018 r., a rozpoczęcie robót budowlanych i rozbiórkowych nastąpiło 25 lipca 2019 r. Pismem z 22 marca 2024 r. wnioskodawczyni złożyła ponaglenie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta. Postanowieniem z 25 kwietnia 2024 r. Prezydent wskazał nowy termin załatwienia sprawy, tj. 2 miesiące od daty otrzymania tego postanowienia. Pismem z 29 kwietnia 2024 r. D. W. odpowiedział na wezwanie Prezydenta z 20 marca 2024 r. Postanowieniem z 8 maja 2024 r. Wojewoda stwierdził bezczynność i przewlekłość Prezydenta w załatwieniu sprawy. Finalnie Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 24 czerwca 2024 r. znak: AU-01-1.6740.1.198.2023.EKO, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2, 147 i art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent stwierdził, że wnioskodawczyni nie udowodniła, że zachowała termin wynikający z art. 148 § 2 K.p.a. Organ I instancji przyjął, że wiedzę o decyzji wnioskodawczyni powzięła najpóźniej na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej, które odbyło się w marcu 2018 r. Prezydent uznał zatem, że termin do złożenia podania o wznowienie upłynął w kwietniu 2018 r. Organ I instancji nie dał wiary, że wnioskodawczyni o ww. decyzji dowiedziała się dopiero 2 sierpnia 2023 r. A. W. wniosła zażalenie na ww. postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 24 czerwca 2024 r., zarzucając naruszenie: - art. 11 K.p.a., poprzez brak poczynienia przez organ I Instancji stosownych, właściwych ustaleń i przekonania o zasadności wydanego postanowienia; - art. 148 § 2 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca naruszyła miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania od dnia, w którym dowiedziała się o wydaniu skarżonej decyzji; - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków zażalenia skarżąca podniosła m.in., że w odpowiedzi na wezwanie organu o uprawdopodobnienie daty powzięcia informacji o przedmiotowej decyzji, skarżąca w piśmie z 7 września 2023 r. wskazała, że data 2 sierpnia 2023 r. wynikała z dokonania przez S. F., jako członka zarządu wspólnoty kwerendy w Wydziale Architektury i zawnioskowała o przesłuchanie na tę okoliczność świadka. Zdaniem skarżącej organ I instancji błędnie nie przesłuchał tego świadka, nie dokonał też weryfikacji w Wydziale Architektury. Według skarżącej zwrócenie się przez Prezydenta do inwestora z zapytaniem w jakiej dacie rozpoczął prace i do byłego zarządcy budynku przy ul. [...] czy i kiedy informował mieszkańców o kwestionowanej decyzji, jest całkowicie oderwane od przepisów. Skarżąca podkreśliła, że nie brała udziału w zebraniach mieszkańców w 2018 r., a zatem brak jest dowodów, że D. W. zawiadomił ją o decyzji. Zarzuciła także, że organ z jednej strony żądał udowodnienia daty powzięcia decyzji, a z drugiej strony w uzasadnieniu decyzji pisał o uprawdopodobnieniu tej daty. W postępowaniu II instancji Wojewoda Małopolski wezwał pismami z 4 września 2024 r.: 1) inwestora, do udzielenia informacji dotyczącej okoliczności zlokalizowania tablicy informacyjnej budowy przedmiotowej inwestycji, 2) Wspólnotę Mieszkaniową "[...] do udzielenia informacji i przedłożenia dowodów na fakt, że administrator budynku przy ul. [...] poinformował Zarząd Wspólnoty o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz że sprawa została poruszona na zebraniu wspólnoty mieszkaniowej pod koniec marca 2018 r. Z kolei pismem z 31 października 2024 r. Wojewoda wezwał skarżącą do udzielenia informacji, czy WM "[...] powołała Zarządcę Nieruchomości oraz kto reprezentuję Wspólnotę wraz z podaniem adresu korespondencyjnego. Postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. znak: WI-I.7840.2.105.2024.JO Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), dalej "P.b.", uchylił ww. postanowienie Prezydenta z 24 czerwca 2024 r. w zakresie podstawy prawnej zawartej w sentencji: "Na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 2, 147 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572.)" i w tym zakresie orzekł: "Na podstawie art. 149 § 3, art. 150 § 1 w związku z art. 147, art. 148 § 2, art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 tekst jednolity)", w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżone postanowienie I instancji w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 16 § 1, art. 148, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 3 K.p.a. Przywołując tezy z orzecznictwa wskazał, że bieg terminu 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Chodzi więc tu o uzyskanie przez stronę informacji pozwalających zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, to jest nazwę organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Wojewoda podkreślił, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o decyzji, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o niej. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Dalej organ II instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego datę 2 sierpnia 2023 r. powzięcia wiedzy o decyzji, wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Wojewody organ I instancji podjął właściwe czynności mające na celu zbadanie zachowania terminu wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a., w tym: - pismem z 29 sierpnia 2023 r. wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków we wniosku poprzez wskazanie decyzji, której dotyczy wznowienie oraz o przedłożenie dowodu potwierdzającego wskazaną w piśmie z 9 sierpnia 2023 r. datę powzięcia wiedzy o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie, - wezwaniem z 5 grudnia 2023 r. Prezydent wezwał inwestora do przedłożenia dziennika budowy oraz wyjaśnień w zakresie, czy przekazywano wnioskodawcom wiedzę o inwestycji i w jakim terminie to miało miejsce. Dalej organ II instancji stwierdził, że w piśmie z 18 stycznia 2024 r. inwestor wskazał, że mieszkańcy kamienicy przy ul. [...] w K. byli poinformowani o kwestionowanej decyzji już na przełomie lutego i marca 2018 r. za pośrednictwem administratora nieruchomości - D. W., prowadzącego działalność pn.: D. W. "G. Zarządzanie i Administrowanie Nieruchomościami z siedzibą w K.. Według informacji udzielonych przez inwestora D. W. administrował budynkiem przy ul. [...] w okresie od lutego 2011 r. do grudnia 2021 r. Kolejno Wojewoda stwierdził, że w piśmie z 29 kwietnia 2024 r. D. W. wskazał, że korespondencja w zakresie sprawy objętej wnioskiem o wznowienie była przekazywana Zarządowi Wspólnoty. Wskazał też, że sprawa przebudowy poddasza i nadbudowy budynku przy [...] była poruszana w punkcie "sprawy bieżące" na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...], które odbyło się z końcem marca 2018 r. Rozpoczęcie robót budowlanych i rozbiórkowych nastąpiło 25 lipca 2019 r., a D. W. jako zarządca nieruchomości reprezentował wówczas Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] będącą stroną postępowania w czasie procedowania spornego pozwolenia na budowę w 2018 r. i był informowany o toczącym się postępowaniu. Ostatecznie organ I instancji przyjął, że wiedzę o decyzji skarżąca powzięła najpóźniej na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej, które odbyło się w marcu 2018r., termin zatem do złożenia podania o wznowienie upływał w kwietniu 2018 r. W świetle tych ustaleń Prezydent uznał, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Podtrzymując ocenę dokonaną przez organ I instancji w kwestii niedochowania przez skarżącą terminu, Wojewoda wskazał jednak na okoliczność umieszczenia tablicy informacyjnej w miejscu prowadzenia robót budowlanych, w związku z czym zdaniem organu II instancji wnioskodawczyni miała możliwość dowiedzenia się o fakcie wydania przedmiotowej decyzji także poprzez zapoznanie się z tablicą w styczniu 2023 r. Według Wojewody, zasadniczo rozpoczęcie robót budowlanych jest integralnie związane z umieszczeniem na ogrodzeniu terenu objętego inwestycją tablicy informacyjnej, która jest informacją zamieszczoną w miejscu publicznym noszącą znamiona obwieszczenia o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można przy tym racjonalnie twierdzić, że mimo prawidłowego ustawienia tablicy informacyjnej podmiot sąsiadujący z nieruchomością inwestycyjną nie wiedział o fakcie wydania pozwolenia na budowę i o zasadniczej treści tej decyzji administracyjnej - udzieleniu pozwolenia. Rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę jest bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji. Ujawnienie tych okoliczności uzasadnia złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż okoliczności te wprost wskazują, iż w sprawie wydana została decyzja, której nie doręczono stronie. Kolejno organ II instancji ustalił, że zawiadomienie o zamierzonym terminie rozpoczęcia robot budowlanych w PINB w Krakowie - Powiat Grodzki miało miejsce na początku lipca 2019 r. i zostało dokonane przez poprzedniego inwestora - K. T.. Natomiast umieszczenie tablicy informacyjnej budowy na elewacji frontowej, przy wejściu głównym do budynku przy [...] w K., miało miejsce 17 stycznia 2023 r. w ślad do wskazania kontroli formalnoprawnej PINB w Krakowie - Powiat Grodzki. W załączeniu przekazano zdjęcia tablicy informacyjnej budowy oraz kopię dziennika budowy z wpisem potwierdzającym odbycie ww. kontroli PINB. Powyższe wyjaśnienia inwestora dotyczące tablicy informacyjnej potwierdza zdaniem Wojewody także weryfikacja tych informacji na podstawie ogólnodostępnych zdjęć budynku dostępnych na stronie Google Street View - na portalu dostępne jest zdjęcie: "Data zdjęcia: mar 2023", na którym wyraźnie widać, iż po lewej stronie wejścia do budynku nr [...] umieszczona jest tablica informacyjna. Miejsce umieszczenia tablicy pozwala na łatwość w dostępie do danych na niej umieszczonych, a widnieją na niej pełne dane dotyczące decyzji. Zarówno skarżąca jak i S. F. na co dzień mieszkają w budynku zlokalizowanym przy [...] nr [...]. Zatem co najmniej od stycznia 2023 r. miały możliwość zapoznania się z treścią tablicy informacyjnej, gdyż jest ona zlokalizowana na elewacji frontowej budynku nr [...], w miejscu widocznym i ogólnodostępnym. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że postanowienie Prezydenta z 24 czerwca 2024 r. odpowiada prawu, jako że w sytuacji, kiedy organ dysponuje dowodami podważającymi wiarygodność oświadczenia co do spełnienia powyższego terminu, zobligowany jest kwestię tą wyjaśnić, a strona wnosząca udowodnić prawdziwość twierdzeń zawartych we wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy organ II instancji uznał fakt zapoznania się przez S. F. z decyzją 2 sierpnia 2023 r. za nieprzesądzający, że wnioskodawczyni o decyzji nie dowiedziała się wcześniej z tablicy informacyjnej umieszczonej w sposób powszechnie dostępny już od 17 stycznia 2023 r. Dlatego za bezzasadne uznał Wojewoda przesłuchanie ww. jako świadka. Dodatkowo organ II instancji zwrócił uwagę, że skarżąca wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...] mieszczącego się w budynku położonym przy ul. [...]działka nr ewid.[...]) co potwierdzają zapisy w księdze wieczystej nr [...] (prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla K.-P. w K., IV Wydział Ksiąg Wieczystych). Z własnością tego lokalu związany jest udział w działce nr [...] o pow. 6a 41 m2 oraz częściach wspólnych budynku nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, objętych kw [...] w [...] części. Natomiast z księgi wieczystej nr [...] wynika, że w budynku przy ul. [...] w K., wyodrębnionych jest łącznie 9 lokali użytkowych i 12 lokali mieszkalnych. Zgodnie z danymi z bazy internetowej REGON Głównego Urzędu Statystycznego (https://wyszukiwarkaregon.stat.gov.pl), pod numerem [...] zarejestrowana jest Wspólnota Mieszkaniowa "[...] ul. [...] [...] Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015, poz. 1892) co do zasady podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej jest jej Zarząd, co ma znaczenie przy ocenie interesu prawnego wnioskodawczyni. Końcowo organ II instancji wyjaśnił, że brak jest dowodów, że skarżąca dowiedziała się o kwestionowanej decyzji na przełomie lutego i marca 2018 r., czy ewentualnie z chwilą rozpoczęcia robót budowlanych 25 lipca 2019 r., które były prowadzone wewnątrz budynku. Wojewoda zwrócił także uwagę, że błędnie został przez Prezydenta powołany punkt 5 art. 145 § 1 K.p.a., gdyż wniosek o wznowienie postępowania nie obejmował przesłanki z pkt 5 art. 145 § 1 K.p.a. a przesłankę z pkt 4 tego artykułu. Stąd w opinii organu ww. przepis został wskazany w sentencji zaskarżonego postanowienia przez zwykłą omyłkę, dlatego organ II instancji postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w zakresie podstawy prawnej. A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie Wojewody Małopolskiego z 28 stycznia 2025 r., zarzucając naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy: a) w szczególności przez uznanie, że samo gołosłowne, pisemne twierdzenie D. W. - byłego administratora nieruchomości [...] [...] w K. – o rzekomym poinformowaniu mieszkańców nieruchomości o kwestionowanej decyzji Prezydenta na przełomie lutego i marca 2018 r., a następnie twierdzenie o rzekomym poinformowaniu o niej zarządu wspólnoty, oraz twierdzenie o rzekomym poruszeniu kwestii skarżonej decyzji Prezydenta na zebraniu mieszkańców budynku [...] [...] z końcem marca 2018 r. pod pozycją sprawy bieżące, jest wystarczające dla ustalenia daty powzięcia przez skarżącą wiadomości o powyższej decyzji Prezydenta dotyczącej przebudowy i nadbudowy budynku przy pl[...] b) w szczególności przez uznanie, że samo zainstalowanie informacyjnej tablicy budowlanej na elewacji frontowej przy wejściu do budynku [...] co miało miejsce 17 stycznia 2023 r., miało rzekomo spowodować, że z tą datą skarżąca dowiedziała się o skarżonej decyzji Prezydenta; c) poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania świadka wskazanego przez skarżącą oraz niedokonanie przesłuchania stron; 2) art. 75 § 1 oraz art. 86 K.p.a. poprzez żądanie, aby skarżąca przedłożyła dokument dla wykazania, że dopiero w dacie 2 sierpnia 2023 r. powzięła wiedzę o decyzji, podczas gdy w ramach postępowania administracyjnego jako dowód można i powinno przyjąć się także zeznania świadka i strony, o które skarżąca wnioskowała, a które to dowody całkowicie zostały pominięte w postępowaniu; 3) art. 80 K.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że w okolicznościach faktycznych sprawy skarżąca powzięła wiadomość o decyzji Prezydenta z 26 lutego 2018 r. wcześniej niż w dacie 2 sierpnia 2023 r. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków skarżąca podniosła m.in., że twierdzenia D. W. o powiadomieniu mieszkańców i zarządu wspólnoty oraz o przekazaniu informacji o przedmiotowej decyzji na zebraniu właścicieli lokali marcu 2018 r. nie są prawdziwe, a powiadomienia te nigdy nie miały miejsca. Skarżąca zauważyła, że okoliczności wskazywane przez byłego administratora nie zostały odnotowane w protokole zebrania Wspólnoty. Skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że D.. W. nie jest już administratorem wspólnoty [...] w K., gdyż umowa z nim rozwiązana została ze względu na jej nierzetelne wykonywanie ze strony administratora. Pozostaje on zatem co najmniej w nienajlepszych relacjach ze wspólnotą, aby nie powiedzieć, że w konflikcie. Skarżąca podniosła również, że fakt zainstalowania tablicy informacyjnej nie ma znaczenia dla wykazania, iż mogła zapoznać się z przedmiotową decyzją we wcześniejszym terminie. Skarżąca bowiem nigdy tablicy tej nie widziała, gdyż przemieszczając się na co dzień samochodem nie przechodziła i nie przechodzi koło budynku [...] [...] nr [...] w K.. W tej sytuacji fakt i data wywieszenie tablicy informacyjnej, nie może być jej zdaniem ujmowana automatycznie jako powiadomienie skarżącej o decyzji. Zdaniem skarżącej zamieszczenie przez inwestora informacji o wydaniu pozwolenia na budowę na tablicy umiejscowionej na terenie budowy może świadczyć wyłącznie o tym, że strona mogła dowiedzieć się o decyzji, nie zaś o tym, że o takiej decyzji faktycznie się dowiedziała. Na poparcie formułowanych tez skarżąca przywołała wyroki sądów administracyjnych. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że w całości podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z 16 czerwca 2025 r. skarżąca powtórzyła dotychczasowe stanowisko przedstawiając polemikę z twierdzeniami odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody Małopolskiego, którym uchylił on w zakresie podstawy prawnej zawartej w sentencji postanowienie Prezydenta z 24 czerwca 2024 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Przebudowa poddasza i nadbudowa budynku wielorodzinnego (...) na działce nr [...] obr. [...] przy [...] [...] w K.", ze względu na przekroczenie terminu z art. 148 § 2 K.p.a. i utrzymał w mocy ww. postanowienie I instancji w pozostałym zakresie. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca jest współwłaścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] (działka nr ewid.[...]) i co za tym idzie udziału w działce nr [...] oraz częściach wspólnych budynku nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali w [...] części. W postępowaniu zakończonym ww. decyzją Prezydenta o pozwoleniu na budowę z 26 lutego 2018 r. skarżąca nie była uznana za stronę postępowania. Jako reprezentujący Wspólnotę Mieszkaniową "[...] traktowany był ówczesny zarządca nieruchomości – D. W. widniejący m.in. na rozdzielniku ww. decyzji. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono prawu, a zarzuty skargi, choć częściowo zasadne, nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o prawidłowe w istotnej większości ustalenia stanu faktycznego, które Sąd w tej części przyjmuje za własne. Na wstępie należy przypomnieć, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, ale wyłącznie w wypadku, jeżeli wznawiane postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a. Strona, żądając wznowienia postępowania, powinna wskazać przyczynę wznowienia, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość podjęcia postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2). Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 i § 3 K.p.a. wznowienie postępowania lub odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Z powyżej powołanych przepisów K.p.a. wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie kwestie formalne dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 K.p.a. Natomiast, jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Podkreślić należy, że odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 K.p.a. dotyczy tylko tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Przesłanki przyznania jednostce statusu strony wyznacza art. 28 K.p.a. stanowiąc, że stroną w sprawie jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazany przepis nie zawiera jednak normy prawnej samoistnej, a wymaga zastosowania łącznie z normą materialnego prawa administracyjnego, która jest podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w której jednostka żąda udzielenia jej ochrony prawnej przez jej rozstrzygnięcie na drodze prawa, a następnie na drodze prawa poddania weryfikacji. W sprawach pozwolenia na budowę normą prawną wyznaczającą interes prawny jest art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W niniejszej sprawie organu obu instancji stwierdziły, że skarżącej nie dopuszczono do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Nie zakwestionowały również posiadania przez nią faktycznie statusu strony w rozumieniu ww. przepisów prawa budowlanego. Zdaniem organów obu instancji, wniosek strony został złożony jednak z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a. Jak przy tym słusznie podnosiła skarżąca, w orzecznictwie wskazuje się, że aby skutecznie zakwestionować wskazany przez osobę wnioskującą o wznowienie postępowania termin dowiedzenia się o wydaniu decyzji, organ zobowiązany jest wykazać, że osoba ta dowiedziała się o decyzji w innym terminie, niż przez nią wskazany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 23 października 2024 r., sygn. II SA/Bd 311/24 – powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). I tak, w niniejszej sprawie, we wniosku o wznowienie postępowania z 9 sierpnia 2023 r. skarżąca wskazała, że o spornej decyzji zapadłej w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego dowiedziała się 2 sierpnia 2023 r. w wyniku kwerendy dokonanej w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. przez członka Zarządu Wspólnoty, S. F.. Należy tu podkreślić, że organ I instancji zakwestionował nie tyle rzeczywiste zrealizowanie ww. kwerendy, a jedynie, że nie był to pierwszy raz, gdy skarżąca dowiedziała się o spornej decyzji. W związku z ww. wątpliwościami organy obu instancji przeprowadziły postępowania wyjaśniające w celu ustalenia, w jakiej dacie wnioskodawczyni rzeczywiście dowiedziała się o wydaniu przedmiotowej decyzji. W efekcie organ I instancji ustalił, że strona powzięła informację już w marcu 2018 r. na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej, przez co uznał, że uchybiła ona miesięcznemu terminowi na złożenie wniosku (kwiecień 2018 r.). Ustalenia dowodowe organu I instancji w większości potwierdził następnie Wojewoda, który dodatkowo zbadał kwestię umieszczenia tablicy informacyjnej w związku z prowadzeniem w budynku robót budowlanych, które stanowi obowiązek kierownika budowy w rozumieniu z art. 45a P.b. Organ II instancji ustalił jednoznacznie, że stosowna tablica informacyjna została umieszczona najpóźniej w styczniu 2023 r. i uznał, że wnioskodawczyni mogła już w tym terminie się z nią zapoznać, co stanowi o uchybieniu przez nią terminu. Sąd podziela stanowisko Wojewody w części stwierdzającej, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona powzięła informację o przedmiotowej decyzji na ponad miesiąc przed złożeniem wniosku z art. 147 K.p.a. Jak wynika bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym prowadzonego przez kierownika budowy dziennika budowy, kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego 17 stycznia 2023 r., załączonych fotografii oraz zdjęć budynku dostępnych na stronie Google Street View, na ścianie budynku stanowiącego miejsce inwestycji, przy głównych drzwiach zewnętrznych, na frontowej ścianie, co najmniej od 17 stycznia 2023 r. znajdowała się tablica informacyjna, o której mowa w art. 45a ust. 1 pkt. 3 lit. a P.b., czego zresztą skarżąca nie kwestionuje. Jak wynika z ww. dowodów powyższa jaskrawo żółta tablica została zamieszczona w miejscu łatwo widocznym dla przechodniów w sposób umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Na tablicy widnieją pełne dane dotyczące inwestycji, w tym numer udzielonego inwestorowi pozwolenia, pozwalające zidentyfikować wydaną w sprawie decyzję, m.in. nazwa inwestycji: "Przebudowa poddasza i nadbudowa budynku wielorodzinnego (...) zmiana sposobu użytkowania poddasza na cele mieszk., przebudowa istn. szybu windowego, rozbudowa wewn. instal.", adres, nr pozwolenia tj. "215/6740.2/2018". Miejsce zawieszenia tablicy jest oddalone zaledwie kilkadziesiąt metrów od wejścia do budynku skarżącej (budynki bezpośrednio się stykają). Mając na uwadze powyższe zauważyć trzeba, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 1999 r., sygn. IV SA 1600/97), rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę jest bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji. Stąd ujawnienie tych okoliczności uzasadnia złożenie wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ okoliczności te wprost wskazują, iż w sprawie wydana została decyzja, której nie doręczono stronie (por. wyrok NSA z 6 maja 2009 r. sygn. II OSK 714/08). Skarżąca powinna zatem złożyć wniosek w ciągu miesiąca od zapoznania się z treścią tablicy informacyjnej, z której to była w stanie dowiedzieć się o decyzji zapadłej w postępowaniu, w którym nie brała udziału, czego jednak nie uczyniła, przez co uchybiła terminowi przewidzianemu przez art. 148 § 2 K.p.a. Sąd stwierdza, że skoro przedmiotowa tablica została wywieszona w lokalizacji tak bliskiej skarżącej w styczniu 2023 r., to choć nie ma dowodu na zapoznanie się z jej treścią już w styczniu, nie sposób jednak wiarygodnie twierdzić, że skarżąca aż do sierpnia 2023 r. wychodziła z mieszkania zawsze tylko w jedną stronę, nigdy nie przechodząc koło wejścia budynku przy [...] Forsowana przez skarżącą wersja zdarzeń jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2016 r. sygn. VII SA/Wa 2757/15). Należy natomiast wyjaśnić kwestię zawiadomienia o spornej decyzji mieszkańców budynku przy [...] w 2018 r. Z jednej strony bowiem organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził m.in., że brak jest dowodów, by skarżąca dowiedziała się o kwestionowanej decyzji na przełomie lutego i marca 2018 r., czy ewentualnie z chwilą rozpoczęcia robót budowlanych 25 lipca 2019 r., które były prowadzone wewnątrz budynku. Z drugiej zaś np. w odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał m.in., że "mieszkańcy kamienicy przy ul. P. w K. byli poinformowani o kwestionowanej decyzji już na przełomie lutego i marca 2018 r. za pośrednictwem administratora nieruchomości (oświadczenie administratora)". Sąd zgadza się z tym stanowiskiem Wojewody, w którym uznał on za nieudowodnioną okoliczność, jakoby strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji jeszcze z końcem marca 2018 r. w trakcie zebrania Wspólnoty Mieszkalnej. Zdaniem organu sprawa budowy i przebudowy poddasza i nadbudowy budynku przy [...] była poruszana w punkcie "sprawy bieżące". Swoje twierdzenie Wojewoda oparł o oświadczenie D. W., który administrował w tym czasie budynkiem przy ul. [...] Należy tu podkreślić, że z pisma nadesłanego przez D. W. (k. 56 akt adm.) jednoznacznie wynika, że nie ma on pewności co do zaistniałej okoliczności. Napisał: "wydaję mi się, że sprawa przebudowy poddasza i nadbudowy budynku przy ul. [...] była poruszana w punkcie "sprawy bieżące" na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] pod koniec marca 2018 r.". Organ nie potwierdził powyższej okoliczności zapoznając się chociażby z protokołem zebrania Wspólnoty. Tym samym Wojewoda nieprawidłowo uznał cytowaną wypowiedź za wystarczający dowód na to, że strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji w marcu 2018 r. Nie można zatem uznać okoliczności, że strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji w marcu 2018 r. za udowodnioną. Z pewnością można i należy jednak dojść do wniosku, że skarżąca zapoznała się z treścią ww. tablicy informacyjnej na długo przed lipcem 2023 r. W takiej też sytuacji bezzasadne byłoby realizowanie wniosków dowodowych skarżącej, mających przecież wykazać jedynie, że powzięła ona informacje o decyzji 2 sierpnia 2023 r., a nie że dowiedziała się o niej wówczas po raz pierwszy. Sąd wskazuje przy tym, że podziela stanowisko wyrażone w przywołanych przez organ wyrokach sądów administracyjnych, w tym że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi zatem udowodnić (a nie tylko wskazać, czy uprawdopodobnić – jak błędnie wskazywał organ I instancji), kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o decyzji. Udowodnienie to musi nastąpić w sposób pozwalający organowi zweryfikowanie i ustalenie, czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu (por. wyrok NSA z 25 maja 2017 r. sygn. II OSK 2445/15). Organ ma bowiem obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W takich też granicach oceny dokonał organ II instancji, a popełnione przez organ uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy. Na marginesie Sąd wskazuje, że przywołany w skardze wyrok NSA z 11 maja 2023r. sygn. II OSK 1649/20 dotyczył sytuacji wysłania do adresata elektronicznej wiadomości o decyzji, gdy adresat przesyłki nie odebrał. Zatem z oczywistych względów sprawa ta jest odmienna od sprawy niniejszej, gdzie w ciągu najwyżej kilkunastu tygodni informacja z tablicy spornej inwestycji na frontowej ścianie sąsiedniego budynku musiała być znana wszystkim dorosłym sąsiadom, którzy opuszczali budynek. Należało zatem przyjąć, że organ II instancji prawidłowo ustalił fakt powzięcia przez skarżącą przed lipcem 2023 r. informacji o spornej decyzji, a jedynie nie oznaczył tej daty co do dnia z oczywistych względów. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody nie dostrzegł takich uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził takiego naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało uznać, że zasadnie organ I instancji przyjął, iż zachodzą przesłanki odmowy wznowienia postępowania, a co za tym idzie, możliwość i konieczność zastosowania art. 149 § 3 K.p.a. Dlatego też organ odwoławczy słusznie utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy, korygując je jedynie w zakresie częściowo mylnie powołanej podstawy prawnej w sentencji postanowienia I instancji. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził tego typu wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.