II SA/Kr 382/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi C.S. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej C.S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej k.p.a.); - art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z poz. zm., dalej u.p.b.); po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej – C. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 czerwca 2015 r., znak: [...], którym - na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - postanowiono odmówić wznowienia na wniosek skarżącej z dnia 23 października 2014 r. postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z 9 czerwca 2014 r., znak: [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodno-kanalizacyjną c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 28 kwietnia 2010 r. PINB wydał decyzję nr [...], znak: [...], którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodno-kanalizacyjną c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. W dniu 22 kwietnia 2013 r. na dziennik podawczy PINB wpłynął wniosek skarżącej o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...]. Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r., znak: [...], PINB wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...], którą udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodno-kanalizacyjną c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr.[...] [...] przy ul. [...] w K. Decyzją nr [...] z dnia 9 czerwca 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodno - kanalizacyjną, c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...] [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. WINB postanowieniem nr [...] z dnia 20 marca 2015 r., znak: [...] stwierdził, iż w/w odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. W dniu 27 marca 2015 r. na dziennik podawczy PINB wpłynął przesłany za pismem WINB z dnia 20 marca 2015 r., znak: [...] wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z 9 czerwca 2014 r., znak: [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2015 r., znak: [...] odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z 9 czerwca 2014 r., znak: [...]. Od powyższego postanowienia zażalenie złożyła skarżąca. Organ I instancji przekazując zażalenie do WINB stwierdził brak przesłanek do zastosowania przepisu art. 132 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał ponownej oceny prawidłowości postępowania administracyjnego organu l instancji i zasadności wydanego postanowienia w oparciu o akta sprawy PINB, znak. [...] oraz akta znak: [...], przesłane do Inspektoratu za pismem PINB z dnia 25 czerwca 2015 r., znak: j.w. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z 9 czerwca 2014 r., znak: [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. Organ odwoławczy podniósł, iż podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w organie I instancji był art. art. 149 § 3 k.p.a. Organ powołał treść art. 145 § 1 k.p.a., WINB wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajnego środka zaskarżenia, stwarzającego możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania cechuje przy tym etapowością. Organ podkreślił, iż we wstępnym, etapie organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada wyłącznie przesłanki formalne (określane także jako podstawy podmiotowe i przedmiotowe dopuszczalności wniosku o wznowienie). Przedmiotem weryfikacji jest w tej sytuacji ustalenie, czy wniosek o wznowienie dotyczy sprawy załatwionej decyzją ostateczną, został złożony przez uprawniony do tego podmiot, został złożony w ustawowym terminie, powołuje przesłanki do wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 145 § l k.p.a. Nie jest natomiast dopuszczalne w tej wstępnej fazie dokonywanie ustaleń co do zaistnienia przesłanek do wznowienia. Etap wstępny może zakończyć się zatem albo postanowieniem o wznowieniu postępowania, dającym podstawę do merytorycznego badania zasadności wniosku (w przypadku pozytywnych ustaleń zachowania wymogów formalnych wniosku - art. 149 § 1 k.p.a.), albo też postanowieniem o odmowie wznowienia w sytuacji, gdy organ ustali, że wznowienie postępowania jest z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2, art. 145 a § 2 lub art. 145 b § 2 k.p.a. Analiza okoliczności sprawy w zakresie określonym przedmiotem rozstrzygnięcia PINB prowadzi, w ocenie organu odwoławczego do wniosku, że zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a. jest w ustalonym stanie sprawy zasadne. WINB zauważył, że jedną z przesłanek warunkujących możliwość wznowienia postępowania jest złożenie stosownego wniosku przez podmiot do tego uprawniony. Należy przypomnieć, że kwestię przymiotu strony postępowania administracyjnego reguluje art. 28 k.p.a. Zasada wyrażona w tym artykule z woli ustawodawcy, doznaje jednak pewnych modyfikacji na gruncie poszczególnych regulacji materialnoprawnych, w tym znajdujących się w ustawie Prawo budowlane. Należy bowiem wskazać, że przepis art. 59 ust. 7 u.p.b. dotyczący oddawania obiektów do użytkowania zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony wynikającej z art. 28 k.p.a. Organ stoi na stanowisku, iż ograniczenie to dotyczy także postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych (wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności), których przedmiotem jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W postępowaniach tych stroną postępowania również może być tylko inwestor, względnie jego następca prawny. Należy bowiem zauważyć, że w wyniku jej uchylenia w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nowe postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie toczy się już według nowego stanu prawnego, a więc z zastosowaniem art. 59 ust. 7 u.p.b. W związku z tym przy założeniu, że art. 59 ust. 7 u.p.b. nie ma zastosowania do nadzwyczajnych postępowań, powstaje sytuacja, w której podmiot inicjujący takie nadzwyczajne postępowanie (wznowienie postępowania) nie będzie mógł brać udziału w postępowaniu będącym jego konsekwencją, czyli postępowaniu, które trzeba będzie prowadzić po stwierdzeniu nieważności decyzji lub po uchyleniu decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ wskazał, iż skoro postępowanie zakończone ostateczną decyzją PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2014 r., znak: [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego wielorodzinnego, którego wznowienia żąda skarżąca dotyczyło w istocie prawidłowości wydania decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, to nie budzi wątpliwości, iż skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu, którego wznowienia się domaga. Dlatego też, wobec oczywistości stwierdzenia, iż wniosek z dnia 23 października 2014 r. został złożony przez podmiot do tego nieuprawniony, zasadnym było wydanie przez organ I instancji postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga na powyższe postanowienie w której skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 prawa budowlanego, 28 prawa budowlanego, 51 prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 k.p.a. i wniosła o uchylenie postanowienia w całości. Jej zdaniem, została ona pozbawiona swoich praw pomimo, że winna była brać udział w postępowaniu. Skarżąca powołała Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedzibą w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. VII SA/Wa2662/13, na potwierdzenie swojego stanowiska. Podkreśliła, iż w sprawie niniejszej pozwolenie na budowę zostało uchylone. Wydane w niniejszej sprawie pozwolenie na użytkowanie de facto "legalizuje" prace wykonane wbrew postanowieniu o wstrzymaniu robót oraz bez pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest zasadna i jako taka została uwzględniona. W sprawie organy dokonały nieprawidłowej wykładni art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z poz. zm., dalej u.p.b.), co doprowadziło w efekcie także do przedwczesnej, nieopartej na wszechstronnej analizie stanu prawnego i faktycznego sprawy, odmowy wznowienia - na wniosek skarżącej w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją odmawiającą uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, wydanej w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją pozwalającą na użytkowanie, w którym to postępowaniu "wznowieniowym" skarżąca nie brała udziału w charakterze strony. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 stycznia 2016 r., utrzymujące w mocy, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej C. S. - postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 czerwca 2015 r., którym - na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - postanowiono odmówić wznowienia na wniosek skarżącej z dnia 23 października 2014 r. postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z 9 czerwca 2014 r., którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodno-kanalizacyjną c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. Podstawowym problemem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia jest zasadność dokonanej, w świetle obowiązującego prawa, odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z 9 czerwca 2014 r., którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie uchylono ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, c.o., węzłem cieplnym, wymiennikową, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działkach nr [...], [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K. Dodatkowo należy wskazać, co ma istotne znaczenie dla stanu prawnego kontrolowanej sprawy, i co także podkreśliła skarżąca w skardze do WSA w Krakowie, a uprzednio w zażaleniu adresowanym do organu II instancji - w sprawie niniejszej pozwolenie na budowę zostało uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1002/12. Jak wynika z treści kontrolowanych decyzji, argumentacja organu I i II instancji opiera się na stwierdzeniu podnoszącym, że przepis art. 59 ust. 7 u.p.b. dotyczący oddawania obiektów do użytkowania zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony wynikającej z art. 28 k.p.a. Organ stoi na stanowisku, że ograniczenie to dotyczy także postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych (wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności), których przedmiotem jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W postępowaniach tych, zdaniem organów, stroną postępowania również może być tylko inwestor, względnie jego następca prawny. Organy bowiem zauważają, że w wyniku uchylenia ostatecznej decyzji w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., nowe postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie toczy się już według nowego stanu prawnego, a więc z zastosowaniem art. 59 ust. 7 u.p.b. W związku z tym, argumentują kontrolowane organy, przy założeniu, że art. 59 ust. 7 u.p.b. nie ma zastosowania do nadzwyczajnych postępowań, powstaje sytuacja, w której podmiot inicjujący takie nadzwyczajne postępowanie (wznowienie postępowania) nie będzie mógł brać udziału w postępowaniu będącym jego konsekwencją, czyli postępowaniu, które trzeba będzie prowadzić po stwierdzeniu nieważności decyzji lub po uchyleniu decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Mając na uwadze zasadniczą i bezsprzeczną dla kontrolowanej sprawy okoliczność polegającą na wyeliminowaniu z obiegu prawnego pozwolenia na budowę, na podstawie którego była zrealizowane przedmiotowa inwestycja, Sąd rozpoznający sprawę jest zdania przeciwnego (zob. pierwszy akapit s. 4 uzasadnienia postanowienia PINB). Zgodnie z art. 59 ust. 7 ww. ustawy: "stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Treść tego przepisu zawęża krąg podmiotów mogących być stroną w stosunku do definicji strony z art. 28 k.p.a. Ograniczenie to dotyczy przy tym postępowania prowadzonego w trybie jurysdykcyjnym. Inaczej jest już jednak w przypadku trybów nadzwyczajnych. Przepis ten wielokrotnie analizowany w orzecznictwie, jak i doktrynie prawniczej doczekał się rozbudowanej wykładni, która aktualnie zasadniczo nie wzbudza wątpliwości. Zgodnie z nią, ograniczenie stron w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora dotyczy tylko sytuacji, w których decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W przypadku jednak kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wymaga zastosowania wykładni rozszerzającej, wprowadzając prawo do żądania weryfikacji nie tylko przez inwestora, ale również przez te podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw. Tym samym - przepis art. 59 ust. 7 w zakresie stron postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, legalizacji samowoli budowlanej lub też odstępstw od warunków pozwolenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 259/14, z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1201/09; 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1130/10; z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2179/12; z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2998/12 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsaa.gov.pl; A. Gliniecki (red.). Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 2. Warszawa 2014 r., str. 749). Z przyczyn powyższych, zawężenie kręgu podmiotów na etapie pozwolenia na użytkowanie do jednej tylko strony (inwestora) jest zasadne tylko wtedy, gdy jest skutkiem takiego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu wykazuje wykonanie inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem. Tylko w takim przypadku można uznać, że interesy podmiotów, które były eksponowane i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego nie zostaną naruszone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 146/10 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1871/11 - opublikowane jak powyżej). Z tych też przyczyn, twierdzenie organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji, iż w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stroną może być wyłącznie podmiot mający status dotychczasowego inwestora lub jego następca prawny, co w konsekwencji pomija powyższą wykładnię tego przepisu, i jednocześnie prowadzi do niezgodnej z prawem odmowy wznowienia na wniosek skarżącej w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania administracyjnego "wznowieniowego" zakończonego decyzją ostateczną, w którym odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie - jest nieprawidłowe i stanowi wynik błędnej zawężonej wykładni omawianego przepisu. Skoro organy przedwcześnie uznały wskutek błędnej wykładni, co zostało wykazane wyżej, że skarżąca nie jest stroną postępowania wznowionego w sprawie zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, to w sytuacji, w której dokonana przez organy wykładnia jest sprzeczna z prawem, skarżąca ma prawo skutecznie domagać się - z powołaniem na naruszenie jej interesów prawnych wyprowadzonych z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw, a zatem nie tylko w kontekście art. 28 Prawa budowlanego, ale i art. 28 k.p.a., (a to skoro zostało uchylone pozwolenie na budowę) – wszechstronnego rozważenia przez organy wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na powinność chronienia jej interesów prawnych, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji wydaną w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym dotąd bez jej udziału. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy powinny mieć na uwadze, zgodnie z art. 153 p.p.s.a, przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej i ustalaniu stron postępowania wznowieniowego, powyższą ocenę prawną Sądu. Wobec powyższego, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a. w związku z art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.