II SA/Kr 398/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi G. S.K.A. z siedzibą w K. na uchwałę nr VI/74/2024 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 2 września 2024 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar A skargę oddala. W dniu 2 września 2024 r. Rada Miejska w Wieliczce podjęła uchwałę Nr VI/74/2024 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar A. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.), art. 20 ust. 1 w związku z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) w związku z art. 67 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Pismem z dnia 6 marca 2025 r. G. spółka komandytowo-akcyjna w K. (zwana dalej także Spółką lub stroną skarżącą) wniosła skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce, domagając się stwierdzenia jej nieważności. W treści skargi Spółka podała, że jest 99% współwłaścicielem działki nr [...] obręb [...] położonej w Wieliczce, dla której Sąd Rejonowy w Wieliczce prowadzi księgę o nr [...] Jako pierwszą przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały skarżąca Spółka wskazała brak podania w projekcie uchwały pełnej, zgodnej z § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prognozy wpływu ustaleń planu miejscowego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących, nikt nie oszacował liczbowo utraty podatku od nieruchomości i innych dochodów gminy związanych z obrotem nieruchomościami w czasie budowy większej ilości mieszkań według uchwały sprzed zmiany. Nie ma również w projekcie należytego uwzględnienia § 10 pkt 3 w/w rozporządzenia, gdyż nie pogłębiono staranną analizą w oparciu o liczby szacunkowe wniosków i zaleceń dotyczących przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikających z uwzględnienia ich skutków finansowych. Zdaniem skarżącej Spółki, istotne jest również to, że kwot orientacyjnych przychodów gminy i kosztów odszkodowań nie podał Burmistrz w uzasadnieniach nieuwzględnienia uwag do projektu planu przesłanych w terminie, co skutkowało tym, że w czasie dyskusji na sesji nie podano tych kwot. W związku z tym należy uznać, że uwagi były rozpatrzone lakonicznie i uzasadnienia noszą cechy pozornych, jako nieuwzględniających wymagań z w/w rozporządzenia. Burmistrz nie dopuścił, aby społeczeństwo i radni dowiedzieli się, że wysokość odszkodowań może sięgnąć nawet [...] zł oraz poznali prawdziwą przybliżoną wartość utraconych dochodów gminy. Według Spółki, nie można wykluczyć, że - z uwagi na wielkość obszaru objętego planem i ewentualną konieczność naprawienia szkód ich właścicielom, gdyby prognoza skutków finansowych została należycie sporządzona - z uwagi na wadliwą prognozę lub nie zachowanie stosownego czasu umożliwiające należyte przygotowanie się do sesji, na dokonanie przemyśleń i rozważenie argumentów, do uchwalenia zaskarżonego planu by nie doszło. Strona skarżąca stwierdziła, że ogólne odpowiedzi bez podania przybliżonego szacunku w liczbach w uzasadnieniach do uwag nr 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76 oraz wymuszony tryb nadzwyczajny sesji rady miał na celu głosowanie radnych bez znania prawdziwych konsekwencji uchwalenia zmiany uchwały, w okolicznościach, gdy gminy po prostu nie stać na zmiany. Zdaniem Spółki, gdyby radni mieli wiedzę, że po indywidualnym dochodzeniu roszczeń na drodze sądowej odszkodowania wypłacane w tej czy następnej kadencji sięgną nawet [...] zł, głosowaliby przeciw. Przechodząc do omówienia drugiej przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały strona skarżąca powołała się na treść art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.) i wskazała, że przepisy te zobowiązują Burmistrza do zlecenia sporządzenia prognozy skutków finansowych. Gmina była więc zobligowana do sporządzania prognozy finansowej dla projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zamieszczenia jej w dokumentacji planistycznej. Ponadto istotne jest również to, że powinna ona być sporządzona nie tylko z uwzględnieniem art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określającym kwestie zaspokojenia roszczeń osób, które poniosły straty na skutek zmian sposobu korzystania z nieruchomości czy też partycypację gminy w zyskach, jakie w związku ze zmianą zagospodarowania terenu osiągnęli właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych ustaleniami planu, ale także powinna spełniać określone w niniejszej ustawie wymagania co do osób uprawnionych do jej opracowania. W ostatniej kwestii ustawa planistyczna odsyła do postanowień ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy jest uprawniony do sporządzania opracowań i ekspertyz, nie stanowiących operatu szacunkowego, a dotyczących m.in. skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych. Zdaniem Spółki, wynika z tego, że ani urzędnicy Urzędu Miasta Wieliczka ani radni Rady Miejskiej w Wieliczce nie są uprawnieni do określania skutków finansowych uchwalenia planów miejscowych. Strona skarżąca podkreśliła więc, że nie doszło do sporządzenia odpowiedniej prognozy przez uprawniony podmiot jakim jest rzeczoznawca majątkowy lub osobę z pełną wiedzą sporządzania odpowiedniej prognozy z uwzględnieniem wszystkich obligatoryjnych jej elementów zgodnie z rozporządzeniem oraz nie dołączono jej do dokumentacji dostarczonej wszystkim radnym przed przyjęciem uchwały w 14 dniowym terminie zgodnie z Regulaminem Rady Miejskiej w Wieliczce, co stanowi kategoryczną przesłankę do stwierdzenia z tego tytułu nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Omawiając trzecią przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały skarżąca Spółka powołała się na zasady zwoływania sesji rady gminy określone w art. 20 ustawy o samorządzie gminnym oraz w Regulaminie Rady Miejskiej w Wieliczce podnosząc, że zawiadamiając radnych o sesji należy mieć na względzie stosowny czas mający umożliwić radnym należyte przygotowanie się do sesji, na dokonanie przemyśleń i rozważenie argumentów przemawiających za konkretnym rozstrzygnięciem lub przeciwko przedstawionemu projektowi uchwały. Strona skarżąca wskazała, że ustawa o samorządzie gminnym nie ustala terminu zwołania sesji i dostarczenia dokumentów w odpowiednim czasie. Oznacza to, zdaniem Spółki, że radni mają prawo ustalenia terminów zwoływania sesji w Statucie Gminy Wieliczka (Regulaminie Rady Miejskiej w Wieliczce), gdyż nie jest to sprzeczne z ustawą. W związku z tym należy interpretować art. 20 ustawy o samorządzie gminnym w sposób ściśle powiązany z celem ustanowienia terminów zwoływania sesji w Regulaminie. Terminy zwoływania sesji ustalone są § 6 ust. 2 Regulaminu Rady Miejskiej, w myśl którego z zastrzeżeniem postanowień § 4 ust. 2, o sesji powiadamia się radnych przed wyznaczonym terminem, doręczając najpóźniej na 7 dni przed sesją zawiadomienia zawierające podstawowe dane organizacyjne (miejsce, dzień, godzinę rozpoczęcia obrad), porządek obrad sesji oraz projekty uchwał i inne niezbędne materiały związane z przedmiotem sesji. W drugiej części ust. 2 radni ustalili, że materiały poświęcone uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i programów gospodarczych wysyła się radnym najpóźniej na 14 dni przed sesją bez względu czy zwołana jest ona w trybie zwyczajnym czy nadzwyczajnym. Strona skarżąca stwierdziła, że § 4 ust. 2 ustala tylko termin zwołania sesji w trybie nadzwyczajnym, jednak termin 14-dniowy wysłania radnym materiałów poświęconych uchwaleniu planu miejscowego jest ściśle ustalony dopiero w § 6 mając na uwadze wykluczenie działania radnych pod presją w tych dwóch wymienionych przypadkach, gdzie decyduje się o rozwoju gminy na wiele lat. Ustalony termin minimalny 14-dniowy zwoływania jakiejkolwiek sesji w Regulaminie w sesjach poświęconych uchwalaniu planu miejscowego jest wiążący dla Burmistrza, więc zwołanie sesji nadzwyczajnej w ciągu 6 dni stanowi istotne naruszenie prawa i jest uznanie tej sesji za niebyłą , gdyż wysłanie materiałów było niemożliwe. Strona skarżąca podkreśliła, że z w/w przepisów ustawy o samorządzie gminnym wynika, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej powinien spełniać wymogi określone dla zawiadomienia o sesji zwyczajnej, tzn. zawierać porządek obrad wraz z projektami uchwał, zawiadomienie zaś o zwołaniu sesji, jak i doręczenie materiałów powinno być skuteczne. Spółka wskazała, że materiały do sesji w formie opinii i stanowiska komisji powstały na posiedzeniach komisji zwołanych przed sesją w tym samym dniu 2 września, kiedy 3 radnych było nieobecnych na posiedzeniach komisji. Nie było możliwości fizycznej dostarczenia im tych materiałów, gdyż zaraz po posiedzeniach komisji rozpoczęła się sesja i głosowanie na niej. Zdaniem skarżącej Spółki, umieszczenie w porządku sesji zwołanej w trybie nadzwyczajnej uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wieliczka - obszar A w okolicznościach, gdy Przewodniczący Rady Miejskiej planował zwołać sesję w tej sprawie w trybie zwyczajnym w terminie 14 dni, zgodnie z Regulaminem Rady, czyli 17 września 2024 r., o czym wiedział Burmistrz i radni, jest czynnością obejścia terminów wynikających z Regulaminu. W opinii Spółki, skoro czas potrzebny na uchwalenie ww. zmiany planu zajął 17 miesięcy, to winno to prowadzić do przyjęcia uchwały na sesji zwołanej w trybie zwykłym, gdyż nie istniała w rzeczywistości żadna potrzeba przyjmowania jej w trybie nadzwyczajnym. Naruszenie zatem Regulaminu Rady Miejskiej w Wieliczce poprzez zwołanie sesji nadzwyczajnej bez powiadomienia o tym Przewodniczącego Rady przez Burmistrza przed skierowaniem wniosku o zwołanie sesji jest przesłanką stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Omawiając z kolei czwartą przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały strona skarżąca podniosła, że dołączanie kopert listów poleconych z datą stempla pocztowego, a nie dołączanie kopert z datą stempla pocztowego nadania listów zwykłych z uwagami do projektu w celu uznania ich za wysłanych po terminie świadczy o istnieniu zarzutu braku staranności przez urząd gminy w celu zapewnienia szerokiej partycypacji społeczeństwa nawet tego ubogiego, którego nie stać na dojazd na pocztę w celu wysłania listu poleconego. Zdaniem Spółki, nierozpatrzenie uwag przesłanych listem zwykłym przez M. S. jest naruszeniem procedury planistycznej mającym na celu obejście obowiązku sporządzenia prognozy skutków finansowych wynikającego z rozporządzenia. Strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 57 § 5 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego termin uważa się za zachowany , jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej. W opinii Spółki, interpretując ten zapis zgodnie z wolą ustawodawcy należy uznać, że istotna i rozstrzygająca jest data stempla pocztowego na kopercie wysłanego listu mając na uwadze, że ustawodawca nie ustanawia wymogu posiadania dowodu nadania, czy otrzymania przez adresata, a taki wymóg ustanawia wyłącznie ust. 1 dotyczącym doręczeń elektronicznych. To prowadzi do wniosku, że dowód nadania nie jest wymagany o ile tylko list zostanie dostarczony i widoczna jest data stempla pocztowego na kopercie. Spółka wyjaśniła, że M. S. przyniósł list na pocztę i dopilnował, aby przybito na nim widoczny i czytelny stempel pocztowy na znaczku naklejonym na kopercie, więc dopełnił pełnej należytej staranności wysłania listu z uwagami w terminie, który został dostarczony do Urzędu Miasta w Wieliczce, o czym nadawca został powiadomiony przez gminę. Skarżąca Spółka podkreśliła, że przy uchwalaniu prawa miejscowego przy szerokim udziale społeczeństwa jako ogółu, ciężar zachowania należytej staranności ciąży na organie, gdyż to organ ma obowiązek wysłuchać każdy głos w dyskusji i przeanalizować go. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka wniósł o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ stwierdził, że w treści skargi skarżąca Spółka nie wskazała, że zaskarża uchwałę jedynie w takiej części w jakiej uchwała dotyczy nieruchomości stanowiących jej własność, zatem uznać należy, że zaskarżyła ją w całości. Powołując się na wybrane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wyjaśnił, że jeżeli skarżąca Spółka wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu miejscowego powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu, dotyczącej tej nieruchomości. Tym samym skarga w części w jakiej nie dotyczy własności strony skarżącej winna podlegać odrzuceniu. Równocześnie organ zauważył, że skarżąca Spółka nie wykazała, że jest właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości leżącej w obszarze objętym zmianą Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego. Wedle bowiem twierdzeń zawartych w skardze G. spółka komandytowo - akcyjna jest właścicielem działki nr [...] obręb [...] w Wieliczce, objętej księgą wieczystą nr [...] Jak jednak wynika z analizy wydruku działu II przedmiotowej księgi wieczystej właścicielem ww. nieruchomości jest inna spółka - G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna. Oznacza to, zdaniem organu, że skarżąca Spółka nie jest legitymowana do wniesienia skargi w jakimkolwiek zakresie. Uzasadniając natomiast wniosek o oddalenie skargi organ stwierdził, że treść zaskarżonej uchwały jest w całości zgodna z prawem, a wszelkie zarzuty strony skarżącej są bezzasadne. Odnośnie zarzutu braku prognozy skutków finansowych organ wyjaśnił, że taka prognoza została wykonana i spełnia ona wszelkie wymagane przepisami prawa wymogi. Organ wyjaśnił, że założeniem zmiany planu miejscowego dla obszaru A jest stworzenie nowych i atrakcyjnych przestrzeni przy uwzględnieniu interesu publicznego i społecznego, poprzez regulacje dotyczące kształtowania nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ustalenia zawarte w projekcie zmiany planu zabezpieczają potrzeby interesu publicznego i są odpowiednio wyważone w relacji z interesami indywidualnymi zgłaszanymi we wnioskach, w tym interesami osób będących właścicielami gruntów przeznaczonych na tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy wielorodzinnej mieszkaniowo - usługowej. Realizacja projektu zmiany planu miała celu zmianę wyłącznie zapisów tekstowych, przede wszystkim ich uzupełnienia i uszczegółowienia - bez wprowadzania żadnych zmian w części graficznej planu, co po analizie pod kątem ewentualnych skutków finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar A wskazuje na brak: konieczności wykupu nieruchomości przez Gminę, wzrostu kosztów realizacji infrastruktury technicznej objętej zakresem prognozy finansowej, zmian w poziomie przychodów z tytułu wzrostu podatku od nieruchomości oraz tzw. renty planistycznej, zmian w poziomie pozostałych przychodów i kosztów. Organ stwierdził, że zmiana parametrów odnoszących się do wysokości budynków oraz powierzchni zabudowy może spowodować konieczność wypłaty wysokich odszkodowań. Obniżenie parametrów związanych z wysokością budynków mieszkalnych oraz powierzchnią zabudowy ostatecznie wpłynie na zmniejszenie projektowanej powierzchni użytkowej, która w przypadku budynków wielorodzinnych stanowiła by przychód po sprzedaży dla właścicieli gruntów. Zdaniem organu, faktyczna ocena ograniczenia korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem następować będzie indywidualnie w sytuacji dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. Powyższe wnioski, związane z indywidualną oceną odnoszącą się do roszczeń odszkodowawczych, zasadne są również w odniesieniu do obowiązujących zapisów planów miejscowych, które ustalają wskaźniki na poziomie minimalnym lub maksymalnym. Tak ustalone wskaźniki zagospodarowania terenu nie nakazują realizacji budynków o zdefiniowanym gabarycie, co oznacza, iż wysokość czy ich powierzchnia będzie zróżnicowana. Tym samym w odniesieniu do obowiązujących zapisów planów konieczna jest indywidualna ocena, ewentualnej faktycznej utraty wartości lub ograniczenia użytkowania. Roszczenia w zakresie procedowanych zmian, zgodnych z celem przystąpienia do sporządzania zmiany planu, mogą być dochodzone na drodze postępowania sądowego. Na zgłaszającym żądanie ciążyć będzie obowiązek wykazania przesłanek powstania szkody. Ustalenie okoliczności następować będzie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, który nie jest możliwy do oszacowania na etapie procedury sporządzania zmiany planu, przez organ ją sporządzający. Organ wskazał, że w prognozie skutków finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A" szacunki związane z prognozą odszkodowań oparto na danych Głównego Urzędu Statystycznego. Według opublikowanych danych GUS cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w II kwartale 2023 roku wyniosła 6.134 zł. Koszty odszkodowań oszacowano na [...] zł i przedstawiono w stosownej tabeli. Organ zwrócił przy tym uwagę, że przedmiotowe opracowanie nie jest kosztorysem inwestorskim ani operatem szacunkowym, a zamieszczone w nim prognozy należy traktować orientacyjnie zarówno w sferze nakładów jak również w sferze korzyści projektowanych dla budżetu Gminy. Procedura sporządzania prognozy finansowej zgodnie z obowiązującymi przepisami nie nakłada na gminę obowiązku sporządzenia opinii rzeczoznawcy majątkowego. Powyższe informacje zawarte były również w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały. Tym samym radni Rady Miejskiej w Wieliczce podejmowali zaskarżoną uchwałę świadomi jej konsekwencji finansowych, w oparciu o prawidłowo przygotowaną prognozę finansową. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego trybu zwołania sesji Rady Miejskiej w Wieliczce, na której podjęto zaskarżoną uchwałę organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przewodniczący rady może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego. Dotyczy to również uprawnienia do zwoływania sesji rady. Organ wskazał, że w dniu 16 sierpnia 2024 r. Przewodniczący Rady Miejskiej w Wieliczce, w związku z planowanym urlopem, upoważnił na czas swojej nieobecności Wiceprzewodniczącą Rady Miejskiej w Wieliczce do zwołania sesji Rady Miejskiej. W dniu 26 sierpnia 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka przedłożył Przewodniczącemu Rady Miejskiej w Wieliczce wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej. Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przewodniczący obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia przez wójta wniosku o zwołanie sesji. Tym samym sesja ta musiała odbyć się najpóźniej w dniu 2 września 2024 r. Organ podkreślił przy tym, że w całym okresie od dnia złożenia wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej do dnia zwołania sesji Przewodniczący Rady Miejskiej w Wieliczce przebywał na urlopie. Organ stwierdził, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie wprowadzają żadnych ograniczeń co do powodów zwołania sesji nadzwyczajnej. Ograniczeń takich nie wprowadza również Statut Gminy Wieliczka. Tym samym Przewodniczący Rady Miejskiej (lub zastępujący go wiceprzewodniczący) jest związany wnioskiem Burmistrza o zwołanie sesji nadzwyczajnej. Realizując wniosek Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 26 sierpnia 2024 r., upoważniona przez Przewodniczącego Rady Wiceprzewodnicząca Rady w dniu 27 sierpnia 2024 r. wykonała obowiązek ustawowy i zwołała nadzwyczajną sesję Rady Miejskiej w Wieliczce na dzień 2 września 2024 r. Zgodnie z § 6 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 2 Regulaminu Rady Miejskiej w Wieliczce, będącego załącznikiem do Statutu Gminy Wieliczka, o sesji powiadamia się radnych najpóźniej na 7 dni przed sesją, przy czym termin ten nie znajduje zastosowania w przypadku sesji nadzwyczajnej. Statut Rady Miejskiej w Wieliczce nie wprowadza wymogów co do tego z jakim wyprzedzeniem należy powiadomić radnych o sesji nadzwyczajnej. Zachowany został jednak, zwyczajowo stosowany w praktyce funkcjonowania Rady Miejskiej w Wieliczce, 3-dniowy termin zawiadamiania o sesji nadzwyczajnej. Wcześniej, w dniu 13 sierpnia 2024 r. wysłane zostały radnym materiały dotyczące uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar A, zgodnie z wymogami § 6 ust. 2 pkt 2 Regulaminu Rady Miejskiej w Wieliczce, zgodnie z którym materiały na sesję poświęcone uchwaleniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wysyła się radnym najpóźniej na 14 dni przed sesją. Organ podkreślił, że tym dodatkowym, dłuższym terminem objęte jest jedynie wysłanie określonych materiałów na sesję, a nie samo zawiadomienie radnych o sesji, do którego stosuje się ww. regulacje ogólne. Sesja odbyła się w wyznaczonym terminie, a żaden z radnych nie kwestionował prawidłowości zwołania sesji i nie domagał się odroczenia sesji. Organ stwierdził, że brak jest regulacji prawnych zakazujących przyjmowania uchwał w sprawie uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na sesjach nadzwyczajnych. Również analiza orzecznictwa sądów administracyjnych potwierdza, że brak jest przeciwwskazań do uchwalania przyjęcia lub zmiany planu na sesjach nadzwyczajnych. W związku z powyższym organ uznał, że nadzwyczajna sesja Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 2 września 2024 r. zwołana została prawidłowo, a wszystkie podjęte na niej uchwały, w tym zaskarżona uchwała, zostały skutecznie uchwalone. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia wszystkich uwag zgłaszanych przez mieszkańców organ wskazał, że w ogłoszeniu Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 22 maja 2024 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar A został określony termin składania uwag do 16 lipca 2024 r. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że procedura planistyczna związana z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub jego zmianą) jest odrębną procedurą od postępowania administracyjnego. Uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest według trybu przewidzianego dla aktu tworzenia prawa, określonego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie według procedury administracyjnej. Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na treść wyroku WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 553/13 organ wskazał, że przedłożenie uwag po upływie terminu ich składania powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania bez konieczności przedkładania jej radzie gminie, a nadto za datę wniesienia uwag należy uważać datę doręczenia ich organowi. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Kodeks cywilny, oświadczenie woli uznaje się za złożone z chwilą, gdy doszło do innej osoby w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Organ stwierdził, że oświadczenie stanowiące uwagę M. S. dotarło do Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka dopiero w dniu 23 lipca 2024 r., a zatem 7 dni po terminie wyznaczonym w ogłoszeniu i w konsekwencji zostało pozostawione bez rozpoznania. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei, jak stanowi art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji strony skarżącej – G. Spółki komandytowo-akcyjnej w K. do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.1465 t.j. z dnia 2024.10.03) Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie, albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II SA/Bk 763/05). W ocenie Sądu strona skarżąca G. Spółka komandytowo-akcyjna (po przekształceniu [...]) jako współwłaściciel (w udziale 99%) działki nr [...] obręb [...] położonej w Wieliczce, dla której Sąd Rejonowy w Wieliczce prowadzi księgę o nr [...] położonej w obszarze obowiązywania zaskarżonej uchwały planistycznej wykazała swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego, bowiem jak wskazano uchwalenie zmiany m.p.z.p. wywołuje skutki finansowe – straty na skutek zmian sposobu korzystania z nieruchomości położonych na terenie objętym planem (w tym nieruchomości strony skarżącej). To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i przyznaje skarżącemu legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnoszone zarzuty skargi mają charakter zasadniczo proceduralny - związany z trybem uchwalania zmiany planu (art. 20 ust 1 u.p.z.p., art. 17 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 37 ust 11 u.p.z.p.),co zostało szczególnie zaakcentowane w skardze. Zarzuty merytoryczne - które odnoszą się wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącej związanego z wykonywaniem prawa własności nie zostały we wniesionej skardze w wyraźny sposób wywiedzione. Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. W rozpoznawanej sprawie przy uchwalaniu zaskarżonego planu nie naruszono przepisów proceduralnych, a naruszenie interesu prawnego strony skarżącej jako współwłaściciela działki położonej w obszarze obowiązywania uchwały planistycznej odbyło się w zgodzie z obowiązującym prawem. Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy podkreślić, że Rada Miejska w Wieliczce, uchwalając plan miejscowy wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skargi są bezzasadne, Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r) - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do sprzeczności interesów różnych osób a nawet konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu społecznego (w tym potrzeby inwestycyjne), wymagania ochrony środowiska, cennych zasobów przyrodniczych i kulturowych, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, rozwój infrastruktury i inne wyszczególnione w ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji RP. W rozpatrywanej sprawie w wystarczający sposób rozważono istotny interes strony skarżącej jako właściciela nieruchomości, której przysługuje prawo zabudowy, a wywiedziona skarga przekonująco nie wykazała, by ta ocena była odmienna. Założeniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A" było stworzenie nowych i atrakcyjnych przestrzeni przy uwzględnieniu interesu publicznego i społecznego poprzez regulacje dotyczące kształtowania nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, wobec wyrażonych oczekiwań społecznych. Wprowadzono zmiany w zakresie wskaźników parkingowych, procentowego udziału przeznaczenia dopuszczalnego wyznaczonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, wskaźnika terenu biologicznie czynnego, ilości kondygnacji nadziemnych i wysokości budynków. Organ planistyczny rozważył i zachował we właściwy sposób wartości podlegające ochronie takie jak: realizację programów inwestycyjnych w terenach przeznaczonych do zabudowy, ochronę cennych zasobów przyrodniczych i kulturowych obszaru oraz rozwoju funkcji służących rekreacji i turystyce, a w szczególności uzupełniania lub wprowadzania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oraz realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wzięto pod uwagę wymogi kształtowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju oraz kierunki wyznaczone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Wieliczka. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r) : istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały. W kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co prowadzi do oddalenia skargi. W szczególności: - Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący przyjęcia uchwały przez radnych bez rzetelnej wiedzy o skutkach finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przez to brakiem możliwości wyważenia przez organ interesu publicznego i interesu prywatnego. Radni mieli pełną możliwość zapoznania się z treścią projektu planu w trakcie całej procedury planistycznej, mieli nieskrępowaną możliwość zadawania pytań na sesji Rady w dniu 2 września 2024 r, składania wniosków o uzupełnienie materiałów planistycznych, w tym sporządzonej prognozy, a w konsekwencji wyrażenia woli co do podjętej uchwały. Zarzut skargi jakoby Radni Miasta Wieliczki mieli ograniczone możliwości rozpoznania istoty problemu ze względu na przedłożoną im treść prognozy skutków finansowych, jest subiektywny i nie zasługuje na uwzględnienie. Składowi sądu rozpoznającemu niniejsza sprawę znany jest pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2022 r sygn. akt II OSK 2258/20, w sprawie skarg na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r , nr CIX/2894/18, w szczególności, że treść sporządzonej prognozy skutków finansowych może prowadzić do nadużycia władztwa planistycznego, gdy podjęto zaskarżoną uchwałę nie mając rzetelnej wiedzy o skutkach finansowych uchwalonego planu. Co jednak istotne - w uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie zastrzeżono, że zaprezentowany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył wyłącznie konkretnej sprawy. Ten wyrażony pogląd prawny nie znajduje jednak zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Prognoza skutków finansowych pełni funkcję jedynie informacyjną. Błędne bądź niepełne wyliczenia w prognozie skutków finansowych nie są naruszeniem procedury planistycznej w stopniu istotnym w rozumieniu art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie mogą doprowadzić do stwierdzenia jego nieważności z tego powodu. Sama prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i nie ma charakteru wiążącego. Kompletność i rzetelność prognozy jest badana przez radnych w ramach wykonywanych przez nich mandatów w trakcie procedury planistycznej. Radni mają pełną i nieskrępowaną możliwość zapoznania się z nią, żądania uzupełnień i sprawdzeń przed głosowaniem i podjęciem uchwały. Warunki do tego Radni Miasta Wieliczka mieli w trakcie procedury dotyczące zmiany planu. W rozpoznawanej sprawie taką prognozę skutków finansowych zmiany zapisów tekstowych planu sporządzono w wystarczającym stopniu, w zgodzie z art. 17 pkt 5 i art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prognoza finansowa wskazuje (co zawarto również w uzasadnieniu uchwały) na brak konieczności wykupu nieruchomości przez Gminę, brak wzrostu kosztów realizacji infrastruktury technicznej objętej zakresem prognozy finansowej, zmian w poziomie przychodów z tytułu wzrostu podatku od nieruchomości oraz tzw. renty planistycznej, zmian w poziomie pozostałych przychodów i kosztów. Wyraźnie wskazano, że zmiana parametrów odnoszących się do wysokości budynków oraz powierzchni zabudowy może spowodować konieczność wypłaty wysokich odszkodowań. Obniżenie parametrów związanych z wysokością budynków mieszkalnych oraz powierzchni zabudowy ostatecznie wpłynie na zmniejszenie projektowanej powierzchni użytkowej, która w przypadku budynków wielorodzinnych stanowiła by przychód po sprzedaży dla właścicieli gruntów. Jednocześnie zauważono, że konieczna jest indywidualna ocena, ewentualnej faktycznej utraty wartości lub ograniczenia użytkowania. Szacunki związane z prognozą odszkodowań oparto na zobiektywizowanych danych GUS- konkretnej cenie 1 m kw. powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w II kwartale 2023 r.(6.134 zł) Sporządzona prognoza zawiera wymagane elementy o których mowa w § 10 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r poz. 2404 z dnia 2021.12.23). Zawarto w niej prognozę wpływu zmiany planu na budżet gminy w tabeli nr 1 "skutki dla budżetu Gminy wynikające ze zmiany dochodowości nieruchomości", następnie opisano prognozę wydatków z budżetu gminy z uwzględnieniem "prognozowanych kosztów odszkodowań" w tabeli nr 2. We wnioskach zwrócono wyraźnie uwagę, że "zmiana parametrów odnoszących się do wysokości budynków oraz powierzchni zabudowy może spowodować konieczność wypłaty wysokich odszkodowań dla właścicieli nieruchomości (tabela 2)". W tej sytuacji wbrew twierdzeniom skargi brak było podstaw do zakwestionowania prawidłowości warstwy merytorycznej dokumentu prognozy, stanowiącego oparcie do uchwalonej zmiany planu miejscowego. Warte podkreślenia jest to, że informacje o których mowa powyżej zostały zawarte również w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały oraz były przedmiotem analizy Rady Miejskiej w Wieliczce podczas rozstrzygania uwag nieuwzględnionych do projektu zmiany mpzp miasta i gminy Wieliczka – obszar "A" (rozstrzygnięcia uwag nr 69-70, 75-77 i 89). Podczas rozstrzygania uwag odwołano się wprost do sporządzonej prognozy skutków finansowych uchwalenia zmiany planu, stwierdzając m.inn., że : "zmiana parametrów odnoszących się do wysokości budynków oraz powierzchni zabudowy może spowodować konieczność wypłaty wysokich odszkodowań" oraz ,że "szacunki oparto na danych GUS". Przy takim szczegółowym przedstawieniu kwestii finansowych podczas prac przygotowawczych nad uchwałą i wnioskach prognozy - zarzut skargi o braku świadomości radnych jej konsekwencji finansowych, jawi się jako zupełnie chybiony i podniesiony jedynie na użytek zaskarżenia. Skarga odwołuje się do ocennych i subiektywnych pojęć zarzucając brak : "odpowiedniej prognozy" i "stosownego czasu umożliwiającego należyte przygotowanie się do sesji", tymczasem prognoza została sporządzona z odpowiednim wyprzedzeniem, a proponowana uchwała poddana ocenie Rady Miejskiej na skutecznie wyznaczonej w tym celu sesji. Rozstrzygnięcie o sprawach lokalnych zostało podjęte za pośrednictwem organów gminy (art. 11 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym). - Zwołanie i przebieg sesji nastąpiły w zgodzie z wymogami ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym oraz Statutu Gminy Wieliczka (Małop.2018.7984 t,j. z dnia 2018.11.23). 16 sierpnia 2024 r Przewodniczący Rady Miejskiej w Wieliczce w związku z planowanym urlopem upoważnił na czas swej nieobecności Wiceprzewodniczącą Rady Miejskiej do zwołania sesji Rady Miejskiej (k – 52 akt sądowych). 26 sierpnia Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka złożył Przewodniczącemu Rady Miejskiej w Wieliczce wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej, wynikającej z potrzeby pilnego podjęcia uchwał m. inn. dot. zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka-obszar A. (k - 55). Zwołanie sesji nadzwyczajnej nie jest przeszkodą w świetle obowiązujących przepisów prawa do przyjęcia uchwały w sprawie uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 20 ust 1, 3 i 5 ustawy o samorządzie gminnym rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Na wniosek wójta lub co najmniej Ľ ustawowego składu rady gminy przewodniczący obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku. Na wniosek wójta przewodniczący rady gminy jest obowiązany wprowadzić do porządku obrad najbliższej sesji rady gminy projekt uchwały, jeżeli wpłynął on do rady gminy co najmniej 7 dni przed dniem rozpoczęcia sesji rady. Sesja dotycząca proponowanej zmiany planu musiała zatem odbyć się najpóźniej do dnia 2 września 2024 r. i na ten dzień została zwołana (zawiadomienie z 27 sierpnia 2024 r.k - 53). Zgodnie z § 6 ust 2 w zw. z § 4 ust 2 Regulaminu Rady Miejskiej w Wieliczce, będącym załącznikiem do Statutu Gminy Wieliczka - o sesji powiadamia się radnych najpóźniej na 7 dni przed sesją , przy czym termin ten nie znajduje zastosowania w przypadku sesji nadzwyczajnej. Statut Rady Miejskiej w Wieliczce nie wprowadza wymogów co do tego z jakim wyprzedzeniem należy powiadomić radnych o sesji nadzwyczajnej. Nastąpiło to w terminie 3 dni. Już wcześniej , bowiem w dniu 13 sierpnia 2024 r wysłano radnym materiały dotyczące uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka- obszar A zgodnie z wymogami § 6 ust 2 pkt 1 i 2 Regulaminu, zgodnie z którym materiały na sesję poświęcone uchwaleniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wysyła się radnym najpóźniej na 14 dni przed sesją. (k- 56). Komisja Budżetu, Mienia i Rozwoju Gospodarczego pozytywnie zaopiniowała projekt uchwały. Sesja odbyła się w wyznaczonym terminie i zakończyła uchwaleniem zaskarżonej uchwały (protokół nr VI/2024, k – 57-66). Zgodnie z § 6 ust 3 Regulaminu – w przypadku niedotrzymania terminów zwołania sesji Rada może podjąć uchwałę o odroczeniu sesji, wyznaczając nowy termin jej odbycia. Stosownie do § 10 Regulaminu - sesja odbywa się w zasadzie na jednym posiedzeniu, przy czym na wniosek Przewodniczącego Rady lub Ľ radnych Rada może zdecydować o przerwaniu sesji i kontynuowaniu obrad w określonym przez nią terminie (terminach ) w szczególności ze względu na niemożność rozpatrzenia całości spraw porządku obrad na jednym posiedzeniu , uzasadnione rozszerzenie, brak dodatkowych materiałów niezbędnych radnym lub z uwagi na zaistniałe nieprzewidziane przeszkody, uniemożliwiające Radzie właściwe obradowanie. Żaden z radnych nie kwestionował prawidłowości zwołania sesji w dniu 2 września 2024 r i nie domagał się jej odroczenia bądź przerwania (protokół nr VI/2024 k – 57-66). Procedura uchwalania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była jawna i zapewniała aktywny udział mieszkańców. Władze gminy zwołały sesję nadzwyczajną na której procedowano zaskarżoną uchwałę, oceniając że podjęcie zmiany planu wymaga natychmiastowych działań. Sąd administracyjny nie bada zasadności i celowości wyznaczenia sesji w trybie nadzwyczajnym, a pod względem legalności zwołanie sesji w tym trybie było prawnie dopuszczalne i skuteczne. - Przy rozpatrywaniu skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wojewódzki sąd administracyjny kontrolując merytorycznie zaskarżony akt – w zakresie zasad i trybu jego sporządzenia – czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, dlatego do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Tym samym art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r. III RN 42/02, OSNP z 2004 r. nr 7, poz. 114; wyrok NSA z 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004; wyrok NSA z 3 września 2004 r. OSK 476/04 ONSA i WSA 2005/1/2; wyrok NSA z 14 września 2012 II OSK 1541/12). Nie upoważnia do tego również powoływanie się przez stronę skarżącą na interes prawny innego podmiotu – Pana M. S.. W tym względzie stwierdzić należy, że w ogłoszeniu Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z 22 maja 2024 r o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka- obszar A został określony termin składania uwag do dnia 16 lipca 2024 r. Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania mpzp nie jest określony przepisami k.p.a., lecz ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego przedłożenie uwag po upływie terminu ich składania powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania bez konieczności przedkładania jej radzie gminy , a za datę wniesienia uwag należy uważać datę doręczenia ich organowi. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Kodeks cywilny, oświadczenie woli uznaje się za złożone z chwilą, gdy doszło do innej osoby w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Oświadczenie stanowiące uwagę Pana M. S. dotarło do Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka dopiero w dniu 23 lipca 2024 r., to jest 7 dni po terminie wyznaczonym w ogłoszeniu i w konsekwencji prawidłowo zostało pozostawione bez rozpoznania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.