II SA/Kr 408/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K.I. i I.I. na decyzję Wojewody z dnia 12 października 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących K.I. i I.I. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 lipca 2010 r. na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 i art. 150 § 1 kpa po rozpoznaniu wniosku K. I. i I. I. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 6 maja 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wody ciepłej i zimnej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, ogrzewczą, wentylacji mechanicznej, wymiennikową oraz w zakresie zagospodarowania terenu wraz z infrastrukturą techniczną: podziemnym zbiornikiem retencyjnym wody deszczowej, instalacja kanalizacji deszczowej, przebudową istniejącego zjazdu z ul. [...], wewnętrznym układem drogowym i ciągami pieszymi, elementami małej architektury na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.", wydanej dla "A" sp. z o.o. z siedzibą w K.. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 28 maja 2010 r., wpłynął wniosek K. I. i I. I., w którym domagali się uznania ich za stronę opisanego wyżej postępowania, a także wskazali na takie okoliczności jak: zacienienie ich nieruchomości przez planowaną inwestycję, oddziaływanie inwestycji na należące do nich nieruchomości poprzez realizowanie inwestycji w odległości 6 metrów od budynku przy ul. [...] oraz nieprawidłową analizę obszaru oddziaływania obiektu. Organ uznał, że wniosek opiera się na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Na wezwanie organu K. I. i K. I. podali, że o prawomocnej decyzji pozwolenia na budowę dowiedzieli się w dniach rozpoczęcia budowy tj. w połowie marca 2010 r. Na dowód powyższego przedłożyli kopie pism z dnia 25 marca 2010 r. i 24 marca 2010 r. skierowanych do organu. Przedłożyli także odpisy z księgi wieczystej prowadzonej dla należących do nich nieruchomości. Organ odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że w pierwszym etapie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji jest zobowiązany do zbadania, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba, której przysługiwał w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie przymiot strony, czy strona zachowała miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 kpa, oraz czy we wniosku o wznowienie postępowania strona wymieniła chociaż jedną z przyczyn wznowienia postępowania enumeratywnie wymienioną w art. 145 § 1 k.p.a. Brak realizacji którejkolwiek z ww. formalnoprawnych przesłanek, daje podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia, na zasadzie art. 149 § 3 kpa. Nadto organ podał, że to na stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach (art. 148 § 1 k.p.a.) lub decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.) stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Zdaniem organu, I. I. o decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dowiedział się najpóźniej w dniu 5 października 2009 r., kiedy to w imieniu Komitetu Protestacyjnego Osiedla [...] wraz z P. N. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. K. I., która także podpisała się pod protestem przeciwko planowanej wówczas inwestycji, a który to protest stanowił załącznik do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 5 października 2009 r. dowiedziała się o przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę w tym dniu, a najpóźniej wedle treści pisma z dnia 25 czerwca 2010 r. w połowie marca 2010 r. W jednym i drugim przypadku, nie zachowała, podobnie jak I. I., terminu o którym mowa art. 148 § 2 kpa do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Nadto organ podniósł, że ze względu na niezachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, brak jest także podstaw do odnoszenia się do innych wskazanych we wniosku o wznowienie zarzutów kierowanych pod adresem przedmiotowej inwestycji. Wyjaśnił jednak, że projektowany budynek mieszkalny o wys. 12,56 m (przy dopuszczalnej wysokości wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" - 18 m ) znajduje się w odległości ok. 15 m od budynku na działce nr [...] ( ul. [...] ), która nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora, jest oddzielona działką drogową - ul. [...]. Ponadto w projekcie budowlanym wykazano, że został spełniony warunek § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) dotyczący przesłaniania okna w pomieszczeniu mieszkalnym budynku przy ul. [...], zaś w kwestii prawidłowości wykonywanych robót budowlanych właściwy jest wyłącznie organ nadzoru budowlanego. Wskazane we wniosku o wznowienie okoliczności związane z prowadzonymi robotami budowlanymi takie jak domniemany spadek wartości nieruchomości w związku z powstającą w sąsiedztwie zabudową, nie stanowią przedmiotu rozstrzygnięcia ani analizy w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Odwołania od ww. decyzji wnieśli K. i I. I. domagając się wznowienia postępowania. Odwołujący się ponownie wskazali, że inwestycja znajduje się w bezpośredniej strefie oddziaływania dla ich nieruchomości, głębokie wykopy prowadzone są w odległości 7 m od domu, ściana podziemnego garażu i tarasu przedmiotowej inwestycji, około 1 metra od granicy drogi ul. [...] naruszając tym samym obowiązujące w tej kwestii przepisy dotyczące odległości budowanego obiektu. Wskazali, że tak duża inwestycja w gęstej niskiej zabudowie paraliżuje całkowicie układ komunikacyjny osiedla. Podkreślili, że wszelkie uzgodnienia, prace projektowe budowy przedmiotowego budynku wielorodzinnego prowadzone były w całkowitej tajemnicy bez jakiejkolwiek konsultacji z mieszkańcami. Zaprzeczyli, że podpisanie pisma z 5 października 2009 r. świadczy o wiedzy o wydanym pozwoleniu na budowę, gdyż wniosek jako komitetu protestacyjnego był złożony jako wniosek proforma ponieważ wiedzieli, że inwestor wcześniej czy później rozpocznie w tym terenie budowę kolejnego bloku mieszkalnego, dlatego też we wniosku nie została oznaczona decyzja. Odwołujący się podali również, że wielokrotnie zwracali się do organu o nadanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 października 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji. Podniósł, że od daty wskazanej przez wnioskodawców, w której dowiedzieli się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, do dnia wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, upłynęło ponad dwa miesiące. Ponadto wskazał, że z akt sprawy wynika, że o fakcie wydania decyzji z dnia 6 maja 2009 r., odwołujący się wiedzieli już w dniu 28 września 2009 r., o czym świadczy pismo (protest w sprawie pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...] zawierający wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 k.p.a.) skierowane w dniu 5 października 2009 r. do Urzędu Miasta K. przez Komitet Protestacyjny Osiedla [...], podpisane między innymi przez I. I.. Świadczą o tym również podpisy I. I. i K. I. na liście osób popierających ww. protest (załączonej do tego protestu). Organ podkreślił, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku, godzi w zasadę trwałości decyzji ostatecznych i stanowi rażące naruszenie prawa, a zatem wobec uchybienia terminu określonego w art. 148 k.p.a. wydana decyzja jest prawidłowa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] wnieśli K. I. i I. I., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie, że nie uchybili terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kp.a., art. 8, art. 9, art. 63 k.p.a. poprzez niezbadanie rzeczywistej treści pisma Komitetu Protestacyjnego [...] z dnia 28 września 2009 r., pominięcie oceny prawnej pism skarżących z dnia 22 marca 2010 r. i dnia 25 marca 2010 r. oraz nie potraktowanie ww. pism jako podania o wznowienie postępowania; art. 80 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie naruszenia przez skarżących terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których odmówiono znaczenia pismom z dnia 22 marca 2010 r. oraz z dnia 25 marca 2010 r.; art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie skarżącym przymiotu strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący ponownie podnieśli, że w piśmie z dnia 28 września 2009 r. wyraźnie jest mowa o postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, bez odniesienia się do wydanej decyzji. Nadmienili, że K. I. nie podpisała się pod tym pismem, a jedynie na dołączonej do niego karcie z podpisami innych mieszkańców, zatem nie pozwala to na stwierdzenie świadomości skarżącej o istnieniu decyzji. Zdaniem skarżących organ nie wyjaśnił również ich rzeczywistej woli wznowienia postępowania wyrażonej w ich pismach z dnia 22 marca 2010 r. i 25 marca 2010 r., potwierdzonej następnie w ich piśmie z dnia 22 czerwca 2010 r., podkreślając, że również w piśmie z dnia 28 maja 2010 r. zwracali się " z ponownym wnioskiem". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, że nawet gdyby przyjąć, że pisma z dnia 22 marca 2010 r. i 25 marca 2010r. zawierały wniosek o wznowienie postępowania, to fakt ten – wobec ustalenia, że skarżący dowiedzieli się o decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 28 września 2009 r. – jest bez znaczenia, gdyż termin nie został dochowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę zostało wszczęte w dniu 28.01.2009 r., a następnie zawieszone postanowieniem z dnia 23.03.2009 r. Pismem z dnia 31.03.2009 r. skarżący I. I. wniósł o uznanie go za stronę tego postępowania. Postanowieniem z dnia 27.04.2009 r. postępowanie zostało podjęte. Pismem z dnia 27.04.2009 r. organ poinformował I. I. o nieuwzględnieniu złożonego wniosku w podjętym, po zawieszeniu, postępowaniu. Decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] wydana została w dniu 6.05.2009 r. i stała się ostateczna w dniu 12.06.2009 r. W dniu 7.10.2009 r. do organu wpłynęło pismo opatrzone datą 28.09.2009 r., podpisane w imieniu Komitetu Protestacyjnego [...] przez P. N. i I. I., zaczynające się słowami: "Dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji budynku wielorodzinnego na działkach [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.. Na podstawie art. 28 k.p.a. oraz pisma z dnia 30.03.2009 r. w załączeniu oraz na podstawie art.156 par.1 k.p.a. wnosimy o ponowne rozpatrzenie wniosku, Komitetu Protestacyjnego [...] usankcjonowanego w dniu, 16.09.2009 r. w sprawie odrzucenia wniosku o pozwolenie na budowę...", "postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budzi sprzeciw.... i jest prowadzone z całkowitym pominięciem osób mających interes prawny w całym postępowaniu decyzyjnym", "zwracamy się z prośbą o wznowienie postępowania". W dniu 22.03.2010 r. B. N. potwierdziła odbiór adresowanej do P. N. przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 12.03.2010 r., w którym określono, że wniosek z dnia 5.10.2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 6.05.2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji zostanie rozpoznany, a zawarty w nim wniosek o wstrzymanie robót budowlanych należy złożyć do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. W tym samym dniu (22.03.2010 r.) B. N. potwierdziła odbiór adresowanej do P. N. przesyłki zawierającej decyzję z dnia 15.03.2010 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 6.05.2009 r. Przyczyną wydania decyzji odmownej były względy formalne – brak legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie - Komitetu Protestacyjnego [...]. Następnie w dniu 22.03.2010 r. I. I. wniósł do organu pismo, dotyczące decyzji pozwolenia na budowę nr [...], w którym zarzucił, że w piśmie organu z dnia 27.04.2009 r. nie został poinformowany o środkach odwoławczych w sprawie odmowy uznania go za stronę postępowania, a o fakcie budowy dowiedział się 18.03.2010 r., kiedy to nastąpiły prace budowlane. Pismem z dnia 25.03.2010 r. zwrócił się o ponowne wszczęcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę z powodu pozbawienia go należnych praw w toczącym się postępowaniu o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi został poinformowany przez organ pismem z dnia 14.04.2010 r., że nie było żadnych podstaw prawnych przyznania mu statusu strony w postępowaniu. Pismem z dnia 18.05.2010 r. I. I. i K. I. ponownie wnieśli o uznanie ich, w drodze decyzji, za strony postępowania wyrażając zdziwienie, że dotychczasowe odmowy organu nie następowały w formie decyzji. Pismami z dnia 14.06.2010 r. wnioskujący zostali wezwani o określenie terminu w jakim dowiedzieli się o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie wraz z dokumentami potwierdzającymi wskazaną datę. Stosownie do treści art.148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. by odmówić wznowienia postępowania w związku z niedochowaniem terminu przewidzianego w przepisie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość wcześniejszego dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę prawną do wznowienia, lecz trzeba dowieść, że wiedziała ona o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania. Analiza powyższych dokumentów prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom organów, treść pisma Komitetu Protestacyjnego z dnia 28.09.2009 r. wcale nie dowodzi, że w dacie jego wniesienia skarżący wiedzieli już o decyzji z dnia 6.05.2009 r. Organy obydwu instancji nadmiernego znaczenia przypisały użytemu w nim sformułowaniu "wznowienie", co miało świadczyć o wiedzy skarżących o wydaniu decyzji. Pominęły jednakże w ocenie tego pisma fakt, że w jego treści wskazano również, że postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę "jest prowadzone", co stoi w sprzeczności z tezą organów. Pierwszy raz skarżący powołał się na decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] w piśmie z dnia 22.03.2010 r., co koresponduje z datą odebrania korespondencji kierowanej do P. N., dopiero w której organ wyraźnie podał, że w dniu 6.05.2009 r. wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...]. Niezrozumiałym jest również dlaczego dopiero pismo skarżących z dnia 18.05.2010 r. organ potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania, uznając przy tym, że złożone zostało po upływie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, skoro już treść pism z dnia 22.03.2010 r. i 25.03.2010 r. wskazywała na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W demokratycznym państwie prawa nie do zaakceptowania jest działanie organu, który przypisuje znaczenie prawne, rodzące negatywne dla strony skutki, jedynie wybiórczo wybranym fragmentom pism strony, pomijając tę ich treść, która przemawia na jej korzyść. Wielokrotnie już w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, że przepis 7 k.p.a., wsparty ponadto regulacjami zawartymi w art. 8 i 9 k.p.a., stanowi podstawę do życzliwej interpretacji pism składanych w toku postępowania. Organ administracji winien uwzględnić treść pisma, a nie jego formę, jeżeli miałoby to przysłużyć się słusznemu interesowi obywateli. Jednocześnie organ administracji nie powinien wykorzystywać nieadekwatnej do etapu postępowania formy pisma tylko po to, aby pominąć zawarte w jego treści żądanie (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8.09.2010 r. sygn. II SA/Gd 279/10, LEX nr 752437). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 26.03.2010 r. sygn. I OSK 99/09, LEX nr 595668), że aby odmówić wznowienia postępowania w związku z niedochowaniem terminu przewidzianego w przepisie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość wcześniejszego dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę prawną do wznowienia, lecz trzeba dowieść, że wiedziała ona o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania. Wobec przedstawionych wyżej argumentów uznać należy, że dokonana przez organy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego narusza przepisy art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Dlatego też, na podstawie o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.