II SA/Kr 466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego Wójta Gminy B. kwotę 340 ( trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W ramach toczącego się postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy Wójt Gminy B. wnioskiem z dnia 27 listopada 2012 r. zwrócił się w trybie art. 106 k.p.a. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. o uzgodnienie możliwości lokalizacji - w sąsiedztwie czynnego cmentarza parafialnego - inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego wielofunkcyjnego z artykułami spożywczo-chemiczno-przemysłowymi wraz z infrastrukturą techniczną oraz miejscami parkingowymi przy projektowanym budynku handlowym na dz. nr [...] w miejscowości B. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. postanowił uzgodnić negatywnie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dla opisanej powyżej inwestycji, z uwagi na zaplanowanie w przedmiotowym budynku branży spożywczej. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 3 pkt 1 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212 poz. 1263 ze zm.), art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012 poz. 647), art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jak wynika z załączonych map: zasadniczej w skali 1:1000 i ewidencyjnej w skali 1:2000 odległość działki, na której zaplanowano budowę wyżej wymienionego budynku wynosi około 15 m od granicy istniejącego czynnego cmentarza parafialnego. Z powyższego wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w strefie istniejącego czynnego cmentarza, gdzie nie powinny znajdować się obiekty branży spożywczej. Organ wskazał, że strefa sanitarna cmentarza określona jest w § 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315) i zgodnie z ww. przepisem minimalna odległość zakładów przechowujących artykuły żywności od cmentarza powinna wynosić 50 metrów, przy jednoczesnym spełnieniu właściwych warunków korzystania z wody z sieci wodociągowej. Mając na uwadze podniesione wyżej względy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. wydał uzgodnienie negatywne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Wójt Gminy B. podnosząc, że w tej samej strefie sanitarnej, w której znajduje się przedmiotowa działka znajdują się już zarówno budynki mieszkalne jak i usługowo handlowe (sklep przemysłowy). Wszystkie istniejące budynki usługowe i mieszkalne podłączone są do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze – 50 metrowa strefa sanitarna obowiązuje przy lokalizacji nowego cmentarza, a nie budynków znajdujących się w strefie cmentarza. Ponadto projektowy budynek będzie również podłączony do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. , utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jak wynika z załączonej dokumentacji, działka przeznaczona pod planowaną inwestycję położona jest w strefie sanitarnej istniejącego cmentarza - odległość projektowanego budynku do granicy cmentarza wynosi 15 m. W budynku tym przewiduje się prowadzenie działalności handlowej artykułami spożywczymi, chemicznymi i przemysłowymi. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m. Odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 m do 150 m w odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Organ podkreślił, że przepis ten dotyczy nie tylko ustalenia wymogów dla lokalizacji nowych cmentarzy w zakresie ich odległości od istniejącej, zabudowy mieszkaniowej, lecz również odnieść go należy do sytuacji odwrotnej, to jest do ograniczenia możliwości lokalizowania nowej zabudowy w sąsiedztwie istniejących już cmentarzy, w odległościach mniejszych niż określone w tym przepisie. Celem powołanego przepisu było m.in. określenie szerokości pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów przeznaczonych na inwestycje, o których mowa wyżej. Skoro przepisy rozporządzenia wymagają, aby odległość nowego cmentarza od istniejących zabudowań wynosiła minimum 150 m, to tym samym odległość planowanych do realizacji budynków przeznaczonych na pobyt ludzi od istniejącego cmentarza również winna wynosić nie mniej niż 150 m, bowiem odcinek 150 m pomiędzy cmentarzem i budynkiem, niezależnie od tego, czy jest on mierzony od cmentarza do tego budynku, czy też odwrotnie, jest identycznej długości. Ponadto, z treści § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia wnosić należy o konieczności wykluczenia lokalizacji jakichkolwiek obiektów i budowli w odległości mniejszej niż 50 m od cmentarza, który to obszar jest jego strefą ochronną. Nie ma przy tym znaczenia, w jakiej kolejności realizowane są wspomniane obiekty oraz cmentarz. Organ zaznaczył przy tym, iż brak jest jednoznacznego stanowiska w orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie poruszonej kwestii. Dla przykładu organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie II SA/Kr 386/06, w którym stwierdzono, że rozporządzenie nie reguluje ograniczeń w lokalizowaniu nowej zabudowy w sąsiedztwie już istniejących cmentarzy oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie II SA/Lu 876/10, w którym Sąd zajął odmienne stanowisko. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Wójt Gminy B. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze z dnia 25 sierpnia 1959 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 315) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść postanowienia tj. art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez oczywiście błędne ustalenie faktyczne, iż nie zostały spełnione przez inwestora przesłanki o minimalnej odległości zakładów przechowujących żywność od istniejącego, a nie jak to wynika z treści rozporządzenia, nowego cmentarza, a także iż brak jest właściwych warunków do korzystania w tym miejscu z wody z sieci wodociągowej, co spowodowało naruszenie zasady prawy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. Strona skarżąca podniosła, że w 50 metrowej strefie sanitarnej obecnie znajdują się już zarówno budynki mieszkalne jak i usługowo handlowe. Ponadto wszystkie nieruchomości podłączone są do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Skarżący zaznaczył, że 50 metrowa strefa sanitarna obowiązuje tylko przy lokalizacji nowego cmentarza. Wskazując na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1503/07 uwzględniającą, że przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej nie można stosować w sytuacji nie dającej się pogodzić z istniejącym stanem na gruncie albowiem uwzględnienie tej normy, w efekcie uniemożliwiałoby korzystanie z istniejącego cmentarza, a także § 1 ust. 1 rozporządzenia mówiącego że teren pod cmentarz powinien być lokalizowany w sposób wykluczający możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie, zdaniem strony skarżącej należy stwierdzić, iż przedmiotowe rozporządzenie należy interpretować tylko w sytuacji tworzenia cmentarzy nowych, a nie już w danej chwili istniejących. Na poparcie powyższe stanowiska strona skarżąca powołała orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 351/07, a także orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 386/06. W orzeczeniach tych Sądy stanęły na stanowisku, iż przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. nie mają zastosowania do cmentarzy już istniejących. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w swoim wyroku zauważył, że organy administracji powinny także uwzględnić fakt, że w sąsiedztwie istniejącego cmentarza istnieje już zabudowa mieszkaniowa położona w 50 metrowej strefie ochrony sanitarnej. Takie stanowisko Sądu uzasadnia także zarzuty strony skarżącej, iż w centrum miejscowości B. , a zatem w miejscu gdzie znajduje się działka inwestora, znajdują się już istniejące budynki mieszkalne i usługowe. W ocenie strony skarżącej należy więc przyjąć, że negatywne uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku handlowego, znajdującego się w sąsiedztwie czynnego cmentarza jest krzywdzące nie tylko dla inwestora, ale także dla mogących w przyszłości z niego korzystać mieszkańców. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza jego nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, należało stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i dlatego powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Na wstępie wyjaśnić należy, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94 LEX nr 23456). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie przyjęto, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja (postanowienie), która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996). Zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. wydane zostało na skutek rozpoznania zażalenia wniesionego przez Wójta Gminy B. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 12 grudnia 2012 r., w którym to postanowieniu organ negatywnie uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania ternu po względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dla budowy budynku handlowego wielofunkcyjnego z artykułami spożywczo-chemiczno-przemysłowymi z uwagi na jego zbyt bliskie usytuowanie od cmentarza parafialnego. Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy B. , będący organem I instancji w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pismem z dnia 27 listopada 2011 r., zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. o uzgodnienie możliwości lokalizacji tej inwestycji w związku z wnioskiem złożonym przez inwestora A.B. . Kluczową kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest to, komu przysługuje status strony w "postępowaniu uzgodnieniowym" prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury i orzecznictwa, stroną tego postępowania nie jest organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę (główną) w drodze decyzji, bowiem postępowanie przed "innym organem" nie dotyczy jego interesu prawnego ani obowiązku, a żądanie zajęcia stanowiska nie następuje ze względu na interes prawny lub obowiązek tego organu administracji publicznej; organ administracji publicznej, który zwrócił się do "innego organu" o zajęcie stanowiska w sprawie, może jednakże korzystać z uprawnień przewidzianych w art. 36-38, mimo że nie jest stroną postępowania incydentalnego. Stroną postępowania incydentalnego jest natomiast strona postępowania "głównego". Taki pogląd został zaprezentowany w Komentarzu do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071) autorstwa M. Jaśkowskiej i A. Wróbel (opublikowano: LEX/el., 2013), jak również w Komentarzu J. Borkowski: Komentarz 1996. Na podobnym stanowisku stanął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt II SA/1284/98 (LEX nr 41376) stwierdzając, że "art. 106 k.p.a. zapewnia stosowne gwarancje procesowe tylko stronie postępowania, a nie organowi korzystającemu z prawa do współkompetencji. Dlatego też tylko strona ma prawo złożenia zażalenia na to postanowienie, w którym organ zajmuje stanowisko i od którego przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji (§ 5). Takie zaś uprawnienia nie przysługują organowi decyzyjnemu. Organ właściwy do wydania decyzji w tej samej sprawie nie może być bowiem stroną postępowania. Dotyczy to przy tym także "postępowania wpadkowego" przed organem współdziałającym. Organ współdziałający nie prowadzi odrębnej sprawy administracyjnej. Zajęcie przez niego stanowiska następuje w ramach już prowadzonego postępowania w sprawie głównej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma więc jedynie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Skoro Burmistrz, prowadząc postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może być stroną w tej sprawie, to nie był on także legitymowany do wniesienia zażalenia na postanowienie organu wydającego w tej sprawie opinię. Takie uprawnienia nie przysługiwały Burmistrzowi nie tylko jako organowi administracji samorządowej, ale także jako podmiotowi reprezentującemu gminę na zewnątrz. Gmina nie jest bowiem stroną postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, bez względu na przedmiot sprawy, której rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej ma dokonać organ tej gminy." Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 116/13, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 536/05 stwierdzając, że w świetle art. 106 k.p.a. wniesienie zażalenia na postanowienie uzgadniające przysługuje wyłącznie stronie postępowania, a nie organowi decyzyjnemu. Oczywistym jest, iż organ właściwy do wydania decyzji nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela zaprezentowane powyżej stanowisko. Stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ, który z mocy przepisów prawa powołany został do wydania - w ramach postępowania głównego – uzgodnienia. A zatem, w rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy B. nie może występować jednocześnie jako organ prowadzący postępowanie główne i jako strona postępowania uzgodnieniowego, bowiem te dwie role procesowe wzajemnie się wykluczają. Wójtowi, jako organowi prowadzącemu postępowanie główne nie przysługują w postępowaniu uzgodnieniowym uprawnienia strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a więc w konsekwencji nie jest on podmiotem uprawnionym do wniesienie zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a.. Tymczasem w kontrolowanej sprawie zażalenie od postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (wydanego w trybie art. 106 k.p.a.) wniósł Wójt Gminy B. , będący organem prowadzącym postępowanie główne tj. dotyczące wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zażalenie to zostało rozpoznane przez organ odwoławczy. Skoro, jak wskazano powyżej, Wójt Gminy B. nie mógł zostać uznany za stronę postępowania uzgodnieniowego, gdyż jest jednocześnie organem właściwym do wydania decyzji rozstrzygającej, to jego zażalenie na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. uznać należało za niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z treścią art. 106 § 5 k.p.a. środek ten przysługuje jedynie stronie postępowania. Przepis art. 134 k.p.a. stanowi natomiast, że organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania i w tym zakresie rozstrzyga w formie postanowienia. W orzecznictwie i w doktrynie utrwalony jest pogląd, iż przesłanki niedopuszczalności odwołania obejmują przyczyny zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Podmiotowy charakter mają przyczyny w postaci m.in. oczywistego braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do badania merytorycznej treści odwołania (zażalenia) dopóki nie stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki jego niedopuszczalności. Tym samym stwierdzić należy, iż postanowieni [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. - którym merytorycznie rozpoznano zażalenie, które z mocy prawa jest niedopuszczalne - zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 106 § 5 k.p.a., art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy także zaznaczyć, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. wydając swoje postanowienie błędnie ustalił krąg stron postępowania. Jak wynika z rozdzielnika postanowienia zostało ono doręczone jedynie Wójtowi Gminy B. , z całkowitym pominięciem inwestora. Błędu tego nie zauważył organ odwoławczy, dodatkowo błędnie pouczając Wójta o przysługującej mu możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie obarczone jest kwalifikowaną wadą prawną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkującą stwierdzeniem jego nieważności. Powyższe czyni bezzasadnym rozpatrzenie zarzutów strony skarżącej podniesionych w skardze, a także zasadności rozważań organu II instancji zawartych w zakwestionowanym postanowieniu. Niewątpliwie bowiem organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznej oceny zakwestionowanego zażaleniem postanowienia. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach w pkt II wyroku orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.