II SA/Kr 49/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. N. na uchwałę nr VII/35/2024 Rady Gminy Tymbark z dnia 6 listopada 2024 r. w sprawie wyrażenia zgody na odpłatne nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wraz z prawem własności budynku położnego w miejscowości Tymbark postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. postanowienia z dnia 11 marca 2025 r W dniu 6 listopada 2024 r. Rada Gminy Tymbark, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465), art. 13 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) oraz § 6 uchwały Rady Gminy Tymbark Nr X/50/2015 z dnia 26 czerwca 2015 r w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność Gminy Tymbark oraz zasad ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony, podjęła uchwałę Nr VII/35/2024 w sprawie wyrażenia zgody na odpłatne nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wraz z prawem własności budynku położnej w miejscowości T. . W § 1 tej uchwały Rada Gminy Tymbark wyraziła zgodę na odpłatne nabycie do gminnego zasobu: 1) prawa użytkowania wieczystego działki ewidencyjnej numer [...] wraz z prawem własności budynku na niej posadowionym o powierzchni 0,08 ha, położnej w miejscowości T., objętej księgą wieczystą nr [...], 2) prawa użytkowania wieczystego działki ewidencyjnej numer [...] o powierzchni 0,0149 ha, położnej w miejscowości T., objętej księgą wieczystą nr [...] W uzasadnieniu projektu tej uchwały wskazano, że działki [...] i [...] stanowią zorganizowaną całość zabudowaną budynkiem biurowo - mieszkalnym, dwukondygnacyjnym, podpiwniczonym, z poddaszem częściowo użytkowym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadzi przeciwko dłużnikowi egzekucję ze wskazanych powyżej nieruchomości. Gminie T. przysługuje prawo pierwokupu przedmiotowych nieruchomości. Wskazano także na strategiczne położenie działek [...] i [...], które zlokalizowane są bezpośrednio przy drodze gminnej urządzonej na działce ewidencyjnej nr [...] oraz bezpośrednio sąsiadują z innymi działkami stanowiącymi własność Gminy T., na których obecnie znajduje się myjnia samochodowa, wejście do parku oraz sam park im. Z. T.. Podkreślono, że nieruchomości planowane do nabycia znajdują się w ścisłym centrum miejscowości T. w pobliżu zaprojektowanego peronu kolejowego oraz parkingu park & ride, a także są doskonale skomunikowana z innymi częściami Gminy. Podkreślono, że nieruchomości o takiej specyfice nie są na ogół dostępne w obrocie komercyjnym, stąd podobna okazja możliwości zakupu może się już w przyszłości nie pojawić. Tym bardziej, że Gmina nie posiada w swoim zasobie podobnych nieruchomości, a patrząc w dłuższej perspektywie czasowej nabywana nieruchomość może znaleźć różnorakie zastosowanie na potrzeby publiczne. Można bowiem rozważyć wykorzystanie pomieszczeń na przedszkole, czy żłobek, a także zastanowić się nad urządzeniem tam lokali komunalnych, czy socjalnych, których Gmina obecnie nie posiada, a na które jest zapotrzebowanie. Analizowana jest również możliwość oraz warunki wykorzystania budynku na potrzeby Komendy Policji, co niewątpliwie przyczyniłoby się do zwiększenia poziomu bezpieczeństwa oraz ograniczenia nadmiernej prędkości na drodze w centrum miejscowości T.. W szczególności nieruchomości mogą być też przedmiotem sprzedaży. Działki ewidencyjne nr [...] i [...] położone w miejscowości T. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest symbolem C37 UP/UN/MW - tereny o niesprecyzowanym programie, w tym m.in. handlu, rzemiosła, gastronomi, tereny zabudowy wielorodzinnej. Stwierdzono zatem, że nabywana nieruchomość służyć ma realizacji zadań własnych Gminy i w zależności od bieżących potrzeb, możliwości technicznych i finansowych może zostać w różny sposób wykorzystana. Pismem z dnia 6 grudnia 2024 r. M. N. (zwany dalej także skarżącym) wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy Tymbark, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 6, art. 20 pkt 2, art. 24 ust. 1 i ust. 2, art. 25 ust. 1 - 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami, poprzez nabywanie przez Gminę T. nieruchomości na podstawie zaskarżonej uchwały bez konkretnego celu, a także bez planu, w tym bez planu finansowego obowiązkowego zgodnie z powołanymi przepisami. 2) art. 110n § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania przez Gminę T. powyższego przepisu, w tym brak istnienia prawa pierwokupu po stronie Gminy T. uprawniającego do nabycia nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą. 3) art. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez naruszenie przez Radę Gminy Tymbark w/w przepisów, nie zapewnienie i nie zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych mieszkańców 6 lokali mieszkalnych znajdujących się na terenie budynku objętego zaskarżoną uchwałą, a w istocie zamiar pozbawienia w/w mieszkańców 6 lokali mieszalnych możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. 4) art. 228 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 229 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku z art. 10, art. 11 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych- poprzez naruszenie przez Radę Gminy Tymbark powyższych przepisów, zagrożenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych, a także powstanie podstaw do ustalenia odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. 5) § 6 uchwały Rady Gminy Tymbark Nr X/50/2015 z dnia 26 czerwca 2015 r w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność Gminy T. oraz zasad ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony Rada Gminy Tymbark- poprzez nie wskazanie przez Radę Gminy Tymbark konkretnych celów, dla których ma być nabywana nieruchomość na podstawie zaskarżonej uchwały. Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała powołuje się jedynie na przepis art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jest przepis odnoszący się jedynie do określenia podmiotu, który gospodaruje zasobem gminnym nieruchomości. Nie wspomina natomiast: 1) dla realizacji jakich konkretnie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nabywana jest nieruchomość? 2) Dla realizacji jakich celów określonych z kolei w art. 24 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma być wykorzystana nieruchomość nabywana przez gminę, a zatem wchodząc w skład gminnego zasobu nieruchomości? 3) Jak opracowany został plan wykorzystania nieruchomości wchodzących w skład gminnego zasobu nieruchomości przy uwzględnieniu zaliczenia do niej nabywanej nieruchomości oraz wymogów określonych w art. 25 ust. 2- 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jest w szczególności przy uwzględnieniu prognozy, w tym związanej z poziomem wydatków, a także program zagospodarowania nieruchomości zasobu? Zdaniem skarżącego, powyższe pytania są o tyle istotne, iż zarówno sama zaskarżona uchwała, jak i wieloletnia strategia finansowa Gminy T., czy inne przepisy gminny, nie określają planu wykorzystania zasobu gminnego nieruchomości. Oznacza to, że nieruchomość nabywana na podstawie zaskarżonej uchwały jest nabywana bez konkretnego celu, a także bez planu, w tym bez planu finansowego i bez podstawy prawnej i faktycznej określonej w powołanych przepisach. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 110n § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący wyjaśnił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy T. działki o numerach [...] i [...] w miejscowości T. leżą w terenie oznaczonym symbolem C37, UP, UM, MW, to jest na terenach usług publicznych i niepublicznych oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Jest to więc oznaczenie terenu mieszane. Jednocześnie z danych dotyczących faktycznego wykorzystania nieruchomości, ujawnionych w ewidencji gruntów, jak i wynikających z ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych nieruchomości, to jest KW nr [...] i [...], wynika że przedmiotowe nieruchomości mają aktualnie przeznaczenie i wykorzystanie mieszkaniowe (B. Tereny mieszkaniowe), działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym 4 kondygnacyjnym, działka nr [...] w ramach sposobu korzystania opisana jest jako "grunty zurbanizowane w wieczystym użytkowaniu do dnia 30 września 2093 roku". Powyższe dane wskazują, iż aktualne faktyczne wykorzystanie działek wraz z budynkiem istniejącym na w/w działkach jest niepubliczne i przeznaczone do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a zatem wykorzystanie działek jako publiczne nie występuje. Z wyceny sporządzonej przez biegłego na potrzeby postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wynika również, iż budynek mieszkalny znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości, składa się z 6 lokali mieszkalnych, niewyodrębnionych. Skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała nie wskazuje jak aktualne faktyczne wykorzystanie działek, to jest niepubliczne, mieszkaniowe, miałoby ulec faktycznej zmianie na wyłącznie publiczne. Zmiana przeznaczenia w/w nieruchomości, w tym budynku, na cele publiczne, miałaby swoje konsekwencje. Przede wszystkim budynek mieszkalny wraz z nieruchomością musiałby zostać przekształcony na budynek niemieszkalny, to jest publiczny. Kolejny skutek wynikający z przekształcenia budynku mieszkalnego wraz z nieruchomością w budynek na cele niemieszkalne- publiczne, to konieczność zaprzestania wykorzystywania budynku na cele mieszkaniowe, to jest w odniesieniu do wszystkich 6 lokali mieszkalnych, niewyodrębnionych, ale zamieszkałych przez wiele rodzin. W opisanej sytuacji nieruchomość będąca przedmiotem uchwały nie spełnia więc, zdaniem skarżącego, kryteriów do skorzystania przez Gminę T. z prawa pierwokupu na podstawie art. 110n § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który odnosi się stricte do przeznaczenia publicznego nieruchomości, a nie o mieszanym charakterze przeznaczenia. W uzasadnieniu zarzutu nr 3 skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała w swoich skutkach prowadzi do naruszenia praw lokatorów zamieszkujących 6 lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku pod nr [...], poprzez pozbawienie ich prawa zamieszkiwania w zajmowanych dotychczas lokalach mieszkalnych, nie wskazuje również w jaki sposób osoby te miałyby zabezpieczyć i realizować swoje potrzeby mieszkaniowe, które zostaną naruszone na skutek zastosowania uchwały. Skarżący stwierdził, że wbrew obowiązkom nałożonym ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. Gmina T. w zaskarżonej uchwale w ogóle nie odnosi się do kwestii zapewnienia i zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców 6 lokali mieszkalnych znajdujących się na terenie budynku objętego zaskarżoną uchwałą. W uzasadnieniu zarzutu nr 4 skarżący wskazał, że realizacja zaskarżonej uchwały spowoduje przekroczenia wydatków finansowych zaplanowanych w uchwale Rady Gminy Tymbark z dnia 20 listopada 2024 r. nr VIII/37/2024 w sprawie zmian Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy T. na lata 2024-2035. W powołanej uchwale w załączniku pt. Przedsięwzięcia WPF w pozycji 1.3.2.24 (strona 13) na podstawie uchwały z dnia 20 listopada 2024 r. dodany jest wydatek w postaci "zakupu budynku nr [...] w T. ", z limitem zobowiązań zaplanowanych dla w/w wydatku na 2025 r. na kwotę [...]zł. Powyższy wydatek nie jest jednak jedynym kosztem, jaki jest konieczny do uzyskania prawidłowej funkcjonalności budynku nr [...] w T. . W wycenie sporządzonej na potrzeby postępowania egzekucyjnego przez rzeczoznawcę majątkowego wartość nieruchomości, w tym budynku jest wyceniona na kwotę ok. [...] zł. Powyższa wartość obejmuje wartości według stanu technicznego aktualnego, nie podaje natomiast koniecznych do przeprowadzenia remontów i napraw, które z uwagi na stopień zużycia budynku pochodzącego z lat 60-tych XX wieku wynieść mogą od ok. [...] zł (w przypadku utrzymania charakteru mieszkalnego i minimalnego standardu budynku) do ok. [...] zł (w przypadku zmiany charakteru budynku na niemieszkalny, np. na posterunek Policji), jedynie przy uwzględnieniu konieczności wykonania remontu budynku na potrzeby zapewnienia realizacji dotychczasowych funkcji, tj. funkcji mieszkaniowych. Zdaniem skarżącego, samo nabycie budynku bez przeprowadzenia jego remontu, modernizacji, wyklucza jakiekolwiek jego wykorzystanie, czy to dla celów mieszkaniowych, czy jakichkolwiek innych. Jednocześnie realizacja w/w uchwały, jeśli zostanie wdrożona, będzie wymagała dalszych nie zaplanowanych i nie określonych w wieloletnim planie finansowym wydatków, co skutkować będzie naruszeniem dyscypliny finansów publicznych. Odnośnie zarzutu naruszenia § 6 uchwały Rady Gminy Tymbark Nr X/50/2015 z dnia 26 czerwca 2015 r. skarżący wskazał, że Rada Gminy Tymbark nie wskazała w treści zaskarżonej uchwały konkretnych celów, dla których ma być nabywana nieruchomość. Jednocześnie z treści samej uchwały, ani dokumentów stanowiących podstawę jej podjęcia, nie wynika jakoby nabycie było konieczne dla realizacji zadań własnych, potrzeb inwestycyjnych, opieki nad zabytkami lub obowiązkami wynikającymi z przepisów szczególnych, treść uchwały nie powołuje się na żadną tego typu "konieczność" ani też konkretne potrzeby czy obowiązki obciążające gminę. Według skarżącego jest to istotny mankament podjętej uchwały, który podważa jej celowość realizacji zadań publicznych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tymbark wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 20 pkt 2, art. 24 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1-2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Rada Gminy wyjaśniła, że zaskarżona uchwała ma tzw. charakter intencyjny i nie przesądza wprost o nabyciu przez gminę prawa użytkowania czy prawa własności nieruchomości. Planowany cel nabycia nieruchomości, na tym etapie procedowania mógł być wskazany jedynie w uzasadnieniu uchwały (i został tamże podany), bowiem dopiero po nabyciu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z prawem własności nieruchomości w postaci budynku, może zostać określone jego przeznaczenie na realizację konkretnych zadań własnych gminy. Z kolei wskazywane przez pełnomocnika skarżącego przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości (art. 20, 24 i 25), które rzekomo narusza zaskarżona uchwała, odnoszą się w istocie do gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości przez wójta gminy i określają czynności, jakich w ramach tego gospodarowania, dokonuje wójt. Organ stwierdził, że czynności tych dokonuje się w stosunku do nieruchomości należących już do gminnego zasobu, a nie w stosunku do nieruchomości, które dopiero potencjalnie, po spełnieniu szeregu przesłanek i dokonaniu wielu czynności w postępowaniu egzekucyjnym, w gminnym zasobie może się znajdą. Zaskarżona uchwała nie przesądza bowiem o nabyciu prawa użytkowania gruntu wraz z prawem własności nieruchomości, a jedynie wyraża zgodę na to nabycie, zaś samo nabycie nastąpi dopiero w wyniku złożenia odpowiednich oświadczeń przez Wójta Gminy i wydania stosownych postanowień przez organ egzekucyjny, w toku postępowania egzekucyjnego, które prowadzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w L.. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 110n § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Rada Gminy wskazała, że to organ egzekucyjny (nie rada gminy), zastosował w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego z nieruchomości stanowiących własność skarżącego, przepis art. 110n ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, przyjmując, na podstawie zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Gminy T. (uchwała Nr XXIII Rady Gminy Tymbark z dnia 31 marca 2005 r. Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 322 poz. 2418), że nieruchomość będąca przedmiotem egzekucji, położona jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Przeznaczenie powyższe zostało potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez Wójta Gminy T. w dniu 9 września 2024 r., zgodnie z którym działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] położone w m. T. leżą w terenie oznaczonym symbolem C37 UP, UN, MW - tereny usług publicznych i niepublicznych oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W związku z położeniem nieruchomości, zgodnie z dokumentem planistycznym, w obszarze przeznaczonym na cele publiczne, Naczelnik Urzędu Skarbowego działając jako organ egzekucyjny, wezwał jednostkę samorządu terytorialnego do złożenia oświadczenia czy korzysta z prawa pierwokupu. Rada Gminy zauważyła przy tym, że dla zastosowania przez organ egzekucyjny przepisu art. 110n ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma znaczenia obecne faktyczne wykorzystanie nieruchomości, a decydujące znaczenie ma przeznaczenie nieruchomości w MPZP gminy. Dodatkowo strona przeciwna wskazuje, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, a zgodnie z dokumentacją niniejszej sprawy, przekazaną Wójtowi Gminy T. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w postaci Protokołu z opisu i oszacowania nieruchomości z dnia 19 września 2024 r. budynek nie jest wykorzystywany na cele mieszkalne przez inne poza skarżącym osoby. Skarżący nie przedłożył też na dowód swoich twierdzeń jakichkolwiek umów najmu lokali mieszkalnych. Skądinąd, jeśli takowe umowy były zawarte, to po pierwsze na ich istnienie wskazałby organ egzekucyjny w ww. Protokole z opisu i oszacowania nieruchomości, a ponadto, wobec toczącego się postępowania egzekucyjnego z majątku skarżącego, wierzytelności z najmu byłyby, podobnie z jak wierzytelność z najmu lokalu biurowego, zajęte przez komornika sądowego. Za niezrozumiały Rada Gminy uznała zarzut naruszenia art. 1, art.4 ust. 1 i 3, art.20 ust.], art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Na podstawie zaskarżonej uchwały gmina nie stała się bowiem właścicielem nieruchomości, a to czy w ogóle nim się stanie zależy od zaistnienia w przyszłości szeregu przesłanek, w tym w szczególności zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu, nawet jeśli gmina po wydaniu przez organ egzekucyjny postanowienia o przysądzeniu własności na jej rzecz i zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej, stanie się właścicielem nieruchomości, to z automatu nie zostaną rozwiązane żadne umowy najmu. Gmina wstąpi bowiem w ogół praw i obowiązków związanych z nieruchomością, ujawnionych w księgach wieczystych a wójt gminy będzie gospodarował gminnym zasobem nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ podkreślił przy tym, że według posiadanej przez niego wiedzy w budynku zamieszkuje jedynie skarżący. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 228 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 229 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w związku z art. 10, art. 11 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych Rada Gminy stwierdziła, że zaskarżona uchwała, jako uchwała intencyjna, upoważnia wójta gminy do podjęcia czynności związanych z jej realizacją, co skutkowało m.in. wnioskiem wójta o dokonanie zmian w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy T. obejmującej ujęcie zadania pn. Zakup budynku nr [...] w T. w roku 2025. Samo podjęcie przez radę gminy zaskarżonej uchwały nie stanowi zaciągnięcia zobowiązania, ale właśnie upoważnia wójta do przedstawienia radzie gminy projektu zmiany WPF Gminy obejmującej realizację tego zadania w roku 2025. Dopiero po uchwaleniu przez radę gminy zmiany Wieloletniej Prognozy Finansowej możliwe było złożenie przez wójta gminy oświadczenia o skorzystaniu z prawa pierwokupu prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynku do organu egzekucyjnego. Wydatek na ten cel zastał ujęty w budżecie Gminy T. na 2025 r. i w tym roku planowane jest jego dokonanie. Za nieuzasadnione Rada Gminy uznała twierdzenie, iż doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych, gdyż wydatek na zakup budynku nie był zaplanowanym wydatkiem w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. Za zupełnie nieuzasadniony organ uznał również zarzut, że ani w zaskarżonej uchwale ani w uchwale w sprawie zmian w WPF (uchwała nr VIII/37/2024), nie ma informacji o planowanych wydatkach remontowych czy modernizacyjnych. Wydatki te nie są obecnie planowane i nie mogły być planowane w zaskarżonej uchwale będącej uchwałą intencyjną wyrażającą jedynie zgodę na zakup nieruchomości. Odnośnie zarzutu naruszenia § 6 uchwały Rady Gminy Tymbark z dnia 26 czerwca 2015 r Nr X/50/2025 organ stwierdził, że uchwała ta określa warunki jakie musza być spełnione, by wójt gminy mógł nabyć nieruchomość do gminnego zasobu nieruchomości, a poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały przez Radę Gminy Tymbark te warunki zostały spełnione. W piśmie z dnia 28 stycznia 2025 r. skarżący wyjaśnił, że zaskarżona uchwała narusza jego prawo własności i prawo użytkowania wieczystego przysługujące do nieruchomości położonej w miejscowości T. nr [...], objętej KW [...] i KW nr [...], poprzez bezprawną próbę pozbawienia go prawa własności i prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Skarżący zarzucił, że organ nie wykazał przy podejmowaniu uchwał, by możliwość ingerencji w prawo własności skarżącego była uzasadniona z punktu widzenia np. konieczności wykonywania zadań publicznych, uzasadnienie ingerencji w prawo własności na podstawie w/w przesłanek jest co najwyżej hipotetyczne, a nie wynikające z realnych przesłanek, co wykazano w skardze. Ponadto skarżący uważa, że zaskarżona uchwała narusza jego prawo do mieszkania i zaspakajania potrzeb mieszkaniowych w zakresie dotyczącym w/w nieruchomości. Skarżący stwierdził, że obowiązkiem Gminy T. jest zapewnienie i zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych mieszkańców 6 lokali mieszkalnych znajdujących się na terenie budynku objętego zaskarżoną uchwałą, w tym jego samego jako właściciela mieszkania nr [...] w budynku położonym w T. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26,dalej jako "p.p.s.a."), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.1465 t.j. z dnia 2024.10.03, "u.s.g") - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę jest wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego, który to interes musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej ( wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 98/12). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09) . Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny ( wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Skarżący M. N. nie wykazał, aby posiadał interes prawny naruszony w sposób, który dawałby mu legitymację do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy Tymbark z dnia 6 listopada 2024 r., VII/35/2024. Skarżący posiada jedynie interes faktyczny w zaskarżeniu tej uchwały. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Skarżący w złożonej skardze porusza liczne wątki, zarzucając między innymi nabywanie nieruchomości przez Gminę T. bez konkretnego celu, bez planu wykorzystania nieruchomości, bez planu finansowego (naruszenie dyscypliny finansów publicznych, bowiem wydatek nie był planowany, nie uwzględniono przyszłych wydatków remontowych). Następnie, że nie zapewniono i nie zabezpieczono potrzeb mieszkaniowych mieszkańców 6 lokali mieszkalnych znajdujących się na terenie budynku objętego zaskarżoną uchwałą, gdyby nastąpiła zmiana przeznaczenia nieruchomości na cele publiczne, bez możliwości realizowania potrzeb mieszkaniowych (pozbawienie praw lokatorów do lokali). Uchwała została podjęta w związku z prowadzonym w stosunku do skarżącego M. N. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. postępowaniem egzekucyjnym z nieruchomości. Żadna ze wskazanych przez skarżącego okoliczności nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie naruszono interes prawny skarżącego. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes ten co do zasady powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Tymbark, VII/35/2024 z dnia 6 listopada 2024 r. w sprawie wyrażenia zgody na odpłatne nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wraz z prawem własności budynku położonej w miejscowości T.. Rada Gminy wyraziła zgodę na odpłatne nabycie do gminnego zasobu prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] wraz z prawem własności budynku na niej posadowionym oraz prawa użytkowania wieczystego działki nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia uchwały, nieruchomości których dotyczy uchwała stanowią własność Skarbu Państwa , a pozostają w użytkowaniu wieczystym osoby fizycznej, natomiast budynek stanowi odrębna własność osoby fizycznej, która jest użytkownikiem wieczystym gruntu. Działki [...] i [...] stanowią zorganizowaną całość zabudowaną budynkiem biurowo-mieszkalnym, dwukondygnacyjnym , podpiwniczonym z poddaszem częściowo użytkowym. Gminie T. przysługuje prawo pierwokupu tych nieruchomości, w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Nieruchomość może znaleźć różnorodne zastosowanie na potrzeby publiczne (przedszkole, żłobek, komenda Policji). Działki położone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w terenach C37UP/UN/MW, dopuszczającym różne przeznaczenia - tereny usług publicznych i niepublicznych oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona uchwała nie powoduje naruszenia praw rzeczowych skarżącego. Co istotne w żaden sposób nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego, w stosunku do którego prowadzona jest egzekucja z nieruchomości. Nie przyznaje skarżącemu żadnych praw, ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Zwrócić należy uwagę, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., w świetle którego do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Dodatkowo taką podstawę stanowi art. 13 ust 1 oraz art. 25 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami a także § 6 uchwały Rady Gminy Tymbark Nr X/50/2015 z dnia 26 czerwca 2015 r w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność Gminy T. oraz zasad ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony Skoro zatem art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym wymaga zgody rady gminy, to oparta o ten przepis zaskarżona uchwała dotycząca "wyrażenia zgody na odpłatne nabycie do gminnego zasobu prawa użytkowania wieczystego wraz z prawem własności budynku" może jedynie wyrażać przyzwolenie na to nabycie, nie można jej natomiast utożsamiać z nabyciem nieruchomości. Tym samym w żadnym razie nie można przyjąć, że narusza ona prawo użytkowania wieczystego, bądź prawo własności skarżącego. Dodatkowo należy odwołać się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie, że uchwały rady gminy dotyczące spraw majątkowych przekraczających zakres zwykłego zarządu nie mają mocy obowiązującej na zewnątrz gminy i stanowią wyłącznie wytyczne czy dyrektywy adresowane do wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Mają charakter aktów normatywnych kierownictwa wewnętrznego, mających moc wiążącą jedynie wewnątrz określonego układu organizacyjnego i nie wywierają skutków prawnych dla żadnego innego podmiotu poza sferą administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 1991 r., sygn. akt SA/Gd 23/91, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 497/21, postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1051/21). Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu (punkt II sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.