II SA/Kr 641/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2024 r. znak: WI-I.7840.12.7.2023.MA w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę – po wznowieniu postępowania oddala skargę. Przedmiotem skargi R. G. – dalej jako "Skarżący" jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2024 roku, znak: WI-I.7840.12.7.2023.MA utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia 28 września 2023 r., znak: AB.6740.20.2022.JD/AM: 1. stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia 30 maja 2022 r., nr 147/2022, znak: AB.6740.20.2022.JD, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego w ramach I etapu inwestycji obejmującego cyt.: Budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wg indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego o powierzchni użytkowej 2057,52 m2, powierzchni zabudowy 526,78 m2, kubaturze 7606,32,0 m3 – budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wg indywidualnego projektu architektonicznobudowlanego o powierzchni użytkowej 2110,50 m2, powierzchni zabudowy 525,68 m2, kubaturze 7619,15 m2, – muru oporowego do realizacji na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P. gm. P.. Naruszenie prawa polegało na niezapewnieniu stronie (wnioskodawcy) udziału w postępowaniu, które zostało zakończone ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, oraz 2. odmawiającej uchylenia ww. ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr 147/2022 z dnia 30 maja 2022 r., znak: AB.6740.20.2022.JD, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego w ramach I etapu inwestycji obejmującego cyt.: Budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wg indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego o powierzchni użytkowej 2057,52 m2, powierzchni zabudowy 526,78 m2, kubaturze 7606,32,0 m3 – budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wg indywidualnego projektu architektonicznobudowlanego o powierzchni użytkowej 2110,50 m2, powierzchni zabudowy 525,68 m2, kubaturze 7619,15 m3, – muru oporowego do realizacji na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] ,[...] w miejscowości P. gm. P., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. Starosta P. decyzją nr 147/2022 z dnia 30 maja 2022 r. znak: AB.6740.20.2022.JD zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla wskazanego powyżej zamierzenia budowlanego. Decyzja powyższa stała się ostateczna 29 czerwca 2022 r. Kolejno 16 września 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Pana R. G. o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty P. oraz o wstrzymanie wykonalności tego orzeczenia. W żądaniu tym wskazano na pozbawienie wnioskodawcy prawa do udziału w postępowaniu, co stanowi o przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Po przeprowadzeniu wznowionego postanowieniem z 26 września 2022 r. znak: AB.6740.20.2022 postępowania, Starosta P. wydał w dniu 12 grudnia 2022 r. decyzję nr 290/2022 znak: AB.6740.20.2022, którą orzekł o wydaniu spornego pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa tj. niezapewnieniu wnioskodawcy udziału w postępowaniu oraz odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego orzeczenia, Wojewoda Małopolski uznając naruszenie przez organ I instancji dyspozycji art. 24 § 1 pkt 5 kpa, wydał w dniu 24 maja 2023 r. decyzję znak: WI-I.7840.12.1.2023.MA, którą uchylił powyższe orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście P.. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Pana R. G., Starosta P. wydał w dniu 28 września 2023 r. decyzję znak: AB.6740.20.2022.JD/AM, którą orzekł o wydaniu spornego pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od tej decyzji do Wojewody Małopolskiego wniósł R. G., opisując w nim szczegółowo szereg naruszeń w postępowaniu dotyczącym udzielonego pozwolenia na budowę oraz wad projektu budowlanego. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 15 lutego 2024 roku utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia 28 września 2023 r. W uzasadnieniu do wydanej decyzji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Celem wznowienia postępowania jest sprawdzenie, czy któraś z wad postępowania wymienionych enumeratywnie nie wpłynęła na treść decyzji (por. Janowicz, KPA. Komentarz, 1995, s. 341). W przypadku gdy podstawą wniosku jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10). Jak wynika z akt sprawy termin ten przez Pana R. G. został zachowany. Powyższe skutkowało wydaniem przez Starostę P. w dniu 26 września 2022 r. postanowienia znak: AB.6740.20.2022, którym wznowiono postępowanie. Organ I instancji zajął stanowisko, iż wskazana powyżej przesłanka zachodzi bowiem R. G. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem na budowę, z racji kierowania korespondencji na nieaktualny adres jego zamieszkania. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że ocena Starosty P. w tej materii była prawidłowa. Dalej organ wskazał, że przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 kpa zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 kpa należy wykazać, jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. W opinii organu odwoławczego organ I instancji słusznie nie uchylił ww. decyzji dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja która odpowiada w istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący R. G. jest właścicielem działki o nr [...]. Przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wg indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego o powierzchni użytkowej 2057,52 m2, powierzchni zabudowy 526,78 m2, kubaturze 7606,32,0 m3 – budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wg indywidualnego projektu architektonicznobudowlanego o powierzchni użytkowej 2110,50 m2, powierzchni zabudowy 525,68 m2, kubaturze 7619,15 m2, – muru oporowego do realizacji na działkach nr ewid.[...], [...] [...], [...], [...], [...] w miejscowości P. gm. P.. Jest to jeden z trzech etapów całego zamierzenia budowlanego. Konsekwencją tego jest to, że na projekcie zagospodarowania terenu ujęte są również budynki dla pozostałych dwóch etapów, niemniej jednak zaznaczono zakres poszczególnego etapu ze wskazaniem, że etap II i III realizowany będzie według odrębnego wniosku. Zatem ocenie zgodności tej inwestycji z przepisami prawa podlegać będzie wyłącznie zakres budowy przewidzianego dla etapu I w ramach którego realizowane będą budynki A i B wraz z zagospodarowaniem opisanym powyżej. Na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, na terenie objętym zamierzeniem budowlanym obowiązywały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta P. uchwalonego w dniu 18 lutego 2021 r. uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr XXXI/250/2021. Przedmiotowe budynki mieszkalne wielorodzinne A i B z garażami zlokalizowane są w całości w terenie 5.MW2 tj. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, poza nieprzekraczalną linią zabudowy oraz poza strefami technicznymi od infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 21 ust. 2 pkt 1 planu przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Mając na względzie, że przedmiotem analizowanego zamierzenia budowlanego jest realizacja dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych stwierdzenia wymaga, że inwestycja ta odpowiada ww. zapisowi planu. Wysokość projektowanych budynków wynosi 18,00 m co jest zgodne z zapisem § 21 ust. 5 pkt 1 planu, która określa tą wartość jako max 18 m. Projektuje się dachy płaskie. Takie rozwiązanie projektowe jest dopuszczone w § 21 ust. 5 pkt 3 lit. a mpzp. Wskaźnik powierzchni zabudowy i biologicznie czynnej oraz intensywność zabudowy zostanie wskazana dla całego zamierzenia inwestycyjnego w terenach 5.MW2. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosić będzie 19,56 % (przy określonej w planie wartości max 70% - § 21 ust. 5 pkt 4 lit. a), z kolei wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej przewidziano w 25,67% (w § 21 ust. 5 pkt 4 lit. b wskazano, że ma on stanowić nie mniej niż 25 %). Intensywność zabudowy będzie wynosić 1,46 (zapisy uchwały określają ją w przedziale od 0,1 – 3,0 - § 21 ust. 5 pkt 5 mpzp). Odnosząc się do kwestii wystarczającej liczby miejsc postojowych, należy zwrócić uwagę na zapis § 19 ust. 7 pkt 2 lit. a planu, który wskazuje, że dla zabudowy o symbolach przeznaczenia MM, MW – 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie oraz dodatkowo 1 miejsce postojowe na 50 m2 powierzchni użytkowej przeznaczonej pod usługi o ile takie występują zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym, w tym 1 miejsce postojowe dla pojazdu zaopatrzonego w kartę parkingową. W ramach tej inwestycji zaprojektowano 40 mieszkań w budynku A i 41 mieszkań w budynku B. W budynkach nie przewidziano usług. Dla zapewnienia obsługi parkingowej funkcji mieszkalnej projektuje się po 17 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażu w każdym z budynków oraz 22 + 1 (dla karty parkingowej) na poziomie terenu dla budynku A i 23 + 1 (dla karty parkingowej) dla budynku B na poziomie terenu. W ramach tych miejsc przewidziano po jednym dla osób niepełnosprawnych. Powyższa analiza potwierdza spełnienie warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez planowaną inwestycję. Projektowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 z dnia 26.09.2019 r.). Przedsięwzięcie to, nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym – zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity 2018.2081 ze zmianami – obowiązujący w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę) w powiązaniu z ww. rozporządzeniem, dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto w wyniku dokonanej analizy ustalono również, że ww. inwestycja znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000 i nie stanowi przedsięwzięcia, które może potencjalnie oddziaływać na pobliskie obszary Natura 2000. Inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2019.1065 ze zmianami – obowiązujący w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę). Warunki w zakresie usytuowania przedmiotowego budynku dotyczące odległości od granicy działek objętych inwestycją zostały spełnione. Mianowicie zgodnie z § 12 ust. 1, który brzmi, cyt.: 1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Budynek nr I (oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu) oddalony jest od granicy z działką nr [...] na odległość 5,00 m, a od granicy dz. nr [...] w odległości 17,28 m. Z kolei budynek II został usytuowany również w odległości 5,00 m od granicy z działką nr [...],34 m od granicy z działką nr [...]. Ponadto spełnione są wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Projektowana inwestycja, w myśl § 14 warunków technicznych posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej tj. działki nr [...] – ul. [...] poprzez zjazd indywidualny, który zostanie zrealizowany według odrębnego opracowania. Lokalizacja i wymiary miejsc postojowych również odpowiadają przepisom prawa. Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania, organ wyjaśnił, że w większości są one analogiczne jak te, które ujęto w piśmie skierowanym do Starosty P. z 21 października 2022 r. i na które w całości odpowiedział organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazując, że są one bezzasadne. Skargę na powyższą decyzję wniósł R. G., który podniósł w niej liczne zarzuty, to jest naruszenie cyt.: "Konstytucji RP (przede wszystkim art. 7, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 2) Kodeksu postępowania administracyjnego (przede wszystkim art. 6, 7, 7a par. 1, 8 par. 1 i 2,10 par. 1, 44, 75 par. 1, 77 par. 1, 78 par. 1, 80,135,138 par. 1 pkt 1,146 par. 2,151 par. 1 pkt 1 i 2,151 par. 2,152 par. 1,159 par. 1) - ustawy Prawo budowlane (przede wszystkim art. 3 pkt 11, art. 5, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 8, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1c, art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 20 ust. 2, art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 2 pkt 11, art. 30 ust. 7 pkt 2, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 32 ust. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 32 ust. 5 i 6, art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 8, art. 33 ust. 2 pkt 10, art. 33 ust. 2 pkt 11, art. 33 ust. 2d, art. 34 ust. 2, art. 34 ust. 2a, art. 34 ust. 3, art. 34 ust. 3 pkt 1c, art. 34 ust. 3 pkt Id, art. 34 ust. 3 pkt 1e, art. 34 ust. 3 pkt 2c, art. 34 ust. 3 pkt 2d, art. 34 ust. 3 pkt 2f, art. 34 ust. 3 pkt 2g, art. 34 ust. 3 pkt 4, art. 34 ust. 3 okt 5. art. 34 ust. 3d, art. 34 ust. 3e, art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt la, art. 35 ust. 1 pkt Ib, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 1 pkt 3a, art. 35 ust. 4) - ustawy o drogach publicznych (przede wszystkim art. 16 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 3 pkt 2, art. 29 ust. 3a, art. 35 ust. 3) - rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (przede wszystkim par. par. 3 ust. 22, 6, par. 13, par. 14, par. 15, par. 26, par. 28, par. 29, par. 39, par. 57, par. 60, par. 90, par. 103, par. 126, par. 142 ust. 1 i 2, par. 207, par. 271, par. 272, par. 316) - miejscowego planu zagospodarowania miasta P., uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XXXI/250/2021 z dnia 18 lutego 2021 roku (przede wszystkim par. 22 ust. 5 pkt 1) - uchwały Nr L/383/2022 Rady Miejskiej w P. z dnia 30 czerwca 2022 r. w sprawie zmiany naprawczej miejscowego planu zagospodarowania miasta P., uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XXXI/250/2021 z dnia 18 lutego 2021 roku - ustawy Prawo wodne (przede wszystkim art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 389, art. 390, art. 394 ust. 1 pkt 5, 6,8) - ustawy o odpadach (przede wszystkim art. 26 ust. 1 i 2) - ustawy o ochronie przyrody (przede wszystkim art. 5 pkt 18, art. 46, art. 52 ust. 1, art. 56 ust. 2, art. 60 ust. 1, art. 83 ust. 1, art. 91, art. 118 ust. 1, art. 131 pkt 14) - ustawy Prawo Ochrony Środowiska (przede wszystkim art. 6, art. 75 ust. 1- 5, art. 146, art. 180, art. 185 ust. 1-1 a, art. 201) - ustawy o ochronie przeciwpożarowej (przede wszystkim art. 6b, art. 6d ust. 1, art. 6e ust. 4 pkt. 2, art. 6f) - ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (przede wszystkim art. 3 pkt 2 a) in principio) - ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (przede wszystkim art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 72 ust. 1 pkt 6, art. 72 ust. 3) - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przede wszystkim art. 61 ust. 1 pkt 3, art. 61 ust. 5) - rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (przede wszystkim par. 3 ust. 1, par. 5 ust. 1, par. 7 ust. 1-7, par. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, par. 14 pkt 3 i 4, par. 15 ust. 2, par. 18, par. 20, par. 21) - rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (przede wszystkim par. 3 ust. 1 pkt 55, par. 3 ust. 2 pkt 3) - rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku wraz z załącznikiem do rozporządzenia (przede wszystkim odpady w załączniku o kodach 17 01 01,17 01 02,17 01 07,17 05 04,17 05 06, 20 02 02) - rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt oraz w sprawie ustalenia warunków kompensacji przyrodniczej (przede wszystkim par. 10) - rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (przede wszystkim par. 5 ust. 2, par. 6 ust. 1, par. 6 ust. 3, par. 6 ust. 5) - rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie rzeczoznawców sanitarnohigienicznych (przede wszystkim par. 17 w zw. z par. 20 ust. 1, 2, 3,4)" Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej decyzji Starosty P. z dnia 28 września 2023 r. o odmowie uchylenia pozwolenia na budowę oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty P. z dnia 30 maja 2022 r. w sprawie budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A i B" w P. ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowa sprawa dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego w ramach I etapu inwestycji obejmującego cyt.: Budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" wg indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego o powierzchni użytkowej 2057,52 m2, powierzchni zabudowy 526,78 m2, kubaturze 7606,32,0 m3 – budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wg indywidualnego projektu architektonicznobudowlanego o powierzchni użytkowej 2110,50 m2, powierzchni zabudowy 525,68 m2, kubaturze 7619,15 m2, – muru oporowego do realizacji na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P. gm. P.. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, a naruszenie prawa polegało na niezapewnieniu stronie (Skarżącemu) udziału w postępowaniu, które zostało zakończone ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Wznowienie postępowania administracyjnego, jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej, składa się z dwóch etapów. Zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." przedmiotem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia - przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Ponadto organ powinien zbadać, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Negatywne ustalenie w odniesieniu do którejś z ww. przesłanek nakłada na organ rozpoznający wniosek obowiązek wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Drugi etap obejmuje natomiast kontrolę merytoryczną, tj. postępowanie dotyczące przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Przy czym w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, kwestia ustalenia statusu podmiotu ubiegającego się o wznowienie jako strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania, jej zbadanie jest możliwe po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Co jest istotne dla niniejszej sprawy, jeżeli po wznowieniu postępowania w oparciu o omawianą podstawę organ stwierdzi, że wnioskodawcy jednak nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to powinien wydać decyzję, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie we wniosku o wznowienie postępowania Skarżący powołał się na treść art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wskazując że organ I instancji uznał go za stronę postępowania jednakże Wszelką korespondencję kierował do niego na adres widniejący w ewidencji gruntów. Faktem jest, że żadna przesyłka kierowana do skarżącego nie została mu rzeczywiście doręczona. Bowiem wszystkie listy zostały zwrócone do organu I instancji z uwagi na fakt, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki w terminie. Organ I instancji uznał, że miało miejsce doręczenie zastępcze w myśl przepisu art. 44 kpa. Faktycznie jednak adres widniejący w ewidencji gruntów i budynków, nie był jednak jego adresem zamieszkania. Co więcej Skarżący za pismem z 10 października 2019 r. skierował on do Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami informację o zmianie adresu do korespondencji, jednocześnie zwrócił się z prośbą o zaktualizowanie jego danych w rejestrze ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie. Zasadnie zatem organy przyjęły, że zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4) K.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania organ stosownie do art. 151 § 1 i 2 K.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na gruncie niniejszej sprawy organ zasadnie prawidłowo przyjął, że pomimo iż pierwotne postępowanie obarczone było wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4) K.p.a., to jednakże naruszenie to nie miało żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organ był zatem zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682) – dalej jako "PrBud" zweryfikować: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji zarówno II jak i I instancji prowadzi jednak do wniosku, że w tym zakresie organy nie uczyniły zadość spoczywających na nich obowiązkom. Inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego, to jest uchwałą Nr XXXI/250/2021 Rady Miejskiej w P. z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta P. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 16 marca 2021 roku, poz. 1564) – dalej też jako "plan miejscowy", "mpzp". Przedmiotowe budynki mieszkalne wielorodzinne A i B z garażami zlokalizowane są w całości w terenie 5.MW2 tj. terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie z zapisami § 22 planu miejscowego: 1. Wyznacza się TERENY ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ WIELORODZINNEJ MW (1.MW1 – 6.MW1, 1.MW2 – 6.MW2). 2. Podstawowym przeznaczeniem terenów jest: 1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; 2) usługi wbudowane w partery budynków mieszkalnych. 3. Przeznaczeniem dopuszczalnym terenów są: 1) zabudowa usługowa wolnostojąca, w tym usługi publiczne; 2) budynki zamieszkania zbiorowego; 3) w terenach o symbolu MW2 zabudowa mieszkaniowo-usługowa 4. Przeznaczeniem towarzyszącym jest: 1) zieleń urządzona; 2) drogi wewnętrzne, dojazdy, ciągi pieszo-jezdne, trasy rowerowe, ciągi piesze; 3) miejsca postojowe; 4) terenowe urządzenia do wypoczynku, rekreacji, place zabaw; 5) obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej; 6) garaże, wiaty, budynki gospodarcze do 35 m2 powierzchni zabudowy. 5. Ustala się następujące warunki zagospodarowania terenu: 1) maksymalna wysokość budynków przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego – 18 m; 2) maksymalna wysokość garaży, wiat i budynków gospodarczych – 7 m; 3) kształt dachów budynków: a) stosowanie dachów płaskich, dwu- lub wielospadowych o jednakowym nachyleniu głównych połaci dachowych i kącie nachylenia od 15° do 40°, b) doświetlenia poprzez lukarny lub okna połaciowe, kąt nachylenia daszków lukarn może odbiegać do 5° od kąta nachylenia głównych połaci dachowych; dachy lukarn nie mogą się łączyć, c) dla garaży, wiat i budynków gospodarczych dopuszcza się stosowanie dachów wielospadowych, płaskich i jednospadowych – do 35° kąta nachylenia, d) w terenach MW2 nie ustala się proporcji powierzchni użytkowych mieszkaniowych do powierzchni usługowych, powierzchnia usługowa może przewyższyć powierzchnię mieszkalną; 4) dopuszczalne wskaźniki powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej: a) wskaźnik powierzchni zabudowy nie może przekroczyć 70%, b) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być niższy niż 25%; 5) minimalna intensywność zabudowy – 0,1, maksymalna intensywność zabudowy – 3,0. Analiza projektu budowlanego, w tym planu zagospodarowania terenu inwestycji prowadzi do wniosku, że wynikające z planu miejscowego warunki i parametry dla inwestycji w tym terenie zostały spełnione. Zgodna z przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna obejmująca dwa budynki mieszkalne wielorodzinne. Wysokość projektowanych budynków wynosi 18,00 m, co jest zgodne z zapisem § 22 ust. 5 pkt. 1) mpzp. Zgodne z planem jest także zaprojektowanie dachów płaskich (§ 22 ust. 5 pkt. 3) lit. a) mpzp), jak i ustalenie wskaźników: powierzchni zabudowy na poziomie 19,56 % (przy określonej w planie wartości max 70% - § 22 ust. 5 pkt 4 lit. a), powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 25,67% (w § 22 ust. 5 pkt 4 lit. b wskazano, że ma on stanowić nie mniej niż 25 %), jak i wskaźnik intensywności zabudowy, który wynosi 1,46 (zapisy uchwały określają ją w przedziale od 0,1 – 3,0 - § 22 ust. 5 pkt 5 mpzp). Podobnie zachowane wymaganą w planie miejscowym odpowiednią liczbę miejsc postojowych. Zgodnie z zapisami § 19 ust. 7 pkt 2) lit. a) planu miejscowego, który wskazuje, że dla zabudowy o symbolach przeznaczenia MM, MW – 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie oraz dodatkowo 1 miejsce postojowe na 50 m2 powierzchni użytkowej przeznaczonej pod usługi o ile takie występują zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym, w tym 1 miejsce postojowe dla pojazdu zaopatrzonego w kartę parkingową. W ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 40 mieszkań w budynku A i 41 mieszkań w budynku B. W budynkach nie przewidziano usług. Dla zapewnienia obsługi parkingowej funkcji mieszkalnej projektuje się po 17 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażu w każdym z budynków oraz 22 + 1 (dla karty parkingowej) na poziomie terenu dla budynku A i 23 + 1 (dla karty parkingowej) dla budynku B na poziomie terenu. W ramach tych miejsc przewidziano po jednym dla osób niepełnosprawnych. Trafnie przyjęły zatem organy, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna planem miejscowym. Bezzasadne są przy tym zarzuty Skarżącego, że doszło do naruszenia miejscowego planu zagospodarowania miasta P., uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XXXI/250/2021 z dnia 18 lutego 2021 roku, w tym przede wszystkim § 22 ust. 5 pkt 1). Podobnie pozbawiony podstaw jest zarzut Skarżącego o naruszeniu uchwały NR L/383/2022 Rady Miejskiej w P. z dnia 30 czerwca 2022 r. w sprawie zmiany naprawczej miejscowego planu zagospodarowania miasta P., uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XXXI/250/2021 z dnia 18 lutego 2021 roku (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 14 lipca 2022 roku, poz. 4977). Trafnie wskazuje Wojewoda, że w postępowaniu wznowieniowym, oceniając czy zastosowanie ma dyspozycja art. 146 § 2 kpa, stosuje się stan prawny obowiązujący dacie wydania danego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie sporne pozwolenie zostało wydane 30 maja 2022 r., a więc przed uchwaleniem ww. uchwały i przed jej wejściem w życie. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej) organ wydaje dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 §1 pkt 2 k.p.a.), stosując wówczas nowy stan prawny. Granicą pomiędzy możnością dokonywania ocen prawnomaterialnych istotnych w sprawie materialnej w oparciu o stan prawny sprawy z daty wydania decyzji dotychczasowej bądź stan prawny sprawy z daty decyzji wznowieniowej, będzie wytyczał moment uchylenia decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia, otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej. Po ustaleniu braku tych okoliczności dopuszczalne jest, na etapie końcowym, stosowanie art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. Przykładowo, gdyby po włączeniu do materiału sprawy materialnej okoliczności związanych z wykazaną podstawą wznowienia okazało się, że w oparciu o dotychczasowy stan prawny należałoby wydać decyzję taką samą, przy jednoczesnym stwierdzeniu braku materialnoprawnych wad decyzji dotychczasowej, to organ zastosuje art. 146 § 2 k.p.a." (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. II OSK 503/05 i WSA w Krakowie z dnia 9 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 301/20) Prawidłowe jest również stanowisko organów, co do spełnienia przez projekt również dalszych wymagań, które wynikają z przepisów. W szczególności inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2019.1065 ze zmianami – obowiązujący w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę). Warunki w zakresie usytuowania przedmiotowego budynku dotyczące odległości od granicy działek objętych inwestycją zostały spełnione. Budynek nr I (oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu) oddalony jest od granicy z działką nr [...] na odległość 5,00 m, a od granicy dz. nr [...] w odległości 17,28 m. Z kolei budynek II został usytuowany również w odległości 5,00 m od granicy z działką nr [...],34 m od granicy z działką nr [...]. Stosownie natomiast do zapisów § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Podobnie spełnione są wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Z projektu budowlanego również nie wynika aby doszło do ponadnormatywnego zacieniania pokoi mieszkalnych w budynkach znajdujących się w sąsiedztwie. Mianowicie zgodnie z brzmieniem § 60 pokoje mieszkalne winny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. W projekcie budowlanym znajduje się analiza dla dni równonocy wiosennej i jesiennej wynika z niej, że budynek A w dniach równonocy wiosennej będzie powodował zacienianie działki nr [...] w godzinach od 7:00-11:00, a działki nr [...] w godzinach 13:00-17:00. Względem działki nr [...] analogiczne godziny zostały ujęte w dniach równonocy jesiennej, natomiast odnośnie działki nr [...] jest to czas między 13:30 a 17:00. Z kolei budynek B powoduje zacienienie działki nr [...] w godzinach od 7:00-10:00, a działki nr [...] w godzinach od 13:00 – 17:00. Jeśli chodzi o dni równonocy jesiennej to jest to czas od 7:00 – 10:30 dla działki nr [...] oraz od 13:30 – 17:00 dla działki nr [...]. Z powyższego wynika, że jest to oddziaływanie zgodne z przepisami prawa, tym bardziej, że działki te nie są zabudowane żadnymi budynkami. Słusznie uznały także organy, że zgodne z zapisami rozporządzenia są zlokalizowane miejsca postojowe, które mają odpowiednie wymiary. Zaprojektowano miejsca postojowe w następującej ilości 22+1 dla budynku A (na planie zagospodarowania terenu ozn. nr I) i 23+1 dla budynku B (na planie zagospodarowania terenu oznaczony nr II). Zlokalizowane są one w większej odległości niż wymagane § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Jeśli chodzi o odległości od granic z działkami również wymagane 6 m (§ 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia) zostało zachowane. Co więcej wymiary tych miejsc wynoszą kolejno 2,5 m na 5,00 m w przypadku samochodów osobowych oraz 3,6 m na 5,00 m odnoście samochodów dla osób niepełnosprawnych, co jest zgodne z § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Podobnie nie dostrzega Sąd żadnych naruszeń w lokalizacji miejsc do gromadzenia odpadów stałych, która pozostaje zgodna z § 23 rozporządzenia. Co do natomiast podnoszonych kwestii, dotyczących odprowadzanie wód opadowych z połaci dachowych oraz projektowanych terenów utwardzonych – układu komunikacyjnego, miejsc postojowych, to trzeba wskazać, że odprowadzanie to zaprojektowano jako powierzchniowe grawitacyjne na teren biologicznie czynny działki własnej Inwestora bez szkody dla działek sąsiednich i interesu osób trzecich – co pozostaje w zgodzie z zapisami § 29 rozporządzenia. Ponadto projektowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 1839 ze zm.). Przedsięwzięcie to, nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym – zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2081 ze zm.) w powiązaniu z ww. rozporządzeniem, dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalono również, że przedmiotowa inwestycja znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000 i nie stanowi przedsięwzięcia, które może potencjalnie oddziaływać na pobliskie obszary Natura 2000. Należy też wskazać, że w świetle przytoczonego powyżej art. 35 ust. 1 pkt. 1) PrBud organ jest zobligowany do zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zbadanie tej zgodności musi obejmować, co najmniej zweryfikowanie przez organ czy inwestycja zachowuje parametry i uwzględnia zasady zagospodarowania przewidziane w obowiązującym planie miejscowym. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że taka analiza została przez organ przeprowadzona, a w świetle powyższych uwag i wyjaśnień, należy wskazać, że słuszne jest stanowisko organów, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącego zawartych w skardze, to trzeba wskazać, że zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował. Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Analiz akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ uczynił zadość tym wymaganiom. W sposób pełny zbadał zgodność projektu budowlanego stosownie do wymagań art. 35 PrBud, a w szczególności zweryfikował zgodność inwestycji z planem miejscowym jak i warunkami technicznymi. Ponadto stosownie do zapisów 107 § 3 K.p.a., zgodne z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa – organy ustosunkowały się w uzasadnieniu do wydanej decyzji do wszystkich istotnych zgromadzonych materiałów, w tym szeroko omówiły zarzuty Skarżącego zawarte w odwołaniu uzasadniając ich bezzasadność. Z tych względów powoływane w skardze zarzuty naruszenia K.p.a. są bezzasadne. Odnosząc się natomiast do innych zarzutów podniesionych w skardze, to trzeba w pierwszej kolejności wskazać, że zarzuty zawarte w skardze jak i ich uzasadnienie stanowią w istocie powielenie zarzutów oraz uzasadnienia odwołania, które wniósł Skarżący od decyzji organu I instancji, a do których to zarzutów szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski, a przedstawioną w tym uzasadnieniu argumentację Sąd w pełni podziela. Jako pozbawione podstaw należy uznać zarzuty wskazujący, że projekt budowlany nie został opracowany zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - przedłożony "projekt" to luźne kartki bez oprawy włożone do segregatora, co umożliwia dekompletację projektu. Projekt powinien być oprawiony w taki sposób, aby uniemożliwione było wyjmowanie poszczególnych kart dokumentacji projektowej (części opisowej i rysunków). Każde inne opracowanie projektowe nie jest projektem budowlanym i w ogóle nie powinno być przyjęte jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Przede wszystkim wbrew Skarżącemu z treści rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1679) – dalej jako "rozpProjBud" nie wynika, aby projekt budowlany nie mógł znajdować się w segregatorze. Jeśli natomiast chodzi o wyjmowanie kart, to należy wskazać, że strony projektu są numerowane (por. § 6 rozpProjBud). W związku z tym zarzut, że nigdy nie przedłożono do akt sprawy projektu w rozumieniu ustawowym jest pozbawiony podstaw. Bezzasadne są zarzuty, które dotyczą braku czytelnego podpisu. Projekt jest podpisany, o nie budzi najmniejszych wątpliwości, a zgłaszana przez Skarżącego okoliczność, że "podpis powinien być obiektywnie czytelny dla każdego" nie koresponduje z treścią przepisów i jest przejawem jedynie subiektywnego poglądu Skarżącego. Podobnie bezzasadny jest zarzut, że cyt.: "wg dokumentacji oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane ma datę 5.01.2022 r., a wniosek o pozwolenie na budowę 18.01.2022 r. Nie wiadomo czy inwestor w dniu 18.01.2022 r. posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane." Data oświadczenia inwestora siłą rzeczy jest wcześniejsza niż data wydania decyzji. Inwestor złożył wymagane oświadczenie, a Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów czy okoliczności, które wskazywałyby, że faktycznie inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Również wbrew zarzutom Skarżącego znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo jest odpowiednie i jego treść nie budzi wątpliwości, co do zakresu umocowania. Odnośnie zarzutu, co do "braku informacji czy "projekt" obejmuje zewnętrzne odcinki instalacji wewnętrznych", to trzeba wskazać, że w projekcie budowlanym wskazano, że poszczególne przyłącza będą realizowane w odrębnym trybie. W związku z tym Starosta P. ani Wojewoda nie miał obowiązku weryfikacji tych zagadnień. Bezzasadne są również zarzuty, dotyczące wadliwości projektu takich jak np. brak pieczątek organu, brak obowiązkowych rysunków czy twierdzenie, że nie doszło do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, a to z tego powodu, że na PZT brak głównej pieczątki zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu. Przykładowo wbrew twierdzeniom Skarżącego projekt budowlany zawiera przekroje B-B, C-C, D-D (por. k. 58 oraz k. 74 projektu). Poza tym projekt zawiera rzut muru oporowego wraz z przekrojami, natomiast zbiornik retencyjny jest zaznaczony na projekcie zagospodarowania działki, a szczegółowe jego parametry określone są w projekcie technicznym. Całkowicie bezzasadny są także zarzut, wskazujący, że mapa PZT – projekt zagospodarowania terenu jak i strona "Projektowana charakterystyka energetyczna" mają ten sam numer karty – to jest 25. Powodem, dla którego Skarżący podnosi ten zarzut jest najpewniej błędne odczytanie projektu budowlanego, który składa się z kilku części. Mapa PZT – projekt zagospodarowania terenu oznaczona numerem 25 stanowi część projektu budowlanego oznaczonego jako "Projekt zagospodarowania działki", która to część projektu jest odrębnie numerowana od innych części projektu, jak np. "Projekt architektoniczno – budowlany", na którego karcie 25 znajduje się strona "Projektowana charakterystyka energetyczna". Podobnie nieuzasadniony jest zarzut jakoby wysokość całego zaprojektowanego budynku miała 20,39 m, podczas gdy dopuszczalna w planie miejscowym wysokość wynosi 18 metrów. Trzeba jednak wskazać, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1225 ze zm.) wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Analiza projektu prowadzi natomiast do wniosku, że wysokość budynku liczona zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynosi 18 metrów, natomiast do wysokości nie wlicza się znajdującego się powyżej górnej powierzchni najwyżej położonego stropu pomieszczenia technicznego (por. przekrój A-A k. 57 i k. 73 oraz k. 8 – 10 projektu architektoniczno –budowlanego). Wbrew także zarzutom skargi zaznaczono głębokość zwierciadła wody (por. k. 93, 94, 96, 97, 98, 99 i 100 projektu architektoniczno –budowlanego – dokumentacja badań podłoża gruntowego). Bezzasadny jest także zarzut konieczności uzyskania przez inwestora dla przedmiotowej inwestycji Wód Polskich w zakresie odległości projektowanej inwestycji od najbliższego rowu lub rzeki. Niejako na marginesie można wskazać, że Wody Polskiej nie wydają takiej decyzji, która określałaby odległość projektowanej inwestycji od najbliższego rowu lub rzeki. Odnosząc się do zarzutu braku w dokumentacji ostatecznych decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych wszystkich projektantów w odpowiednich specjalnościach (w tym projektantów branżowych), podzielić to podzielić w pełni należy stanowisko organów, że projekt budowlany składa się z trzech zasadniczych części tj. projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt techniczny. Ten ostatni nie musi być załączany do wniosku o pozwolenie na budowę bowiem nie podlega ona sprawdzeniu ani zatwierdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany. Dla części projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego dołączono stosowne decyzje potwierdzające nadanie uprawnień budowlanych. Natomiast kwestie branżowe tj. m.in. instalacje przewidziane są do przedstawienia w projekcie technicznym i to tam będą znajdować się decyzję o nadaniu uprawnień budowlanych projektantów branżystów. Potwierdza to zapis § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt techniczny zawiera datę opracowania oraz imię, nazwisko, specjalność, numer uprawnień budowlanych osoby posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, która opracowała daną część projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu sporządzonego przez nią opracowania - w przypadku strony tytułowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego; jak również art. 34 ust. 3d pkt 1) PrBud, zgodnie z którym do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego dołącza się kopię decyzji o nadaniu projektantowi lub projektantowi sprawdzającemu, jeżeli jest wymagany, uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt. Ponadto zgodnie z art. 34 ust. 3da PrBud, który stanowi że wymogu dołączenia kopii uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności, o którym mowa w ust. 3d pkt 1) nie stosuje się do uprawnień budowlanych wpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane. Jak wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji Wojewoda dokonał weryfikacji wskazanych projektantów w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane, które wykazało, że są oni ujęci w tym rejestrze. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut braku oświadczenia o warunkach przyłączenia do dróg lądowych i możliwości połączenia z drogą publiczną. Trzeba przypomnieć, że projektowana inwestycja, w myśl § 14 warunków technicznych posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej tj. działki nr [...] – ul. [...] poprzez zjazd indywidualny, który zostanie zrealizowany według odrębnego opracowania. Jako pozbawione podstaw należy potraktować liczne zarzuty zawarte w uzasadnieniu skargi, które akcentują istnienie rozmaitych braków takich jak np. wskazania czy parametry drogi pozwolą na wzajemnie mijanie się pojazdów na drodze, brak w przedłożonej dokumentacji analizy zawiewania kominów zabudowy sąsiedniej i analizy ciągów kominowych, czy brak w przedłożonej dokumentacji operatu wykonanego przez uprawnionego geodetę potwierdzającego, jaka powierzchnia każdej działki jest przeznaczona pod konkretny rodzaj zabudowy (jaka powierzchnia to tereny zabudowy wielorodzinnej, jaka to tereny zabudowy jednorodzinnej, jaka to tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, jaka to tereny zabudowy usługowej, jak to teren dróg, itd.), co uniemożliwia sprawdzenie powierzchni podawanych przez projektanta oraz czy zachowane są odpowiednie wskaźniki powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej itp. Nieuprawnione są także – na co wskazano już powyżej – zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszenia miejscowego planu zagospodarowania miasta P., uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XXXI/250/2021 z dnia 18 lutego 2021 roku (przede wszystkim par. 22 ust. 5 pkt 1). Nie dostrzega wreszcie Sąd powoływanego w skardze naruszenia przepisów Konstytucji RP, ani też innych przepisów, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a została oddalona.