II SA/Kr 720/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2016 r. nr: [...], działając na podstawie art. 276 ust. 1, art. 288 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.. 272 pkt 1, 273 ust. 1 pkt 3, art. 274 ust. 1 pkt 2, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 277 ust. 1, art. 279 ust. 1 pkt 2, art. 281 ust. 1, art. 282, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 286 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz.U. z 2008r., Nr 25, póz. 150 ze zm.), art. 63 § 1 ustawy z dn. z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.Dz. U. z 2015, poz.63 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w T., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 21 stycznia 2016r., znak: [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Marszałka Województwa z dnia 21 stycznia 2016 r. znak: [...] wymierzono A Sp. z o.o. opłatę za korzystanie ze środowiska z tytułu poboru wód w l półroczu 2011 r., stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu w wysokości 1.718,00 zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ l instancji przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w sprawie i wskazał na stosowne przepisy mające w sprawie zastosowanie. W szczególności organ l instancji podniósł, iż A z siedzibą w T. jest podmiotem korzystającym ze środowiska i jest zobowiązana do przedkładania sprawozdań o zakresie korzystania ze środowiska i wysokości należnych opłat. Spółka przedkładała w latach 2009-2014 sprawozdania w których wskazywała informacje o zakresie korzystania ze środowiska obejmujące emisję gazów i pyłów oraz pobór wód podziemnych. W dniu 19 maja 2014 złożono korekty wykazów od 2 półrocza 2009 do 2013 w których wykazano jedynie inf. O korzystaniu ze środowiska w zakresie wprowadzania wód opadowych z terenu obiektu w P. Wskazano na wyniki przeprowadzonej kontroli (błędy w wykazach, pobór wód z potoku C. bez pozwolenia wodnoprawnego). Ustalono, że Spółka w sposób nieuprawniony posługuje się pozwoleniem wodnoprawnym wydanym dla Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N. (decyzja Naczelnika Powiatu N. z dnia 24.04.1975 r.) Podkreślono, że pozwolenie zostało wydane dla innego podmiotu, której Spółka nie jest następcą prawnym w myśl Art. 134 ustawy Prawo wodne. Nadto stwierdzono wygaśnięcie pozwolenia. Wskazano na wystąpienie pokontrolne wzywające Spółkę do złożenia korekt. Podniesiono, iż przedłożone korekty nie uwzględniły opłat podwyższonych za brak pozwolenia wodnoprawnego, co spowodowało wszczęcie postępowania. Wskazano dalej na ustalenia organu. Podniesiono, iż Spółka prowadzi działalność w zakresie organizacji wczasów, kolonii, zimowisk, obozów, konferencji i szkoleń. Pobór wody w P. odbywał się z własnego ujęcia z potoku C., który prowadzony był na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich decyzją Naczelnika Powiatu N. Ponownie zwrócono uwagę na to, iż Spółka posługiwała się wskazanym pozwoleniem w sposób nieuprawniony, co wynika z braku następstwa prawnego pomiędzy podmiotem, dla którego pozwolenie zostało wydane a A oraz wygaśnięciem pozwolenia z mocy prawa na mocy art. 11 ustawy o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw. W celu ustalenia czy Spółka jest następcą prawnym Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N., Marszałek Województwa wezwał Stronę do wykazania tego faktu. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik Strony wyraził pogląd, iż A stając się właścicielem Ośrodka Wypoczynkowego "[...]" w P., przejęła wszelkie prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dla Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N. ale na rzecz Ośrodka "[...]", a odnosząc się do kwestii wygaśnięcia pozwolenia, wskazano że pozwolenie wodnoprawne wywołuje skutki do momentu, kiedy zostanie wydana ostateczna decyzja stwierdzająca wygaśnięcie takiego pozwolenia. Organ l instancji nie podzielił powyższych poglądów, przytaczając stanowisko zawarte w orzecznictwie i doktrynie (sygn.. akt II SA/Go 142/08), iż pozwolenie wodnoprawne nie stanowi prawa związanego z własnością konkretnej nieruchomości i konkludując, iż posługiwanie się przez Spółkę pozwoleniem wodnoprawnym wydanym dla innego podmiotu odbywało się w sposób nieuprawniony. Ponadto, w kwestii wygaśnięcia pozwolenia wskazano, iż wygaśnięcie następuje w momencie zaistnienia przesłanek stanowiących o ich wygaśnięciu. W rozważnej sprawie wygaszono pozwolenie decyzją bez wskazania daty wygaszenia, a zatem jest to potwierdzenie deklaratoryjnego charakteru decyzji wygaszającej. W związku z tym dokonano obliczenia opłaty. Szczegółowe wyliczenie zawarto w tabeli. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A Sp. z o.o. w T. wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji ew. uchylenie w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi l instancji. Zarzucono decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 288 w zw. Z art. 279 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego zastosowanie wskutek błędnego uznania, że odwołujący nie posiadał ważnego oraz aktualnego pozwolenia wodnoprawnego stąd zamieszczone przez niego w wykazie informacje i dane nasuwały zastrzeżenia, podczas gdy odwołujący w roku 2014r. korzystał w sposób zgodny z prawem ze środowiska w zaufaniu do działań organów administracji publicznej posiadając ważne pozwolenie wodnoprawne z dnia 24 kwietnia 1975r., [...]; art. 11 ustawy z dn. 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy -Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 130, póz. 1087 ze zm.)-poprzez jego błędne zastosowanie wskutek uznania, ze pozwolenie wodnoprawne wydane na rzecz Ośrodka Wypoczynkowego [...] (obecnie "[...]") wygasło z mocy prawa po 20 latach od dnia prawomocności decyzji z 1975r., podczas gdy wygasło dopiero z dniem uprawomocnienia się decyzji Starosty z dnia 18 lutego 2015r., [...] stwierdzającej wygaśnięcie w/w decyzji co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu poboru wód; art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015r., póz. 469) -poprzez jego błędne zastosowanie, wskutek uznania, że dla przejścia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego koniczne było wykazanie istnienia następstwa prawnego pomiędzy odwołującym a Dyrekcją Inwestycji Miejskich w N. podczas gdy jeżeli nie zostaje spełniona przesłanka następstwa prawnego wówczas rozstrzygające znaczenie w zakresie sukcesji praw i obowiązków posiada okoliczność -kto stał się właścicielem urządzeń, których dotyczyło pozwolenie, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia odwołującemu opłaty; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 k.p.a.-poprze zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych czynności koniecznych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny polegający w szczególności na: nieuwzględnieniu sposobu utraty bytu prawnego przez Dyrekcję Inwestycji Miejskich w N. oraz okoliczności, że pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone na rzecz Ośrodka i związanego z nimi szczególnego rodzaju sukcesji praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego uprawniającego odwołującego do posługiwania się w sposób zgodny z prawem pozwoleniem wodnoprawnym co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia odwołującemu opłaty, uznaniu, że pozwolenie wodnoprawne, którym posługiwał się odwołujący, wygasło z upływem 20 lat od dnia prawomocności decyzji z 1975r., podczas gdy wygasło dopiero z dniem uprawomocnienia się decyzji Starosty N. z dnia 18 lutego 2015r., [...] stwierdzającej wygaśnięcie w/w decyzji co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu poboru wód; art. 8 k.p.a -poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania jedynie w celu wymierzenia podwyższonej opłaty - bez uwzględnienia okoliczności, że odwołujący posługiwał się pozwoleniem wodnoprawnym w zaufaniu do organów, które wcześniej uznawały, iż legitymuje się on pozwoleniem w sposób prawidłowy. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono przebieg postępowania w sprawie. Podniesiono, że pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N. ale na rzecz Ośrodka wypoczynkowego [...] (obecnie "[...]") w P. i w drodze przekształceń własnościowych Spółka stała się właścicielem tego ośrodka oraz urządzeń do poboru wody z potoku C. i tym samym przeszły na nią wszelkie prawa wynikające z pozwolenia wodnoprawnego. Przywołano wyrok WSA IV SA/Po 1257/13. W kwestii wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego podniesiono, że decyzja wygaszająca ma charakter konstytutywny, a nie jak przyjął organ l instancji -deklaratoryjny. Ponownie powołano się na w/w wyrok WSA w Poznaniu jak i przywołano orzecznictwo WSA (sygn. akt: ll SA/Kr 1224/08, II SA/Bk 832/06, II SA/Wr 463/10, II SA/Gd 219/10, II SA/Łd 422/11). Wskazano przy tym, że chociaż art. 11 ustawy z dn. 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 130, póz. 1087 ze zm.)nie przewiduje wydawania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nie oznacza to wbrew twierdzeniom organu braku obowiązku wydania takiej decyzji. Dodatkowo wskazano, że Spółka posługiwała się pozwoleniem wodnoprawnym z 1975 r. w zaufaniu do działań organów administracji publicznej które uznawały, iż pozwolenie jest aktualne i funkcjonujące w obrocie prawnym (traktowanie jak strony odwołującego w postępowaniach, brak kwestionowania okoliczności posiadania zezwolenia przez Wojewodę), obecne natomiast działania naruszają zasadę wynikającą z art. 8 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji z 1 kwietnia 2016 r. wskazało, że A Sp. z o.o. nabyła w 2008r. od C Spółka akcyjna z siedzibą w K. na podstawie umowy przeniesienia użytkowania wieczystego oraz własności m.in. składniki majątkowe wchodzące w skład Ośrodka Wypoczynkowego "[...]" położonego w P., w skład którego wchodzą: prawo użytkowania wieczystego działek [...] i [...] oraz prawo własności znajdujących się na tej działce a stanowiących odrębną nieruchomość budynków, budowli i urządzeń; własność ruchomości -środków trwałych stanowiących wyposażenie ÓW "[...]", i taki akt notarialny z dnia 27 czerwca 2008r. Rep. [...] został na dowód następstwa prawnego przedłożony przez Odwołującą się stronę w toku postępowania na wezwanie organu l instancji. Zdaniem Kolegium konieczne było wykazanie istnienia następstwa prawnego pomiędzy skarżącym, a Dyrekcją Inwestycji Miejskich w N. w świetle art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 200I r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015r., póz. 469) i organ l instancji wzywał Spółkę o wykazanie tego następstwa. Niewątpliwie bowiem, co nie jest kwestionowane, Odwołująca się Spółka nie uzyskała (pozwolenie wodnoprawne z 19.12.2014r., [...] na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych-w aktach sprawy) "własnego" pozwolenia na pobór wód, lecz posługiwała się pozwoleniem udzielonym Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich decyzją Naczelnika Powiatu N. z dnia 24.04.1975 roku, znak[...]. Posługiwanie się natomiast pozwoleniem wydanym na wniosek innego podmiotu obwarowane jest prawnie. W zależności od rodzaju pozwolenia wodnoprawnego, przejście praw i obowiązków z niego wynikających następuje z mocy prawa lub odbywa się na zasadach określonych w ustawie- Prawo ochrony środowiska. Podstawę prawną przejścia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego statuuje art. 134 ust. 1 Prawa wodnego (tj. przepis obowiązujący w momencie nabycia przez Spółkę [...] "[...]) w myśl którego "Następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia, z zastrzeżeniem ust.2". Przepis ten wyraża zasadę ogólną, która znajduje zastosowanie w większości przypadków, poza wyjątkami określonymi w ustawie (tj. przeniesienie pozwoleń wodnoprawnych, które dotyczą eksploatacji instalacji oraz aktualnie przeniesienie pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego). W konsekwencji z mocy prawa na następcę prawnego zakładu przechodzą tylko te pozwolenia, które nie dotyczą eksploatacji instalacji i nie są objęte hipotezą ustępu 3. W rozważanej sytuacji nie było żadnych uzasadnionych podstaw, aby twierdzić że Spółka wstąpiła w prawa i obowiązki oraz nabyła uprawnienie wodnoprawne po Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N., a wiec podmiocie administracji. Spółka nie jest następcą prawnym w/w zakładu. Nabyła ono na podstawie umowy cywilnoprawnej w formie aktu notarialnego od innego podmiotu tj. C S.A. użytkowanie wieczyste oraz prawo własności budynków, budowli i urządzeń oraz własność ruchomości [...] "[...]". Także w skardze nie wykazano tego następstwa. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7, 77 k.p.a. Jako bezpodstawny uznano zarzut Skarżącego, że to Kolegium uznało, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 134 ust. 2 ustawy prawo wodne. Kolegium w decyzji odniosło się bowiem do zarzutów odwołania wskazując jedynie, że gdyby nawet uznać, jak wydaje się, że wywodziła Odwołująca się Spółka, tzn. że pozwolenie prawne nie jest wydawane konkretnemu podmiotowi lecz w stosunku do przedmiotu, bowiem jak zaznaczono w odwołaniu Odwołujący stał się właścicielem urządzeń do poboru wód, zgodnie z art. 134 ust. 2 Prawa wodnego przeniesienie pozwoleń wodnoprawnych, które dotyczą eksploatacji instalacji następuje nie z mocy prawa, ale w trybie ustawy Prawo ochrony środowiska. W takim przypadku w stosunku do tych pozwoleń wodnoprawnych które związane są z eksploatacją instalacji, przejęcie praw i obowiązków z nich wynikających nie następowało z mocy prawa, lecz w trybie przenoszenia tego rodzaju pozwoleń wodnoprawnych zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska. Ponadto nie znajduje uzasadnienia wywodzenie braku odpowiedzialności za brak uzyskania pozwolenia wodnoprawnego z twierdzenia, że spółka działała w zaufaniu do organów administracji publicznej w związku z traktowaniem jej jako strony w pismach i decyzjach. Kwestia oceny istnienia interesu prawnego w konkretnej sprawie dokonywanego na podstawie art. 28 k.p.a. leży po stronie organu jej dokonującego i brak było aktualnie podstaw do weryfikacji tego interesu w innych postępowaniach jak również oceny prawidłowości innych postępowań. Organy mają obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art.6 k.p.a.) i w świetle art. 8 k.pa. organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zatem w sytuacji, gdy różna byłaby interpretacja przepisu prawa dokonywana w takim samym stanie faktycznym przez ten sam organ mogłoby to stanowić naruszenie zasady art. 8 k.p.a., w rozważanym przypadku taka sytuacja nie zachodziła. Poglądy zaś innych organów dokonywane w innych postępowaniach np. przez wojewodę nie mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Kolegium podzieliło również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2421/11 oraz wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2015r., sygn.. akt: II OSK 2689/13 oraz wyroku WSA w Poznaniu z 13 listopada 2015r., sygn.. akt II SA/Po 118/15 (wszystkie publ. W Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych), zgodnie z którym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, dokonane, na podstawie art. 135 ustawy Prawo wodne, ma charakter deklaratoryjny i wywiera skutek ex tunc, co oznacza, że przedmiotowy akt nie wywołał skutków prawnych od dnia jego wydania. Datą wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest data, od której przestaje ono obowiązywać. W rozważanej zaś sytuacji stwierdzono wygaśnięcie pozwolenia z mocy prawa na mocy art. 11 ustawy z dnia 5.06.2005r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw ( kopia decyzji Starosty z dnia 18.02.2015 r., [...] oraz informacja co do jej ostateczności z dniem 10 marca 2015 r. w aktach). Przepis art. 11 ustawy z 5.06.2005 r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw nie przewiduje obowiązku dokonania wygaśnięcia decyzji, bowiem skutek ten następuje ex legę. Nadto należy wskazać, że wobec posługiwania się przez Spółkę w sposób nieuprawniony (brak następstwa prawnego) pozwoleniem wydanym na rzecz innego podmiotu kwestia wygaszenia decyzji ma w istocie drugorzędne znaczenie, bowiem już brak możliwości posługiwania się pozwoleniem (brak następstwa) wydanym na rzecz Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich powoduje obowiązek naliczenia opłat. Kolegium w trybie odwoławczym dokonało oceny całego postępowania wskazując w uzasadnieniu zwłaszcza te kwestie, które miały znaczenie stosownie do stanu sprawy. Z powyższą decyzją nie zgodziła się A Sp. z o. o. w T. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. * art. 288 w zw. z art. 279 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego zastosowanie wskutek błędnego uznania, że odwołujący nie posiadał ważnego oraz aktualnego pozwolenia wodnoprawnego stąd zamieszczone przez niego w wykazie informacje i dane nasuwały zastrzeżenia,podczas gdy skarżący korzystał w sposób zgodny z prawem ze środowiska w zaufaniu do działań organów administracji publicznej posiadając ważne pozwolenie wodnoprawne z dnia 24 kwietnia 1975r., [...] wydane na rzecz Ośrodka [...](obecnie "[...]") ; * art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw poprzez jego błędne zastosowanie wskutek uznania, ze pozwolenie wodnoprawne wydane na rzecz Ośrodka Wypoczynkowego [...] (obecnie "[...]"); * wygasło z mocy prawa po 20 latach od dnia prawomocności decyzji z 1975r., podczas gdy wygasło dopiero z dniem uprawomocnienia się decyzji Starosty Nowosądeckiego z dnia 18 lutego 2015r., [...] stwierdzającej wygaśnięcie w/w decyzji; * art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez jego błędne zastosowanie, wskutek uznania, że dla przejścia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego koniczne było wykazanie istnienia następstwa prawnego pomiędzy odwołującym a Dyrekcją Inwestycji Miejskich w N. podczas gdy jeżeli nie zostaje spełniona przesłanka następstwa prawnego wówczas rozstrzygające znaczenie w zakresie sukcesji praw i obowiązków posiada okoliczność - kto stał się właścicielem urządzeń których dotyczyło pozwolenie. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: * art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie wskutek błędnego uznania, że skarżąca strona nie posiadała ważnego oraz aktualnego pozwolenia podczas, gdy w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 i uchylenia decyzji organu i instancji oraz umorzenia postępowania ponieważ skarżąca strona korzystała w sposób zgodny z prawem ze środowiska w zaufaniu do działań administracji publicznej, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych czynności tj. nieuwzględnienie sposobu utraty bytu prawnego przez Dyrekcję Inwestycji Miejskich w N. oraz okoliczności, że pozwolenie zostało udzielone na rzecz Ośrodka [...] i związanego z nim szczególnego rodzaju sukcesji; uznaniu, że pozwolenie wodnoprawne wygasło z upływem 20 lat od dnia uprawomocnienia decyzji -pozwolenia wodnoprawnego podczas gdy wygasło z momentem uprawomocnienie decyzji stwierdzającej jej wygaśnięcie, * art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez uwzględniania okoliczności, że skarżący posługiwał się pozwoleniem w zaufaniu do organów administracji publicznej w sytuacji traktowania Skarżącego za stronę. Skarżąca strona w uzasadnieniu przedstawiła przebieg postępowania w sprawie. W kwestii naruszeń przepisom postępowania i przepisom prawa materialnego podkreślono w szczególności, że pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N., ale na rzecz Ośrodka wypoczynkowego [...] (obecnie "[...]") w P. i w drodze przekształceń własnościowych Spółka stała się właścicielem tego ośrodka oraz urządzeń do poboru wody z potoku C. i tym samym przeszły na nią wszelkie prawa wynikające z pozwolenia wodnoprawnego. Podniesiono, powołując się na orzecznictwo sądowe (IV SA/Po 1257/13), że w sytuacji, gdy nie jest spełniona przesłanka następstwa wówczas rozstrzygające jest, kto pozostaje właścicielem urządzeń. Zaznaczono nadto, ze urządzenia do poboru wody nie spełniają przesłanek emisji co wyłącza zastosowanie art. 134 ust. 2 u.pr. w. W kwestii wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego podniesiono, że pozwolenie to wygasło dopiero z dniem uprawomocnienia się decyzji Starosty z dnia 18 lutego 2015 r., znak: [...] stwierdzającej wygaśnięcie w/w decyzji. Skarżący wskazuje również na prowadzenie postępowania, bez uwzględnienia okoliczności, że skarżąca posługiwała się pozwoleniem wodnoprawnym z dnia 24 kwietnia 1975 r. (znak: [...]) w zaufaniu do organów administracji publicznej, które wcześniej uznawały jego ważność i traktowały w postępowaniach skarżącego jako stronę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymują swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 kpa oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 §3 kpa. W związku z powyższym kontrola legalności zaskarżonej decyzji obejmuje oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego także zbadanie czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. W tym miejscu trzeba także wskazać, że naruszenie ww. przepisów prowadzi nadto do uchybienia zasadom: praworządności (art. 6 kpa), udzielania informacji (art. 9 kpa) i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa). W zaskarżonej decyzji wskazane wyżej przepisy postępowania zostały naruszone, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO z 1 kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 21 stycznia 2016r, znak: [...], którą wymierzono A Sp. z o.o. opłatę za korzystanie ze środowiska z tytułu poboru wód w l półroczu 2011 r., stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu w wysokości 1.718,00 zł. O ile jednak decyzja organu l instancji w ocenie Sadu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nie narusza wymogów przepisu art. 107 § 1 i § 3 kpa i przedstawia zasadnicze ustalenia we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska - przy czym ocena ta nie obejmuje kwestii kompletności i prawidłowości poczynionych przez organ l instancji ustaleń - zaskarżona decyzja SKO narusza dyspozycję z art. 107 § 1 i § 3 kpa. Wobec powyższego należy stwierdzić, że upoważnia to do uznania, że organ drugiej instancji nie rozpoznał istoty sprawy w całości, ograniczając się jedynie do rozważań dotyczących zarzutów odwołania od decyzji l instancji. Organ II instancji wskazał bowiem, że decyzja organu l instancji jest prawidłowa, gdyż skarżąca Spółka pobierała wodę z ujęcia potoku C. dla potrzeb O.L.W. " [...]" w P. w l półroczu 2011 r. nie posiadając aktualnego pozwolenia wodnoprawnego i błędnie przyjmując iż przeszły na nią prawa i obowiązki, jakie posiadała Dyrekcja Inwestycji Miejskich w N., przy czym Kolegium nie wykazało w sposób wyczerpujący i logiczny dlaczego w jego ocenie nie ma następstwa prawnego pomiędzy A Spółka z o.o. w T. a Dyrekcja Inwestycji Miejskich w N. Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie jest organem kontrolnym, lecz przede wszystkim organem ponownie rozpatrującym sprawę zainicjowaną wniesieniem odowłania. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, zakres postępowania odwoławczego nie jest węższy, niż zakres postępowania przed organem pierwszej instancji, a organ odwoławczy ma nie mniejszych w tym względzie obowiązków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 626/09). Zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy jest tak samo, jak organ pierwszej instancji związany przepisami art. 7, art. 77 107 i 80 kpa. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 3872/00). Marszałek Województwa uznał, że A posługująca się pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich decyzją Naczelnika Powiatu N. z 24 kwietnia 1975r., nie ma wymaganego prawem pozwolenia na pobór wód, co wynikać miało zarówno z braku następstwa prawnego pomiędzy podmiotem, dla którego pozwolenie zostało wydane a Spółką, jak i z faktu wygaśnięcia pozwolenia z mocy prawa, stosownie do art. 11 ustawy z 5 czerwca 2005r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw. Nadto Marszałek Województwa wskazał, że pozwolenie wodnoprawne nie stanowi prawa związanego z własnością konkretnej nieruchomości, a zatem przeniesienie własności nieruchomości nie stanowi samodzielnej przesłanki przeniesienia praw i obowiązków z pozwolenia wodnoprawnego. Oznacza to, że w zakresie następstwa prawnego organ pierwszej instancji pominął fakt nabycia przez Spółkę nie tylko nieruchomości, ale przedsiębiorstwa, co wynika z aktu notarialnego z dnia 27 czerwca 2008r. Rep. [...]. Organ pierwszej instancji powołał w związku z tym w ocenie prawnej orzecznictwo odnoszące się do przeniesienie własności nieruchomości, nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy i na tym oparł swoje wnioski. Porównując stanowisko Marszałka Województwa ze stanowiskiem organu odwoławczego, trzeba zauważyć, że o ile organ l instancji zacytował art. 134 Prawa wodnego, to jednak oceniając stan faktyczny nie przyjął, że przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich decyzją Naczelnika Powiatu N. z 24 kwietnia 1975r., znak: [...], musiało by nastąpić nie w drodze następstwa prawnego o charakterze cywilnoprawnym pod tytułem ogólnym albo szczególnym, lecz przez wydanie odrębnej decyzji na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska. Odmienne jest w tych kwestiach stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które stosownie do aktu notarialnego z 27 czerwca 2008r., Rep. [...], ustaliło, że przedmiotem nabycia przez Spółkę była nie tylko nieruchomość. A Sp. z o.o. w T. nabyła w 2008r. od C S.A. w K., na podstawie umowy przeniesienia użytkowania wieczystego oraz własności, m.in. składniki majątkowe wchodzące w skład Ośrodka Wypoczynkowego "[...]", położonego w P. tj. : prawo użytkowania wieczystego działek nr [...] i nr [...]; prawo własności znajdujących się na tej działce, stanowiących odrębną nieruchomość budynków, budowli i urządzeń; własność ruchomości - środków trwałych stanowiących wyposażenie Ośrodka Wypoczynkowego "[...]". Przy uwzględnieniu przepisu art. 134 prawa wodnego Kolegium uznało, że okoliczność, że pierwotnie z tego obiektu korzystała Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich, jako organ administracji publicznej, nie daje żadnych podstaw do przyjęcia koncepcji, aby Spółkę uznać za jej następcę prawnego w zakresie pozwolenia wodnoprawnego, a gdyby nawet przyjąć, że pozwolenie prawne nie jest wydawane konkretnemu podmiotowi, lecz w stosunku do przedmiotu (zatem skarżąca stała się właścicielem urządzeń do poboru wód), to zdaniem Kolegium, w myśl art. 134 ust. 2 prawa wodnego przeniesienie pozwoleń wodnoprawnych, które dotyczą eksploatacji instalacji następuje nie z mocy prawa, ale w trybie ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 190 p.o.ś. (w brzmieniu na dzień przejęcia przez Spółkę Ośrodka Wczasowego "[...]"), zatem zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji musiałby złożyć wniosek o przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji, a wiec przeprowadzić postępowanie w przedmiocie przeniesienia pozwolenia. Stanowisko to trudno zaaprobować gdyż jest dowolne i wewnętrznie sprzeczne (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 września 2016 r., sygn.. akt II SA/Kr 723/16). W szczególności, powoływany art. 134 prawa wodnego, dotyczący przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, stanowi, że: 1. Następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia następuje na zasadach określonych w ustawie - Prawo ochrony środowiska. Należy zauważyć, że cytowana regulacja przewiduje w ust. 1 i 2 zupełnie różne, wykluczające się wzajemnie stany faktyczne. Nie może w szczególności być tak, że pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji i jednocześnie w tym samym zakresie nie dotyczy eksploatacji instalacji - a takie błędne rozumowanie przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Nadto punktem wyjścia dla właściwej oceny stanu faktycznego w analizowanej kwestii powinno być ustalenie, czy przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich decyzją Naczelnika Powiatu N. z dnia 24 kwietnia 1975r., znak: [...] jest pobór wody poprzez wykonanie i eksploatację instalacji, czy też nie dotyczy ono eksploatacji instalacji, a dalej porównanie powyższego ze sposobem poboru wody przez skarżącą. Ustaleń takich w rozpoznawanej sprawie nie poczyniono. Niezależnie od konieczności dokonania w tym zakresie przez organ odwoławczy brakujących dotąd ustaleń, właściwa ocena prawna wymagała przeprowadzenia wykładni art. 134 p.w., z uwzględnieniem szeregu definicji legalnych znajduje się ustawie - Prawo ochrony środowiska, l tak w myśl art. 3 p.o.ś. ilekroć w ustawie jest mowa o: - eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności (3); -instalacji - rozumie się przez to: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję (6); -emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: a) substancje, b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne (4); -42) urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki transportu; 42a) użytkowniku urządzenia - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania urządzeniem w celu jego eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie; 48) zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. W zależności od wyników powyższego procesu, w przypadku uznania, że w sprawie należało stosować art. 134 ust. 1 p.w. - a nie art. 134 ust.2 p.w. - nieodzownym było prześledzenie kwestii następstwa prawnego od daty wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym Naczelnika Powiatu N. z dnia 24 kwietnia 1975r., znak: [...], do momentu stwierdzenia jego wygaśnięcia ostateczną decyzją Starosty z dnia 18 lutego 2015r., znak: [...]. Przedmiotową decyzją z dnia 24 kwietnia 1975r., znak: [...], orzeczono o udzieleniu Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w N. m.in. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z Potoku C. w km 2+417, w określonej tam ilości, oraz wykonania ujęcia wody dla potrzeb Ośrodka Wypoczynkowego, w P., na okres do czasu wybudowania komunalnej sieci wodociągowej - pod warunkiem, że zostaną zainstalowane urządzenia do pomiaru ilości pobieranej wody. Błędne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przysługiwaniu uprawnień z pozwolenia wodnoprawnego organowi administracji publicznej. Brak także powodów uzasadniających niemożności przyjęcia następstwa prawnego w zakresie majątku Skarbu Państwa, który po 1975 r. mógł stanowić przedmiot zbycia, czy uwzględnienia kolejnych przekształceń własnościowych. Należało zatem zgromadzić w sprawie wszelkie dokumenty dotyczące powyższego ośrodka wczasowego i jego losów od 1975 r., ku czemu mogły być pomocne akta ksiąg wieczystych nieruchomości, w których składa się dokumenty będące podstawą wpisów. Takie czynności organ administracji publicznej powinny podejmować z urzędu zwłaszcza w postępowaniu, którego nie zainicjowała strona, (por. wyrok WSA w Krakowie z 12.09.2016. sygn.. akt II SA/kr 723/16). Odnosząc się do drugiej kwestii spornej dotyczącej wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego po myśli art. 11 ustawy z dnia 5 czerwca 2005r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw to w ocenie Sądu stanowisko organów obu instancji budzi zastrzeżenia. Przede wszystkim przyjęcie tego stanowiska musiałoby prowadzić do wygaśnięcia licznych pozwoleń wodnoprawnych dotyczących poboru wód z mocą wsteczną, tj. nawet za okres, w którym brak było takiej regulacji, ze wszystkimi negatywnymi konsekwencjami takiego stanu rzeczy. Przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne, zostało wydane na podstawie art. 20, art. 53 ust.1, ust. 2 pkt 1 i 2, art. 55 ust.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne ( Dz. U. Nr 38, póz. 230). Zastrzeżono w nim możliwość pobór wód z ujęcia na Potoku C. do czasy wybudowania komunalnej sieci wodociągowej. W dacie wejścia w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, w przepisach przejściowych i końcowych znalazł się art. 205 ust. 1 , w którym uregulowana została kwestia wygaśnięcia pozwoleń wodnoprawnych, wydanych na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne. Stosownie do tego przepisu, pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich, wydane na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, póz. 230, ze zm.) wygasają w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy; wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego stwierdza, w drodze decyzji, wojewoda. W myśl poglądów niejednolitego orzecznictwa decyzja taka ma charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny chociaż wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego w określonym terminie przewiduje wprost przepis prawny. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela jednak poglądy, zgodnie z którymi wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia ma charakter konstytutywny, a zatem do wydania prawomocnej decyzji - pozwolenie nie wygasa. Zgodnie z treścią art. w art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, póz. 1087) wygaśnięcie pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód, innych niż określone w art. 205 p.w. następuje po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. W przeciwieństwie do art. 205 ust. 1 p.w., w art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw ustawodawca nie wskazał wprost - jak poprzednio - obowiązku wydawania decyzji w tyrn przedmiocie. Powyższe jednakże nie oznacza, że w razie wystąpienia przesłanek objętych hipotezą art. 11 ust. 1 taki obowiązek nie istnieje. W myśl bowiem art. 138 prawa wodnego: 1. Stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. 2. Decyzją o wygaśnięciu lub cofnięciu można nałożyć obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku. Powyższa regulacja ma również zastosowanie do decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym wydanych na podstawie ustawy z 24 października 1974 r, co uzasadnia przyjęcie konstytutywnego charakteru decyzji stwierdzającej wygaśniecie pozwolenia wodnoprawnego. Rozstrzygając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien wydać decyzję eliminującą wymienione uchybienia tj. rozpoznać ponownie sprawę merytorycznie oraz ustosunkować się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i It. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowa nia, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - orzeczono jak w punkcie l sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.