II SA/Kr 751/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszynska / spr. / Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Wojewody [....] z dnia 25 marca 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala WSA/wyr.l - sentencja wyroku Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 29.03.2013 r., na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r., nr 243 poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J.N. oraz Z.N. odmówił uchylenia decyzji nr [....] Prezydenta Miasta K. z dnia 6.05.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki pojazdowej) z mieszkaniem w poddaszu wraz z instalacjami wewnętrznymi wod. - kan., gazową, elektryczną i c.o., budową zjazdu z ulicy [....] oraz budową zbiornika szczelnego na wody opadowe na działce nr [....] obr . [....] (budynek) i [....] obr. [....] (zjazd), znak sprawy: [....] . W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 12.11.2010 r. J.N. oraz Z.N. zwrócili się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [....] z 06.05.2010 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 28.05.2010 r. Wniosek o wznowienie został oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskujący o wznowienie zachowali miesięczny termin do złożenia podania, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa. Postanowieniem z 18.07.2011 r. wznowiono postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29.06.2012 r., sygn. II SA/Kr 600/12 uchylił wydane w sprawie decyzje organu I i II instancji. W wyroku zostały zawarte wiążące zalecenia co do dalszego przebiegu postępowania. W związku z tym ponownie prowadząc postępowanie zbadano, czy planowana inwestycja na działce nr [....] wprowadzi jakieś ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, tj. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] , której właścicielami są J.N. i Z.N. , na podstawie innych przepisów niż techniczno-budowlanych, w szczególności na podstawie przepisów z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, czy też prawa wodnego. Badając czy planowane zamierzenie inwestycyjne oddziałuje na nieruchomość sąsiednią ze względu na przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wydana została decyzja o warunkach zabudowy z dnia 30.01.2009 r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z dnia 28.04.2009 r. Z decyzji nie wynika ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr [....] . W szczególności zamierzenie inwestycyjne nie powoduje ograniczenia wnioskodawców w zakresie dostępu do drogi publicznej. Inwestycja posiada zjazd z ul. [....] , podczas gdy nieruchomość sąsiednia posiada wjazd od ul. [....] Inwestycja nie ogranicza możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, a także środków łączności. Każda z nieruchomości posiada niezależne od siebie przyłącza oraz urządzenia infrastruktury technicznej, zapewniony jest dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Żaden z elementów zagospodarowania związany z przedmiotową inwestycją nie znajduje się na terenie nieruchomości wnioskujących o wznowienie. W zakresie ochrony środowiska ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia 21.10.2009 r. Prezydent Miasta K. umorzył prowadzone na wniosek M.C. (inwestora) postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. zamierzenia. W projekcie budowlanym zagadnienia ochrony środowiska zostały zawarte w opisie technicznym na stronach 3-6 projektu budowlanego. Projektowane zagospodarowanie terenu nie zmienia w znaczącym stopniu oddziaływania na środowisko w stosunku do obecnego stanu. Wytwarzanie odpadów nie zwiększy zużycia energii. Całość jest skanalizowana, ścieki sanitarne zostaną odprowadzone do istniejącego zbiornika szczelnego. Teren posiada kanalizację deszczową. Projekt nie zmienia stosunków wodnych na przedmiotowym obszarze. Zapewniony jest wywóz odpadów stałych z terenu na warunkach ustalonych z odpowiednim zakładem oczyszczania i wywozu nieczystości. Nie stwierdzono negatywnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. Zgodnie z projektem budowlanym inwestycja nie wpływa również negatywnie na istniejący drzewostan. Ponadto w części usługowej budynku (warsztat elektroniki samochodowej) zaprojektowano zamontowanie separatora substancji ropopochodnych SIIDC 061. Projekt budowlany nie przewiduje odprowadzania ścieków do ziemi ani do wód. Odprowadzenie ścieków sanitarnych przewidziano w oparciu o szczelny zbiornik wybieralny, do którego odprowadzane będą również ścieki z warsztatu elektroniki samochodowej zlokalizowanego w parterze po ich oczyszczeniu z substancji ropopochodnych w separatorze zamontowanym pod posadzką. Tego rodzaju zagospodarowanie ścieków nie wymagało uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego i nie oddziałuje w żaden sposób na nieruchomości sąsiednie. Przedmiotowa inwestycja - zgodnie z projektem budowlanym nie zmienia ogólnego ukształtowania i geometrii terenu ani nie obejmuje nasypów lub wykopów przekraczających 1,0 m. Zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia biologicznie czynna na terenie inwestycji wynosi 553,70 m. W związku z powyższym rozplantowanie na tym terenie 43,11 m nadwyżki mas ziemnych powstałych w wyniku robót ziemnych skutkuje podniesieniem poziomu istniejącego terenu o zaledwie 7,78 cm. W odniesieniu do warunków gruntowych na terenie inwestycji została wykonana dokumentacja pt.: "Ekspertyza geotechniczna do projektu budynku mieszkalno-usługowego ul. [....] w K. działka nr [....] ". Dokumentacja geologiczna nie wykazała możliwości wystąpienia ruchów mas ziemnych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, wobec powyższego brak było podstaw, by uznać, że działka nr [....] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji ze względu na możliwość ograniczenia jej zagospodarowania związaną z ewentualnymi ruchami mas ziemnych. Zgodnie z bilansem zawartym w projekcie budowlanym roboty ziemne ograniczone zostały do niezbędnego minimum (zaledwie 43,11 m3 nadmiaru mas ziemnych powstałych w związku z realizacją inwestycji). Zatem realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym nie może powodować masowych ruchów ziemi. W kwestii zagospodarowania wód opadowych organ podkreślił, że decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzono budowę szczelnego zbiornika na wody opadowe. W przypadku prawidłowej eksploatacji instalacji kanalizacji opadowej ze zbiornikiem brak jest możliwości negatywnego oddziaływania wód opadowych pochodzących z powierzchni zabudowanej na nieruchomości sąsiednie, gdyż wody opadowe zagospodarowane są w całości na działce inwestycyjnej. W odniesieniu do kwestii budowy muru oporowego organ wyjaśnił, że nie była ona podnoszona przez wnioskodawców w pismach do organu. W związku z obowiązkiem wyjaśnienia tej kwestii zbadano akta sprawy, znak [....] , dotyczącej decyzji pozwolenia na budowę nr [....] z dnia 15.10.2010 r. salonu samochodowego z serwisem, podziemnym magazynem samochodów z zadaszonym zjazdem wraz z wewnętrznymi instalacjami na działkach nr nr [....] obr. [....] , wydanej na wniosek J.N. i Z.N.. W projekcie budowlanym zatwierdzonym ww. decyzjami (tom l, k. 113) wskazano, że ogrodzenie działki jest projektowane w postaci murów oporowych o zmiennej wysokości wg projektu drogowego i konstrukcyjnego (wzdłuż granicy z działką .....oraz.....) a częściowo jako ogrodzenie segmentowe (wzdłuż granicy z działką....). Wskazano też, że ogrodzenie będzie realizowane w ramach II etapu inwestycji. Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygania w decyzji Wojewody. Stwierdzono w niej, że: "w toku postępowania odwoławczego wprowadzone zostały korekty w projekcie budowlanym, z którymi zapoznał się, nie wnosząc uwag, odwołujący M.C. (właściciel działki nr.....). Korekty dotyczyły: rezygnacji z ekranów akustycznych zaprojektowanych na odcinku przy granicy z działką nr [....] (karta 116 rys. AZ-1 zagospodarowania terenu), uzupełnienia części konstrukcyjnej projektu budowlanego (karty 230A, 231, 231A) w zakresie muru oporowego projektowanego od strony granicy działki inwestora (na terenie działki nr.....) przy działce odwołującego się." Z powyższego wynika, że konieczność wybudowania muru oporowego pomiędzy nieruchomością wnioskodawców a nieruchomością M.C. wynikała z rodzaju i skali zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawców. Tym samym, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na działce nr [....] obr. [....] zarzut konieczności budowy przedmiotowego muru oporowego nie może, w ocenie organu, zasługiwać na uwzględnienie. Wreszcie, zdaniem organu, brak jest ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [....] na podstawie norm techniczno-budowlanych. Normy te wynikają przede wszystkim z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wprowadzają one ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [....] . Organ podkreślił, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę sąsiednie działki budowlane, tj. działka nr [....] oraz [....] nie były zabudowane. W związku z tym brak było podstaw do określania odległości projektowanego na działce nr [....] budynku od zabudowy na działkach sąsiednich. Niemniej jednak analiza zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego, w tym zawartego w nim projektu zagospodarowania terenu wskazuje, iż odległości projektowanego budynku określone w projekcie budowlanym są zgodne z warunkami określonymi w §12 ww. rozporządzenia. Dla ścian z otworami okiennymi zachowano odległość 4 m od sąsiedniej działki nr [....] oraz dla ściany bez okien (ganek od strony działki....) zachowano odległość minimalną 3 m. Nadto w związku z brakiem zabudowy na działkach sąsiednich, w tym na działce [....] bezprzedmiotowa była analiza przesłaniania. W przedmiotowej sprawie - jak już wskazano - działki sąsiednie (od strony wschodniej i zachodniej) były niezabudowane. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż projektowany budynek o 2 kondygnacjach naziemnych (parter z usługami i poddasze z częścią mieszkalną) ma wysokość 9,03 m do kalenicy (wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy od strony frontowej, tj. w miejscu, gdzie ze względu na naturalny spadek terenu wysokość projektowanego budynku jest największa), co zgodne jest z ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdzie dopuszczalną wysokość budynku do kalenicy określono na poziomie 10 m od istniejącego poziomu terenu. Biorąc pod uwagę parametry przedmiotowego budynku oraz fakt, iż przy zachowaniu odległości wynikających z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ewentualny budynek na działce nr [....] winien być usytuowany w odległości min. 3 m (ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych) oraz 4 m (ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi), oraz fakt, iż wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, nie ma możliwości usytuowania budynku na działce nr [....] w odległości niniejszej niż to wynika z § 12 ww. rozporządzenia. Tym samym budynek zaprojektowany na działce nr [....] nie ogranicza zagospodarowania działki nr [....] . Ponadto biorąc pod uwagę (hipotetycznie) lokalizację na działce nr [....] budynku mieszkalnego w odległości 4 m ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi z oknem tarasowym zlokalizowanym w tej ścianie o minimalnej wysokości 20 cm ponad powierzchnią istniejącego terenu oraz położenie budynku na działce [....] w odległości 4 m od granicy (ścianą z oknami), a także lokalizację kalenicy budynku w osi działki tj. w oddaleniu od granicy z działką [....] (kalenica równoległa do granicy działek), za krawędź przesłaniającą budynek zlokalizowany na działce [....] w sposób opisany wyżej należy przyjąć wysokość okapu budynku zaprojektowanego na działce [....] . Wysokość przesłaniania w tym przypadku wynosiłaby ok. 5 m (taka jest wysokość okapów budynku zaprojektowanego na działce.....). Gdyby zaś przyjąć za krawędź przesłaniającą okapy lukarn zlokalizowanych w połaci dachu od strony działki [....] wysokość przesłaniania wynosiłaby (zgodnie z projektem budowlanym) 6,25 m. W obu przypadkach przy lokalizacji budynku w odległości 4 m od granicy z działką [....] wysokość przesłaniania byłaby zatem mniejsza niż odległość budynku na dz. [....] od hipotetycznego budynku na działce [....] wynikająca z przepisów techniczno-budowlanych. Z uwagi na powyższe nie może być mowy o oddziaływaniu budynku zaprojektowanego na działce [....] na zagospodarowanie działki [....] wynikające z warunków określonych w § 13 rozporządzenia w-sprawie warunków technicznych. Jeżeli chodzi o warunki określone w § 271, 272 i 273 ww. rozporządzenia, dotyczące usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, organ stwierdził, iż zgodnie z § 271 ust. 1 odległość między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia pożarowego wynosić winna min. 8 m. W projekcie budowlanym określono minimalną odległość projektowanego budynku od zabudowy istniejącej, tj. odległość najbliżej zlokalizowanego budynku od budynku projektowanego, tj. 27,65 m. Tym samym warunek ten został spełniony. W związku z usytuowaniem przedmiotowego budynku w odległości 4 m (ścianą z oknami) od granicy z działką [....] obr. [....] przy spełnieniu warunków wynikających z § 12, § 13, § 60 warunków technicznych, odległość ta winna być zachowana (ewentualnie zmniejszona zgodnie z dalszymi przepisami Rozdziału 7 warunków technicznych w przypadku, gdy na działce [....] miałby być zlokalizowany budynek, który w odległości min. 3 m posiadałby ścianę bez otworów okiennych i drzwiowych). W związku z powyższym stwierdzono, iż warunek wynikający z przepisów § 271 został spełniony dla budynku usługowego na działce [....] i usytuowanie tego budynku zgodne z zatwierdzonym decyzją nr [....] projektem budowlanym, nie spowoduje ograniczenia zagospodarowania nieruchomości [....] . W świetle powyższego organ stwierdził, że brak jest przesłanek, z których wynikałoby, że projektowany na działce nr [....] budynek usługowy w jakikolwiek sposób ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, w tym w szczególności działki nr [....] obr. [....] . J.N. i Panu Z.N. nie przysługiwał zatem przymiot strony w opisanym wyżej postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z.N. , który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z 6.05.2010 r. Zdaniem odwołującego się, organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 10 kpa, gdyż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie badania akt sprawy znak [....] , nie zawiadomił stron postępowania o tych czynnościach uniemożliwiając im odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego. Doprowadziło to do błędnego ustalenia, iż realizacja muru oporowego spowodowana była inwestycją skarżących. Do powstania muru oporowego doszło bowiem w wyniku działań M.C. (właściciela działki nr....), na którego zostało wydane przedmiotowe pozwolenie na budowę. Ponadto wskazane w uzasadnieniu okoliczności nie rozstrzygają ponad wszelką wątpliwość, czy konieczność realizacji muru oporowego wynikała z rodzaju i skali zamierzenia inwestycyjnego skarżących, czy też z skali i rodzaju przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjnym w wydanym w sprawie wyroku wprost stwierdził, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał też, że wyłączenie z kręgu stron właścicieli nieruchomości sąsiednich może nastąpić wyjątkowo z uwagi na znaczne oddalenie planowanej inwestycji od granicy z nieruchomością sąsiednią, które powoduje, iż realizacja inwestycji nie wpływa w żaden sposób na nieruchomość sąsiednią. Wojewoda [....] decyzją z dnia 29.05.2013 r., znak: [....] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 15.11.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 998/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję. Sąd stwierdził, że organ II instancji naruszył art. 138 § 2 kpa. Podniósł, że organ l instancji, wbrew zarzutowi organu II instancji rozważył potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiedniej działki tj. działki nr 228 w kontekście warunków technicznych, związanych w szczególności z zachowaniem odległości inwestycji kubaturowej. W ocenie Sądu, obowiązkiem organu II instancji było zatem ponowne rozpatrzenie całości zebranego starannie przez organ l instancji materiału dowodowego i wyjaśnienie wątpliwości, które Wojewoda wskazał w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej. Podkreślił, że organ odwoławczy ma także możliwości ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 136 kpa. Ponadto Sąd stwierdził, że mimo braku zawiadomienia uczestników postępowania Z.N. i J.N. w trybie art. 10 § 1 nie można przyjąć, że nie zapewniono im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, gdyż brali oni w nim aktywny udział. Wojewoda [....] decyzją z dnia 25.03.2014 r., znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że po analizie projektu budowlanego oraz akt postępowania nie można stwierdzić ograniczeń możliwości zagospodarowania działki nr [....] poprzez przedmiotową inwestycję na działce nr [....] , przekraczających normy ustalone na podstawie przepisów techniczno-budowlanych. Normy te wynikają przede wszystkim z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu zagospodarowania działki nr [....] wynika, że sposób zagospodarowania działki budowlanej nr [....] nie wprowadza ponadnormatywnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [....] W decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek inwestora sąsiednie działki budowlane, tj. działka nr [....] oraz [....] nie były zabudowane, co potwierdza mapa sytuacyjno-wysokościowa, na której sporządzono projekt zagospodarowania przedmiotowego terenu. W związku z tym brak było podstaw do określania odległości projektowanego na działce nr [....] budynku od zabudowy na działkach sąsiednich. Z.N. wniósł skargę na decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu przez Wojewodę [....] , że w niniejszej sprawie przepis ten znajduje zastosowanie, podczas gdy znajdywał zastosowanie art. 138 § 2 kpa; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podał, że zmiana stanowiska w organu II instancji jest nieuprawniona, albowiem w sprawie nie pojawiły się żadne nowe dowody, nie ujawniono żadnych nowych okoliczności, a organ II instancji wydał ponowną decyzję o odmiennym niż poprzednio rozstrzygnięciu bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (dowodowego), do którego był zobowiązany przez sąd. Fakt przeprowadzenia przez organ l instancji obszernej analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nie dowodzi o braku naruszeń norm technicznych, gdyż organ pominął potencjalne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiedniej działki w kontekście warunków technicznych. Wzniesiona inwestycja budowlana, w znacznym stopniu ograniczyła pod względem technicznym możliwość zabudowy sąsiedniej działki nr [....] . W projekcie budowy nietrafnie została określona odległość, jaką należy zachować pomiędzy zlokalizowanymi budynkami zgodnie z przepisami określonymi w ww. rozporządzeniu, co w konsekwencji w znaczny sposób ograniczyło możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej m.in. w świetle § 13, 60 i 271 - 273 warunków technicznych oraz przepisów higieniczno - sanitarnych. Ponadto odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżący podał, że sam fakt spełnienia przez inwestycję parametrów technicznych nie oznacza stanu zgodnego z prawem, w sytuacji kiedy narusza słuszny interes osób trzecich i przyjęte ustawami zasady prawne. Decyzja administracyjna nie może także skutkować znacznym ograniczeniem praw innych osób, w tym w szczególności wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto, w zaskarżonej decyzji Wojewoda [....] nie odniósł się do zarzutu błędnego opisania w projekcie budowlanym rysunków elewacji w zakresie wskazania kierunków światła - elewację wschodnią opisano jako zachodnią, co pozostaje w bezpośrednim związku z wystąpieniem naruszenia przepisów prawa budowlanego w kwestii dotyczącej nieprawidłowego zachowania odległości między budynkami. W konsekwencji, spowodowało to zlokalizowanie w projekcie przedmiotowej inwestycji luksfer podwyższających odporność ogniową doświetleń, w ścianie od strony działki skarżącego, co jest niezgodne z istniejącym stanem faktycznym. Powyższe, zostało zaplanowane niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Skarżący zarzucił również błędne ustalenia w zakresie muru oporowego, którego wybudowanie okazało się konieczne. Taka sytuacja spowodowana została najprawdopodobniej ruchem ziemi na nieruchomościach wywołanych wzniesieniem przedmiotowej inwestycji z naruszeniem norm prawa budowlanego, co jednocześnie ogranicza możliwość inwestycji na działce skarżącego i naraża go na dodatkowe koszty. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skoro obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości skarżącego, nie miał on przymiotu strony w postepowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji zlokalizowanej na działce nr [....] . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Wreszcie, podkreślić należy, że sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji, rozpoznawana była przez organy architektoniczno-budowlane ponownie w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 29.06.2012 r., sygn. II SA/Kr 600/12 oraz prawomocnym wyrokiem z dnia 15.11.2013 r., sygn. II SA/Kr 998/13 uprzednio wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez organy obu instancji nastąpiło więc w ramach związania wynikającego z poprzednich rozstrzygnięć Sądu. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10 (LEX nr 1104099), Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadza się zatem w głównej mierze do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku. W związku z powyższym, konieczne jest ustalenie co zostało "przesądzone" przez Sąd orzekający w sprawach do sygn. akt II SA/Kr 600/12 oraz II SA/Kr 998/13. W sprawie do sygn. II SA/Kr 998/13 Sąd uchylił decyzję kasacyjną wydaną przez organ odwoławczy, kwestionując prawidłowość wydania takiej decyzji w sytuacji, gdy: - organ odwoławczy wskazał jedynie na konieczność ponownego sprawdzenia przez organ l instancji, czy ze względu na przepisy techniczno - budowlane organ ten zasadnie przyjął, że działka nr [....] sąsiadująca bezpośrednio z działką nr [....] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia realizowanego na działce nr [....] , - miał jedynie wątpliwości związane z błędnym opisaniem rysunków elewacji na stronach 39 i 40 projektu budowlanego. Sąd wskazał, że organ odwoławczy - o ile zajdzie taka potrzeba - ma możliwość ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia wątpliwości w trybie art. 136 kpa. Dlatego też nakazał organowi wydanie rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 kpa. Sąd przesądził również, że organy nie naruszyły przepisu art. 10 k.p.a., gdyż mimo braku zawiadomienia uczestników postępowania Z.N. i J.N. o zakończeniu postepowania nie można przyjąć, że nie zapewniono im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, gdyż brali oni w nim aktywny udział. Mieli zatem oni możliwość wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, co wynika z dokumentów przedłożonych do administracyjnych akt sprawy. Z kolei w wyroku wydanym w sprawie sygn. II SA/Kr 600/12 w dniu 29.06.2012 r. Sąd wyraził pogląd, że organy powinny zbadać, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów (nie tylko techniczno - budowlanych), a także czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości. Przepisami odrębnymi wprowadzającymi związane z obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu położonego w otoczeniu obiektu są np. przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, czy też prawa wodnego. W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł, że na skutek realizacji inwestycji zmuszony był do budowy muru oporowego, bowiem budowa inwestycji spowodowała ruchy ziemi na przedmiotowych nieruchomościach. Organy nie poddały swojemu badaniu tego problemu, w szczególności nie ustaliły, czy realizacja inwestycji ze względu na stosunkowo nieznaczną odległość od nieruchomości skarżącego i ukształtowanie terenu nie wpłynie choćby potencjalnie na zmianę naturalnego dotychczas spływu wody opadowej pod względem znacznego zwiększenia jej odprowadzania na działkę skarżącej i czy nie spowoduje tym utrudnienia w zagospodarowaniu terenu, także w zakresie dotychczasowego korzystania z tego terenu. Zalecenia Sądu wskazane w w/w wyrokach organy wykonały. Prezydent Miasta K. w uzasadnieniu decyzji z dnia 29.03.2013 r. szczegółowo odniósł się do wszystkich kwestii wskazanych przez Sąd. Ocenę tę Sąd w składzie rozpoznającym aktualnie wniesioną skargę, podziela. Analiza przedłożonych akt administracyjnych wskazuje, że brak jest przesłanek, z których wynikałoby, że projektowany na działce nr [....] budynek usługowy w jakikolwiek sposób ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, w tym w szczególności działkę nr [....] obr. [....] , co przesądza dokonanie oceny, że działka nr [....] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji projektowanej na działce nr [....] , co z kolei prowadzi do wniosku, że J.N. i Z.N. nie przysługiwał przymiot strony w opisanym wyżej postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że: - nie jest zasadny zarzut, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez zmianę swojego wcześniejszego stanowiska, gdy w sprawie nie pojawiły się żadne nowe dowody i nie ujawniono żadnych nowych okoliczności. Z oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie sygn. II SA/Kr 998/13 wyraźnie bowiem wynika, że Sąd nie nakazał organowi uzupełnienia materiału dowodowego, wskazując jedynie, że organ odwoławczy - o ile zajdzie taka potrzeba - ma możliwość ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia wątpliwości w trybie art. 136 kpa. - z tego samego powodu nie mógł zostać uwzględniony zarzut, że organ II instancji wydał ponowną decyzję o odmiennym niż poprzednio rozstrzygnięciu bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (dowodowego), do którego był zobowiązany przez sąd. Jak wyżej przytoczono, Sąd nie nakazał organowi przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego lecz wskazał jedynie na możliwość ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego (o ile zajdzie taka potrzeba). - nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80. Autor skargi nie sprecyzował przeprowadzenia jakich dowodów organ zaniechał i jakich dowodów nie rozpatrzył. Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie stwierdził konieczności przeprowadzenia w sprawie dodatkowych dowodów. - poza ogólnym stwierdzeniem, że skarżący nie zgadza się z twierdzeniem wojewody, że inwestycja spełnia wszystkie normy wskazane w przepisach technicznych, nie wyjaśnił on tego zarzutu i nie wskazał konkretnych naruszeń. Sąd, kontrolując z urzędu zaskarżoną decyzję, naruszeń takich nie stwierdził. - niezrozumiały jest zarzut skarżącego, że wzniesiona inwestycja budowlana, w znacznym stopniu ograniczyła pod względem technicznym możliwość zabudowy sąsiedniej działki nr [....] . Dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia bowiem było w jaki sposób zrealizowana została decyzja o pozwoleniu na budowę. Prawnie relewantne było bowiem jedynie to, czy sama decyzja nie naruszała prawa. - nieprecyzyjnie sformułowany również został zarzut, że "w projekcie budowy nietrafnie została określona odległość, jaką należy zachować pomiędzy zlokalizowanymi budynkami zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu, co w konsekwencji w znaczny sposób ograniczyło możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej m.in. w świetle § 13, 60 i 271 - 273 warunków technicznych oraz przepisów higieniczno – sanitarnych". Nie wiadomo o jaką odległość chodzi. Skarżący nie wskazał w jaki konkretnie sposób decyzja o pozwoleniu na budowę naruszyła przepisy § 13, 60 i 271 - 273 warunków technicznych. Analizując znajdujący się w aktach projekt budowlany objęty kwestionowaną we wznowionym postepowaniu decyzją o pozwoleniu na budowę Sąd nie dostrzegł naruszenia tych przepisów, podzielając ocenę szczegółowo przeprowadzoną przez organ I instancji. Stosownie do przepisu § 271 ust.1 rozporządzenia odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), nie powinna być dla budynków kategorii ZL mniejsza niż 8 m. W myśl § 272 ust. 1 rozporządzenia odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1.000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4.000 MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. - wobec swojej ogólnikowości nie mógł zostać uwzględniony zarzut, że "decyzja administracyjna nie może skutkować znacznym ograniczeniem praw innych osób, w tym w szczególności wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa". - nie mógł również zostać uwzględniony zarzut dokonania błędnych ustaleń "w zakresie muru oporowego, którego wybudowanie okazało się konieczne. Taka sytuacja spowodowana została najprawdopodobniej ruchem ziemi na nieruchomościach wywołanych wzniesieniem przedmiotowej inwestycji z naruszeniem norm prawa budowlanego, co jednocześnie ogranicza możliwość inwestycji na działce skarżącego i naraża go na dodatkowe koszty. Inwestor dokonał korekty projektu w zakresie dotyczącym rezygnacji z muru oporowego, o czym skarżący nie wiedział." Analiza przedłożonych akt administracyjnych, w szczególności zatwierdzonych projektów budowlanych dla inwestycji zaplanowanych na działce nr [....] i [....] wskazuje, że inwestor M.C. nigdy nie planował wykonania muru oporowego w ramach swojego zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki pojazdowej) z mieszkaniem w poddaszu... na działce nr [....] " (budynek niepodpiwniczony). Natomiast akta sprawy toczącej się do sygn. [....] obrazują, że wykonanie takiego muru, od strony działki [....] zaplanowano dla inwestycji J.N. i Z.N. na działce nr [....] (z dużą częścią podziemną). Dla działki tej określono zresztą II kategorię geotechniczną, a dla działki nr [....] M.C.– I. Na stronie 20 akt znak: [....] znajduje się oświadczenie pełnomocnika J.N. i Z.N. z dnia 5.11.2010 r., że "przed wykonaniem robót ziemnych zostanie wykonany mur oporowy w granicy pomiędzy działką inwestora a działką Pana M.C. ", "przed rozpoczęciem wykopów pod zamierzoną inwestycję wykop pod piwnice zostanie zabezpieczony szczelną ścianą Larsena", "przed rozpoczęciem robót inwestor złoży oświadczenie, że będzie ponosił pełną odpowiedzialność za wszelkie szkody powstałe w wyniku jego działań". Na marginesie tylko można zauważyć, że na karcie 16 akt [....] znajduje się zdjęcie satelitarne obrazujące skalę inwestycji zrealizowanych na działce [....] oraz [....] i nastepnych. - podzielić natomiast należy stwierdzenie, że "w zaskarżonej decyzji Wojewoda [....] nie odniósł się do zarzutu błędnego opisania w projekcie budowlanym rysunków elewacji w zakresie wskazania kierunków świata - elewację wschodnią opisano jako zachodnią". Jednakże porównanie stron: 7, 38, 39 i 40 zatwierdzonego projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że w opisie rysunku elewacji ze strony 39 na skutek błędu podano "elewacja zachodnia" zamiast "wschodnia". Wiatrołap budynku zaprojektowany bowiem został, co wynika z projektu zagospodarowania działki, od strony wschodniej. Jego ściana bez otworów okiennych zlokalizowana jest w odległości 3 m, a ściana budynku z oknami – w odległości 4 m od granicy działki nr [....] . Z kolei niezrozumiała jest dalsza część cytowanego twierdzenia: "co pozostaje w bezpośrednim związku z wystąpieniem naruszenia przepisów prawa budowlanego w kwestii dotyczącej nieprawidłowego zachowania odległości między budynkami". Nie wiadomo o jakie budynki chodzi, a nadto pamiętać należy, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji działka nr [....] nie była zabudowana. Nieodniesienie się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczy natomiast o naruszeniu przez organ przepisu art. 107 § 3 kpa. - zasadny jest również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art.107 § 3 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bardzo lakoniczne. Po przedstawieniu historii postępowania, organ ograniczył się właściwie do wskazania, że "po analizie projektu budowlanego, wszystkich zgromadzonych akt postępowania, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji" nie można stwierdzić ograniczeń możliwości zagospodarowania działki nr [....] poprzez przedmiotową inwestycję na działce nr [....] " oraz że wobec zobowiązania przez Sąd do wydania wyroku na podstawie art.138 § 1 kpa, organ ocenił, że "brak jest podstaw do uchylenia decyzji z 29 marca 2013 r., zarówno w całości, jak i w części, jak również .... nie zachodzą okoliczności mogące skutkować umorzeniem postepowania". Tymczasem, stosownie do treści art.107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić jednakże należy, że bardzo szczegółowe i wszechstronne uzasadnienie decyzji sporządził organ I instancji. Ponieważ organ odwoławczy nie zakwestionował ustalonych faktów i ocen w nim wyrażonych, ocenić należy, że je w pełni zaakceptował. Lakoniczność uzasadnienia, jak też brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazuje co prawda na niedochowanie należytej dbałości o jego jakość, co prowadzi w dalszej kolejności do uchybienia zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.), jednak nie dyskredytuje podjętego rozstrzygnięcia. Jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to samo formalne naruszenie przepisów k.p.a., powstałe na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie może być oceniane jako istotne. Stosownie bowiem do treści art.145 § 1 pkt 1 lit c), po stwierdzeniu naruszenia przepisów postępowania, Sąd władny jest uchylić zaskarżoną decyzję tylko wtedy, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne materialne lub procesowe. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z dnia 18.12.2012 r. sygn. II OSK 1490/11). Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.