II SA/Kr 80/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi "P" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. II SA/Kr 80/16 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 27 listopada 2015r., sygn. [...] , na podstawie: – art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199 ze zmianami), – § 3 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1588), – art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zmianami), po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 24 września 2015 r. sygn. [...] ustalającej, na wniosek Państwa A. i A.K. , warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego tzw. wozowni (II oficyna) w zakresie mieszkań nr [...] i [...] na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K . ", utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 24 września 2015r. wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 199), §1 -Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., Nr 267 z późniejszymi zmianami), ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą.: "Nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego tzw. wozowni (II oficyna) w zakresie mieszkań nr [...] i [...] , na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez osobę uprawnioną mgr inż. arch. M.S. ustalono, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano ponadto wymagane prawem opinie i uzgodnienia. W uzasadnieniu decyzji ustosunkowano się także do uwag i zastrzeżeń wniesionych w toku postępowania. Organ wskazał, nie jest konieczne na etapie ustalania warunków zabudowy określanie w sposób szczegółowy, pod względem konkretnych rozwiązań technicznych, wymogów związanych z ochroną interesów osób trzecich, gdyż następuje to dopiero w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę i to wówczas będzie badana zgodność powyższych rozwiązań projektowych z obowiązującymi warunkami technicznymi określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami), oraz z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a strony biorące udział w postępowaniu prowadzonym przed wydaniem tej decyzji, będą mogły wnieść swoje uwagi i zastrzeżenia. Odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożyła A. sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania przed organem I instancji w całości ewentualnie o jej uchylenie i o przekazanie sprawy do organu I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.] poprzez wydanie decyzji mimo niezgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi nasłonecznienia lokali znajdujących się w obrębie oddziaływania planowanej nadbudowy; - §3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588] w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 107 §3 w zw. z art. 28 w zw. z art. 8 kpa poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie oraz nie wymienienie w zaskarżonej decyzji wszystkich działek ewidencyjnych znajdujących się w obszarze analizowanym; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 i 77 §1 w zw. z art. 28 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności kręgu podmiotów, którym przysługuje status strony w toczącym się postępowaniu; - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej przez nieinformowanie osób, których praw i obowiązków może dotyczyć decyzja o warunkach zabudowy o toczącym się postępowaniu; - art. 107 §3 w zw. z art. 11 kpa poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wydanej decyzji, w szczególności poprzez pominięcie zgłoszonych przez A. sp. z o.o. zarzutów zawartych w piśmie z dn. 18 sierpnia 2015 r., niewskazania stron postępowania; - art. 131 w zw. z art. 28 kpa poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu podmiotów, które mają interes prawny w zakresie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne nie oddziałuje na lokale poszczególnych właścicieli lokali nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz nieruchomości w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 27 listopada 2015r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo i, że w zakresie, w jakim planowane zamierzenie inwestycyjne zmienia zagospodarowanie przestrzenne, wpisuje się w zastany ład przestrzenny. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przepisów dotyczących nasłonecznienia lokali znajdujących się w obrębie oddziaływania inwestycji, w szczególności nieuwzględnienia § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, SKO wskazało, że co do zasady kwestie związane z dochowaniem wymogów w/w aktu prawnego rozstrzygane są na drugim etapie procesu inwestycyjnego, tj. w ramach postępowania w sprawie o ustalenie pozwolenia na budowę. Organ II instancji stwierdził również, że całkowicie niezasadny jest zarzut odwołującego, jakoby A. sp. z o.o., pomimo wykazania interesu prawnego, została pominięta w postępowaniu. SKO wskazało, że choć początkowo pismem z dnia 28 lipca 2015 r. odmówiono przyznania tej Spółce statusu strony, to jednak ostatecznie organ I instancji przychylił się do argumentów przedstawionych przez pełnomocnika Spółki Pana P.J. (pismo z dnia 25 sierpnia 2015 r.) i wystosował do niego jako pełnomocnika Spółki pismo z dnia 28 sierpnia 2015 r. - zawiadomienie uzupełniające o wszczęciu postępowania w sprawie, a zatem wbrew zarzutom odwołania szczególny interes prawny spółki A. , związany z wpływem zamierzenia inwestycyjnego na lokal tej strony postępowania, został uwzględniony. Organ II instancji wskazał, że okoliczność wycofania przez Panią A.K.-K. oraz Pana A.K. wniosku o poddanie pod głosowanie uchwały wyrażającej zgodę na wykonanie nadbudowy przedmiotowego budynku jest okolicznością pozbawioną znaczenia na etapie ustalania warunków zabudowy, bowiem zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowanej przez pełnomocnika- radcę prawnego P.J. . Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez wydanie decyzji mimo niezgodności planowanej inwestycji z przepisami dot. nasłonecznienia lokali znajdujących się w obrębie oddziaływania planowanej nadbudowy; - art. 54 pkt 2 lit. "a" i "c" w zw. z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) poprzez nie określenie wymaganej ilości i usytuowania miejsc postojowych w związku z planowaną inwestycją; - §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 107 §3 w zw. z art. 28 w zw. z art. 8 kpa poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie oraz nie wymienienie w zaskarżonej decyzji wszystkich działek ewidencyjnych znajdujących się w obszarze analizowanym; - §7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) poprzez nieprawidłowe określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej; - art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie aspektów historyczno- gospodarczych oraz architektonicznych nieruchomości położonych na działce nr [...] ; 2. naruszenie innych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7 i 77 §1 w zw. z art. 28 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności kręgu podmiotów, którym przysługuje status strony w toczącym się postępowaniu; - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej przez nieinformowanie osób, których praw i obowiązków może dotyczyć decyzja o warunkach zabudowy o toczącym się postępowaniu; - 107 §3 w zw. z §7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) poprzez nieumotywowanie zastosowania §7 ust. 4 cyt. Rozporządzenia w sytuacji, gdy jego sporządzenie jest obowiązkowe; - art. 131 w zw. z art. 28 kpa poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu podmiotów, które mają interes prawny w zakresie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne nie oddziałuje na lokale poszczególnych właścicieli lokali nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz nieruchomości w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów II i I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 36, Póz. 196) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawuje tę kontrolę w granicach sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270, dalej jako: "p.p.s.a."). Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Przedmiotem kontrolowanej przez Sąd decyzji jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dla takiej inwestycji jest wymagane uzyskanie, w drodze decyzji, ustalenia warunków zabudowy, jeżeli nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p., sprowadzające się do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektoniczno-urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1 tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3) oraz zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Paragraf 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza obszar wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób opisany w paragrafie 3 ust. 2 rozporządzenia. Należy przy tym zaznaczyć, że w przypadku nadbudowy obiektu już istniejącego, zbędna jest analiza parametrów w postaci linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej, gdyż parametry te nie ulegną zmianie. W świetle decyzji organu I instancji kwestia ta nie budzi wątpliwości. Analizy wymaga natomiast zakres kontynuacji funkcji zabudowy. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.] poprzez wydanie decyzji mimo niezgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi nasłonecznienia lokali znajdujących się w obrębie oddziaływania planowanej nadbudowy. Sąd podziela w pełni stanowisko SKO, zgodnie z którym kwestie związane z dochowaniem wymogów w/w aktu prawnego rozstrzygane są na drugim etapie procesu inwestycyjnego, tj. w ramach postępowania w sprawie o ustalenie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 listopada 2007r. (II OSK 1552/06) wskazał, że zbadanie, czy planowana nadbudowa ograniczy dopływ naturalnego oświetlenia do innych budynków i czy spełnione będą warunki techniczne określone w rozporządzeniu z 2002 r., jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę, bo dopiero na tym etapie ocenia się zgodność projektu przedstawionego do zatwierdzenia z wymaganiami technicznymi. Inny jest przedmiot obu postępowań, a tym samym inny jest zakres ochrony osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a inny w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. NSA w związku z tym podkreślił, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Stanowisko to zostało wielokrotnie powtórzone w orzeczeniach sądów administracyjnych (por. II SA/Bk 738/14, IV SA/Wa 1569/08, IV SA/Wa 713/05) i w pełni zasługuje na aprobatę. Niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. wskutek nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Należy wskazać, że stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co do zasady jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie, natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach przesłanek z art. 28 k.p.a., czyli wpływu wyniku tego postępowania na ich własny interes prawny lub obowiązek. Po pierwsze Skarżący podnosi, że za wyjątkiem spółki A. , nie uwzględniono jako stron pozostałych członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. (działka, której dotyczy postępowanie), a jako stronę wskazano jedynie tę Wspólnotę Mieszkaniową. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 lutego 2012r. (IV SA/Wa 1865/11 ) stwierdził, że co do zasady stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest Wspólnota Mieszkaniowa, nie zaś jej członkowie, czyli właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota zatem realizuje wszelkie uprawnienia, które dotyczą nieruchomości wspólnej. Z tych względów prawidłowo organy obydwu instancji uznały, że stroną postępowania jest wspólnota i wszelkie pisma kierowane były do tej wspólnoty reprezentowanej przez zarząd. Jak z kolei wskazał NSA w wyroku z dnia 28 maja 2009 r. (II OSK 852/08) warunkiem uzyskania przymiotu strony przez indywidualnego członka wspólnoty w sprawie, której przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są warunki zabudowy jest wykazanie przez tegoż członka naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego mającego umocowanie w określonej normie prawnej. Skarżący, jak uznały organy administracji publicznej, w sposób wystarczający wykazał swój interes prawny, dlatego też brał udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Skarżącemu została doręczona decyzja organu pierwszej instancji, wniósł od niej odwołanie, również przez SKO był traktowany jako strona. Jednakże interes prawny danej strony ma charakter ściśle zindywidualizowany. Oznacza to, że Skarżący może realizować wyłącznie swoje uprawnienia, nie zaś innych właścicieli lokali - a do tego zmierzają zarzuty skargi. Podmioty te, analogicznie jak skarżąca mogły zgłosić swoje uprawnienie bycia stroną i wykonywać je osobiście lub poprzez ustanowionego pełnomocnika. Jeżeli tego nie zrobiły, oznaczać to może, że zrezygnowały z realizacji swoich uprawnień jako strony. Podobnie należy odnieść się do drugiej kwestii podniesionej przez stronę skarżącą i dotyczącej kręgu stron postępowania. Skarżący zarzuca bowiem organowi II instancji , że nie wziął pod uwagę jako stron postępowania, poza właścicielami lokali znajdujących się na działce numer [...] , także właścicieli sąsiednich działek ani sąsiednich wspólnot mieszkaniowych obejmujących działki nr [...] ,[...] oraz [...] , mimo że zamierzenie inwestycyjne znajduje się w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Należy wskazać, że w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, samo bezpośrednie sąsiedztwo z działką, dla której ustalane są warunki zabudowy, nie jest wystarczające dla przyznania właścicielom takich sąsiednich działek statusu strony. Status strony determinowany jest tu bowiem oddziaływaniem planowanej inwestycji, tzn. stronami postępowania są właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 grudnia 2013r. (II SA/Kr 1224/13)stwierdził, że o interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie działki, której dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. W ocenie Sądu przeprowadzona przez organ I instancji ocena oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie, a w konsekwencji ustalenie kręgu stron postępowania, zostały dokonane prawidłowo. Skarżący może zaś realizować tylko swoje uprawnienia i nie ma legitymacji do działania w imieniu właścicieli działek sąsiednich, którym nie przyznano przymiotu strony. Ci bowiem poprzez wykazanie, że przysługuje im interes prawny, mogli zgłosić swój udział w postępowaniu, czego nie uczynili. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnosi, że w części tekstowej decyzji o warunkach zabudowy powinny zostać wymienione wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym, a nie jedynie największa, sąsiednia działka, gdyż w konsekwencji nie określono prawidłowego zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji i tym samym prawidłowego kręgu osób, którym przysługuje prawo do występowaniu w postępowaniu jako strona. Należy podkreślić, że żaden przepis u.p.z.p. czy też w/w rozporządzenia nie wprowadza wymogu wymieniania w części tekstowej decyzji wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Par. 3 ust. 2 w/w rozporządzenia wskazuje, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a ponadto określa podstawowe standardy wyznaczania granic tego obszaru. Podkreślenia wymaga również to, że obszar analizowany nie jest wyznaczany w oparciu o zasięg oddziaływania planowanej inwestycji i wbrew twierdzeniom Skarżącego nie determinuje kręgu stron postępowania. Okoliczność, że dana nieruchomość znajduje się w obrębie obszaru analizowanego, nie przesądza samo przez się, że jej właściciel, czy inny podmiot dysponujący prawem do niej, będzie stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w której taki obszar został wyznaczony. Wyznaczanie obszaru analizowanego w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie służy ustaleniu zakresu podmiotowego tego postępowania, ale, zgodnie z § 3 ust.1 analizowanego rozporządzenia, ma na celu ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy poprzez analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. II SA/Lu 414/12 ). Chybionym jest także w ocenie Sądu zarzut dotyczący braku określenia wymaganej ilości miejsc postojowych w związku z planowaną inwestycją. Z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w decyzji o warunkach zabudowy ustala się także wymaganą liczbę miejsc parkingowych. Niewątpliwie tak kwestia, zwłaszcza w aglomeracji miejskiej, znajduje pełne uzasadnienie i nie może być pozostawiona w zupełności do rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2012 r. sygn.. akt II OSK 812/11, Lex Omega nr 1234145). Co do zasady w decyzji o warunkach zabudowy należy zatem określać miejsca postojowe dla samochodów. Nie sposób jednak tej reguły mechanicznie odnieść do każdego zamierzenia inwestycyjnego z pominięciem jego charakteru i rodzaju, dotychczasowego zagospodarowania terenu oraz zakresu, w jakim to zagospodarowanie ma się zmienić wraz z realizacją inwestycji. Organy administracyjne mogą wyjątkowo właśnie ze względu na specyfikę inwestycji i jej otoczenia zaniechać ustalenia miejsc postojowych. W przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zakres inwestycji czyni takie ustalenie nieuzasadnionym. Podniesienie wysokości oficyny i przebudowa w zakresie dwóch istniejących już lokali mieszkalnych nie spowoduje zasadniczych różnic w istniejącym już stanie zagospodarowania nieruchomości inwestycyjnej. Przedmiotowa inwestycja nie polega przecież na realizacji nowego budynku albo jego znacznej rozbudowy, czy nadbudowy. Z tych więc względów zasadnym było odstąpienie od ogólnej zasady i tym samym pominięcie ustaleń co do miejsc postojowych w zaskarżonych decyzjach. Podobnie należy także ocenić zarzut nieprawidłowego w ocenie skarżącej spółki określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wbrew stanowisku skarżącej organy administracyjne ustalając powyższy parametr planowanej inwestycji miały na uwadze wymogi określone w § 7 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 października 2003 r. i uwzględniły wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych i tylnych, w obszarze analizowanym budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie tj. na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] Z analizy wynika, że wysokość średnia górnej krawędzi elewacji frontowej analizowanych budynków wynosi 8,7 m. Omawiany parametr ustalony w skarżonej decyzji na poziomie 7,5 m z tolerancją do ± 0,5m mieści zatem w całości w średniej wysokości krawędzi elewacji frontowych zabudowy znajdującej w najbliższym sąsiedztwie, co czyni tak postawiony zarzut całkowicie chybionym. Mając na uwadze niezasadność podniesionych w skardze zarzutów i stwierdzenie brak podstaw prawnych do eliminacji z obrotu prawnego skarżonych decyzji, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.