II SA/Kr 800/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi R.G. i S.G. na decyzję Wojewody z dnia 22 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 6 grudnia 2011 r. znak: [....] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 61a i 147 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 2006 r. nr 156 poz. 1118) – umorzył postępowanie prowadzone w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2007 r. nr [....] . W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z 2 sierpnia 2007 r. Nr [....] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla [....] s.c. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe, ul. [....] dla inwestycji pn: budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (pięć bliźniaków) wraz z wewnętrznymi instalacjami: gazową, wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną, drogą wewnętrzną dojazdową do budynków, zjazdem publicznym przy ul. [....] w K. , na działkach nr nr [....] obr. [....] . W dniu 28 kwietnia 2008 r. do organu wpłynęło postanowienie Wojewody [....] z 23 kwietnia 2008 r., przekazujące do załatwienia zgodnie z kompetencjami wniosek B.R. i B.R. oraz R.G. i S.G. z 16 marca 2008 r. o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla opisanej powyżej inwestycji. Rozpoznając przedmiotową organ dwukrotnie wydał decyzje o odmowie wznowienia postępowania, które to decyzje zostały następnie uchylone. W związku ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż w przedmiotowej sprawie istnieje konieczność wznowienia postępowania i dopiero w ramach postępowania wznowieniowego dokonania niezbędnych ustaleń w zakresie przysługiwania wnioskodawcom przymiotu strony, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał następnie, że z uwagi na to, iż zakres oddziaływania obiektu określony w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 2 sierpnia 2007 r. obejmował wyłącznie działki nr [....] i [....] (aktualnie, po podziale są to działki nr [....] ), w wyniku wznowienia postępowania dokonano ponownej analizy zakresu oddziaływania obiektu pod kątem ustalenia, czy działki nr nr [....] , [....] , [....] , której właścicielami są wnioskujący o wznowienie postępowania B.R. i B.R. oraz R.G. (z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że S.G. nie jest właścicielem żadnej z ww. działek) znajdują się w zakresie oddziaływania projektowanego obiektu. Na podstawie analizy projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę organ ustalił, że projektowane budynki, objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę znajdują się w odległościach: 15,77 m od granicy z działką nr [....] , -14,58 m od granicy z działką nr [....] , -ponad 1 0,51 m od granicy z działkami nr nr [....] - ponad 10,24 m. W związku z powyższym warunek określony w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uznać należy za spełniony. Spełniony jest również warunek określony w §13 ww. rozporządzenia, który mówi o tym, że "odległość budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: miedzy ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów o wysokości do 35 m. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części". Wysokość najwyższej krawędzi projektowanej zabudowy wynosi ok. 9,50 m od poziomu terenu, a odległość tej krawędzi od granicy z działkami sąsiednimi nr nr [....] , stanowiącymi własność B.R. i B.R. jest większa o ok. 10 m. Teoretyzując, stwierdzić należy, że nie zachodzi konieczność analizy, ponieważ wysokość przesłaniania jest mniejsza niż 9,5 m, gdyż jest mierzona od poziomu okna sąsiada, nie terenu - zgodnie z w/w rozporządzeniem. Jeżeli chodzi o działki nr [....] i [....] , stanowiące zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów własność R.G. organ wskazał, że odległość pomiędzy budynkami wynosi ok. 22 m, a wysokość najwyższej krawędzi od budynku sąsiedniego to ok. 29,5 m. Według rozporządzenia § 60 ust. 1 i 2 - pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy ( 21 marca i 21 września) w godzinach między 7°° - 17°°, przy czy w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie w/w wymagania co najmniej do jednego pokoju. Powyższy zapis jest również spełniony, gdyż budynki na działkach sąsiednich znajdują się w odległościach ok. 25 m od granicy z działkami nr nr [....] oraz ok. 21 m od granicy z działkami nr nr [....] . Odległość między budynkami zgodnie z projektem wynosi 8,00 m - co jest zgodne z przepisami przeciwpożarowymi. Opierając się na powyższych ustaleniach, organ stwierdził, iż zatwierdzony projekt budowlany nie narusza ustaleń zawartych w przepisach techniczno-budowlanych, a co za tym idzie działki nr nr [....] oraz nr nr [....] nie znajdowały się w zakresie oddziaływania projektowanego obiektu, w związku z powyższym wnioskującym o wznowienie postępowania właścicielom ww. nieruchomości (jeżeli chodzi o S.G. ustalono, iż nie figuruje on w wypisie z ewidencji gruntów jako właściciel przedmiotowych działek), nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji pozwolenia na budowę Nr z 2 sierpnia 2007 r. Okoliczność, iż zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie wznowieniowe, może ono zakończyć się (po wznowieniu) wydaniem decyzji w oparciu o art. 151 k.p.a., w której organ administracji odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; doznaje ograniczenia zawsze w sytuacji bezprzedmiotowości postępowania, a ta stanowi m.in. brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego umożliwiającego wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, jakim jest istnienie podmiotu mogącego skutecznie wszcząć postępowanie (z racji posiadanego interesu prawnego) i podtrzymywać żądanie do czasu wydania decyzji merytorycznej w sprawie, a którego brak wyklucza możliwość wydania decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zgłoszonych w toku postępowania uwag co do wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od tej decyzji wnieśli R.G. i S.G. , zarzucając naruszenie art. 6 i 7 k.p.a., a także art. 19 k.p.a. W ocenie odwołujących, Prezydent Miasta K. jest organem niewłaściwym rzeczowo w przedmiotowej sprawie, a zatem wydana przez niego decyzja jest nieważna. Ponadto odwołujący podnieśli, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę jest niezgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2006 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zarzucili także, że błędne jest stanowisko organu I instancji, iż musi istnieć tożsamość stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę oraz w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie postępowania gdyż obydwa te postępowania są postępowaniami odrębnymi. Decyzją z dnia 22 marca 2012 r. Wojewoda [....] działając na art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. i orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2007 r. nr [....] o pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie może być utrzymana w mocy ze względów proceduralnych. Organ odwoławczy zgodził się przy tym, że decyzja posiada prawidłową analizę merytoryczną w zakresie przysługiwania wnioskodawcom przymiotu stron postępowania w przedmiotowej sprawie pozwolenia na budowę. Treść uzasadnienia decyzji organu I instancji ponad wszelką wątpliwość udowadnia brak przysługiwania R.G. oraz S.G. przymiotu stron postępowania. W powyższym zakresie organ dokonywał już zresztą wielokrotnie analiz, które nie wykazały istnienia po stronie ww. istnienia interesu prawnego, uzasadniającego uwzględnienie w obszarze oddziaływania obiektu ich nieruchomości (decyzje Wojewody [....] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [....] : znak: [....] z dnia 26 kwietnia 2010 r. oraz z dnia 17 listopada 2008 r., znak: [....] ). Ponadto organ zaznaczył, że brak przysługiwania legitymacji stron postępowania R.G. i S.G. , został potwierdzony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/09, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 654/09, oddalającego skargę Państwa G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2009 r. utrzymującą w mocy ww. decyzje Wojewody [....] z dnia 17 listopada 2008 r. znak: [....] . W związku z powyższym, udowodniono w niniejszej sprawie brak przesłanki wznowienia wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W takiej sytuacji organ obowiązany jest wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ podkreślił, że w przypadku wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - co ma miejsce w niniejszej sprawie - organ rozpatrujący podanie, po wznowieniu postępowania, winien je zakończyć zgodnie z art. 151 k.p.a. Wyjaśnienie bowiem, czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Stwierdzenie natomiast, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkować winno odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, byłoby dopuszczalne w sytuacji, gdyby przykładowo organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania pomimo braku dopuszczalności jego wszczęcia. Nie dotyczy to więc sytuacji stwierdzenia braku przesłanek wznowienia, gdyż wtedy organ obowiązany jest wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda zaznaczył ponadto, że planowana inwestycja była przedmiotem kompleksowej analizy dokonanej zarówno organ jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pod kątem istnienia wadliwości w randze rażącego naruszenia prawa. Przeprowadzone analizy nie wykazały istnienia takich nieprawidłowości i potwierdziły brak przesłanek do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 2 sierpnia 2007 r. Nie dostrzeżono w niniejszej sprawie także wadliwości w postaci nieprzestrzegania właściwości rzeczowej i miejscowej zgodnie z art. 19 k.p.a., zarzucanej przez odwołujących. Zaskarżona decyzja została wydana przez organ właściwy, zgodnie z art. 150 § 1k.p.a. Reasumując, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2007 r., złożyły osoby nie posiadające przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ustawy k.p.a., w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli R.G. i S.G. zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a., art. 19 w zw. z art. 150 § 2 k.p.a. poprzez przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpatrzenia w pierwszej instancji przez organ, który brał udział w postępowaniu zwyczajnym w ostatniej instancji, a któremu skarżący zarzucają liczne naruszenia prawa, jakie miały miejsce przy zatwierdzeniu projektu budowlanego. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób, w którym Wojewoda [....] ograniczył się wyłącznie do analizy treści decyzji Prezydenta Miasta K. i na tej podstawie wydał swoją decyzję, nie dokonując własnych ustaleń w sprawie, jak również nie przeprowadzając własnych rozważań na temat istotnych dla sprawy dowodów, naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewypełnienie dyspozycji zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1002/09 oraz niewskazanie przyczyn, dla których Wojewoda [....] odmówił mocy dowodowej faktom i dowodom wskazanym przez skarżących, chociaż te są istotne dla sprawy, naruszenie art. 66 § 1w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niewskazanie organu, który w miejsce Wojewody [....] miałby zająć się sprawą spornej inwestycji, naruszenie art. 81 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez sankcjonowanie naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta K. oraz pozwolenie inwestorowi na zagospodarowanie nieruchomości z naruszeniem przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych, naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie skarżących do władzy publicznej, szczególnie Wojewody [....] oraz Prezydenta Miasta K. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mające wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem ocena przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania oraz zajęte przez ten organ stanowisko nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [....] uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta K. o umorzeniu postępowania wznowieniowego i orzekająca o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. A zatem związanie oceną prawną, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w sprawie, w przyszłości dokonywać nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 152/07 moc wiążąca wyroku określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota bowiem mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Podobnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2127/10 oraz w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 805/12 wskazując, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Rozpoznając przedmiotową sprawę odnieść należy się do prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1774/09. Wyrokiem tym sąd oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 654/09, którym oddalono skargę R.G. i S.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2009 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W rozstrzygnięciu podjętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzono, że błędne jest stanowisko skarżących z którego wynika, iż powinni być stroną pozwolenia na budowę skoro byli stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Skarżący nie byli stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy – Prawo budowlane ograniczony został do nieruchomości inwestora. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 r. stwierdził, że określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w nawiązaniu do funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy na działkach sąsiednich nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że właściciele tych działek znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w rozumieniu w art. 3 pkt 20 i 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Oddziaływanie obiektu, o którym mowa w tych przepisach, musi wiązać się bowiem z konkretnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, wynikającymi z przyjętych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Takich ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej własność skarżących w skardze kasacyjnej jednak nie wskazano. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie, która podobnie jak sprawa dotycząca odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi odrębną sprawę procesową w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, przesądzone zostało, że skarżący nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 2 sierpnia 2007 r. Ta kwestia prawna, jak wskazano powyżej, została w niniejszej sprawie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny i sąd rozpoznający przedmiotową sprawę jest związany powyższym poglądem prawnym. Stwierdzić więc należy, że prawidłowa jest zaskarżona decyzja Wojewody [....] , który stwierdzając (zgodnie ze wskazanym powyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego), iż skarżący nie mają interesu prawnego uprawniającego ich do kwestionowania prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę - uchylił rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji i orzekł reformatoryjnie, odmawiając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 2 sierpnia 2007 r. Takie rozstrzygnięcie jest bowiem zgodne z dyspozycją art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, w tym powołanych w skardze. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [....] przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prawidłowe jest także uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nieposiadanie przez skarżących statusu strony w niniejszym postępowaniu, czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W związku z tym ani sąd, ani Wojewoda Małopolski nie musiał odnosić się do zarzutów dotyczących m.in. niezgodności projektu budowlanego z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 31 lipca 2006 r. Ich pominięcie nie stanowi naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., czy też art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów skargę jako bezzasadną należało oddalić zgodnie z art. 151 p.p.s.a.