II SA/Kr 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skarg Syndyka Masy Upadłości Firmy Inwestycyjnej [....] S.A. w K. -w upadłości likwidacyjnej oraz [....] Konsorcjum Inwestycyjnego [....] Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 12 listopada 2013 r. nr [....] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego działki nr [....] , obr. [....] , jedn. ewid. [....] w K. , a także działki nr [....] , obr. [....] , jedn. ewid. [....] w K. , jak również w zakresie odcinka drogi sąsiadującego z działką nr [....] , obr. [....] , jedn. ewid. [....] w K. ; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej Firmy Inwestycyjnej "[....] " S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 12 listopada 2013r., znak [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K., [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. i Syndyka Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej, od decyzji Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa i budowa ul. R. w K. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przebudowa sieci uzbrojenia terenu kolidującymi z projektowanym układem drogowym. ETAP I od m 0+000,00 do km 0+531,33: Budowa połączenia drogowego od ul. Ks. J. do wschodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]". ETAP II od 0+531,33 do km 1+203,97 km: Odcinek od wschodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]" do ul. P. " , Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orazart. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r.poz. 687) : I.uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 2, zapis - "Inwestycja projektowana jest na działkach (w nawiasach podano nr działek, które powstaną w wyniku projektowanego podziału działek): • obręb [...] działki nr: [...], [...], [...], ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]),• obręb [...] działki nr: [...], [...], [...] - i orzekł w tym zakresie : "Inwestycja projektowana jest na nw. działkach o numerach (w nawiasach podano numery działek, które powstaną w wyniku projektowanego podziału działek i zostaną objęte inwestycją, tłustym drukiem oznaczono numery działek przeznaczone pod inwestycję, tj. znajdujące się w terenie między liniami rozgraniczającymi teren inwestycji lub objęte obowiązkami: przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu i przebudowy dróg innych kategorii): • obręb [...] działki nr: [...], [...], [...], [...], • obręb [...] działki nr: [...], [...], [...], [...]"; II. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] zawarł wyjaśnienia dotyczące podstaw faktycznych i prawnych wydania postanowienia z dnia 2 listopada 2012 r., znak [...], którym wyznaczył Starostę [...] do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, opisał czynności organu pierwszej w zakresie badania wymogów wniosku oraz działań inwestora podjętych w celu jego uzupełnienia, wszczęcia i przeprowadzenia postępowania oraz wydania decyzji z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], dla inwestycji drogowej opisanej na wstępie, na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wydał decyzję. Wojewoda [...] ustalił, że odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K., [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. i Syndyka Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej, od decyzji Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], zostały złożone w terminie przez osoby prawne, które posiadają przymiot strony postępowania, jak również opisał obszernie wnioski i zarzuty odwołań. Wyjaśnił ponadto, że w ślad za przekazanymi odwołaniami, w celu dołączenia do akt sprawy z pierwszej instancji Starosta [...] przesłał do Wojewody [...] przy pismach: z 5 czerwca 2013 r. oraz z 12 czerwca 2013 r. , odpowiednio:- obwieszczenie Starosty [...] o wydaniu ww. decyzji, z adnotacją potwierdzającąjego zamieszczenie na stronach internetowych,- alfabetyczny wykaz stron postępowania. Opisał również zakres i wyniki postępowania uzupełniającego przeprowadzonego w drugiej instancji, w tym podjęte z uwagi na zarzuty odwołań. W dalszej części uzasadnienia decyzji, ze wskazaniem konkretnych podstaw prawny, Wojewoda [...] dokonał szczegółowej analizy wniosku z dnia 22 grudnia 2012 r. (wraz z jego uzupełnieniami i korektami z dat: 21 grudnia 2012 r., 11 stycznia 2013 r., 18 stycznia 2013 r., 18 marca 2013 r. i 5 kwietnia 2013 r.),przebiegu postępowania przed organem pierwszej instancji, a także prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], której integralną część stanowią: - Załącznik nr 1: Mapa w skali 1: 500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu, składająca się z 2 arkuszy, - Załącznik nr 2: zawierający 29 projektów podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian gruntowych, sporządzonych na 29 mapach jednostkowych w skali l : 1000, - Załącznik nr 3: Projekt budowlany, w skład którego wchodzi: Tom I. "Projekt zagospodarowania terenu", zawierający 3 nw. części: 1. "Dokumentacją formalno-prawna", 1.1 "Dokumentacja formalno-prawna", 1.2 "Wypisy z ewidencji gruntów", 1.3 "Dokumentacja geologiczno-inżynierska", 2. "Projekt zagospodarowania terenu", 3. "BIOZ", Tom II "Projekt architektoniczno-budowlany", zawierający 6 części: 1. "Drogi": 1.1 "Projekt drogowy - Etap I" 1.2 "Projekt drogowy - Etap II" 1.3 "Projekt stałej organizacji ruchu", 2. "Obiekty inżynierskie", 2.1 "Most na potoku Sudoł Dominikański - Etap II"" 2.2 "Mury oporowe - Etap II". 3. "Sieci wod-kan", 3.1 "Przebudowa sieci wodociągowych - Etap II" 3.2 "Kanalizacja deszczowa - Etap I" 3.3 "Kanalizacja deszczowa - Etap II" 4. "Sieci elektroenergetyczne": 4.1 "Przebudowa sieci elektroenergetycznych - Etap I" 4.2 " Przebudowa sieci elektroenergetycznych - Etap II" 4.3 "Oświetlenie układu drogowego - Etap I" 4.4 "Oświetlenie układu drogowego - Etap II" 5. "Sieci teletechniczne" 6. "Gospodarka zielenią": 6.1 "Projekt zieleni - Etap I" 6.2 Projekt zieleni - Etap II" Wytykając zauważone nieprawidłowości organ odwoławczy uznał ostatecznie, że nie stanowią one wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Uchybienia, które skutkowały wydaniem rozstrzygnięcia reformatoryjnego związane były z tym, że w treści decyzji organu pierwszej instancji wśród działek wymienionych na stronie 1., została błędnie tam wskazana działka nr [...], zamiast [...]. Ponadto wymieniając działki objęte inwestycją, nieprawidłowo oddzielono przecinkami numery następujących działek: [...], [...], [...], [...] obr. [...] i [...] obręb [...]. Starosta [...] został wezwany pismem z 30 sierpnia 2013 r., znak [...], do udzielenia wyjaśnień w tym zakresie, na które odpowiedział pismem z 4 września 2013 r., znak [...]. Starosta [...] podał, że "błędny zapis znajdujący się na stronie pierwszej decyzji, dotyczący działki o numerze [...] ([...]) wystąpił w trakcie komputerowej obróbki tekstu decyzji z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...]. Ze znajdujących się w Starostwie dokumentów (tj.: projektu budowlanego oraz map z projektem podziału działek, a także z pozostałej treści decyzji) wynika, że prawidłowy numer tej działki to nr ewid. [...] obręb [...], a nie jak błędnie zapisano nr ewid. [...]." Organ odwoławczy ustalił, że pomyłka dotycząca działki [...], opisana przez Starostę [...] w wyjaśnieniu jako: "błędny zapis, który wystąpił w trakcie komputerowej obróbki tekstu decyzji" wystąpiła przed wydaniem decyzji, w dokumentach sporządzonych w trakcie prowadzonego postępowania w pierwszej instancji, tj. w tekście obwieszczenia Starosty [...] o wszczęciu postępowania w sprawie oraz obwieszczenia o wydaniu tej decyzji, a także w zawiadomieniach znak [...], z dat 21 stycznia 2013 r. o wszczęciu postępowania i z 16 kwietnia 2013 r. o wydaniu decyzji, a to oznacza że błędny nr działki [...], zamiast poprawny nr [...] był powielany w trakcie całego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji w tej sprawie. Badając akta sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w treści złożonego i korygowanego wniosku o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej oraz w załączniku do wniosku, pn.: "Tabelaryczny wykaz działek położonych w liniach rozgraniczających oraz działek podlegających ograniczeniu w korzystaniu z uwagi na przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowy dróg", pełnomocnik inwestora wymienił prawidłowo działkę nr [...], jako działkę podlegającą podziałowi, w wyniku którego zostanie wydzielona działka nr [...] przeznaczona pod inwestycję. Działka nr [...] występuje również w załączonych do wniosku dokumentach, tj. na mapie z przebiegiem drogi, w zbiorze map z projektami podziału nieruchomości, w którym znajduje się mapa z projektem podziału działki nr [...]. Także w wypisach z ewidencji gruntów figuruje działka nr [...]. Zakres wniosku inwestora obejmuje działkę nr [...], natomiast numer [...] nie pojawił się w żadnym z wyżej wymienionych dokumentów, załączonych do wniosku przez inwestora. Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z mapą przebiegu drogi, będącą załącznikiem nr 1 do zaskarżonej decyzji, linie rozgraniczające teren inwestycji, stanowiące linie podziału nieruchomości, dzielą działkę nr [...] na działki o numerach: [...] - przeznaczoną pod inwestycję oraz [...] - pozostającą w dotychczasowym przeznaczeniu. Taki podział działki jest zgodny z podziałem przedstawionym na mapie z projektem podziału działki nr [...], która znajduje się w zbiorze map stanowiących złącznik nr 2 do decyzji. Podział działki nr [...] na działki o numerach [...] i [...] został zatwierdzony zaskarżoną decyzją Starosty [...]. Ponadto organ odwoławczy ustalił również, że na str. 8 decyzji: - w punkcie VI.pt. "Zatwierdzenie podziału nieruchomości", w tabeli, Lp. l opisano prawidłowo, że działka [...] dzieli się na działki o numerach: [...] i [...], - w punkcie VII.pt. "Oznaczenie nieruchomości, które staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego" wskazano, że m.in. działka [...] ([...]) w dniu wydania decyzji stanowiła własność Gminy Miejskiej. Następnie organ odwoławczy zbadał wpływ omyłki pisarskiej na przebieg postępowania w pierwszej instancji. W tym zakresie, na podstawie znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów z 4 września 2012 r. stwierdził, że właścicielem działki nr [...] jest Gmina, a [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o.w K., posiada prawo użytkowania wieczystego tej działki. Stroną postępowania administracyjnego, która w wyniku wyżej opisanej pomyłki mogłaby zostać poszkodowana poprzez pozbawienie jej możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu przez organ pierwszej instancji, skorzystania z przysługującego jej prawa do zapoznania się z dokumentacją dotyczącą inwestycji oraz prawa do składania wniosków i zastrzeżeń, jest [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o.w K.. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania - pismo z 21 stycznia 2013 r. znak [...] - zostało dostarczone stronie 24 stycznia 2013 r. [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. czynnie uczestniczyło w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Dowodem potwierdzającym ten fakt są dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy przekazanych przez Starostę [...]: - adnotacja urzędowa z 30 stycznia 2013 r., znak [...], zawierająca informację iż T. S., działający na podstawie pełnomocnictwa M. S. Prezesa [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o., w K., dnia 23 sierpnia 2011 r. zapoznał się z aktami sprawy oraz wykonał zdjęcia cyfrowe akt sprawy. Wyżej wymieniona adnotacja została podpisana przez T. S.; - pismo T. S. z 31 stycznia 2013 r., znak [...], w którym pełnomocnik "[...]" informuje, że rozwiązania przyjęte przez wnioskodawcę naruszają przepisy prawa, oraz że z uwagi na dużą ilość materiałów w sprawie, szczegółowy zakres naruszeń zostanie wskazany w kolejnym piśmie, - adnotacja urzędowa z 21 lutego 2013 r., znak [...], zawierająca informację, że T. S. zapoznał się z aktami sprawy oraz wykonał zdjęcia cyfrowe projektu budowlanego. Wskazany dokument został podpisany przez T. S.; - pismo T. S. z dnia 8 marca 2013 r., znak [...], w którym pełnomocnik "[...]" wnosi uwagi i zastrzeżenia do inwestycji. Załącznikami do pisma są m.in.: mapa sytuacyjno-wysokościowa z klauzulą Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta z 19 sierpnia 2005 r. oraz uzgodnienie dokumentacji projektowej wydane przez Zarząd Dróg i Komunikacji w K. z 14 grudnia2005 r., znak [...]. Ponadto [...] Konsorcjum "[...]" w treści odwołania opisuje problem przebudowy zjazdu położonego na częściach działek o numerach [...] i [...], a to dowodzi że strona posiadała wiedzę, iż zakresem inwestycji jest objęta część działki nr [...]. Biorąc powyższe po uwagę Wojewoda stwierdził, że w tym konkretnym przypadku zaistniała oczywista omyłka pisarska w treści opisanych powyżej obwieszczeń i zawiadomień nie miała wpływu na przebieg postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę [...], ponieważ [...] Konsorcjum "[...]" czynnie uczestniczyło w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ pierwszej instancji. W świetle powyższego istnieje możliwość skorygowania tej omyłki. Organ odwoławczy ustalił, że w zaskarżonej decyzji w zapisie na stronie 1, oprócz pomyłkowego wymienienia wśród działek, na których projektowana jest inwestycja działki nr [...], zamiast nr [...], nieprawidłowo oddzielono przecinkami numery następujących działek: [...], ([...], [...], [...]), [...], ([...]) obr. [...] i [...] obręb [...], zamiast [...], [...], [...], [...] obr. [...] i [...] obręb [...]. Wyeliminowanie pomyłek występujących w sentencji zaskarżonej decyzji, wymagało zastąpienia błędnego numeru działki "[...]" prawidłowym numerem "[...]" oraz usunięcia 3 zbędnych przecinków, poprzez zastąpienie zapisu znajdującego się w sentencji zaskarżonej decyzji, w którym występuj ą błędy zapisem o poprawnej treści. Biorąc pod uwagę, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w punkcie I. niniejszej decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji nieprawidłowy zapis znajdujący się na stronie 1, zastępując go zapisem o poprawnej treści. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymogom wynikającym z ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W kolejnej części uzasadniania decyzji, rozpatrując zarzuty odwołań po uzyskaniu w postępowaniu odwoławczym dodatkowych wyjaśnień stron, Wojewoda wskazał na następujące okoliczności. W związku z zastrzeżeniem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", że zjazd na działkę nr [...] został zaprojektowany w innym miejscu, niż miejsce wskazane przez skarżącą organ odwoławczy sprawdził lokalizację zaprojektowanego zjazdu z drogi publicznej ul. R. na działkę nr [...]. Na podstawie załącznika nr l do zaskarżonej decyzji, tj. mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi oraz mapy z projektem zagospodarowania terenu, która znajduje się w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji, tj. projekcie budowlanym, ustalono, że zjazd został zaprojektowany w km 0+086,00. Analiza zdjęć satelitarnych terenu potwierdziła informację pełnomocnika inwestora, że przedmiotowy zjazd jest lokalizowany w miejscu dotychczas istniejącego zjazdu. Przepis art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowi, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi, a zatem projektant wypełnił dyspozycję tego przepisu. W przedmiocie zarzutu, że Prezydent Miasta, działając jako zarządca drogi, decyzją znak [...] z 3 kwietnia 2013 r. umorzył postępowanie o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu w miejscu preferowanym przez skarżącego należy wyjaśnić, że Wojewoda nie jest organem właściwym do oceny tej decyzji, ponieważ obowiązany jest do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej. Strona niezadowolona w stosownym czasie powinna odwołać się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zgodnie z pouczeniem w niej zawartym. W związku z powołaniem się w odwołaniu na umowę o współfinansowanie inwestycji drogowej zawartą 10 lipca 2012 r. pomiędzy Gminą Miejską a Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w K., organ odwoławczy wyjaśnia, że zgodnie z przepisem art. 11e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, organ wydający decyzję nie może uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Kwestia wzajemnych zobowiązań pomiędzy stroną skarżącą i inwestorem, wynikających z zawartej umowy cywilnoprawnej nie może stanowić przedmiotu rozstrzygnięć w niniejszym postępowaniu odwoławczym, ponieważ spory dotyczące takich umów rozstrzyga właściwy sąd. W kwestii podniesionego w odwołaniu zarzutu, że droga zostanie wykonana ze zjazdem, który następnie zostanie zniszczony i po poniesieniu dodatkowych kosztów zjazd powstanie w nowym miejscu należy wyjaśnić że organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie nie jest upoważniony do oceny celowości i racjonalności rozwiązań, przyjętych w dokumentacji projektowej załączonej do wniosku. W świetle powyższego zaprojektowanie w ramach projektowanej inwestycji zjazdu z drogi publicznej ul. R. na działkę nr [...] w miejscu dotychczas istniejącego zjazdu, tj. w km 0+086,00, nie narusza przepisów prawa, a tym samym nie może stanowić przesłanki do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji, o które wnosi skarżąca w odwołaniu. Mając na uwadze zarzuty [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o.o. w K. odnośnienie uwzględnienia w zaskarżonej decyzji istniejącego, legalnie wybudowanego zjazdu na działce [...], obr [...], co stanowi naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, organ odwoławczy, na podstawie posiadanego materiału dowodowego, ustalił poniższe okoliczności . Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów, tj.: - dokumentacji projektowej, pn.: "Plan realizacyjny szczegółowego zagospodarowania z 1986 r. dla inwestycji: [...] - Zakład Zaopatrzenia Ogrodniczego,, ul. R.", - uzgodnienia dokumentacji projektowej wydanego przez Zarząd Dróg i Komunikacji w K. z 14 grudnia 2005 r., znak: [...], - mapy sytuacyjno-wysokościowej z klauzulą Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta z 19 sierpnia 2005 r. - wynika, że od 1986 r. do 2005 r. istniał przedmiotowy zjazd z drogi ul R. na działkę, która w tym okresie posiadała nr [...], a obecnie stanowi działkę nr [...]. Zjazd pozwalał na obsługę komunikacyjną obiektów budowlanych usytuowanych na tej działce, zgodnie z istniejącym wówczas zagospodarowaniem terenu, przedstawionym na wyżej wymienionych dokumentach graficznych. Z treści uzgodnienia Zarządu Dróg i Komunikacji w K. z 14 grudnia 2005 r. dokumentacji projektowej wynika, że uzgodnienie to dotyczy budowy zjazdu przeciwpożarowego z ul. B. R. oraz przebudowy zjazdu z ul. R. oznaczonego na załączonej opieczętowanej planszy sytuacyjnej zagospodarowania terenu jako: "istniejący wjazd bramowy nr l (do przebudowy), tj. zjazdu usytuowanego w rejonie, gdzie obecnie przebiega granica pomiędzy działkami o numerach [...] i [...] i [...]. Zagospodarowanie terenu przedstawione na tych dokumentach różni się od zagospodarowania terenu przedstawionego na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych w skali 1:500, przyjętej do zasobów Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta 23 kwietnia 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...], na podkładzie której została sporządzona mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi (załącznik nr l do zaskarżonej decyzji) oraz mapa z projektem zagospodarowania terenu (wchodząca w skład załącznika nr 3 do zaskarżonej decyzji, tj. projektu budowlanego). Dowodzi to, że zagospodarowanie terenu od 2005 r. uległo istotnym zmianom, jednakże skarżący nie przestawił dokumentów dotyczących wyżej wymienionych zmian zagospodarowania działki nr [...]. Zgodnie z przedstawionymna mapie do celów projektowych zagospodarowaniem działki nr [...], w miejscu wskazanym przez "[...]" jako istniejący zjazd na tę działkę w aktualnym stanie istniejącym znajduje się ogrodzenie, za ogrodzeniem skarpa, a w odległości około 5 m od granicy działki zlokalizowany jest obiekt kubaturowy. Budynek został wybudowany po 2005 r., a przed 12 marca 2012 r., tj. datą aktualizacji mapy do celów projektowych, przejętej do zasobów 23 kwietnia 2012 r. Powyższa zmiana zagospodarowania terenu przekreśliła możliwość istnienia i funkcjonowania zjazdu w przedmiotowym miejscu. Na ostatniej mapie nie widnieje bezpośredni zjazd na działkę nr [...], a dojazd do budynku usytuowanego na tej działce realizowany jest przez istniejący zjazd, w km 0+803,66 (w granicy pomiędzy działkami o numerach [...] i [...]), który podlega przebudowie. Stan ustalony na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych przyjętej do zasobów 2012 r. potwierdzają zdjęcia przekazane przez pełnomocnika inwestora, na których widać, że działka jest ogrodzona i zjazd na tę działkę nie funkcjonuje. Organ odwoławczy stwierdził zatem na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w wyniku zmiany zagospodarowania działki nr [...] istniejący wcześniej zjazd na działkę [...] nie istnieje. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zastrzeżenie odwołującego jest nieuzasadnione, ponieważ dyspozycja przepisu art. 29 ust. 2 jednoznacznie odnosi się do zjazdów dotychczas istniejących. W związku z zarzutem "[...]", że nie objęcie zakresem inwestycji zjazdu w km 0+803,66 spowoduje odcięcie działki skarżącej od dostępu do drogi publicznej z powodu różnicy poziomów zjazdu z ul. R., ustalono na podstawie projektu budowlanego, Tom I., Cześć 2.1 "Projekt zagospodarowania terenu" (stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji), że zaprojektowana została przebudowa wyżej wymienionego zjazdu w całości. W ramach inwestycji przebudowana zostanie część zjazdu do linii rozgraniczającej teren inwestycji, stanowiącej granicę projektowanego pasa drogowego. Wynika to z zakresu inwestycji, który został zaznaczony na mapie z projektem zagospodarowania terenu oraz określony w części opisowej projektu zagospodarowania terenu. W Tomie I. Cześć 2.1 "Projekt zagospodarowania terenu" na stronie 10, projektant stwierdza: "W miejscach, gdzie nie ma możliwości dowiązania przebudowywanego zjazdu istniejącego do terenu istniejącego w granicach pasa drogowego, roboty związane z dowiązaniem wysokościowym zjazdów poza pasem drogowym ul. R. zostaną procedowane odrębnym postępowaniem i wykonane przez Inwestora z chwilą wyrażenia zgody przez właścicieli terenów na wykonanie tych prac." Analiza profilu podłużnego zjazdu w km 0+803,66 na rysunku nr DR02.2, znajdującym się w projekcie budowlanym, Tom II "Projekt architektoniczno-budowlanej", Część 1.2. "Projekt drogowy - Etap II", wykazała, że poziom zjazdu po przebudowie jest niższy niż w stanie istniejącym. W miejscu, gdzie przebiega linia rozgraniczająca teren inwestycji (czyli granica robót budowlanych objętych inwestycją) różnica poziomów wynosi około 17 cm. Przebudowa tego zjazdu wyłącznie na odcinku mieszczącym się w liniach rozgraniczających spowoduje wystąpienie różnicy poziomów. Jednakże nie może pominąć faktu, że inwestor zaprojektował przebudowę zjazdu na całej jego długości, na której następuje płynne przejście z projektowanego poziomu drogi do poziomu istniejącego terenu oraz tego, że zgodnie z wyżej cytowanym zapisem w projekcie budowlanyminwestor zrealizuje przebudowę zjazdu na całej długości po uzyskaniu zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane od skarżącego. Wyjaśnia się, że aby przebudować cały zjazd inwestor, zgodnie art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych musiałby objąć ten zjazd liniami rozgraniczającymi drogę i przejąć tę część działek o numerach [...] i [...] na swoją własność. Inwestor uznał jednakże takie działania za niecelowe. Również ze złożonego przez "[...]" odwołania nie wynika, że skarżący jest zainteresowany przejęciem pod inwestycję części nieruchomości, do których posiada prawo wieczystego użytkowania, na których położona jest przedmiotowa część zjazdu. W świetle powyższego zarzutu strony nie można uznać za uzasadniony. Co do zarzutu "[...]", że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana dla zaskarżonego zamierzenia dotyczy tylko części inwestycji, organ odwoławczy zauważa, że odwołujący nie wskazał, której części inwestycji jego zdaniem, nie obejmuje decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została dołączona decyzja Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2011 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn.: "Rozbudowa i budowa ul. R. w K. - etap I i II". Decyzja posiada rygor natychmiastowej wykonalności oraz klauzulę ostateczności. W decyzji tej organ orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w oparciu o m.in. opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., wymagane myśli art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Porównując wykaz działek, na których zostanie zrealizowana inwestycja określony w zaskarżonej decyzji z działkami wyszczególnionymi decyzji Prezydenta Miasta, organ drugiej instancji stwierdził, że wszystkie działki, za wyjątkiem działki nr [...],obr. [...], zostały objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach były wymienione działki o numerach: [...], [...], [...] obr. [...], które uległy podziałowi i dlatego w zaskarżonej decyzji uwzględnione zostały działki, które powstały w wyniku podziałów tych działek, tj. działki o numerach [...], [...], [...] i [...] obr. [...]. Nadto, w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym znajduje się pismo Urzędu Miasta Wydziału Kształtowania Środowiska z 30 stycznia 2013 r., znak [...], zawierające opinię o braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wymianie kabla istniejącej instalacji energetycznej oświetlenia ulicznego na działce nr [...] obr. [...], w związku z realizacją inwestycji, pn.: "Rozbudowa i budowa ul. R. - etap I i II". Organ odwoławczy ustalił na podstawie projektu budowlanego, że na części tej działki zostaną wykonane roboty budowlane polegające na przebudowie kabla zasilającego oświetlenie ul. R., które zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, póz. 1397, ze zm.) nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nieobjęcie działki nr [...] decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie narusza przepisów prawa, wobec powyższego zarzut skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując zarzut "[...]" Sp. z o.o w K., że Starosta [...] nie był organem właściwym do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie z powodu rozbieżności pomiędzy działkami objętymi inwestycją, które zostały wymienione w zaskarżonej decyzji a tymi, które zostały wymienione w postanowieniu Wojewody [...] z 2 listopada 2012 r., znak [...], o wyznaczeniu Starosty [...] do prowadzenia postępowania, w szczególności działki nr [...] należy wyjaśnić, iż Wojewoda [...] odpowiadając na wystąpienie Prezydenta Miasta z 23 października 2012 r. wydał powyższe postanowienie na podstawie art. 26 § 2, w związku z art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., którym wyznaczył Starostę [...] do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Prezydent Miasta, pełniący funkcję starosty w mieście na prawach powiatu został wyłączony z prowadzenia sprawy, w której stroną postępowania jest Gmina, ponieważ z treści wniosku wynikało, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przewiduje orzeczenie w zakresie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków. W treści postanowienia Wojewody [...] zostały wymienione działki, które w swoim wystąpieniu wymienił Prezydent Miasta zgodnie z wnioskiem złożonym 22 października 2012r. przez pełnomocnika inwestora. Z akt sprawy instancji wynika, że po przeprowadzeniu szczegółowej analizy wniosku Starosta [...] pismem z 6 grudnia 1012 r., znak [...], wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku, w tym w pkt 8 do "Uzupełnienia treści wniosku poprzez wskazanie wszystkich nr ewid. działek wchodzących w zakres inwestycji oraz podanie nr ewid. działek, które powstaną w wyniku projektowanego podziału, z rozróżnieniem na działki znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji oraz poza liniami rozgraniczającymi - dotyczy działek objętych przebudowami sieci i dróg innych kategorii." Odpowiadając na wezwanie pełnomocnik inwestora skorygował wniosek z 22 października 2012 r. m.in. w zakresie wyszczególnienia działek wchodzących w zakres inwestycji. We wniosku skorygowanym i złożonym 18 stycznia 2013r. wymienione zostały wszystkie działki, które były pominięte we wniosku z 22 października 2012 r., tj. działki o numerach [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...] oraz [...], [...], [...] i [...] obr. [...]. Wyżej wymienione działki nie są działkami położonymi w liniach rozgraniczających teren inwestycji, lecz działkami na których zostały zaprojektowane roboty budowlane realizowane w ramach obowiązku przebudowy: istniejącego uzbrojenia terenu lub dróg innych kategorii, a w przypadku działki nr [...] stanowiącej teren wód płynących, realizowane w terenie niezbędnym dla realizacji inwestycji. Również wskazana przez skarżącego działka nr [...], której część została objęta obowiązkiem przebudowy sieci elektroenergetycznej, została wymieniona we wniosku skorygowanym przez pełnomocnika inwestora. Korekta wniosku nastąpiła także 5 kwietnia 2013 r., w związku decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] z 21 maja 2012 r., znak [...], zatwierdzającą podział działki nr [...] obr. [...], która została ujawniona w ewidencji gruntów po dacie złożenia wniosku. Zgodnie z tą decyzją działka nr [...] podzieliła się na działki o numerach: [...], [...], [...], przy czym działka nr [...] odpowiada działce nr [...], która miała powstać po zatwierdzeniu projektowanego podziału działki nr [...]. Wyniku tej korekty wniosku, w zaskarżonej decyzji wymieniona została działka nr [...], a nie nr [...]. Rozbieżności pomiędzy numerami działek wymienionymi w postanowieniu Wojewody z 2 listopada 2012 r., a wymienionymi w zaskarżonej decyzji wynikaj ą z faktu, że wniosek z 22 października 2012 r. był w toku prowadzonego postępowania uzupełniany i korygowany m.in. w zakresie wyszczególnienia działek, jednakże nie ustąpiła przesłanka stanowiąca podstawę wyłączenia Prezydenta Miasta i wyznaczenia do prowadzenia postępowania Starosty. Świadczy o tym fakt, że w zaskarżonej decyzji, w punkcie X. "Inne ustalenia" w ust. 4a i 4b, Starosta zobowiązał inwestora do dokonania przebudowy uzbrojenia terenu oraz przebudowy dróg innych kategorii na wymienionych działkach, a w ust. 4c zezwolił na wykonanie tych obowiązków oraz w ust. 4d określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, które zostały objęte obowiązkami. W świetle powyższego zarzut "[...]", że Starosta [...] nie był organem właściwym do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest nieuzasadniony. Odnosząc się do odwołania Syndyka Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K., w upadłości likwidacyjnej, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu stanowią powtórzenie zastrzeżeń złożonych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i rozpatrzonych przez Starostę. W związku z tym nie wzywał pełnomocnika inwestora do zajęcia stanowiska w odniesieniu tych zarzutów, albowiem w piśmie znak [...] z 28 lutego 2013 r. (w aktach sprawy I instancji) podał on, że podział działki nr [...] obr. [...] wynika z potrzeby wykonania chodnika i ścieżki rowerowej oraz obejścia schodów terenowych (wykonanych z powodu różnic wysokości) w celu umożliwienia korzystania z chodnika przez osoby niepełnosprawne. Realizacja inwestycji wymaga przejęcia części działki nr [...] o powierzchni 0,0997 ha, która zostanie włączona do pasa drogowego. Powierzchnia działki przeznaczonej pod inwestycję stanowi 19 % powierzchni działki nr [...].Mapy z projektem podziału działki nr [...], obr. [...], która znajduje się w zbiorze map stanowiących złącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji potwierdza, że działka [...] o pow. 0,5236 ha dzieli się na działki o numerach: [...] o pow. 0,0997 ha - przeznaczoną pod inwestycję, oraz [...] o pow. 0,4239 ha o dotychczasowym przeznaczeniu. Załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji, tj. mapa przedstawiającą projektowany przebieg drogi, oraz mapa z projektem zagospodarowania terenu znajdującej się w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji potwierdza, że teren wydzielony liniami rozgraniczającymi z działki nr [...] stanowi teren niezbędny do realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zatem zaprojektowane na terenie działki nr [...]: ścieżka rowerowa o szer. 2 m, chodnik o szer. 2 m, pas zieleni o szerokości 1 m - usytuowany pomiędzy ścieżką rowerową i chodnikiem, pobocze o szerokości 0,5 m, oraz dodatkowy chodnik w formie pochylni obok miejsca, gdzie na chodniku znajdują się schody terenowe, ponieważ pochylenie podłużne chodnika przekracza 6 %, stanowią elementy projektowanego pasa drogowego budowanej drogi ul. R.. Wyżej wymienione obiekty budowlane zostały zaprojektowane z zachowaniem odległości określonej w przepisie art. 34 ustawy, który wymaga żeby odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń zlokalizowanych w pasie drogowym wynosiła co najmniej 0,75 m. Biorąc powyższe pod uwagę organ drugiej instancji stwierdza, że w odwołaniu Syndyk Masy Upadłości "[...]" nie podniósł zarzutów, które wskazywałyby na niezgodność z przepisami prawa zaskarżonej decyzji Starosty, a organ pierwszej instancji rozstrzygnął w niniejszej sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami. W związku w podniesioną przez Syndyka Masy Upadłości "[...]" S.A. w odwołaniu kwestią niewyrażenia przez Starostę chęci zakupu całej działki nr [...], obręb [...], organ odwoławczy stwierdza, że ewentualny wykup działki nr [...] pozostaje poza właściwością Starosty, który wyjaśnił to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ( str. 15), a także poza właściwością organu odwoławczego. W takim tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który stanowi że jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, tej części nieruchomości. Zarządcą drogi objętej przedmiotową inwestycją drogową jest Prezydent Miasta, a jednostka samorządu terytorialnego to Gmina. Podsumowują uprzednie rozważania Wojewoda stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Starosty, w części uchylona i w tej części posiadająca nowe brzmienie wprowadzone niniejszą decyzją, nie naruszają prawa. Od decyzji Wojewody z dnia 12 listopada 2013r., znak [...], skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli w terminie, za pośrednictwem organu, Syndyk Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej ( którą zarejestrowano do sygn. akt II SA/Kr 81/14), oraz [...] oraz Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. ( zarejestrowana do sygn. akt II SA/Kr 82/14). Syndyk Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej, domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji, umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie związanym ze skarżącą spółką, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego wskazywał na złożone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji pismo z dnia 5 lutego 2013 r., zawierające obszernie uzasadniony wniosek o skorygowanie zamierzeń inwestycyjnych miasta w stosunku do działki nr [...], stanowiącej własność upadłej spółki. Jak wyjaśniał, w dniu 4 marca 2013 r. Syndyk otrzymał do wiadomości odpis pisma nr [...] z dnia 28 lutego 2013 r. wysłanego przez [...] Sp. z o.o. ( projektanta zamierzenia infrastrukturalnego) do Starosty, w którym nie odniesiono się do uwag Syndyka dotyczących sedna problemu, tj. przeznaczenia samego gruntu (jako działki budowlanej posiadającej w chwili obecnej decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 24 czerwca 2009 r.), oraz zlokalizowania w środkowej części tej działki infrastruktury drogowej, jako rozwiązania niekorzystnego z punktu widzenia jej walorów i obecnej atrakcyjności. Projektant nie podjął jednak żadnych działań kompromisowych mogących na etapie projektowania zmienić planowany przebieginwestycji. W związku z otrzymaniem w dniu 19 kwietnia 2013 r. zawiadomienia o wydaniu decyzji oraz w dniu 26 kwietnia 2013 r. decyzji Starosty nr [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r., utrzymującej w stanie niezmienionym projekt przebudowy ul. R., Syndyk wniósł odwołanie do Wojewody powtarzając uprzednie argumenty, których nie uwzględnił jednak także Wojewoda. W ocenie Syndyka, organy administracji obu instancji naruszyły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych ustaw. I tak organ pierwszej instancji w decyzji w ogóle nie odniósł się do uwag zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2013 r., a w szczególności do propozycji skorygowania projektu w zakresie zmiany lokalizacji zjazdu dla niepełnosprawnych ze względu na fakt, że zlokalizowanie w środkowej części granicy działki infrastruktury drogowej zjazdu było dla działki bardzo niekorzystne z punktu widzenia jej walorów użytkowych i atrakcyjności cenowej. Obowiązkiem Starosty przed wydaniem decyzji było - zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pkt 3oraz pkt 4b ustawy - Prawo budowlane - było nie tylko wezwanie projektanta i zobowiązanie go do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań, oraz uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, ale także wyegzekwowanie od niego tychże obowiązków. Informacje projektanta (pełnomocnika Inwestora) zamieszczone w piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. w ogóle nie odnosiły się do meritum sprawy i nie można ich traktować jako odpowiedź na zgłoszone przez stronę uwagi . Zawierały one jedynie ogólne informacje o prowadzonej inwestycji i wyjaśnienie znane stronie, że podział działki nr [...] wynika z potrzeby wykonania chodnika i ścieżki rowerowej, oraz obejścia schodów terenowych w celu umożliwienia korzystania z chodnika przez osoby niepełnosprawne, a realizacja inwestycji wymaga przejęcia części działki nr [...] o powierzchni 0,0997 ha, która zostanie włączona do pasa drogowego, a także o możliwości nabycia nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego. Nie powstało żadne nowe opracowanie, operat mogący skonfrontować stanowisko Syndyka z warunkami występującymi na terenie inwestycji w granicach działki nr [...], co mogłoby doprowadzić do skorygowania planów jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Powinnością Starosty było więc sprawdzenie projektu pod kątem możliwości przeprowadzenie innej lokalizacji zjazdu. Brak jednak opinii technicznej na okoliczność możliwości wykonania rozwiązania zastępczego. Zgodnie z wiedzą Syndyka, na podstawie rzędnych projektowych istniała możliwość innego usytuowania zjazdu albowiem brak w terenie uskoku, który ostatecznie przesądzałby o takiej lokalizacji, jako jedynej możliwej do przeprowadzenia. Przy spadku jednostajnym jest możliwe wykonanie zjazdu kilkadziesiąt metrów dalej - np. przy rogu działki, tak by jej środek był wolny dla wykonania drogi dojazdowej i miejsc parkingowych dla planowanego osiedla mieszkaniowego. Umiejscowienie schodów na wcześniejszych odcinkach na ciągu pieszym (chodnik) można było zaplanować w ten sposób, aby na wysokości działki nr [...] (na jej środku) nie musiał powstać zjazd dla niepełnosprawnych. Zejście z poziomu można było uregulować seriami schodów, by taki zjazd nawet całkowicie wyeliminować z pasa tejże działki. Obowiązkiem projektanta - zgodnie z art. art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, było także opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast w oparciu o art. 49 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, winien zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Zgodnie z argumentacją Syndyka podniesioną w piśmie z dnia 5 lutego 2013 r., a także odwołaniu przedmiotowa działka jest działką budowlaną posiadającej w chwili obecnej decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 24 czerwca 2009 r., która przewiduje "budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami zbiorczymi w przyziemiu na działce nr [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną (gaz, kanalizacja opadowa) i drogową, wjazdami z ul. R. dodatkowo na działkach [...], [...] obręb [...] przy ul. R. w K.". W sytuacji wywłaszczenia przez miasto 1/5 całkowitej powierzchni działki (19 %), cała inwestycja objęta powyższą decyzją, której lokalizacja przypisana jest do przedmiotowej nieruchomości, nie będzie mogła zostać zrealizowana. Starosta nie dopełnił więc w tym wypadku podstawowych obowiązków jakie ustawa Prawo budowlane nakłada na inwestora, ze względu na fakt nie wzięcia pod uwagę ograniczeń wynikających z decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta, a dotyczącej terenu stanowiącego część planowanej inwestycji. Organ drugiej instancji pomimo zaniedbań Starosty w zakresie wyżej opisanym, wydając decyzję uznał wyjaśnienia projektanta (a co za tym idzie decyzję organu pierwszej instancji) za w pełni zasadne, pomimo zawartych tam błędów. Brak przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ drugiej instancji, które w tym wypadku polegać powinno na konfrontacji uwag strony z zamierzeniami projektanta, oraz z faktycznymi możliwościami zmiany przebiegu planowanej inwestycji, narusza art.7, 77, 78, 80, 84, 85, 86 k.p.a, co jest wystarczającym powodem dla uznania przedmiotowego postępowania za naruszające przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i innych ustaw. Skarżący wskazywał, że Wojewoda ignorując zapisy wskazywanej uprzedni decyzji traktował ją albo jako nie wywołującą skutków prawnych, albo w ogóle nie wziął jej pod uwagę przy planowaniu projektowanej inwestycji. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 21 listopada 2013 r. przeniesiono decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 24 czerwca 2009 r., która przewiduje "budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami zbiorczymi w przyziemiu na działce nr [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną (gaz, kanalizacja opadowa) i drogową, wjazdami z ul. R. dodatkowo na dz. [...], [...] obręb [...] przy ul. R. w K." na rzecz Spółki "[...]" Sp. z o.o. w K. (kopia decyzji w załączeniu). Zgodnie bowiem z brzmieniem przedwstępnej umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia 17 października 2013 r. pomiędzy Syndykiem Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w upadłości likwidacyjnej a Spółką "[...]" Sp. z o.o. w K., Syndyk oraz przedstawiciel Spółki zobowiązują się zawrzeć umowę, zgodnie z którą Syndyk sprzeda Spółce "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (...) nieruchomość położoną w K., jednostka ewidencyjna [...] obręb nr [...], utworzoną z niezabudowanej działki nr [...] o powierzchni 0,5236 ha za cenę w kwocie 3.250.000 zł. netto plus należny podatek VAT (...), a Spółka "[...]" Sp. z o.o. nieruchomość tę za podaną cenę kupi na potrzeby działalności gospodarczej przez siebie prowadzonej. Umowa przenosząca własność zostanie zawarta do końca sierpnia 2014 r. (kopia umowy w załączeniu). Nabywcą przedmiotowej nieruchomości jest firma deweloperska, prowadząca działalność w zakresie budownictwa i sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, a powodem nabycia przez nią działki nr [...] jest planowana budowa osiedla mieszkaniowego w oparciu o ramy opisanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy. Przejęcia przez miasto (wywłaszczenie) części działki nr [...] o tak dużej powierzchni (1/5 powierzchni) spowoduje, że plan budowy osiedla mieszkaniowego nie będzie mógł zostać zrealizowany, co w konsekwencji może spowodować wycofanie się kontrahenta z zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości. W takim wypadku straty dla masy upadłości byłyby wręcz niewyobrażalne . Zadaniem Syndyka w ramach postępowania upadłościowego jest likwidacja majątku masy poprzez jej sprzedaż. W tym wypadku nie dość, że nieruchomość wracałby na powrót do masy upadłości, ale także jej wartość spadłaby drastycznie. Ważnym elementem ceny sprzedaży tejże nieruchomości jest bowiem decyzja o warunkach zabudowy pozwalająca na szybkie procedowanie uzyskania pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego. Decyzja ta jednak pozwala na realizację planów jedynie na całym obszarze działki, a nie tylko na jej 81 procentach. Uzyskanie odszkodowania za przejęty pas wywłaszczonej działki w żaden sposób nie zrekompensuje utraty możliwości sprzedaży całej nieruchomości w stanie nienaruszonym, więc w razie wycofania się kontrahenta z tego powodu Syndyk musiałby wystąpić ponownie z wnioskiem o sprzedaż tejże nieruchomości na rzecz miasta, albo o odszkodowanie w postępowaniu cywilnym o utracone korzyści z tytułu niezrealizowanej umowy sprzedaży. Problemem otwartym - w razie nie dojścia do zawarcia z kontrahentem umowy przenoszącej własność - pozostaje problem roszczeń odszkodowawczych pojawiających się po jego stronie, co w konsekwencji zmusiłoby Syndyka do wystąpienia przeciwko miastu także i o ich równowartość. Dlatego wydaje się, że z punktu widzenia społecznego koszty umorzenia postępowania stanowiącego przedmiot niniejszej skargi są nieporównywalnie niższe od kosztów, które mogłyby zostać poniesione nie tylko przez Syndyka, ale także i przez organy administracji w razie prowadzenia kolejnych postępowań cywilnych i administracyjnych, których przedmiotem byłyby roszczenia odszkodowawcze. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazywał na bezzasadność zrzutów skargi, w tym akcentował dodatkowo, że w sprawach dotyczących wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. domagała się uchylenie w całości decyzji Wojewody z dnia 12 listopada 2013 r., znak [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], zarzucając ich wydanie z naruszenie niżej wymienionych przepisów prawa: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 56 ustawy o ochronie przyrody poprzez nieuzyskanie stosownego zezwolenia w zakresie ochrony gatunkowej. Zezwolenie z zakresu ochrony gatunkowej jest częścią przepisów dotyczących ochrony środowiska i musi być udzielone (w przypadku stwierdzenia występowania gatunków chronionych w obszarze oddziaływania inwestycji) przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Samo uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niewystarczające, gdyż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie zezwala na przeprowadzenie czynności zakazanych w stosunku do gatunków chronionych. - art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez nieuwzględnienie istniejącego, legalnie wybudowanego zjazdu na działce [...] obr. [...]. Twierdzenie, że od 2005 r. wskazany zjazd nie istnieje, jest pozbawione jakichkolwiek podstaw. Działka nr [...] (a wcześniej nr [...]) stanowi teren inwestycji o charakterze zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej. Zabudowa ta składa się z kilku etapów. Poprzednie etapy inwestycji zaczynały się w głębi dawnej działki [...] i stopniowo przybliżały się do ul. R. Ostatni planowany etap inwestycji będzie zrealizowany na działce [...]. Zgodnie z uzyskanym ostatecznym pozwoleniem na budowę (które zatwierdził Prezydent Miasta w 2011 r. i Wojewoda w 2012 r.) zjazd do garażu podziemnego w planowanym budynku wielorodzinnym na działce nr [...] miał odbywać się bezpośrednio z ul. R. w miejscu zjazdu, który teraz rzekomo nie istnieje. Kluczem do rozwiązania kwestii zjazdu jest wskazanie zdarzenia, które zlikwidowało istniejący do 2005 r. zjazd. W ocenie Wojewody takim zdarzeniem jest zmiana zagospodarowania terenu "w aktualnym stanie istniejącym znajduje się ogrodzenie, za ogrodzeniem skarpa, a w odległości około 5 metrów od granicy działki zlokalizowany jest obiekt kubaturowy". Sposób zagospodarowania działki wskazany przez Wojewodę wprawia skarżącą w zdumienie. Otóż działka nr [...] pozostaje nadal niezabudowana (skarżąca nie wie nic o istnieniu obiektu kubaturowego zlokalizowanego na jego działce w odległości 5 metrów od granicy), pomiędzy drogą (ul. R.) a działką w miejscu zjazdu nie ma żadnej skarpy (pozostaje pytanie jak skarpa miała powstać i czemu służyć skoro - jak stwierdził Wojewoda -do 2005 r. funkcjonował zjazd, więc nie mogło być skarpy). Jedynym twierdzeniem, które odpowiada rzeczywistości, jest fakt ogrodzenia działki. Reasumując, Wojewoda nie wskazał zdarzenia, które zlikwidowało istniejący zjazd. Opieranie się na mapie do celów projektowych (wadliwie wykonanej, przynajmniej w zakresie zjazdu na działkę [...]), bez wykazania konkretnych zdarzeń likwidujących istniejący zjazd, prowadzi do błędnego rozstrzygnięcia i bezpodstawnego ograniczenia skarżącej w prawie do korzystania z nieruchomości. - art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacjinwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez nieobjęcie zakresem inwestycji istniejącego zjazdu oznaczonego kilometrażem 0+803.66, zapewniającego dojazd do budynków mieszkalnych wielorodzinnych o numerach 9, 9A, 11, 11A przy ul. R.. Wnioskodawca zaskarżanej decyzji nie dysponuje zgodą na przebudowę wskazanego zjazdu, a nieobjęcie go zakresem decyzji spowoduje odcięcie działki skarżącego, a także budynków mieszkalnych wielorodzinnych o numerach 9, 9A, 11, 11A przy ul. R. od dostępu do drogi publicznej (wystąpi różnica poziomów zjazdu z ulicą R.). Wskazane naruszenie prawa jest oczywiste. Uzasadnienie tej kwestii przez Wojewodę sprowadza się ono do stwierdzenia, że albo skarżący wyrazi zgodę na dysponowanie swoim gruntem, albo zostanie bez dostępu do drogi publicznej. Taki sposób postępowania (wymuszania) nie ma nic wspólnego z zasadami państwa prawa. -art. 11a ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacjiinwestycji w zakresie dróg publicznych, gdyż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana dla skarżonego zamierzenia dotyczy tylko częściinwestycji. Naruszenia tego przepisu skarżąca dopatruje się w dwóch aspektach. Pierwszym jest aspekt formalny - skoro inwestycja obejmuje swoim zakresem działkę nr [...], to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach także musi obejmować swoim zakresem tę działkę. Drugim ważniejszym aspektem jest cel jakiemu służą przepisy dotyczące ochrony środowiska, czyli określenie wpływu danej inwestycji na środowisko. Aby ten cel osiągnąć należy każdą inwestycję badać całościowo. Tylko zebranie wszystkich elementów i ich kompleksowa analiza pozwala na określenie rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z działaniem dokładnie odwrotnym. Najpierw pominięto część inwestycji, a potem zbadano pominiętą część w oderwaniu od całości. Nadto brak rzetelności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W punkcie 2 litera e przedmiotowej decyzji możemy wyczytać, że "Przedsięwzięcie położone będzie poza obszarami wymagającymi specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną", natomiast z załącznika przedmiotowej decyzji dowiemy się że" Wśród zwierząt występujących w okolicy rzeki i wśród nadrzecznych zadrzewień występują gatunki chronione". - art. 19 k.p.a. co wynika z faktu, że postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r., Wojewoda wyznaczył Starostę do przeprowadzenia postępowania dotyczącego budowy i rozbudowy ul. R. na wskazanych działkach, z którym nie pokrywa się z zakres działek wskazanych w decyzji z dnia 11 kwietnia 2013 r. (między innymi brak działki skarżącego nr [...]. Powyższe oznacza, iż Starosta prowadził postępowanie i wydał decyzję, czego nie został wyznaczony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Kr 82/14,wydanym na podstawie art. 111 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządził połączenia sprawy toczącej się do sygn. akt II SA/Kr 82/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z prowadzoną do sygn. akt II SA/Kr 81/14. Skargi złożone w niniejszej sprawie popierali uczestnicy Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. oraz Firma [...] sp. z o.o. K., a także wzajemnie strony skarżące. Gmina Miejska wnosiła o oddalenie skarg, uznając za zasadne stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z art. 145 p.p.s.a. wynika, że uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie może polegać na: a) uchyleniu zaskarżonego aktu, b) stwierdzeniu jego nieważności, c) stwierdzeniu wydania wymienionego aktu z naruszeniem prawa, w przypadkach określonych bliżej w tym przepisie. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala ( art. 151 p.p.s.a). Wskazane zasady orzekania mogą podlegać modyfikacji na postawie przepisów szczególnych zawartych w odrębnych ustawach. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że obie skargi zasługują na uwzględnienie wobec skuteczności niektórych podnoszonych w niej zarzutów. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r. poz. 687 – zwanej dalej w skrócie specustawą drogową), zaś jego przedmiot stanowiło wydanie decyzji dla realizacji zamierzenia pn.: "Rozbudowa i budowa ul. R. w K. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przebudowa sieci uzbrojenia terenu kolidującymi z projektowanym układem drogowym. ETAP I od m 0+000,00 do km 0+531,33: Budowa połączenia drogowego od ul. Ks. J. do wschodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]". ETAP II od 0+531,33 do km 1+203,97 km: Odcinek od wschodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]" do ul. P. " Z art. 11c specustawy drogowej wynika, że do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, w których zawarto odmienne regulacje. Takie modyfikacje w relacji do przepisów K.p.a. polegają na wyłączeniu tryb wszczęcia postępowania z urzędu, wprowadzeniu dodatkowych wymogów i wstępnej procedury weryfikacji wniosku, rozróżnienia w zakresie stron postępowania, wprowadzeniu konstrukcją zaświadczenia o wydaniu decyzji i jego doręczenia w szczególny sposób, zmodyfikowany w stosunku do kodeksu postępowania administracyjnego, modyfikacji postępowania odwoławczego odnośnie właściwości instancyjnej poszczególnych organów, terminu rozpatrzenia sprawy, oraz zakresu rozstrzygnięcia odwoławczego mającego za przedmiot uchylenie decyzji. Odnośnie relacji specustawy drogowej do innych aktów prawnych, należy mieć na uwadze, że wart. 11 i ust. 1 przewidziano, iż w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powołany przepis otwiera drogę do stosowania rozwiązań wynikających z Prawa budowlanego także w kwestiach proceduralnych, która to ustawa nie wyłącza jednak stosowania zasad ogólnych i przepisów o postępowaniu dowodowym z K.p.a. W myśl art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej decyzji Starosty z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], na tle przepisów wyżej wskazanych ustaw, przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego oraz innych ustaw wykazała, że uchybienia popełnione przez organ pierwszej instancji przy wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie zostały dostrzeżone, prawidłowo ocenione i usunięte przez organ odwoławczy bez naruszenia jego kompetencji przewidzianych w specustawie drogowej oraz określonych w K.p.a. Ta pozytywna uwaga nie dotyczy jednakże zagadnień będących przedmiotem niektórych zarzutów podnoszonych przez [...] Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. oraz Syndyka Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej, już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a potem przed Wojewodą, do których nie odniósł się prawidłowo ani Starosta, ani organ odwoławczy. Stosownie do art. 7 k.p.a, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. , rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Wszystkie powołane wyżej przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie przed organem odwoławczym na mocy art. 140 k.p.a. Naruszenie wyżej wskazanych przepisów proceduralnych prowadzi w efekcie do naruszenia zasady praworządności ( art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 k.p.a.). Powyższe przepisy naruszono w obu instancjach w niniejszej sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W szczególności, z obu kontrolowanych decyzji oraz materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że przedmiotowa inwestycja drogowa ma zostać zrealizowana na działce nr [...], obr. [...], o pow. 0,5236 ha, której właścicielem jest Firma "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej. Działka nr [...] podlega podziałowi na działki nr [...] o pow. 0,0997 ha oraz nr [...] o pow.0,4239 ha, przy czym powstała w wyniku podziału nieruchomości działka nr [...] została włączona w obszar objęty liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i wchodzi w obszar pasa drogowego ul. R. W tym właśnie obszarze projekt budowlany przewiduje wykonanie ścieżki rowerowej o szer. 2 m, chodnika o szer. 2 m, pasa zieleni o szerokości 1 m ( usytuowanego pomiędzy ścieżką rowerową i chodnikiem) pobocza o szerokości 0,5 m, oraz dodatkowego chodnika w formie pochylni obok miejsca, gdzie na chodniku znajdują się schody terenowe, ponieważ pochylenie podłużne chodnika przekracza 6 %. Obejścia schodów terenowych wykonanych z powodu różnic wysokości ma na celu umożliwienie korzystania z chodnika przez osoby niepełnosprawne. Realizacja inwestycji powoduje włączenie do pasa 19 % dotychczasowej powierzchni działki nr [...]. W tym kontekście należyzwrócić uwagę na treść art. 1 ust. 1 specustawy drogowej, który precyzuje jej zakres przedmiotowy wskazując, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ustawa określa zatem zasady i warunki przygotowania takich inwestycji. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowe, wydawana na wniosek właściwego zarządcy drogi ( art. 11a ust. 1 i art. 11b ust. 1 specustawy drogowej) Rodzi ona dotkliwe skutki prawne, albowiem prowadzi do zmian własnościowych oraz w zakresie innych praw z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna ( art. 12 specustawy drogowej). Artykuł 11d ust. 1 specustawy drogowej zawiera otwarty katalog obligatoryjnych załączników do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, o charakterze innym niż opinie organów wykonawczych właściwych miejscowo jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 11b, które to opinie przesądzającą o samej możliwości złożenia wniosku .Uwzględniając, że w sprawie stosuje się przepisy Prawa budowlanego, w przypadku dostrzeżenia, iż wniosek posiada braki wniosek, organ orzekający powinien wydać postanowienie nakładające obowiązek ich uzupełnienia na podstawie i w określonym terminie określonym zgodnie z art. 35 ust. 3 Pb w związku z art. 11i specustawy drogowej. O ile katalog z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej ma charakter otwarty, to okoliczność tę trzeba interpretować w powiązaniu z art. 11e tej ustawy, zgodnie z którym nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Należy mieć na uwadze, że rozpoznanie sprawy polega nie tylko na formalnej kontroli wniosku, zaś organ orzekający ma obowiązek prowadzić postępowania dowodowe z urzędu, zgodnie z zasadami przewidzianymi w K.p.a. W zakresie kognicji organu administracji publicznej w sprawach o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w doktrynie i orzecznictwie prezentuje się trafny pogląd, w myśl którego organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca ( por. komentarz do art.11(d) ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych autorstwa Antoniak P. Cherka M., Elżanowski F.M.,, Wąsowski K.A. "Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych" WKP 2012,oraz tam powołane wyroki : WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., IV SA/Wa 638/06, CBOSA; WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., IV SA/Wa 46/07, CBOSA; WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., I SA/Wa 323/08, LEX nr 566729; WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009 r., IV SA/Po 130/09, CBOSA; WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2010 r., II SA/Sz 563/10, CBOSA, WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011 r., VII SA/Wa 320/11, CBOSA.). Powyższa nie oznacza jednak, że organ orzekający w ramach rozstrzygania o zgodności z prawem konkretnej inwestycji w ogóle nie poddaje analizie i ocenie przyjętych przez inwestora rozwiązań. W szczególności może on i powinny badać czy inwestycja projektowana jest z uwzględnieniem interesów osób trzecich. Podstawy ku powyższemu stwarza art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, z którego wynika wprost, iż przedmiotem wniosku jest teren niezbędny dla obiektów budowlanych, a nie teren dowolnie określony. Takie stwierdzenie, uwzględniając brzmienie art. 1ust. 1 tej ustawy, należy uznać za zasadę warunkującą wydanie pozytywnej decyzji w całości albo w części. Prezentowana wykładnia jest zgodna z brzmieniem powyższych przepisów, których interpretacja - z uwagi na daleko idące skutki dla prawa własności osób trzecich decyzji wydawanych w trybie specustawy drogowej- winna uwzględniać normy zawarte w Konstytucji RP. Prawo własności, którego treść określa art. 140 k.c., jest bowiem prawem konstytucyjnym. Stosownie do art. 21 ust. 1- 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia; wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Zgodnie z art. 64 ust. 1- 3 Konstytucji RP, każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia; własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej; własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W myśl art. 31 ust. 3 ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Powołane regulacje, wskazują na element niezbędnej konieczności ograniczeń praw własności bez naruszania jego istoty, a także nawiązują do" zasady proporcjonalności, która mieści w sobie wymóg stosowania środków prawnych zarazem skutecznych i niezbędnych (tj. jak najmniej uciążliwe dla podmiotów, których prawa i wolności ulegną na skutek ich wprowadzenia ograniczeniu). Mówiąc inaczej, zgodnie z tą zasadą ingerencja w sferę statusu jednostki musi pozostawać w racjonalnej i właściwej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie(zob. wyrok TK z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, OTK 1999, nr 1, poz. 2 czy wyrok TK z dnia 22 maja 2007 r., SK 36/06, OTK-A 2007, nr 6, poz. 50). Owa niezbędność ingerencji – jak uprzednio wskazano – stanowi wymóg wydania pozytywnej decyzji przewidziany wprost w przepisach specustawy drogowej, zaś stanowi on nadto gwarancję realizacji konstytucyjnej zasady równości (art.32 ust. 1) względem osób pozbawianych prawa własności. Także regulacja z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb w związku z art. 11i specustawy drogowej, zwraca uwagę na obowiązek zaprojektowania i budowy obiektów budowlanych zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Z art. 34 Pb ust. 2 wynika, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Droga budowana w trybie specustawy drogowej ma swoją specyfikę albowiem inwestor nie musi posiadać prawa własności terenów włączanych do pasa drogowego. Może on ingerować w cudza własność, stąd projekt budowlany w opisie do projektu zagospodarowania winien uwzględniać i wykazywać niezbędność projektowanych rozwiązań nie tylko z punktu widzenie określonych wymogów związanych z przyjętymi rozwiązaniami technicznymi, ale również zawierać ich uzasadnienie, ja niezbędnych pod kątem zajętości terenu będącego dotąd własnością osób trzecich. Postawę prawną do zamieszczenia takiego uzasadnienia w projekcie budowlanym stwarza również treść§ 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( tekst jednol. Dz.U. z 2012r. poz. 462 ), z którego wynika, że część opisowa projektu zagospodarowania powinna określać inne konieczne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych. Projekt budowlany, który takiego uzasadnienia nie zawiera może zostać uznany za organ orzekający za niekompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 Pb, ze skutkiem stosowania procedury przewidzianej w art. 35 ust. 3 . O ile związane z zagadnieniem niezbędności zarzuty zgłaszają strony postępowania, obowiązkiem organu orzekającego jest ich wyjaśnienie, zgodnie z dyspozycją przepisów art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W razie wątpliwości powstałych już po badaniu wymogów wniosku należy wyjaśnić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy wszelkich środków dowodowych, zgodnie z dyspozycją art. 75 k.p.a. Odnosząc te ogólne uwago do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji publicznej, z naruszeniem powołanych uprzednio przepisu ustawy - Prawo budowlane i specustawy drogowej, wykładanych zgodnie z przepisami rangi konstytucyjnej, a także wbrew wymogom wynikającym z art. 7 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nie rozważyły zagadnienia wystąpienia przesłanek do odmowy uwzględnienia wniosku inwestora w zakresie odnoszącym się do działki nr [...] . Materiał zgromadzony w aktach administracyjnych potwierdza opisany w skardze przez Syndyka Masy Upadłości Firmy "[...]" S.A. w K. - w upadłości likwidacyjnej, fakt złożenia pismem z dnia 5 lutego 2013 r., zawierającego obszernie uzasadniony wniosek o skorygowanie zamierzeń inwestycyjnych miasta w stosunku do działki nr [...], stanowiącej własność upadłej spółki, posługującego się wielowątkową argumentacją nawiązującą do cech tej nieruchomości jako działki budowlanej, stanu prawnego związanego z uzyskaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz negatywnego wpływu projektowanych rozwiązań na sama strukturę nieruchomości, prawo własności spółki i prawa majątkowe jej wierzycieli, ingerujących w znacznym zakresie w prawa strony, które nadto są tego rodzaju iż mogą powodować niemożność uzyskanie adekwatnej rekompensaty w ramach późniejszych postępowań odszkodowawczych. Co istotne, sedna problemu strona upatrywała wyłącznie w określonej lokalizacji niektórych tylko budowli, tj. usytuowanych w środkowej części działki, zamiast na jej obrzeżach. Pismo złożona w tej sprawie przez wnioskodawcę na wezwanie organu pierwszej instancji faktycznie nie zawiera żadnych wyjaśnień w tej właśnie spornej kwestii, a nie wynikają one również z projektu budowlanego. Żaden z przepisów specustawy nie wyklucza modyfikacji wniosku i zmian w dokumentacji, które pozostaną bez wpływu dla tożsamości inwestycji w zakresie jej przedmiotu. Zważywszy że inwestor nie podjął żadnych działań korygujących przyjęte rozwiązania, pomimo monitów strony, rzeczą organu pierwszej instancji była dogłębna analiza zarzutu niespełnienia wymogu niezbędności lokalizacji dodatkowego chodnika w formie pochylni obok miejsca, gdzie na chodniku znajdują się schody terenowe właśnie w środkowej, a nie innej części działki, oraz podnoszonej nadmiernejingerencji w prawa właściciela działki nr [...]. Powyższe zagadnienia, podnoszone następnie w odwołaniu zostały niesłusznie pominięte w ocenie i rozważaniach organu drugiej instancji mimo, że mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Nie zastępuje takiej koniecznej analizy wskazanie na stanowisko wnioskodawcy, czy trafna uwaga o braku kompetencji Starosty [...] do rozstrzygania zagadnień, dla których przewidziano w specustawie drogowej postępowania odszkodowawcze, względnie obowiązku nabycia przez zarządcę drogi pozostałej części nieruchomości nienadającej się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. W rozpoznawanej skardze został podniesiony zarzut naruszenia art. 49 ust. 1 Pb oraz art. 2 ust. 1 pkt 1b, pkt 3 i pkt 4b, z który na uwzględnienie zasługuje jedynie wskazanie na naruszenie przez projektanta obowiązku dogłębnego i rzeczowego wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu, a także błędnego sprawdzenia przez organu orzekające kompletności projektu budowlanego odnośnie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnień, pod katem niezbędności przyjętych rozwiązań. Negatywna ocena postępowania prowadzonego w obu instancjach dotyczy także twierdzeń i zarzutów zgłaszanych organom orzekającym przez "[...]" Sp. z o. o. w K. odnośnie rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, a dotyczących dwóch odrębnych zagadnień, z których każde wiązało się z naruszenie art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Obu tych zagadnień Starosta nie poddał właściwej ocenie, a także bezpodstawnie zaniechał prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia zasadności zarzutów strony. Z uprzednio czynionych wywodów wynika, że w tym zakresie nie było dostatecznym zacytowanie w uzasadnieniu decyzji wypowiedzi albo ocen wnioskodawcy, czy projektanta. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w tym zakresie z naruszeniem art. 6 k.p.a, art. 8 k.p.a.,art. 7 k.p.a, art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wagę zagadnień będących podstawą zarzutów odwołanie dostrzegł słusznieorgan odwoławczy, albowiem w tym zakresie żądał od stron dodatkowych wyjaśnień, i czyniąc ustalenia powołał określone dowody. W pierwszym z dwóch omówionych niżej wypadków wadliwość wydanego przez Wojewodę rozstrzygnięcia wynika z zaniechania przeprowadzenia dalej idącego postępowania dowodowego, które było konieczne. W drugim przypadku organ odwoławczy ze zgromadzonego materiału wyciągnął nieprawidłowe wnioski. W szczególności, "[...]" Sp. z o. o. w K., że wniosek i projekt budowlany nie uwzględniają istniejącego, legalnie wybudowanego zjazdu na działce [...], obr. [...], co maiło stanowić dodatkowo naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednol. Dz.U. z 2013 poz. 260 ). Powołany przepis stanowi, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Rozpatrując powyższe zagadnienie organ odwoławczy uwzględnił wyjaśnienia wnioskodawcy (projektanta ) - uzyskane dodatkowo w również w drugiej instancji ( do których dołączono fotografie), a także dokumenty przedłożone przez skarżącą. W uzasadnieniu decyzji wspomina także o zdjęciach satelitarnych. Na podstawie tego materiału Wojewoda ustalił, że od 1986 r. do 2005 r. istniał przedmiotowy zjazd z drogi ul R. na działkę, która w tym okresie posiadała nr [...], a obecnie stanowi działkę nr [...]. Działka nr [...] stanowi własność Gminy i pozostaje w użytkowaniu wieczystym skarżącej, podobnie jak działka nr [...]. Zagospodarowanie terenu, przedstawione na dokumentach z powyższego okresu różni się od przedstawionego na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych w skali 1:500 przyjętej do zasobów Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta 23 kwietnia 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...], na podkładzie której została sporządzona mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi (załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji) oraz mapa z projektem zagospodarowania terenu (wchodząca w skład załącznika nr 3 do zaskarżonej decyzji, tj. projektu budowlanego). Dowodzi to, zdaniem Wojewody, że zagospodarowanie terenu od 2005 r. uległo istotnym zmianom, jednakże skarżący nie przestawił dokumentów dotyczących wyżej wymienionych zmian zagospodarowania działki nr [...]. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca nie była wzywana na żadnym etapie postępowania - również przez organ odwoławczy - o przedłożenie dokumentów na okoliczność zmian w zagospodarowaniu terenu po 2005 r. W szczególności, w wezwaniu z dania 12 lipca 2013 r. zażądano od spółki - poza dokumentami dotyczącymi reprezentacji - jedynie oryginałów lub kserokopii uwierzytelnionych: uzgodnienia nr [...] z 18 kwietnia 1986 r., planszy podstawowej ( ze wskazanym zjazdem ) stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], mapy sytuacyjno wysokościowej z 2005 r., uzgodnienia dokumentacji projektowej wydanej przez Zarząd Dróg i Komunikacji w K. z 14 grudnia 2005 r. z załącznikiem. W wezwaniu poinformowano również, że w celu wykazania iż istniał zjazd z drogi gminnej (ul. R.) na działkę nr [...] należy przedłożyć stosowne dokumenty - np. decyzję zarządcy drogo o zezwoleniu na wybudowanie zjazdu. Skarżąca przedstawiła organowi odwoławczemu żądane dowody- jak uznał – dokumenty te dowodzą istnienia dwóch zjazdów, w tym przedmiotowego , co nastąpiło zgodnie z wezwanie z dnia 12 lipca 2013 r. Organ odwoławczy uznając stan faktyczny naniesiony na mapę do celów projektowych za zgody z prawem, winien wezwać skarżącą o przedłożenie dokumentów dotycz zmian zachodzących w terenie od 2005 r. Wojewoda mógł również samodzielnie, bez wzywania strony, wystąpić do właściwych organów administracji publicznej w celu uzyskania informacji na temat wydanych od 2005 r. dla terenu stanowiącego pierwotnie działkę nr [...] decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz pozwoleń na budowę, które winny odzwierciedlać okoliczności odnoszące się do powiązania działki ( działek) budowlanych z drogą publiczną. Nieuzasadnione zaniechanie podjęcia takich czynności czyni niemożliwym dokonanie rzetelnych ustaleń w spornej kwestii istnienia przedmiotowego zjazdu. O istnieniu zjazdu nie może decydować stan faktyczny albowiem zaprzestanie korzystania z legalnego zjazdu, tymczasowo nawet w dłuższym okresie czasu, zwłaszcza w okresie realizacji różnych inwestycji na danym terenie, nie upoważnia do uznania zjazdu za nieistniejący i pominięcia go przy przebudowie drogi publicznej. Także co do sytuacji w terenie organ odwoławczy nie przeprowadził rzetelnych ustaleń. Zważyć należy bowiem, że przedstawione wraz z wyjaśnieniami projektanta fotografie nie są aktualne, bowiem mają pochodzić z lat 2010 -2012. Organ drugiej instancji zaniechał dokonania w sprawie oględzin, jak również nie udokumentował w żaden sposób stanu faktycznego, który miał stwierdzić na podstawie zdjęć satelitarnych. Trafnie zauważa skarżąca, że ustalenia organu odwoławczego odnośnie sytuacji w terenie budzą wątpliwości choćby z tego powodu, że uwzględniania przez Wojewodę jako dowód mapa do celów projektowych nie obrazuje istnienia skarpy w miejscu mającym stanowić przedmiotowy, nieużytkowany zjazdu. W świetle powyższego należy uznać, że w toku postępowania naruszono przepisy art. 6 k.p.a, art. 8 k.p.a.,art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w świetle regulacji zawartej w art. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Po dacie wezwania z dnia 12 lipca 2013 r. organ odwoławczy nie wykorzystał ani możliwości pouczenia skarżącej w trybie art. 9 k.p.a., ani też nie wezwał jej o przedłożenie dalszych dowodów, co przy zmienionej koncepcji rozstrzygnięcia w porównaniu do wyrażanej w wezwaniu z dnia 12 lipca 2013 r., skutkuje w tym konkretnym przypadku naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § k.p.a. ). Kolejne zagadnienie, sygnalizowane przez, "[...]" Sp. z o. o. w K. w postępowaniu przed organami obu instancji stanowi nieobjęcie zakresem inwestycji zjazdu w km 0+803,66 (zlokalizowanego w granicy pomiędzy działkami o numerach: [...] i [...]), co miało powodować odcięcie działki skarżącej od dostępu do drogi publicznej z powodu różnicy poziomów zjazdu z ul. R. Ustalenia organu drugiej instancji, czynione na gruncie projektu budowlanego, Tom I, Cześć 2.1 "Projekt zagospodarowania terenu" (stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji), są prawidłowe oraz wskazują, że w ramach inwestycji zaprojektowana została przebudowa wyżej wymienionego zjazdu jedynie w części , tj. w granicach projektowanego pasa drogowego. Analiza profilu podłużnego zjazdu w km 0+803,66 na rysunku nr DR02.2 znajdującym się w projekcie budowlanym, Tom II "Projekt architektoniczno-budowlanej", Część 1.2. "Projekt drogowy - Etap II", wykazała, że poziom zjazdu po przebudowie jest niższy niż w stanie istniejącym. W miejscu, gdzie przebiega linia rozgraniczająca teren inwestycji (czyli granica robót budowlanych objętych inwestycją) różnica poziomów wynosi około 17 cm. Przebudowa tego zjazdu wyłącznie na odcinku mieszczącym się w liniach rozgraniczających spowoduje wystąpienie różnicy poziomów. Wystąpienie wskazanego stanu nie jest obojętne do dostępu do drogi publicznej użytkowników zjazdu, co wynika z ustaleń organu drugiej instancji. Czyniąc takie ustalenia organ odwoławczy błędnie zaakceptował stanowisko projektanta, który wskazywał, że "W miejscach, gdzie nie ma możliwości dowiązania przebudowywanego zjazdu istniejącego do terenu istniejącego w granicach pasa drogowego, roboty związane z dowiązaniem wysokościowym zjazdów poza pasem drogowym ul. R. zostaną procedowane odrębnym postępowaniem i wykonane przez Inwestora z chwilą wyrażenia zgody przez właścicieli terenów na wykonanie tych prac." Nieprawidłowo przyjął także organ odwoławczy, że z uwagi na takie wyjaśnienia, projekt budowlany obejmuje w istocie cały zjazd. Powyższego stanowiska nie sposób zaakceptować z nadeptujących powodów. W myśl art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą; 8) zjazd - połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 16) konstrukcja oporowa - budowlę przeznaczoną do utrzymywania w stanie stateczności nasypu lub wykopu; 17) budowa drogi - wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a także jego odbudowę i rozbudowę; 18) przebudowa drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Z art.29 ust. 2 tej ustawy wynika zatem, że zarówno w przypadku budowy, rozbudowy , jak i jej przebudowy ( która to przebudowa ma miejsce zawsze w granicach istniejącego pasa drogowego) budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 Pb, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Uwzględniając powyższe regulacje za niezgodne z prawem, jako naruszające powołane przepisy, należy uznać wydanie w sprawie rozstrzygnięcia dotyczącego jedynie częściowej przebudowy istniejącego zjazdu, w taki sposób iż jego powiązanie z drogą wymaga przeprowadzenia dalszych robót budowlanych, nieobjętych decyzją zezwalającą na realizacje inwestycji drogowej. Zjazd jest obiektem budowlanym, który nie funkcjonuje samodzielnie, lecz ścisłympowiązaniu z drogą publiczną , jako całość. Przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązanianie można by uznać za odpowiadające prawu nawet wtedy, gdyby w dacie orzekania przez organ administracji publiczne o zezwoleniu na realizacje przedmiotowej inwestycji drogowej dostępna była w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę pozwalająca na dowiązanie zjazdu znajdującego się poza liniami rozgraniczającymi teren niniejszej inwestycji z granicami projektowanego pasa drogowego, w taki sposób że stanowiłyby one łącznie jedną całość, chyba że wprost w rozstrzygnięciu zawartym w takiej decyzji umieszczono by warunek uzależniający legalne użytkowanie drogi od realizacji tej odrębnej inwestycji. O ile takiej dodatkowej decyzji brak, a nie istniały możliwości jej uzyskania, inwestycja w tym fragmencie winna zostać włączona w granice pasa drogowego, ku czemu nie była konieczna – podobnie jak w innych wypadkach – zgoda właściciela nieruchomości. Niewykluczonym, że stan taki oznaczałby budowę nowego zjazdu ( w miejsce dotychczasowego), a nie przebudowę zjazdu istniejącego. Fakt iż ze złożonego przez Konsorcjum "[...]" Sp. z o.o.w K. odwołania nie wynikało wprost, że skarżący jest zainteresowany przejęciem pod inwestycję części nieruchomości na których położona jest przedmiotowa część zjazdu, na której należało także zrealizować roboty budowlane, nie był dostatecznym powodem do wydania decyzji, która narusza prawo. Wszystkie wskazane wyżej naruszenia przepisów powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r., znak [...], w części objętej pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. "a" - "c" p.p.s.a. Takie rozstrzygnięcia, przy braku innych przesłanek uzasadniających eliminację z obrotu prawnego kontrolowanych decyzji w całości albo dalej idącym zakresie, pozostaje w zgodzie z art. 11 g ust. 3 specustawy drogowej, który stanowi że w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. W sprawie niniejszej decyzji organu pierwszej instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd brak podstaw do rozważania możliwości innego sposobu wyrokowania, nawet jeżeli aktualnie inwestor rozpoczął już budowę. W uzupełnieniu należy wskazać, że pozostałe zarzuty skargi a Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności, taka ocena dotyczy zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 56 ustawy o ochronie przyrody, Artykuł 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( tekst jednol. Dz.U. z 2013 poz. 627 ) zawiera liczne przepisy w ust. 1- 9 , które dotyczące między innymi wydawania zezwoleń na odstąpienie od różnych zakazów określonych w art. 51-52 w stosunków w stosunku do gatunków objętych ochroną ścisłą, albo ochroną częściową. Zarzut skargi nie jest precyzyjny, nie był zgłaszany i bliżej uzasadniany w toku postępowania administracyjnego, zaśzostał powiązany jedynie ze wskazaniem na wewnętrzne sprzeczności pojawiające się decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2011 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn.: "Rozbudowa i budowa ul. R. w K. - etap I i II". Skarżąca wskazuje, że w punkcie 2 lit. E tej decyzji podano, że "Przedsięwzięcie położone będzie poza obszarami wymagającymi specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną", natomiast w załączniku do przedmiotowej decyzji wskazano, iż " Wśród zwierząt występujących w okolicy rzeki i wśród nadrzecznych zadrzewień występują gatunki chronione". W tym zakresie należy wskazać, że ewentualne wewnętrzne sprzeczności ostatecznej decyzji nie mogą podlegać badaniu i weryfikacji w niniejszej sprawie. Nadto, takie sprzeczności wytykane przez skarżącego nie zachodzą albowiem wskazanie na brak specjalnej ochrony określonych gatunków, nie oznacza iż na danym obszarze nie występują gatunki chronione. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11a ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z tego powodu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana dla skarżonego zamierzenia dotyczy tylko części inwestycji, który to zarzut po wnikliwej analizie zgromadzonych dowodów został trafnie oceniony przez organ drugiej instancji. Podnoszone zagadnienie zostało prawidłowo ustalone i wyczerpująco omówione w zaskarżonej decyzji. Analogiczna uwaga odnosi się do zarzutu naruszenia - art. 19 k.p.a., które ma wynikać z faktu, że postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r., Wojewoda wyznaczył Starostę do przeprowadzenia postępowania dotyczącego budowy i rozbudowy ul. R. na wskazanych działkach, z którym nie pokrywa się z zakres działek wskazanych w decyzji z dnia 11 kwietnia 2013 r. (między innymi brak działki skarżącego nr [...]). Także ten zarzut został prawidłowo oceniony przez organ drugiej instancji jako bezzasadny albowiem istotnym jest przedmiotowa tożsamość postępowania, w którym zastosowano instytucję zmiany właściwości, której nie niweczą uzupełniania czy korekty wniosku. Pogląd, w myśl którego prezydent miasta na prawach powiatu, na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. powinien podlegać wyłączeniu od orzekania w sprawach decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczących dróg gminnych i powiatowych wydawanych na podstawie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest prezentowany w orzecznictwie ( np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1258/09, zamzb.LEX nr 574337; WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 299/11, zam. zb.LEX nr 852150, glosa aprobująca: Bielecki L. ). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" -" c " p.p.s.a., zaś rzeczą organów przy ponownym rozpoznanie sprawy eliminacja wytkniętych uchybień. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono w pkt II. sentencji wyroku, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. i ,art. 205 § 2 p.p.s.a., przy czym Konsorcjum "[...]" Sp. z o. o. w K. nie składało stosownego wniosku.