II SA/Kr 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 listopada 2016 r.; znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia 4.11.2016 r. (znak: [...]) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 13.07.2016 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia o nazwie "Budowa budynku mieszkalnego-usługowego, wielorodzinnego z garażami na kondygnacji piwnic oraz miejscami postojowymi naziemnymi, infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] , [...], [...], [...] obr. [...] z wjazdem z ulicy H. , w [...] ." Uchylając decyzję Prezydenta Miasta [...] , Kolegium Odwoławcze przekazało jednocześnie sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W skardze do sądu administracyjnego na powyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] , skarżąca B. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając to żądanie podała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy jedynie takich aktów administracyjnych lub takich czynności z zakresu administracji publicznej, które nadają się do wykonania (dobrowolnego bądź przymusowego) i tego wykonania wymagają. Wykonanie zaś aktu administracyjnego (lub czynności z zakresu administracji publicznej) oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (por. T. Woś w: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis 2012 r. uwaga 3 do art. 61). Wskazać więc zatem należy, iż nie każdy akt administracyjny lub czynność z zakresu administracji publicznej kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W kontrolowanej sprawie skarżąca domagała się wstrzymania wykonania kasatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4.11.2016 r. Decyzją tą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 13.07.2016 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla określonego zamierzenia budowlanego, jednocześnie sprawę przekazując organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W związku z przedmiotem zaskarżenia stwierdzić należy, że wykonanie objętej skargą decyzji nie podlega wstrzymaniu. Wynika to bowiem z faktu, że zaskarżone rozstrzygnięcie, nie jest tego rodzaju aktem administracyjnym, który nakładałby na adresata jakikolwiek obowiązek, bądź tez przyznawał mu określone uprawnienie. Jest to wyłącznie orzeczenie o charakterze procesowym, skutkujące przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 5.10.2004 r. (sygn. akt OZ 485/04) rozstrzygnięcie kasatoryjne ze swej istoty nie wywołuje takich skutków prawnych, o których mowa w przywołanym wyżej art. 61 par. 3 p.p.s.a., uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania jego wykonania. Skutki prawne, o których mowa w powyższym przepisie, wystąpić mogą, co do zasady, dopiero wskutek wydania decyzji załatwiającej sprawę administracyjną co do jej istoty. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej była kwestia ustalenia warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji. Charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy powoduje natomiast, że decyzja taka ze swej istoty nie nadaje się do wykonania w przedstawiony powyżej znaczeniu. Nie daje ona bowiem inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowaną inwestycją. Dopiero na etapie uzyskiwania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę może wystąpić po stronie osób trzecich, możliwość doznania znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków (por. w szczególności postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt: II OZ 479/11, 19 grudnia 2008 r., sygn. II OZ 1316/08, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. II OZ 1143/08, z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. II OZ 828/08). Z uwagi na powyższe, należało orzec, jak w sentencji. Podstawą prawną postanowienia jest powołany wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a.