II SA/Kr 908/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Decyzją z dnia 31 października 2013 r. NR [...] Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu na wniosek "P" Sp. z o.o., K., ul. W. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. w K.". W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał m.in., iż w dniu 18 sierpnia 2013 r. wpłynął do niego wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Cel publiczny ustalono w oparciu o art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Prezydent Miasta zaznaczył ponadto, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto uzyskano wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Prezydent podkreślił, iż projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę Okręgowej Izby Architektów. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła K. C.. Odwołująca wskazała m.in., że planowana inwestycja obejmuje działkę nr [...], stanowiącą jej własność, a ona nigdy nie wyrażała zgody na budowę wnioskowanej inwestycji. Strona podkreśliła, iż inwestor nie dysponuje tytułem prawnym do jej działki, co powoduje, iż inwestycja narusza interes osób trzecich poprzez naruszenie jej prawa własności. Odwołująca zakwestionowała również okoliczność zakwalifikowania decyzji objętej wnioskiem jako inwestycji celu publicznego, gdyż w jej ocenie inwestor zamierza realizować przedmiotową inwestycję wyłącznie dla własnych interesów. Zdaniem K. C. przedmiotowa inwestycja jest prywatną inwestycją spółki deweloperskiej realizującej budowę jednego budynku mieszkaniowego dla własnych korzyści materialnych, nie jest inwestycją gminną, powiatową, krajową, międzynarodową czy ponadregionalną, czyli nie jest inwestycją celu publicznego w myśl ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27 marca 2014 r. sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy po przedstawieniu krótkiej charakterystyki prawnej instytucji lokalizacji inwestycji celu publicznego przypomniał m.in., iż w świetle art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, póz. 651 ze zm.), celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organ wyjaśnił także, iż zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004 s. 373). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Kolegium zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem inwestora prawidłowo zostało przez organ I instancji zakwalifikowane, jako wymagające uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy zauważył, iż zamierzenie, które inwestor zamierza, realizować z punktu widzenia powyższej regulacji należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju w ocenie organu zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. Kolegium podkreśliło, że przedmiotowe zamierzenie po jego wybudowaniu przechodzi na własność odpowiedniej jednostki organizacyjnej i służyć będzie społeczności lokalnej. W tym zakresie organ II instancji odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11, w którym Sąd ten przyjął m.in., iż jeżeli chodzi o element uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego, decydujący w tym względzie jest charakter zamierzenia inwestycyjnego - musi to być inwestycja o zasięgu co najmniej lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Budowa sieci gazowej w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości - służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. Mając na uwadze powyższe w ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż zamierzenie, które inwestor ma zamiar zrealizować jest inwestycją celu publicznego, nie zasługuje zatem na uwzględnienie podnoszony przez odwołującą zarzut nieprawidłowego zakwalifikowania inwestycji objętej wnioskiem do kategorii inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego decyzja objęta odwołaniem zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym jest prawidłowa. Spełnia ona wymogi art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej projekt sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów - mgr inż. arch. W. W.. W toku postępowania o wszelkich podejmowanych czynnościach informowano strony, także w formie obwieszczeń. Ponadto na potrzeby niniejszej sprawy sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Niezależnie od tego organ przypomniał, iż w przedmiotowej sprawie uzyskano stosowne uzgodnienie Marszałka Województwa (postanowienie z dnia 8 października 2013 r. znak [...]). Gdy idzie zaś o uzgodnienie projektu decyzji z Wojewodą [...] to uwzględniając dyspozycję cytowanego wyżej art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na niezajęcie przez w/w organ uzgadniający stanowiska w terminie 2 tygodni od doręczenia wystąpienia o uzgodnienie zostało ono uznane za dokonane. W toku postępowania przed organem I instancji uzyskano również opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 17 września 2013 r. znak [...] oraz opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej UM z dnia 13 września 2013 r. znak [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, iż inwestor nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości objętych wnioskiem Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza praw osób trzecich, nie rodzi żadnych praw do terenu. Odzwierciedla to przepis art. 52 u.p.z.p. określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym Organ odwoławczy podkreślił, iż inwestor dopiero w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę musi bezwzględnie uzyskać zgodę właściciela na wejście na teren posesji w celach budowlanych. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy prawo budowlane inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę zobowiązany jest złożyć oświadczenie, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przedmiotową decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie zgodziła się K. C., która działając osobiście złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. Domagając się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 2 ust.5 u.p.z.p. przez brak rozważenia czy budowa tej konkretnej sieci gazowej jest faktycznie inwestycją o znaczeniu lokalnym ( brak ustaleń w decyzjach obu instancji kto ma być podłączony do przedmiotowej sieci gazowej), zwłaszcza w sytuacji gdy w rejonie bloków przy ul. K. w K. jest czynny inny gazociąg średnioprężny i istnieje możliwość podłączenia się do niego, a jedynie organy obu instancji arbitralne przyjmują ,że ta inwestycja odpowiada definicjom ustawowym inwestycji celu publicznego - art. 53 ust.3 u.p.z.p. po przez nie przeprowadzenie stosownej analizy , o której mowa w tym przepisie przed wydaniem decyzji; - art. 54 u.p.z.p. a) punkt l - przez brak precyzyjnego ustalenia i opisania planowanej inwestycji ograniczając się jedynie do określenia zamierzenia inwestycyjnego jako "Budowa sieci gazowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. M. w K.", a w załączniku graficznym do decyzji - mapie - brak oznaczenia cyfrą działki skarżącej tj. numeru [...]; b) punkt 2 d - przez nieuwzględnienie interesów osób trzecich a w szczególności skarżącej w toku postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla niniejszego zamierzenia inwestycyjnego (tj. Budowy sieci gazowej na działkach między innymi [...], obręb [...]) oraz nie wzięcie tej okoliczności pod uwagę w zaskarżonej decyzji - a w konsekwencji przełożenie przez działkę K. C. ( nr [...]) nitki gazociągu, powodując definitywne ograniczenie możliwości wykorzystania tej działki do celów budowlanych, czy rekreacyjnych , bądź choćby w celu postawienia na niej np. banerów reklamowych; a także nieokreślenie zarówno decyzją organu I jak i II instancji przebiegu strefy kontrolowanej przy gazociągu na przedmiotowych gruntach , a co jest niezbędne przy każdym gazociągu, a dodatkowo ogranicza prawo własności skarżącej na jej gruncie oraz zmniejsza wartość rynkową całej nieruchomości; Niezależnie od powyższego skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 kpa , art.7 kpa, art.77kpa, art.86 kpa i 107§3 kpa przez wydanie zaskarżonej decyzji po upływie terminu przedłużenia postępowania, brak dokładnego wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności w kwestii czy jest to faktycznie inwestycja celu publicznego, ile konkretnie podmiotów ma zostać podłączonych do tej sieci, niezbędności prowadzenia tej inwestycji w tym rejonie , oraz czy nie można skorzystać z podłączeń do już istniejącej tam sieci gazowej, brak wyważenia interesów publicznych i indywidualnych, nie przesłuchanie stron postępowania oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu w oparciu o co organ II instancji doszedł do przekonania, że w tej sprawie mamy faktycznie do czynienia z inwestycją celu publicznego skoro nie wiadomo nawet czy przedmiotowa inwestycja służy do podłączenia jednego domu , czy bloku mieszkalnego , a może osiedla. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in. iż w realiach niniejszej sprawy z treści obu decyzji tj. organu I jaki i II instancji nie wynika w oparciu o co zostały dokonane ustalenia, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Brak jest jakichkolwiek konkretów ,że budowa tej sieci gazowej będzie miała jakiekolwiek znaczenie lokalne, czy ponadlokalne i jak w świetle tej konkretnej sprawy należy to pojęcie rozumieć. Z treści uzasadnienia decyzji nie wynika kto ma skorzystać z przyłączenia do tej sieci zwłaszcza, że w rejonie ul. K. w K. znajdują się inne gazociągi średnioprężne . Ponadto w ocenie skarżącej powszechnie aprobowany jest wyrok Sądu Najwyższego ,który stwierdza, że niedopuszczalne jest sztywne przyjmowanie zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Organ każdorazowo powinien wskazać o jaki interes ogólny chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. W niniejszej sprawie w ocenie skarżącej taka analiza nie została przeprowadzona. Autorka skargi zauważyła, iż w niniejszej sprawie brak jest ustalenia i szczegółowego opisania planowanej inwestycji, stopnia jej uciążliwości i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na ewentualne urządzenia znajdujące się na sąsiednich nieruchomościach, a także konieczności konsultowania w przyszłości z Gazownią wszystkich inwestycji na gruncie w pobliżu gazociągu. Brak jest też opisania przebiegu strefy kontrolowanej, a która przy gazociągach jest obowiązkowa. Nadto na mapie nie wskazano numeru działki skarżącej tj. działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga K. C. jest niezasadna i jako tak podlegała oddalaniu po myśli art.151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 marca 2014 r. sygn. [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. w K.". Odpowiadając na zarzuty skargi i jej argumentację należy przypomnieć, iż stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.), zasady kształtowania polityki przestrzennej mają być kształtowane na podstawie ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, zaś zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Co do zasady, jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w świetle treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p w przypadku braku takiego planu – co ma miejsce niniejszej sprawie - wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,. Samo pojęcie "inwestycji celu publicznego " zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.. Zgodnie z powołanym przepisem należy pod pojęciem tym rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle treści art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r., Nr 102, póz. 651 z późniejszymi zmianami), celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W realiach niniejszej sprawy budowa sieci gazowej będzie służyła nowym odbiorcom na terenie gminy [...]. Jak wynika z załączonych przez inwestora do wniosku warunków przyłączenia do sieci gazowej z dnia 28 września 2012r. jako punkt wyjścia z systemu gazowego, a więc miejsce dostawy i odbioru paliwa gazowego zdefiniowano budynek wielorodzinny K. ul. M. zlokalizowany na dz. [...], [...], [...], [...]. Wprawdzie inwestycja polegająca na rozbudowie aktualnie istniejącego gazociągu poprzez objęcie dostawą paliwa gazowego mieszkańców bloku nie służy bezpośrednio mieszkańcom całej gminy lecz wąskiej grupie nowych odbiorców, to okoliczność ta nie pozwala jednak odmówić temu działaniu znaczenia o charakterze lokalnym (gminnym). Słusznie w tym zakresie zauważył organ odwoławczy, że zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców, a przedmiotowe zamierzenie po jego wybudowaniu przechodzi na własność odpowiedniej jednostki organizacyjnej i służyć będzie społeczności lokalnej. W orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż jeżeli planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. ( Por. Wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r.II OSK 264/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16.11.2011 sygn. akt II SA/Sz 922/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30.11.2011 sygn. akt II SA/Sz 923/11 –wszystkie orzeczenia przywołane w uzasadnieniu dostępnie pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) Tym samym w orzecznictwie przyjmuje się, że inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., II OSK 672/). Rozbudowa sieci gazowej dla wybranej ściśle określonej grupy przyszłych odbiorców na terenie K. ma znaczenie nie tylko dla nich samych , ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości – służąc tym samym nie tylko interesowi jednostki. Okoliczność, że rozbudowa linii energetycznej stanowi inwestycję towarzyszącą inwestycji prywatnej w postaci budynku wielorodzinnego, mającej charakter przedsięwzięcia prywatnego, nie oznacza, że ta inwestycja towarzysząca nie może mieć – z uwagi na swój charakter i zasięg - cech inwestycji celu publicznego. W tym zakresie słusznie Kolegium odwołało się w zaskarżonej decyzji do stanowiska doktryny , zgodnie z którym inwestycję celu publicznego stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne o których mowa w art. 6 u.g.n., bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Niezależnie od powyższego należy także zaznaczyć, iż także w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, iż budowa tego typu infrastruktury technicznej może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Przepis ten zalicza do celów publicznych wszystkie tam wymienione inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym, czy też podmiotowym . ( por. podobnie wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1133/11). W świetle powyższych uwag należy więc uznać, iż inwestycja pn.: "Budowa sieci gazowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. w K.", jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). W realiach niniejszej sprawy wobec podnoszonego przez skarżącą w toku dotychczasowego postępowania argumentu, iż nie wyraża ona zgody na realizacje inwestycji na należącej do niej działce bardzo istotne jest także wyjaśnienie, jaką rolę odgrywa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w całym procesie inwestycyjnym, który w ostatecznym rezultacie ma upoważniać inwestora do wykonania zaplanowanego zamierzenia. Decyzja lokalizacyjna stanowi jedynie pierwszą fazę tego procesu, ma zapewnić zgodność inwestycji z ładem przestrzennym. Stanowi dla inwestora informację, czy konkretny cel publiczny w danym miejscu w ogóle może być zrealizowany bez naruszenia istniejącego ładu urbanistycznego. Co do zasady nie upoważnia jednak do realizacji inwestycji. Na etapie starania się o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego inwestor nie musi zatem posiadać żadnego prawa do dysponowania terenem, np. na cele budowlane. Ustawa nie stawia żadnych wymagań wobec podmiotu, występującego z wnioskiem o wydanie decyzji, stanowi jedynie, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Decyzja lokalizacyjna nie narusza również praw osób trzecich w tym sensie, że nie pozwala jeszcze inwestorowi na realizację jego zamierzenia. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., dalej: p.b.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Większość zamierzeń inwestycyjnych, nie objętych wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, można realizować dopiero po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Decyzja lokalizacyjna nie daje zatem prawnych podstaw do wykonania zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie pozwala stwierdzić, że zaplanowany sposób realizacji celu publicznego nie narusza wymogów kształtowania ładu przestrzennego. Inwestor będzie mógł ją zatem zrealizować, ale tylko wówczas, gdy uzyska pozwolenie na budowę, przedstawiając projekt budowlany, spełniający wszystkie przepisane prawem wymogi. Istotnym jest, że na etapie starania się o wydanie pozwolenia na budowę inwestor będzie już musiał się legitymować tytułem prawnym do nieruchomości, bowiem przepisy stawiają wymóg przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – co wprost wynika z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.. O naruszeniu prawa właściciela można byłoby mówić zatem dopiero na etapie postępowania przed organami administracji architektoniczno – budowlanej, jednakże na tym właśnie etapie przepisy prawa budowlanego przewidują wymóg wykazania się tytułem prawnym do terenu, na którym inwestor zamierza realizować swój cel. Wówczas zatem znaczenie miałby brak zgody właściciela nieruchomości. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w ramach kontrolowanego postępowania organy administracyjne obu instancji uwzględniły zgodnie z dyspozycją art. 54 pkt2 lit d u.p.z.p. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich . W decyzji lokalizacyjnej organu I instancji w pkt 5 zaznaczono, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępundo drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji , energii elektrycznej i cieplnej, oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W tym samym punkcie zastrzeżono, iż należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Niezależnie od tego także w pkt 6 wskazanej decyzji zastrzeżono, iż projekt budowlany należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz przepisami szczególnymi zapewniając równocześnie ochronę interesów osób trzecich. Dalsza ochrona interesów osób trzecich odbywać się będzie na etapie ewentualnego postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę. Z mocy bowiem samego prawa ochrona interesów osób trzecich musi być brana pod uwagę na etapie sporządzania projektu budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Ochrona interesów skarżącej – jako właścicielki działki nr [...]– realizowana zatem będzie także na etapie ewentualnego udzielania pozwolenia na budowę i zatwierdzania projektu budowlanego. Wbrew twierdzeniom skarżącej wyznaczone w załączniku do decyzji organu I instancji linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji w zdecydowanej większości przebiegają po działkach, których właścicielem lub współwłaścicielem jest inwestor. Należy zauważyć, iż spośród działek, w które wrysowano linie rozgraniczające teren inwestycji tj. działki nr [...], [...], [...], [...], jedynie działka skarżącej nr [...] oraz działka [...] będącą własnością Gminy [...] stanowią niewielki fragment terenu inwestycji co do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego. Takie usytuowanie inwestycji wskazuje, iż w trakcie postępowania uwzględniono interesy osób trzecich w zasadniczej części lokalizując inwestycję na nieruchomościach inwestora . Wbrew stanowisku skarżącej nie można tu więc mówić o dowolności, czy też przypadkowości przedmiotowego rozwiązania. Przebieg linii rozgraniczających teren inwestycji na działce skarżącej został usytuowany w północno – wschodnim narożniku działki [...]. Dokonanie w tej części działki [...] przyłącza projektowanej gazowej do istniejącego gazociągu uwzględnia interes właściciela tej nieruchomości minimalizując przeszkody w jej przyszłym zagospodarowaniu. W tym miejscu należy jednak podkreślić, iż z przepisu art. 54 u.p.z.p. wynika, że decyzja taka winna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowanie planowanego gazociągu w terenie. Kwestia ta bowiem będzie m.in. przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę. Na tym etapie przygotowania inwestycji istotnym będzie aby usytuowanie sieci gazowej nie wykraczało poza wyznaczone w decyzji linie rozgraniczające terenu inwestycji. Legalności zaskarżonej decyzji wbrew zarzutowi skargi nie podważa także okoliczność, iż na załączniku graficznym do decyzji organu I instancji na terenie działki skarżącej nie zamieszono oznaczenia numerycznego [...]. Po pierwsze lokalizacja przedmiotowej działki i jej oznaczenie jest okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie, a po drugie wynika ona z szeregu innych materiałów akt sprawy jak np. kopii mapy zasadniczej (k.3 i k.19), raportu z rejestru gruntów (k.29),czy też załączników graficznych do analizy (k.53-54). W odpowiedzi na zarzut skargi należy podkreślić, iż wydanie decyzji po terminie wyznaczonym przez organ w trybie art.36 k.p.a. o ile ma wpływ na ocenę stanu bezczynności organu w przypadku rozpoznawania przez sąd skargi na bezczynność organu to jednak okoliczność ta pozostaje irrelewantna z punktu widzenia oceny zgodności z prawem samej decyzji. Jednocześnie należy także zaznaczyć, iż w toku postępowania wbrew twierdzeniom skargi dokonano zgodnie z art.53 ust.3 u.p.z.p. analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto uzyskano wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę Okręgowej Izby Architektów. Sąd oceniając postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie stwierdza, że było ono prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach szczególnych. Wyjaśniono stan faktyczny sprawy. Organy orzekające oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że okoliczności faktyczne będące podstawą do wydania decyzji zostały udowodnione. Skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu. Zarówno decyzja I instancji, jak i zaskarżona decyzja II instancji zawierały uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Biorąc to pod uwagę, Sąd uznał zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 6 kpa , art. 7 kpa, art.77 kpa, art. 86 kpa i 107 § 3 kpa za bezzasadny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę C. oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.