II SA/Kr 913/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej im. T. K. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej im. T. K. w K. 500zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...] z dnia 28 kwietnia 2020 r. na wniosek S. K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą.: "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną - przyłącza, na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w Krakowie". Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 59 ust. 1, art. 61 ust.1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 293 ze zm.), §1 - 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589). W uzasadnieniu decyzji podano, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, iż: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren objęty decyzją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity, Dz. U. z 2015 r., poz. 909 z późn. zm.) przepisów rozdziału 2 tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego zostały zgromadzone wszystkie wymagane przepisami dokumenty w postaci analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę? nr [...] obr. [...], projekt decyzji sporządzony został przez osobę? uprawniona?, uzyskano opinie Zarządu Dróg Miasta K., Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, Wydziału Jakości Powietrza UMK, opinie? Rady Dzielnicy VI Bronowice (uchwała nr XVI/157/2020) i uzgodnienia Marszałka Województwa Małopolskiego w Krakowie, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spóldzielnia Mieszkaniowa [....] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z przepisami prawa oraz naruszającej interesy strony odwołującej. W treści odwołania wskazano, iż błędnie ustalano linię zabudowy od granicy z ul. [...], co skutkować miało brakiem zorganizowania naziemnych miejsc postojowych przed budynkiem. Ponadto odwołujący podniósł, iż wadliwie, za wysoko w stosunku do zabudowy sąsiedztwa, zostały ustalone wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej był zbyt niski. Zarzucono, że realizacja inwestycji w przewidywanym kształcie stanowić będzie naruszenie interesów osób trzecich. Odniesiono się również do negatywnych skutków wykorzystywania jako dostępu do drogi publicznej ul. [...], która jest drogą wewnętrzną o parametrach nieprzystosowanych do zwiększonego natężenia ruchu. Zarzutami w odniesieniu do decyzji organu I instancji były również zbyt niski wskaźnik ilości miejsc postojowych oraz wadliwie ustalony krąg stron postępowania poprzez pominięcie 55 współwłaścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 18 czerwca 2020r. znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, orzekając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2003r., nr 164, poz. 1589) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2020 poz. 256). W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie naruszyła przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, tym samym nie zostały podzielone przez organ odwoławczy zarzuty wskazane w odwołaniu. Decyzja Prezydenta Miasta Krakowa, w ocenie organu II instancji, nie narusza interesów osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do zarzucanych w odwołaniu naruszeń prawa, a dokonując analizy materiału dowodowego uznało, że ustalenie tak przyjętych parametrów pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a konkretne wartości parametrów urbanistycznych określono w sposób uzasadniony. W ocenie organu odwoławczego sporządzona w toku postępowania administracyjnego analiza architektoniczna pozwalała na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone w decyzji warunki zabudowy nawiązywały do zabudowy sąsiadującej, a zasada, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została zrealizowana. Ustalone parametry architektoniczno-urbanistyczne Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za prawidłowe, zostały one w sposób szeroki umotywowane. Ponadto, organ II instancji podkreślił, iż zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki obejmujące część tekstową w postaci wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej, jak i również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało w uzasadnieniu, że zamierzenie inwestycyjne posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], a ilość miejsc parkingowych została określona w sposób prawidłowy i zgodny z treścią Uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012r. Nr LIII/732/12. Ponadto zarzut odnoszący się do ustalonego kręgu stron postępowania organ II instancji uznał za chybiony. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że właściciele lokali mieszkalnych byli reprezentowani od początku postępowania przez członków Zarządu Spółdzielni [...]. Na poparcie swego stanowiska organ odwoławczy powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 4 lipca 2013r., II OSK 583/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 czerwca 2014r., II SA/Op 296/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014r., VII SA/Wa 1220/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014r., II OSK 647/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2015r., II OSK 511/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016r., II OSK 2096/14, zgodnie z którymi spółdzielnia mieszkaniowa jest uprawniona do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, niezależnie od tego, czy są członkami spółdzielni, czy też nie. Opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2020r. znak: [...], zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spóldzielnia Mieszkaniowa [....]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa", a w szczególności poprzez niezbadanie uwarunkowań? faktycznych i prawnych działki mającej zapewnić dostęp do drogi publicznej, b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, c) art. 28 k.p.a. poprzez brak uznania współwłaścicieli budynku mieszkalnego przy ul. [...] jako strony, - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niespełnienie wymagań dotyczących nowej zabudowy, zgodnych z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wobec tak postawionych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postepowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu. Wskazano na konieczność dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej oraz na niewystarczalność infrastruktury drogowej. Ponowiono zarzuty dotyczące nieprawidłowego wyznaczenia linii zabudowy, która to ma uniemożliwiać usytuowanie naziemnych miejsc parkingowych oraz uznano, iż przyjęto za niski wskaźnik liczby miejsc postojowych, co w konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, będzie stanowić osłabienie infrastruktury drogowej. Podniesiono również w skardze do WSA, tak jak to uczyniono w odwołaniu do SKO, zarzut błędnego wyznaczenia kręgu stron, poprzez niepoinformowanie wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w K., przyległym do działki, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wniesionym do Sądu pismem z 26 września 2020 r. uczestnik postępowania Firma A . z siedzibą w K. wniósł - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.a.a. - o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2020 roku znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2020 roku znak [...] Uzasadniając tak sformułowany wniosek uczestnik wskazał, że z akt sprawy wynika (zarówno akt postępowania sądowego jak i postępowania administracyjnego), że korespondencja kierowana w sprawie do spółki Firma A . dotychczas wysyłana była na adres ul. [...], [...]. Jest to adres, pod którym do dnia 1 marca 2019 roku (data dokonania zmian w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców) mieściła się siedziba spółki. Od 1 marca 2019 roku siedziba spółki mieści się w K. pod adresem [...] na dowód powyższego uczestnik przedłożył wydruk informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Uczestnik wskazał, że S. K. wystąpił do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w dniu 30 września 2019 roku (vide 4 akt postępowania administracyjnego), a więc przeszło pół roku po odnotowaniu zmiany siedziby przez spółkę przez sąd rejestrowy (przeszło pół roku od wpisu zmian w Rejestrze Przedsiębiorców KRS). Stąd też ustalony przez organ l instancji adres spółki był adresem nieaktualnym. Wadliwe ustalenie przez organ l instancji adresu siedziby spółki Firma A . skutkowało tym, że kierowana do niej w sprawie korespondencja siłą rzeczy powracała do akt z adnotacją, że nie została podjęta w terminie (vide k. 68, 69, 215, 273, 275, 324, 327 akt postępowania administracyjnego). Doręczenia te w sposób oczywisty były wadliwe i nie mogą skutkować uznaniem przesyłek za skutecznie spółce doręczone, bowiem warunkiem skutku doręczenia w trybie zastępczym jest skierowanie pisma na właściwy adres strony postępowania w danej sprawie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Decyzja nr [...] z dnia 28 kwietnia 2020 roku Prezydenta Miasta Krakowa ustalająca warunki zabudowy - jak wynika z akt sprawy, w których nie znajduje się ani podpisane zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki ani zwrócona przesyłka - w ogóle nie została do spółki wysłana. Potwierdzenia doręczenia w/w decyzji znajdują się na kartach 369 - 374. Są to potwierdzenia odbioru przesyłek wysłanych do: A. W., M. Ł., Zarządu Dróg Miasta Krakowa oraz B. Ł.. Na rozdzielniku pisma (decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa) znajdującym się na karcie 577 nie odznaczono doręczenia decyzji (ani jej nadania) do spółki Firma A . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie za pewnik przyjęło adres siedziby spółki ustalony przez organ l instancji (vide k. 414 akt postępowania administracyjnego). Podobnie jak w przypadku decyzji organu l instancji w aktach sprawy brak jest potwierdzenia odbioru przez spółkę wydanej w dniu 18 czerwca 2020 roku decyzji (zwrotne potwierdzenia odbioru znajdują się na kartach 511-518). Pomimo to decyzja Prezydenta Miasta Krakowa uzyskała przymiot ostateczności. Wskutek wadliwego ustalenia adresu siedziby spółki przez organ l instancji spółka w sposób niezawiniony nie brała udziału w postępowaniu. Pomimo, że od momentu wszczęcia postępowania przez organ l instancji Firma A traktowana była za stronę postępowania (bezsprzecznie status ten jej przysługuje jako właścicielowi działki ewidencyjnej [...] obręb [...]) Prezydent Miasta Krakowa nie skierował (wysłał) do spółki nawet na nieaktualny adres jej siedziby decyzji z dnia 28 kwietnia 2020 roku. Zdaniem tego uczestnika w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wznowienia określona przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje wniosek o wznowienie postępowania na podstawie w/w przepisu (por. wyroki NSA z 13 lipca 1999 r. sygn. IV SA 703/97, 10 października 2006 roku sygn. II OSK 1209/05, 12 lutego 2010 roku sygn. II OSK 355/09, 17 czerwca 2010 roku sygn. l OSK 1126/09, 24 listopada 2010 roku sygn. II OSK 1762/09, 17 kwietnia 2012 roku sygn. II OSK 154/11, 8 stycznia 2016 roku sygn. l OSK 1676/15). Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 czerwca 2020 roku wydana zaś została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ II instancji utrzymał w mocy decyzję, która nie została w ogóle do spółki jako strony postępowania wysłana. Rozpoznanie odwołania i merytoryczne rozpatrzenie sprawy w II instancji byty zdaniem spółki w realiach stanu faktycznego niniejszej sprawy niedopuszczalne. Mimo to organ II instancji po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej wydał merytoryczne orzeczenie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uczestnik ten wniósł o uchylenie przez Sąd wydanych w sprawie decyzji (zarówno organu II instancji, jak również decyzji organu l instancji), a to ze względu na zaistniałe naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Na wstępie Sąd wskazuje, że skarga odniosła zamierzony skutek, ale nie z przyczyn wskazanych przez stronę skarżącą. Biorąc pod uwagę zakres kontroli jaka następuje przed sądem administracyjnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do przekonania, iż zarówno postępowanie przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym dotknięte były wadą stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania. Z uwagi na wystąpienie podstawy wznowieniowej Sąd nie rozprawiał się szczegółowo z zarzutami podniesionymi w skardze, bowiem uznał to na tym etapie za przedwczesne. Brak jest bowiem podstaw do merytorycznej oceny zarzutów strony skarżącej, skoro niezależnie od ich zawartości merytorycznej całe postępowanie administracyjne i tak winno być przeprowadzone ponownie z przyczyn zarzucanych przez uczestnika Firma A z siedzibą w K. . Wniesionym bowiem do Sądu, przywołanym i zacytowanym w części wstępnej niniejszego uzasadnienia pismem z 26 września 2020 r. strona kontrolowanego postępowania administracyjnego i uczestnik postępowania sądowego - Firma A z siedzibą w K. w toku postępowania sądowoadministracyjnego wykazała, że korespondencja w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem I, jak i II instancji, kierowana do spółki Firma A . była wysyłana na adres ul. [...], [...], to jest pod adres, pod którym do dnia 1 marca 2019 roku mieściła się siedziba spółki. Natomiast od dnia 1 marca 2019 roku siedziba spółki mieści się w K. pod adresem K. [...]. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 30 września 2019 roku, a zatem już po zarejestrowaniu zmiany siedziby tej spółki. Wadliwe ustalenie przez organ l instancji adresu siedziby spółki Firma A skutkowało tym, że kierowana do niej w sprawie administracyjnej korespondencja nie była skutecznie doręczana. Ponadto organ I instancji pomimo, że zarządził doręczenie decyzji spółce Firma A ., to jednak tego zaniechał, bowiem w aktach sprawy administracyjnej brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji I instancji przez tę spółkę, jak również brak jest zwróconej niedoręczonej przesyłki zawierającej decyzję. Podobnie postąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, które również nie zweryfikowało poprawności adresu siedziby ww. spółki. Analogicznie jak organ I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, nie doręczyło decyzji II instancji spółce Firma A .; w aktach administracyjnych brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji II instancji przez tę spółkę, jak również brak jest zwróconej niedoręczonej przesyłki zawierającej decyzję. Zatem organy nie skierowały/nie wysłały swoich decyzji do spółki nawet na nieaktualny adres jej siedziby. Dokonawszy badania zawartości akt administracyjnych Sąd stwierdził, że wszystkie okoliczności, twierdzenia i zarzuty uczestnika Firma A . z siedzibą w K. podniesione w piśmie z 26 września 2020 r. odpowiadają prawdzie i zasługują na aprobatę. Mając na uwadze powyższe, wskutek wadliwego ustalenia adresu siedziby spółki Firma A z siedzibą w K. przez organ l instancji, podmiot ten bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, pomimo że od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ l instancji był uznany i traktowany za stronę postępowania, jako właściciel działki ewidencyjnej [...] obręb [...] Powyższego uchybienia nie dostrzegł również organ II instancji, który powielił błędy powstałe w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami postępowania. Przyczyna wznowienia postępowania wynika w tym przypadku z tego, że obowiązek organu zawiadamiania o toczącym się postępowaniu wszystkich jego stron wynika z zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. (wyrok NSA z 10 kwietnia 2002r., sygn. I SA 2253/00). W okolicznościach niniejszej sprawy przedstawionych w piśmie uczestnika z 26 września 2020 r. i w świetle przedstawionych w ww. piśmie zarzutów, fakt niezawinionego braku udziału strony Firma A . z siedzibą w K. w postępowaniu administracyjnym stanowi powód do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne organy administracji winny dokonać prawidłowo doręczeń dla stron, umożliwiając ich udział i korzystanie z wszelkich uprawnień przysługujących stronom postępowania administracyjnego. Nadto organy administracyjne winny zwrócić uwagę na zarzuty formułowane w odwołaniu. Biorąc pod uwagę powyższe, po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a w zw. z art. 135 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku. Przepis art. 135 P.p.s.a. zawiera bowiem uprawnienie sądu administracyjnego do orzekania w głąb sprawy, pozwalając na usunięcie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych niezgodnie z prawem. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.