II SA/Kr 914/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.C. na uchwałę Rady Gminy Kościelisko nr XIV/123/16 z dnia 9 lutego 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy postanawia: odrzucić skargę W dniu 7 lipca 2016 r. S.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Kościelisko nr XIV/123/16 z dnia 9 lutego 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi na działalność Wójta Gminy K. zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący zarzucał Wójtowi uchylanie się od obowiązku nadzorowania Wspólnoty Leśnej 8-miu Uprawnionych Wsi w W . Jako podstawę obowiązku nadzoru Wójta nad Wspólnotą wskazał art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. z 1963 r., nr 28, poz. 169 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 703) oraz statut Wspólnoty. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że postępowanie w sprawach tego rodzaju co skarga S.C. normuje Dział VIII K.p.a.. Postępowanie jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. W związku z powyższym, zdaniem organu, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny jest obowiązany ocenić dopuszczalność skargi, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a."., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem zakres kontroli wyznaczony przez P.p.s.a. nie obejmuje wszelkich przejawów działalności administracji publicznej. Zakres kontroli został określony w sposób pozytywny w tym znaczeniu, że sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej; po drugie, że właściwość sądu obejmuje rozpoznawanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 i 4 P.p.s.a.); po trzecie, wskazanie spraw w których właściwość sądu administracyjnego jest wyraźnie wyłączona (art. 5 P.p.s.a.). Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu uchwały przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy z zakresu administracji publicznej - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Kościelisko nr XIV/123/16 z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy . Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a., tj. w trybie przepisów Działu VIII K.p.a. regulujących instytucję tzw. skargi powszechnej. Instrument ten służy społecznej kontroli działalności administracji publicznej i nie jest związany z bezpośrednim kształtowaniem sytuacji prawnej wnoszącego ją podmiotu. Ma natomiast na celu zwrócenie właściwemu organowi uwagi na nieprawidłowości powstałe w wyniku zachowania danego podmiotu. Stosownie do art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi (powszechnej) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a. zasadniczo skargi dotyczące zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych rozpoznaje rada gminy. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (art. 237 § 3 K.p.a.). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej uchwały nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała stanowi w istocie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, o którym mowa w art. 237 § 3 K.p.a.. Sam charakter aktu nazwanego uchwałą wynika z tego, że zawiera stanowisko organu kolegialnego, jakim jest Rada Gminy K. Uchwała ta nie rozstrzyga jednak konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Nie jest także aktem jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a.. Kończy ona tylko jednoinstancyjne uproszczone postępowanie, jako forma zawiadomienia o sposobie rozpoznania skargi (powszechnej). Stanowisko wyrażone przez właściwy do rozpoznania skargi organ nie może być poddane kontroli organu wyższego stopnia, jak też sądu administracyjnego. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega również ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2010 r., sygn. II OSK 1578/10; postanowienia NSA: z 19 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2692/11, z 8 maja 2009 r., sygn. II OSK 689/09, z 1 marca 2010 r., sygn. II OSK 478/09, orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Konkludując, w oparciu o powyższe regulacje należy stwierdzić, że kwestionowana skargą uchwała podjęta w trybie art. 229 pkt 3 K.p.a. nie stanowi przepisów prawa miejscowego, nie dotyczy też zadań z zakresu administracji publicznej powierzonych gminie na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), a zatem nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec powyższego należało odrzucić skargę, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając to na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a..