II SA/Kr 922/14

Kraków, dnia 18 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Teatru [...] w K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3662/01 w sprawie ze skargi Teatru [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 października 2001 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Teatr [...] w K. wniósł w dniu 24 czerwca 2014 r. skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 3662/01. Powołanym orzeczeniem Sąd oddalił skargę Teatru [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2001 r., nr [...], którą uchylono w części decyzję Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 17 października 1973 roku, Nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa na cele rozbudowy zaplecza Teatru [...] przy ul. S. w K. parceli l. kat. [...] o pow. 0,1179 ha b. gm. kat. S. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, którym stał się aktualnie Prezydent Miasta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 25 grudnia 2005 r. W skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, strona skarżąca powołała się na przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), wskazując na wykrycie okoliczności faktycznych i środków dowodowych mających wpływ na wynik sprawy, a z których strona skarżąca nie mogła skorzystać we wcześniejszym postępowaniu sądowym. Precyzując wyjaśniła, że przy wydawaniu wyroku o sygn. akt II SA/Kr 3662/01 Sąd nie dysponował całością akt administracyjnych, a obecnie część zaginionych akt sprawy odnaleziono przypadkowo przy okazji innego postępowania. Niemożność wcześniejszego odnalezienia akt komplikował fakt nieuzasadnionej zmiany sygnatury postępowania wywłaszczeniowego. Skarżący o odnalezieniu ww. dokumentów powziął wiadomość w dniu 9 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W świetle art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie powinna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 P.p.s.a. zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 P.p.s.a.). Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 – 273 P.p.s.a. W myśl art. 273 § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Oznacza to, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w powołanym przepisie, mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 2135/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 937/11). Warunkiem rozpatrywania skargi o wznowienie, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 P.p.s.a., jest wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych warunków powoduje, że rozpatrywanie skargi o wznowienie jest niemożliwe, co skutkuje jej odrzuceniem. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. To wstępne badanie skargi o wznowienie co do zasady odbywa się na posiedzeniu niejawnym (art. 280 § 1 P.p.s.a.). W myśl zaś art. 278 P.p.s.a., po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Podkreśla się, że termin przewidziany w wyżej wymienionym przepisie jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. W niniejszej sprawie skarga o wznowienie dotyczy postępowania, które zakończyło się wydaniem wyroku, który stał się prawomocny z dniem 25 grudnia 2005 r. Powyższe oznacza, że pięcioletni okres, o jakim mowa w art. 278 P.p.s.a., na wniesienie skargi o wznowienie postępowania, upłynął z dniem 27 grudnia 2010 r. Przyjąć zatem należy, że podmiot skarżący wniósł skargę o wznowienie po upływie terminu. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 3786/13, "(...) Termin określony w art. 278 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny i rozpoczyna bieg w chwili uprawomocnienia się orzeczenia, przeciwko któremu skierowana jest skarga o wznowienie postępowania. Zasadniczą funkcją terminu oznaczonego w art. 278 p.p.s.a. jest ustanowienie bezwzględnej granicy czasowej, po upływie której skarga o wznowienie nie może być skutecznie wniesiona. Jego brak z uwagi na sposób określenia terminu początkowego skutkowałby tym, że stan niepewności, co do możliwości podważenia prawomocnego orzeczenia mógłby trwać ad infinitum. Wskazać należy także na zapewnienie pewności obrotu prawnego, której mają służyć przepisy proceduralne. Chodzi bowiem także o zagwarantowanie wszystkim podmiotom stosunków prawnych niezbędnej stabilizacji". W tym miejscu podnieść należy, że termin przewidziany w art. 278 P.p.s.a. nie obowiązuje, jeżeli podstawą wznowienia postępowania jest pozbawienie strony możności działania lub brak należytej reprezentacji. Jednakże w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły, bowiem w postępowaniu sądowym o sygn. II SA/Kr 3662/01 strona skarżąca nie była pozbawiona możliwości działania i była należycie reprezentowana. Końcowo wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 278 P.p.s.a. podlega odrzuceniu bez konieczności badania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3232/13). Mając powyższe na uwadze, na podstawie na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd postanowił jak w sentencji.