II SA/Kr 998/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Magda Froncisz Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości skargę oddala. Wojewoda [...] w decyzji z dnia 29 czerwca 2016 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., dalej w skrócie u.g.n.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), uchylając w całości decyzję Starosty [...] z dnia 12 lipca 2012 r. (nr [...]), sprostowaną postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. nr ([...]), orzekł m.in. o: 1) zwrocie nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] b. gm. kat. [...] na rzecz: D. K. , M. M., W. J., A. K., M. K., B. K., M. St., M. K., K. W, G. B., M. B. 2) odmowie zwrotu na rzecz ww. osób nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] b. gm. kat. [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia 20 lutego 2001 r. K. K., B. B., M. M., W. J. i A. K. wystąpił z wnioskiem o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] o łącznej powierzchni 0,5820 ha. W dniu 25 kwietnia 2001 r. pełnomocnik wnioskodawców ograniczył żądanie zwrotu do terenu stanowiącego działki nr [...] i [...]. Ostateczną decyzją z 5 listopada 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o zwrocie działek nr [...] i nr [...], natomiast w stosunku do działki nr [...] postępowanie zostało umorzone. Pismem z 15 stycznia 2003 r. K. K., M. M., W. J., B. B. i A. K. wystąpili z ponownym wnioskiem o zwrot wywłaszczonej działki nr [...]. Starosta [...] w decyzją z dnia 22 listopada 2004 r. (nr [...]) orzekł o odmowie zwrotu działki nr [...] o pow. 0,4327 ha, położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] na rzecz K. K., M. M., W. J., B. B.i A. K. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że decyzją Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...], wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na rzecz Skarbu Państwa zostały wywłaszczone działki nr [...] o pow. 0,5687 ha i nr [...] o pow. 0,0133 ha w obr. [...] - jako niezbędne pod budowę szkoły i przedszkola dla os. [...]. Podstawą wywłaszczenia była decyzja z dnia 30 marca 1987 r. znak: [...] zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Starosta [...]i[...] uznał, że na działce nr [...] został zrealizowany cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i nie można jej uznać za zbędną w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 oraz orzec o zwrocie. Decyzją z dnia 30 września 2005 r. (nr [...]), wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. K., Wojewoda [...] utrzymał ww. decyzję organu I instancji w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi K. K., wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1310/05, uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] nie wyjaśnił, czy objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość jest zbędna na cel wywłaszczenia. Organy obu instancji skoncentrowały się na badaniu przebiegu inwestycji, natomiast bardzo powierzchownie potraktowano obecny stan nieruchomości. Sam fakt ogrodzenia nieruchomości i włączenia go do terenu szkoły nie świadczy o jego niezbędności. Zlokalizowanie na nieruchomości boiska szkolnego oraz skoczni w dal należy uznać za realizację celu wywłaszczenia, jednakże szczegółowego ustalenia wymaga, czy boisko i skocznia pokrywają cały teren działki [...], czy też jedynie jego część. W tym drugim przypadku należałoby ustalić, jaki jest sposób korzystania z pozostałej części nieruchomości, a następnie ocenić, czy ten sposób korzystania oznacza niezbędność nieruchomości dla działania szkoły. Prezydent Miasta [...] w decyzją z dnia 17 grudnia 2008 r. (nr [...]) orzekł o zmianie powierzchni i oznaczenia bez zmiany konfiguracji działki nr [...] o pow. 0,4327 ha na działkę nr [...] o pow. 0,4335 ha. Starosta [...], po raz drugi rozpatrując sprawę, w decyzji z dnia 16 marca 2010 r. (nr [...]) orzekł o odmowie zwrotu części działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...] na rzecz K. K., M. M., W. J., A. K., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B. Na skutek odwołania stron, organ odwoławczy w decyzji z dnia 19 sierpnia 2010 r. (nr [...]) uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia 16 marca 2010r. (nr [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że orzekając o odmowie zwrotu części działki nr [...] organ I instancji podał, iż na terenie stanowiącym przedmiot postępowania został zrealizowany cel wywłaszczenia określony w decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] tj. budowa szkoły i przedszkola dla os. [...]. Powyższe zostało ustalone przez Starostę [...] w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody takie jak: dokumentacja wywłaszczeniowa (w tym protokoły odbioru robót), oględziny nieruchomości oraz mapy zasadnicze obrazujące aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości, a także zeznania świadka tj. dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących [...] nr [...] w [...] przy ulicy [...]. Wojewoda [...] powołując się na treść art. 137 ust. 1 wskazał, że ustalenia poczynione przez organ administracyjny tylko w zakresie aktualnego stanu nieruchomości, a nie faktów podjęcia w ciągu 7 lat od daty wywłaszczenia prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia oraz ich zrealizowania przed upływem lat 10 od tej daty, nie dają wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji w kwestii zwrotu nieruchomości lub jego odmowy. Zdaniem organu II instancji, podstawową zatem w przedmiotowej sprawie kwestią wymagającą wyjaśnienia jest dokładne i niebudzące wątpliwości ustalenie stanu zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości w grudniu 1997 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1202/10 oddalił skargę Gminy Miejskiej [...] na ww. decyzję Wojewody [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1424/11 oddalił skargę kasacyjną Gminy Miejskiej [...] od powyższego wyroku Sądu I instancji. W 2010 r. sporządzono projekt podziału działki nr [...] o pow. 0,4335 ha na działki nr [...] o pow. 0,4231 ha i nr [...] o pow. 0,0104 ha. Rozpatrując sprawę po raz trzeci, Starosta [...] wydał w dniu 12 lipca 2012r., decyzję (znak [...]), sprostowaną postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r., (znak [...]), którą orzekł o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], m. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...], poł. w obr. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz K. K. , M. M., W. J., A. K., M. K., B. K., M. S., M. K., K. W., G. B. i M. B. (punkt 1) oraz o rozliczeniach związanych ze zwrotem działki nr [...] (punkty 2 i 3), a także o odmowie zwrotu działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [ ...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...], poł. w obr. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz wyżej wymienionych osób (punkt 4). W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ I instancji wskazał w szczególności, że ustalenia co do realizacji celu wywłaszczenia oparł na zgromadzonym materiale dowodowym, składającym się przede wszystkim ze zdjęć lotniczych przedmiotowego obszaru z lat 1997-1998, protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia [...] listopada 1997 r. oraz zeznań świadka w osobie J. K. - Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących [...] Nr [...] w [...] przy ul. [...]. Na tej podstawie przyjął, że cel wywłaszczenia określony w decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 12 listopada 1987 r. nr [...] jako budowy szkoły i przedszkola dla os. [...] został zrealizowany w terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na niemal całej działce nr [...]. Działka ta odpowiadała zawnioskowanej do zwrotu działce nr [...], która powstała z wywłaszczonej działki nr [...], a jej część w wyniku sporządzenia projektu podziału (przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 czerwca 2010 r. za nr [...] została oznaczona nr [...] o pow. 0,4231 ha. Jedynie niewielka część wywłaszczonej nieruchomości, oznaczona w wyżej wymienionym projekcie podziału nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, położona poza ogrodzonym terenem szkoły (obecnie stanowiąca wąski pas porośnięty wysoką nieskoszoną trawą i chwastami), stała się zbędna na cel wywłaszczenia, w efekcie czego orzeczono o zwrocie na rzecz byłych współwłaścicieli tylko tego obszaru, zobowiązując ich do zwrotu na rzecz aktualnego właściciela zwracanej nieruchomości, tj. Gminy [...] zwaloryzowanej kwoty odszkodowania wypłaconego im z tytułu wywłaszczenia nieruchomości o powierzchni 0,0104 ha. Odwołanie decyzji Starosty [...] wnieśli A. K., K. K., M. M., M. S., B. K.., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B., zaskarżając ją w całości. Skarżący zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem: - art.136 w związku z art. 137 ust. 1 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nie uznanie przedmiotowej nieruchomości za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i w konsekwencji orzeczenie o odmowie zwrotu całości działki objętej wnioskiem; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnionej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł czyniąc ustalenia faktyczne, szczególnie w zakresie ustalenia stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, a także brak wskazania powodów, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, czym utrudnił, wręcz uniemożliwił weryfikację prawidłowości rozstrzygnięcia; - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie kserokopii dokumentów, w sytuacji, kiedy nie mają one przymiotu dokumentu - dotyczy to protokołu odbioru robót zewnętrznych, którego data budzi wątpliwości oraz dokumentów powstałych po 30 listopada 1997 r.; - art. 7, 8, 9,10 i 11 k.p.a. poprzez: zaniechanie podjęcia wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. nieuwzględnienie jako dowodu decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji wraz z załącznikiem opisowym i graficznym, aneksu znak [...] z dnia 11 marca 1986 r., zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 lipca 2011 o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; nierzetelne i pozbawione należytej staranności przeprowadzenie postępowania administracyjnego – niewyjaśnienie przed wydaniem przedmiotowej decyzji zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, w szczególności przy podziale wnioskowanej o zwrot nieruchomości; przyjęcie za granicę niezrealizowanej inwestycji ogrodzenia, które w nieuzasadniony sposób miałoby wyznaczać granicę zwracanego pasa o absurdalnej szerokości 1 do 2 m; ograniczenie stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, pomimo pisemnego zwrócenia się do organu o wyjaśnienie przesłanek podziału nieruchomości. - art. 14 k.p.a. poprzez: oparcie się na telefonicznej rozmowie w sprawie uzyskania istotnego dowodu (oryginału budzącego wątpliwości protokołu odbioru robót) i uzyskanie faksu, który nie można uznać za dowód w sprawie, art. 77 k.p.a., nieprzesłuchanie świadków; - art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, iż na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, a tym samym nie jest ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wydzielenie wzdłuż ogrodzenia niemożliwego do zagospodarowania skrawka terenu bez dostępu do drogi. Decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r., znak [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie zarówno w zakresie odnoszącym się do zwrotu działki nr [...], jak i odmowy zwrotu działki nr [...], jest zasadne. Jako nadal aktualne i prawidłowe uznał Wojewoda ponowne oparcie się przez organ pierwszej instancji przy ustaleniu szczegółowego celu wywłaszczenia na składającej się zarówno z części opisowej jak i graficznej "Korekcie planu realizacyjnego w zakresie układu urbanistycznego obiektu Szkoła i Przedszkole os. [...]". W szczególności, istotna była tutaj treść części graficznej tego opracowania, z której wynikało jednoznacznie, że wywłaszczona działka była przeznaczona przede wszystkim pod znajdujące się w ogrodzonym terenie szkoły "szkolne tereny sportowe". W ramach powyższego planowano urządzenie m.in. boisk sportowych oraz bieżni. Dowody z zeznań świadka J. K. protokołu odbioru robót zewnętrznych z dnia [...] listopada 1997 r. oraz zdjęć lotniczych wskazują, że w maju 1998 r. cel wywłaszczenia na działce nr [...] był już w pełni zrealizowany. Wojewoda [...] uznał za prawidłowe także rozstrzygnięcie organu pierwsze instancji w zakresie zwrotu działki nr [...] i związanych z tym rozliczeń. Jak wyjaśnił, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem niezbicie, że obszar ten, znajdujący się poza ogrodzonym terenem szkoły, w ogóle nie został wykorzystany na cel wywłaszczenia. Po rozpoznaniu skargi A. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody [...] wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13. Po rozpoznaniu skargi A. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody [...] wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej, dokonując ustaleń odnośnie celu wywłaszczenia oraz zaistnienia przesłanek zwrotu spornej nieruchomości, uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa. Zebrały one w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. W uzasadnieniach decyzji znalazły się szczegółowe i staranne wywody, które wyjaśniają z jakich przyczyn organy dokonały takich, a nie innych ustaleń. Jednakże, za zasadny Sąd uznał zarzut skargi, który dotyczył niecelowości zwrotu poprzednim właścicielom niewielkiego pasa gruntu, o szerokości od 1 do 2 m, znajdującego się bezpośrednio przy szkolnym ogrodzeniu poza terenem szkoły. Wskazano, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy starali się o zwrot całej działki nr [...], o powierzchni 0,4435 ha, a z postępowania wyjaśniającego wynikało, że do zwrotu nadaje się jedynie niewielka jej część, oznaczona po podziale jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha (co stanowi jedynie niewielki ułamek, ok. 2% powierzchni terenu, o który ubiegali się wnioskodawcy). W sytuacji zaistnienia tak istotnych okoliczności faktycznych i prawnych (brak możliwości zwrotu przeważającej części objętego wnioskiem terenu, oznaczonego jako działka nr [...]) organy administracji publicznej winne były – w myśl art. 9 k.p.a. – zwrócić się do skarżących ze stosowną informacją i zapytać ich, czy w razie takiej ewentualności (możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części spornej nieruchomości) są w ogóle zainteresowani uzyskaniem samej działki nr [...]. Z pism skarżącej, kierowanych już do organu pierwszej instancji, wynika bowiem pośrednio, że zwrot tak małej części nieruchomości ona sama i pozostałe strony uznają za bezcelowy. Zdaniem Sądu, zaniechanie udzielenia informacji stosownie do art. 9 k.p.a. stanowi wadę, mogącą mieć wpływ na wynik sprawy, która winna ulec konwalidacji najpóźniej w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Sąd uznał za niecelowe uchylanie również decyzji organu pierwszej instancji, bowiem dostrzegane wady postępowania mogą zostać usunięte przez organ odwoławczy. Rozpatrując ponownie odwołanie stron od decyzji Starosty [...] z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], (sprostowanej postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...]), Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia 9 lutego 2015 r. (nr [...]), którą uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekł: 1) o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha,(...); 2) o zobowiązaniu osób wymienionych w pkt 1 do zwrotu na rzecz Gminy [...] kwoty 2.621,09 zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, oraz o rozliczeniach z tego tytułu, a także o odmowie zwrotu działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...], na rzecz uprawnionych podmiotów. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że po ponownym rozpatrzeniu odwołania w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 431/13, decyzję Starosty [...] z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], należało uchylić ze względu na zmianę kręgu podmiotowego stron (wskutek śmierci K. K. i wstąpienia w jej prawa i obowiązki D. K.), a następnie orzec co do istoty sprawy. Wojewoda [...] podtrzymał w całości swoją argumentację i stanowisko wyrażone w uchylonej przez WSA w Krakowie decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r., znak [...] Jednocześnie wskazał, że realizując wytyczne ww. wyroku z dnia 6 sierpnia 2013r., kolejno pismami z dnia 7 lutego 2014 r., 20 maja 2014 r., 30 czerwca 2014 r. oraz 12 września 2014 r. zwracał się do A.K., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych osób ubiegających się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości z prośbą o udzielenie informacji, czy osoby te są zainteresowane zwrotem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...] położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...], położonej w obr. [...] b. gm. kat. [...] wskazując jednocześnie, iż w przypadku braku udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytanie w zakreślonych przez organ terminach, z uwagi na konieczność wydania decyzji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zmuszony będzie uznać, iż wnioskodawcy są zainteresowani zwrotem w/w działki. Analizując treść udzielonych przez A.K. odpowiedzi na powyższe pisma, organ II instancji nie stwierdził, aby strony postępowania zrezygnowały ze starania się o zwrot jedynie działki nr [...], powstałej z podziału działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. W piśmie z dnia 14 października 2014 r. strona natomiast zażądała "wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o zwrot nieruchomości nr [...] obr. [...] o pow. 0,4435". Organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na brak wycofania wniosku o zwrot w części lub w całości przez w/w osoby oraz z uwagi na treść art. 137 ust. 2 u.g.n. należało zwrócić wnioskodawcom, jak ustalono, niewykorzystaną na cel wywłaszczenia, a zatem nadającą się do zwrotu działkę nr [...] obr. [...]. Jednocześnie, z uwagi na śmierć w toku prowadzonego postępowania odwoławczego jednej ze stron postępowania tj. K. K. której następcą prawnym na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z [...] października 2013 r. Rep. A [...] jest D. K., koniecznym było uchylenie przez organ odwoławczy w całości zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia w pełni zgodnego z aktualnym stanem faktycznym i prawnym sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 czerwca 2015r., sygn. akt II SA/Kr 437/15 uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z 9 lutego 2015r. W uzasadnieniu przywołanego wyroku, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Krakowie stwierdził, że "w sprawie nie są kwestionowane te ustalenia organu, które dotyczą legitymacji wnioskodawców do zgłoszenia rozpoznawanego żądania, faktu i podstaw wywłaszczenia nieruchomości, zachodzących na przestrzeni czasu zmian geodezyjnych, a także zmian własnościowych. Zagadnienia te jako niesporne oraz nie budzące zastrzeżeń w ramach dokonywanej kontroli decyzji odwoławczej pozostają poza szerszymi rozważaniami.(...) organ odwoławczy dokonując ustaleń odnośnie celu wywłaszczenia oraz zaistnienia przesłanek zwrotu spornej nieruchomości, wypełnił wymogi wynikające z art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., a także, co istotne z art. 153 p.p.s.a." Zdaniem Sądu, organy właściwe w sprawie zebrały w ramach postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. (...)" W dalszej części uzasadnienia WSA w Krakowie stwierdził, że: "organ odwoławczy wykonując zalecenie WSA w Krakowie zawarte w wyroku z 6.08.2013r. podnoszące, iż ‹‹Rzeczą Wojewody [...] przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przed wydaniem rozstrzygnięcia, będzie pouczenie stron - zgodnie z art. 9 k.p.a. - o ich sytuacji faktycznej i prawnej, a także uzyskanie od nich informacji, czy wobec wynikającej z zabranego materiału możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części żądanego terenu podtrzymują swój wniosek, także w przypadku, gdyby zwrotowi miała podlegać wyłącznie ta część nieruchomości›› - nie przeanalizował treści pełnomocnictw udzielonych przez strony A. K. pod kątem, czy ich treść upoważnia A. K. działającą w postępowaniu administracyjnym w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D. K., M. M., M. K., B. K., M. S., M. K., K. W. , G. B., M. B. - do wypowiedzi w przedmiocie określonym przez WSA w Krakowie w imieniu jej mocodawców". Zdaniem Sądu "organ odwoławczy nie dostrzegł, że A.K. działająca w postępowaniu administracyjnym jak to określił organ w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D. K., M. M., M. K., B. K., M. S, M. K., K. W., G. B., M. B. - jest upoważniona do działania w imieniu tych stron na podstawie różnie sformułowanych upoważnień/pełnomocnictw. W związku z tym, nie przeanalizował w odniesieniu do każdej ze stron postępowania, czy A. K.posiadała odpowiednie upoważnienie do wypowiadania się w imieniu swoich mocodawców w przedmiocie niewątpliwie dotyczącym rozporządzania przedmiotowym postępowaniem administracyjnym w odniesieniu do wspomnianej niewielkiej działki o nr [...] o pow. 0, 0104 ha". Podsumowując Sąd wskazał, że "organ odwoławczy nierzetelnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające naruszając przepisy postępowania w zakresie dochodzenia prawdy materialnej, czyli art. 7 w zw. z art. 77 i art. 32 k.p.a. w sposób mogący mieć znaczenie dla rozpoznania sprawy. Nie przeanalizował treści pełnomocnictw pod kątem, czy pełnomocnictwa te uzasadniają skierowanie się przez organ odwoławczy w sprawie wymagającej oświadczenia woli stron postępowania - do pełnomocnika stron postępowania administracyjnego w osobie A. K.". Wojewoda [...] rozpatrując po raz kolejny odwołanie stron od decyzji Starosty [...] z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], (sprostowanej postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...]), wydał opisaną na wstępie i zaskarżoną do Sądu decyzję z dnia 29 czerwca 2016r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że po ponownym rozpatrzeniu odwołania w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 437/15, decyzję Starosty [...] z dnia 12 lipca 2012 r. nr [...], należało uchylić ze względu na zmianę kręgu podmiotowego stron (wskutek śmierci K.. K. i wstąpienia w jej prawa i obowiązki D. K.), a następnie orzec co do istoty sprawy. Wojewoda [...] podtrzymał w całości swoją argumentację i stanowisko wyrażone w uchylonej przez WSA w Krakowie decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r. oraz 9 lutego 2015r. W powołanym wyżej wyroku z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 437/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie potwierdził bowiem słuszność rozstrzygnięcia organów obu instancji w omawianym zakresie, a przyczyną uchylenia decyzji Wojewody [...] była wskazana przez Sąd w tym wyroku jedynie potrzeba ustalenia ze stronami, czy są zainteresowane zwrotem jedynie części wnioskowanej do zwrotu nieruchomości. Mając na uwadze wytyczne Sądu zawarte w ww. wyroku, organ odwoławczy pismami zwrócił się do D. K., M. M., W. J., A. K., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B. o udzielenie informacji czy podtrzymują oni wniosek o zwrot nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, powstałej z podziału działki nr [...],, położonej w obr [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...], położonej w obr. [...], b. gm. kat. [...], czy też wycofują roszczenie w tym zakresie. Organ odwoławczy analizując uzyskaną od stron informację w tym zakresie, uznał że zgodnie z art. 137 ust. 2 u.g.n., należało zwrócić wnioskodawcom, niewykorzystaną na cel wywłaszczenia, a zatem nadającą się do zwrotu działkę nr [...], obr. [...]. Jednocześnie, z uwagi na śmierć w toku prowadzonego postępowania odwoławczego jednej ze stron postępowania, tj. K. K., której spadkobiercą na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z [...] października 2013 r. Rep. A [...] jest D. K., koniecznym było obecnie uchylenie przez organ odwoławczy w całości zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia w pełni zgodnego z aktualnym stanem faktycznym i prawnym sprawy. Skargę na powyższą decyzję organu II instancji złożyła do WSA w Krakowie A. K. i A. M., domagając się jej uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej; naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy - poprzez zaniechanie przez Wojewodę zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie jako dowodów w sprawie wszystkich dokumentów pozwalających ustalić rzeczywisty cel wywłaszczenia przedmiotowej działki, co jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; - naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie i zatwierdzenie podziału nieruchomości objętej postępowaniem na 2 działki i wydzielenie działki przeznaczonej do zwrotu dla skarżącej, której to działki ze względu na kształt, położenie oraz brak dostępu do drogi nie tylko nie można zagospodarować, ale nawet nie można do niej dojść lub dojechać; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez traktowanie korekty planu realizacyjnego jako dokumentu, w oparciu o który ustalono cel wywłaszczenia, ponieważ została ona opracowana po dacie wywłaszczenia, jak również nie została zatwierdzona decyzją stosownego organu budowlanego, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na argumenty i dowody pochodzące z poprzednich decyzji, które zostały uchylone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z 29 czerwca 2016 r. w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że Sąd w niniejszej sprawie był obowiązany do uwzględnienia faktu, że sprawa której dotyczy postępowanie była już wielokrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyroki: z 20.08.2007r., II SA/Kr 1310/05; z 14.04.2011r, II SA/Kr 1202/10, z 6.08.2013r., II SA/Kr 437/15; z 18.06.2015r., II SA/Kr 437/15). Zgodnie z przepisem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 1998 r., sygn. I SA 1663/96, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co w niniejszym przypadku nie zachodzi. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza natomiast, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie poglądowi wyrażonemu we wcześniejszym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonujący kontroli przedmiotowej decyzji Wojewody [...] z 29 czerwca 2016r. skupił się na tym, czy organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, prawidłowo uwzględnił ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w zacytowanym powyżej wyroku WSA w Krakowie z 18 czerwca 2015r. Wyniki przeprowadzonej przez Sąd analizy przesłanek leżących u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, poprzedzone kontrolą akt sprawy, wskazują, że organ II instancji tym razem wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie. WSA w Krakowie podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że przy ponownym rozpatrzeniu odwołania, kierując się wskazaniami zawartymi w ww. wyroku Sądu z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 437/15, decyzję Starosty [...] z dnia 12 lipca 2012 r. (nr [...]), należało uchylić ze względu na zmianę kręgu podmiotowego stron (wskutek śmierci K. K. i wstąpienia w jej prawa i obowiązki D. K.), a następnie orzec co do istoty sprawy, po wyjaśnieniu wskazanych w wyroku okoliczności sprawy. Wojewoda [...] podtrzymał w zaskarżonym rozstrzygnięciu swoją argumentację i stanowisko wyrażone w uchylonych przez WSA w Krakowie decyzjach z 9 lutego 2015r. oraz z 31 stycznia 2013 r. Sąd podziela tę argumentację mając m.in. na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem, Sąd w niniejszym składzie przyjmuje jako własne stanowisko WSA w Krakowie, wyrażone w wyroku dnia 18 czerwca 2015r., że "organ II instancji dokonując ustaleń odnośnie celu wywłaszczenia oraz zaistnienia przesłanek zwrotu spornej nieruchomości, wypełnił wymogi wynikające z art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., a także, co istotne z art. 153 p.p.s.a. Trzeba podkreślić, że organy właściwe w sprawie zebrały w ramach postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. W uzasadnieniu decyzji znalazły się szczegółowe i staranne wywody, które wyjaśniają z jakich przyczyn organ dokonał takich, a nie innych ustaleń zarówno w przedmiocie celu wywłaszczenia jak i przesłanek zwrotu wnioskowanej nieruchomości. Odzwierciedlają one w sposób wyczerpujący tok rozumowania organów, zawierają zestawienie wszystkich dopuszczonych dowodów, a także ocenę ich wartości odrębnie i w całokształcie, która odpowiada zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego". Należy podkreślić, że głównym uchybieniem stwierdzonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiotowym postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 9 lutego 2015r., było naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 32 k.p.a. Głównym i w zasadzie jedynym zarzutem Sądu pod adresem ustaleń poczynionych przez Wojewodę [...] zawartych w decyzji z dnia 9 lutego 2015r., był brak wyjaśnień odnośnie tego, "czy na podstawie zawartych w aktach upoważnień, A. K. mogła wypowiadać się także w imieniu swoich pełnomocników w zakresie przekraczającym "zwykły zarząd" postępowaniem administracyjnym, a dotyczącym uzyskania od stron postępowania informacji/oświadczenia woli, czy wobec wynikającej z zabranego materiału możliwości zwrotu jedynie niewielkiej części żądanego terenu podtrzymują swój wniosek, także w przypadku, gdyby zwrotowi miała podlegać wyłącznie ta część nieruchomości". W związku z powyższym, dokonując kontroli zaskarżonej ww. decyzji Wojewody [...] z dnia 29 czerwca 2016r. Sąd skupił się na tym, czy organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, prawidłowo uwzględnił ocenę prawną oraz wskazania zawarte w ww. rozstrzygnięciu WSA w Krakowie. Zgodnie ze wskazaniami Sądu, organ odwoławczy w pismach z 12 kwietnia 2016r. oraz z dnia 5 maja 2016 r. zwrócił się do D. K., M. M., W. J., A. K., M. S., B. K., M. K., M. K., G. B., K. W. i M. B. o udzielenie informacji czy podtrzymują oni wniosek o zwrot nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0104 ha, czy też wycofują roszczenie w tym zakresie. W odpowiedzi na powyższe jedynie M. S. i W. J. jednoznacznie wskazali, iż podtrzymują wniosek o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Natomiast pozostałe strony udzielając odpowiedzi na powyższe zapytanie organu oświadczyły, że: "wszyscy właściciele wnioskowali o zwrot całej działki nr [...] obr. [...] (wówczas [...]) o pow. 0,4435 ha a nie wyżej wymienionego skrawka terenu za ogrodzeniem szkoły". Wobec powyższego, ponieważ, nie złożyli nigdy wniosku o zwrot działki nr [...] obr. [...], zdaniem ww. stron nie ma podstaw do akceptacji zwrotu tej działki lub rezygnacji ze zwrotu tej działki. Podtrzymano natomiast wniosek z 15 stycznia 2003 r. o zwrot całej działki nr [...] (wówczas [...]) obr. [...] o pow. 0,4435 ha. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, prawidłowo uznał, że z uwagi na brak "cofnięcia" wniosku o zwrot przez ww. osoby, zgodnie z art. 137 ust. 2 u.g.n. ("Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część"), należało zwrócić wnioskodawcom, niewykorzystaną na cel wywłaszczenia, a zatem nadającą się do zwrotu działkę nr [...], obr. [...]. WSA w Krakowie dwukrotnie poprzednio uchylał zaskarżone decyzje Wojewody [...] wydane w przedmiotowej sprawie (wyroki z 6.08.2013r., sygn. II SA/Kr 431/13 i z 18.06.2015r., sygn. II SA/Kr 437/15) powołując się na naruszenie art.9 k.p.a. w celu należytego i wyczerpującego poinformowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków. Zatem dwukrotnie dano skarżącym szansę, informując ich przez pełnomocnika oraz bezpośrednio, wypowiedzenia się co do możliwości zwrotu tylko działki nr [...] zwłaszcza, że sami podnosili w stosunku do niej określone zastrzeżenia. Tym samym Sąd i Wojewoda [...] dawali skarżącym dwukrotnie szansę na przemyślaną racjonalizację swoich żądań i ich skutków. Dwoje skarżących jednoznacznie potwierdziło chęć zwrotu tej działki, a pozostali podtrzymali swoje wnioski o zwrot całej działki nr [...] z podziału, której powstała działka nr [...] i nie cofnęli w tym zakresie swojego wniosku – tym samym zasadnie organ przyjął, że chcą zwrotu tej części działki nr [...], która stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Nadto podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego dla skarżących rezultatu, bowiem stanowiły one już wcześniej przedmiot analizy tut. Sądu. w wydanych w sprawie prawomocnych wyrokach, w tym w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r. Skarżące posiadały możliwość prawną zakwestionowania treści tego wyroku, z której nie skorzystały. W chwili obecnej Sąd rozpoznający sprawę jest związany oceną prawną zawartą w tym wyroku. Z uwagi na to, że nie uległ zmianie stan faktyczny oraz stan prawny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, w przekonaniu Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki od odstąpienia od zasady wyrażonej w przywołanym powyżej art.153 p.p.s.a. Zakwestionowane przez skarżące dokumenty były znane organom administracji publicznej już wcześniej i znajdowały się w materiale dowodowym, który podlegał ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w poprzednio wydanych w tej sprawie wyrokach. Należy wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem WSA w Krakowie zawartym w ww. wyroku z 18 czerwca 2015r.: "W sprawie nie są kwestionowane te ustalenia organu, które dotyczą legitymacji wnioskodawców do zgłoszenia rozpoznawanego żądania, faktu i podstaw wywłaszczenia nieruchomości, zachodzących na przestrzeni czasu zmian geodezyjnych, a także zmian własnościowych. Zagadnienia te jako niesporne oraz nie budzące zastrzeżeń w ramach dokonywanej kontroli decyzji odwoławczej pozostają poza szerszymi rozważaniami.(...) Trzeba podkreślić, że organy właściwe w sprawie zebrały w ramach postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który pozwala na rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. (...)". Zakwestionowane tym razem przez skarżącą dowody tj. korekta planu realizacyjnego czy podział nieruchomości, były już poprzednio oceniany przez tut. Sąd w świetle przesłanek z art. 7 i 77 k.p.a. jako nie budzące zastrzeżeń. WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 6 sierpnia 2013r. ustosunkował się do podnoszonego wówczas w skardze na decyzję Wojewody [...] z 31 stycznia 2013 r. tożsamego do obecnie podnoszonego zarzutu naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania "poprzez traktowanie korekty planu realizacyjnego jako dokumentu, w oparciu o który ustalono cel wywłaszczenia, ponieważ została ona opracowana w lipcu 1989 r., a więc po dacie wywłaszczenia (12 listopada 1987 r.), jak również nie została zatwierdzona decyzją stosownego organu budowlanego, a więc nie jest prawomocnym dokumentem." Sąd w żadnym aspekcie (ani pod względem formy, przydatności w toku prowadzonego postępowania, ani pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane) nie zakwestionował mocy dowodowej załącznika graficznego do korekty planu realizacyjnego. Podnoszona przez skarżące kwestia przewlekłości badanego postępowania może być skontrolowana przez Sądu w wyniku odrębnej skargi na przewlekłość. Nie ma to jednak żadnego wpływu na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdza w tym postępowaniu naruszenia art. 12 k.p.a. mającego istotny wspływ na wynik tego postępowania. Sama skarżąca A. K. również przyczyniła się do pewnego "spowolnienia" toczącego się postępowania, poprzez m.in. składanie środków odwoławczych, do czego była oczywiście uprawniona, ale co niewątpliwe miało wpływ na wydłużenie się tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, uznając iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę 151 p.p.s.a.