II SAB/Kr 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. W. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Dyrektora Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do wydania aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego M. W. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, a w pozostałym zakresie oddala wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w sprawie prawidłowego rozpatrzenia złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej do organu wniosku z 31 marca 2014 r. o udostępnienie mu informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności organu i nakazanie mu zgodnego z prawem rozpatrzenia całego wniosku poprzez przesłanie w terminie 3 dni pełnej informacji, o jakiej we wniosku, 2) stwierdzenie, iż informacje i ich zakres podany we wniosku stanowią informację publiczną, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania. Na uzasadnienie skargi podał, że w dniu 31 marca 2014 r. złożył do skarżonego organu wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z 14 kwietnia 2014 r. organ przedłużył maksymalnie termin udzielenia odpowiedzi na wniosek do 12 maja 2014 r. Pomimo upływu ponad 6 tygodni od złożenia wniosku oraz upływu terminu wskazanego w piśmie z 14 kwietnia 2014 r. skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej, ani też odpowiedniego aktu administracyjnego dotyczącego wnioskowanej informacji publicznej lub jakiegokolwiek innego wystąpienia uzasadniającego bezczynność organu. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Opisując dotychczasowy przebieg postępowania organ wskazał, że w dniu 31 marca 2014 r. odebrane zostało pismo M.K. dotyczące udzielenia informacji publicznej w sprawie m.in. urządzenia nowego zjazdu z ul [....] na teren osiedla [....]. Pismem znak: [....] z dnia 14 kwietnia 2013 r. (w piśmie zaistniała oczywista omyłka pisarska, błędnie wskazano rok 2013 zamiast 2014) Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (dalej ZIKiT) ze względu na obszerny zakres merytoryczny wniosku i tym samym niemożność rozpatrzenia wszystkich jego elementów składowych w terminie 14 dni, na podstawie uprawnienia wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z Nr 112, poz. 1198) powiadomił skarżącego o konieczności analizy dokumentacji i tym samym o konieczności przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na złożone przez niego żądanie. W dniu 15 kwietnia 2014 r. do ZIKiT za pośrednictwem ePUAP wpłynęło kolejne pismo skarżącego zatytułowane "wniosek o usunięcie naruszenia prawa", a następnej kolejności pismo z dnia 13 maja 2014 r. o takim samym tytule, na które odpowiedzi jednostka udzieliła pismem z dnia 23 maja 2014 r. znak: [....]. ZIKiT pismem znak: [....] z dnia 13 maja 2014 r. wysłanym za pośrednictwem ePUAP w dniu 14 maja 2014 r. udzielił odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek (jak wynika z raportu wygenerowanego w ramach elektronicznej platformy usług administracji publicznej pismo zostało odebrane w dniu 21 maja 2014 r.). W dniu 14 maja 2014 r. skarżący złożył za pośrednictwem ePUAP skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność organu i przewlekłość w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. ZIKiT zadośćuczynił żądaniu wnioskodawcy poprzez przesłanie mu w dniu 14 maja 2014 r. pisma znak: [....] z dnia 13 maja 2014 r. za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej. Odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona z 2-dniowym opóźnieniem. Bezpośrednią przyczyną nieudzielenia terminowej odpowiedzi na w/w wniosek były przyczyny techniczne, niezależne od tutejszej jednostki. W sytuacji prawnej, w której stan przewlekłości postępowania ustał przed dniem rozstrzygnięcia sprawy, czyli w czasie wyrokowania postępowanie toczy się w sprawie, albo nawet sprawę zakończono, w katalogu potencjalnych rozstrzygnięć sądu administracyjnego brakuje możliwości zobowiązania organu na podstawie art. 149 p.p.s.a. do podjęcia pożądanej aktywności (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 13/12), zaś skarga winna zostać oddalona (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 1/12). Zatem wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 173/11). W piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. skarżący podniósł, że skarga do WSA wywołała zamierzony skutek, bowiem po jej otrzymaniu organ przesłał mu żądaną informacje publiczna jeszcze tego samego dnia tj. 14 maja 2014 r. o godz. 14:54 (skargę wniósł 14 maja 2014 r. o godz. 14:03). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była bezczynność Dyrektora ZIKiT w K. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 31 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten został rozpoznany, a skarżącemu udostępniono żądaną przez niego informację w piśmie z dnia 13 maja 2014 r. Z pisma skarżącego z dnia 17 czerwca 2014 r. wynika, że odpowiedź ta była pełna i wyczerpująca. Sąd również podziela to stanowisko. Z tego względu brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Obecnie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje w cytowanym wyżej art. 149 p.p.s.a. oprócz orzekania o zobowiązaniu organu do wydania aktu (podjęcia czynności) także obowiązek orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a.). Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się szczegółowo w postanowieniu z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. I OSK 2626/12 (LEX nr 1247155) stwierdzając: "Przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Wielokrotnie potwierdzono to stanowisko, na przykład w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II OSK 2733/12 (LEX nr 1325610), z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. I OSK 1771/13 (LEX nr 1430369) czy też z dnia 21 marca 2013 r., sygn. I OSK 481/13 (LEX nr 1299301). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że rozpoznając skargę M.K. Sąd musiał ocenić, czy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności istniał, a jeżeli tak, to czy ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Skarga M.K. na bezczynność została wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 14 maja 2014 r. o godz. 14:03. Pismo ZIKiT stanowiące odpowiedź na ten wniosek nosi wprawdzie datę 13 maja 2014 r., jednakże zostało przesłane skarżącemu 14 maja 2014 r. o godz. 14:54. Jak wynika z powyższego w dacie wniesienia skargi na bezczynność ZIKiT pozostawał w stanie bezczynności, która ustała 51 minut później. W dacie wyrokowania tj. 22 lipca 2014 r. bezczynność nie miała już miejsca. Ponieważ objęta skargą bezczynność ustała po wniesieniu skargi, Sąd nie mógł zobowiązać strony przeciwnej do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z tego względu postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku. Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Sąd dokonał oceny, czy opisana wyżej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność wzięto pod uwagę fakt, że przekroczenie terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej było stosunkowo niewielkie, a ponadto strona przeciwna informowała skarżącego o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku. Organ pismem z dnia 14 kwietnia 2013 r. poinformował skarżącego, że odpowiedz na wniosek zostanie udzielona w terminie do dnia 12 maja 2014 r. (w aktach administracyjnych), tymczasem odpowiedzi udzielono w dniu 14 maja 2014 r. - to jest dwa dni po upływie terminu, który oznaczył organ, jako nieprzekraczalny. Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że zakres wniosku o udzielenie informacji publicznej był znaczny i wymagał podjęcia wielu czynności przez pracowników ZIKiT. W szczególności chodziło o wybranie stosownych dokumentów oraz skopiowanie ich celem udostępnienia skarżącemu. Z tego względu Sąd w pkt II wyroku uznał, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kwoty obejmującej wpis od skargi.