II SAB/Kr 202/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : AWSA Anna Kopeć SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji VII w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 czerwca 2025 roku oddala skargę. Przedmiotem skargi jest M. S. – dalej też jako "Skarżący", jest bezczynność Komendanta Komisariatu Policji VII w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 3 czerwca 2025 roku. Skarga została złożona w następujących okolicznościach. Za pismem z dnia 3 czerwca 2025 roku Skarżący zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji VII w K. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie cyt.: "1. kiedy została wszczęta sprawa dotycząca zgłoszonego telefonicznie zdarzenia z dnia 5 kwietnia 2025 roku - K. oś. [...] 2. jakie czynności zostały wykonane przez Policje po wyżej zgłoszonej przeze mnie interwencji, 3. prośbę o wskazanie dokładnej daty wykonania poszczególnych czynności w przedmiotowej sprawie, 4. pod jakim numerem jest lub była (w jaki sposób zakończona i kiedy) prowadzona sprawa." W odpowiedzi na ten wniosek za pismem z dnia 13 czerwca 2025 roku Komendant poinformował, że cyt.: "postępowanie w sprawie uszkodzenia blokady parkingowej na os. [...] jest prowadzone pod Ldz. [...] po jego zakończeniu zostanie do Pana przesłane pismo informujące o sposobie zakończenia postępowania. Jednocześnie informuję że wgląd do akt czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie po ich zakończeniu na podstawie art. 32 § 3 kpw, art. 38 § 1 kpw w związku z art. 156 § 5 kpk przysługuje; Pokrzywdzonemu, osobie, co do której istnieje uzasadniona podstawia do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, obrońcy lub przedstawicielowi ustawowemu. W przypadku chęci skorzystania z prawa do udostępnienia materiałów czynności wyjaśniających, pismo w tej sprawie należy skierować do Komendanta KP VII K. drogą mailową [...].pl lub pocztą tradycyjną na adres: os. [...]. W powyższym przypadku nie mają zastosowania przepisy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na takt iż jest Pan stroną postępowania w sprawne o wykroczenie, przysługują Panu uprawnienia wskazane powyżej." Następnie M. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji VII w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 3 czerwca 2025 roku", wnosząc o stwierdzenie, iż Komendant Komisariatu Policji VIl w K. pozostając w bezczynności w sposób rażący naruszył prawo poprzez brak udostępnienia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki o którą wnioskowałem na podstawie art. 2 i art. 10 ust 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Odpowiedź w przedmiotowej sprawie odebrałem w dniu 08.07.2025 r. w placówce poczty w G.. W odpowiedzi Organ, w mojej ocenie, bezpodstawnie, stwierdził, że wniosek Skarżącego złożony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie znajduje uzasadnienia ponieważ uznał mnie jako stronę przedmiotowego postępowania, przy czym nie podał żadnych innych okoliczności z czego to ma wynikać (np. jak i na jakiej podstawie zakwalifikował dane zdarzenie). W tym miejscu należy zaznaczyć, iż interwencja dotyczyła ze wstępnych ustaleń uderzenia samochodem w blokadę parkingową, powodując m.in. jej znaczące uszkodzenia, przy czym powstało to w strefie zamieszkania gdzie porusza się wiele osób w tym dzieci. Zwrócę tutaj uwagę, iż uprzednio ten sam Organ, w takiej sytuacji prowadził postępowanie pod kątem art. 98 kw, a sprawa została zakończona niewykryciem sprawcy. Zostałem całkowicie pominięty w tym postępowaniu, uwaga, nawet mnie nie przesłuchano, a materiał z kamer w dziwny sposób nie został zabezpieczony, o co prosiłem osobiście podczas zgłoszenia interwencji. Podkreślił, że organ nie wskazał, w jego ocenie specjalnie, kwalifikacji prawnej przedmiotowej sprawy ustanawiając mnie stroną postępowania. Nie składałem w tej sprawie zawiadomienia, ani nie byłem przesłuchiwany, a ni stąd, ni zowąd, jestem stroną postępowania. Co ciekawe, aby udokumentować rażące naruszenie przepisów prawa, o co wnioskowałem w tej skardze, wspomnę tylko, że ten sam Pan Naczelnik (jak już wspominałem) "nadzorował" identyczne postępowanie gdzie nie pozwolono mi działać jako strona, ale mogłem tylko złożyć zażalenie do Komendanta Miejskiego Policji na niewniesienie wniosku o ukaranie z powodu n/n sprawcy, (w załączeniu kopia pisma od Naczelnika, kopia pisma informacyjnego iż nie jestem stroną, kopia zażalenia, kopia ostatecznego rozstrzygnięcia). Skąd się nagle stałem stroną skoro identyczne wykroczenie uprzednio popełnione wykluczyło mnie z postępowania. Odpowiedź jest w mojej ocenie jednoznaczna. "Stroną" zrobiono mnie "sztucznie" tylko na potrzeby przedmiotowego postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej, gdyż w taki sposób jest on cały czas blokowany od informacji co rażąco narusza jego Konstytucyjne prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie racji jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p.", lub "ustawa dostępowa"), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmówienie udostępnienia informacji lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Z regulacji zawartych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 145) wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań należy m.in.: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych (art. 1 ust. 2 pkt 2), wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 4). W tym świetle nie budzi wątpliwości, że Komendant Komisariatu Policji VII w K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy dostępowej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11). Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11). W kontekście powołanych przez Skarżącego okoliczności i argumentów, że "jest on cały czas blokowany od informacji, co rażąco narusza jego Konstytucyjne prawa", należy wskazać, że statuowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) prawo obywateli do dostępu do informacji publicznej posiada polityczny charakter, a "celem dostępu do informacji publicznej jest realizacja zasady transparentności (przejrzystości) działalności państwa szeroko pojętego, rozumianego jako publicznoprawna wspólnota funkcjonująca w ramach ustroju danego państwa. Zasada transparentności (która łączy się z koniecznością ujawnienia szeregu informacji znajdujących się w obszarze publicznego zainteresowania) ma olbrzymie znaczenie dla funkcjonowania demokracji jako ustroju rzeczywistej - a nie tylko formalnej - partycypacji obywateli w sprawowaniu władzy. Uprawnienie do pozyskiwania informacji o działalności szeroko pojętego państwa należy zatem do kluczowych praw politycznych, które świadczą o jakości demokracji w danym państwie" (M. Rypina, Udostępnienie informacji publicznej przez podmioty prywatne, Warszawa 2022, s. 15). Prawo dostępu do informacji publicznej wykonuje zatem dwa zadania. Po pierwsze, służy realizacji wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) zasady transparentności władz publicznych, które mają obowiązek działać wobec obywateli w sposób jawny (por. W. Sokolewicz (w:) Konstytucja RP. Komentarz, tom IV, red. L. Garlicki, Warszawa 2005, s. 4). Po drugie, jest elementem faktycznej kontroli społecznej nad organami władzy publicznej, ponieważ obywatele, żądając udostępnienia informacji, mogą sobie wyrobić stanowisko na temat funkcjonowania instytucji publicznych, a więc ich wiarygodności, profesjonalizmu oraz gospodarności i przez to dokonywać ich racjonalnej oceny, a co za tym idzie także udzielenia poparcia poszczególnym osobom lub stronnictwom w procesie wyborczym (por. M. Chmaj, Komentarz do Konstytucji RP. Art. 61, 62, Warszawa 2020, s. 40-41). Charakter i cele prawa do informacji publicznej powinny zatem determinować sposób wykładani przepisów uchwalonej zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 4 Konstytucji RP ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że określone w art. 6 u.d.i.p. wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu ma jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Pozwala jedynie zorientować się, do jakiego typu stanów faktycznych odnosi się dane pojęcie (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 26). Oznacza to, że w przypadku otrzymania wniosku, co do którego osoba podejmująca decyzję o udostępnieniu informacji ma wątpliwości, nie można się kierować samą treścią art. 6 u.d.i.p. Treść art. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP, wskazują, że ustawodawca chciał, aby dostęp do informacji był jak najszerszy, dlatego orzecznictwo przyjęło, że informacją publiczną jest informacja, która spełnia dwie przesłanki. Po pierwsze, jest w posiadaniu podmiotu, który stanowi władzę publiczną lub wykonuje zadania publiczne, a po drugie, dotyczy spraw publicznych (w tej materii zob.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 października 2013 r.; sygn. akt I OSK 932/13 oraz z dnia 30 stycznia 2014 r.; sygn. akt I OSK 1981/13). Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny, czy wnioskowane przez Skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej i czy powinny być one udostępnione Skarżącemu w trybie ustawy dostępowej. Oceniając charakter wnioskowanej informacji w pierwszej kolejności należy wskazać, że zasady dostępu do akt toczącego się postępowania karnego, czy – jak na gruncie niniejszej sprawy – postępowania w sprawach o wykroczenia oraz prowadzonych czynności procesowych organów Policji - nie jest regulowany poprzez unormowania u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W tym zakresie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 sierpnia 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 37 z późn. zm.; por. przepisy działu VII k.p.k. oraz art. 156 k.p.k.) oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1124 z późn. zm.) – dalej jako "k.p.w.". Przy czym zgodnie z art. 38 § 1 k.p.w., Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio także przepisy art. 95, art. 100 § 1 i 8, art. 105, art. 107, art. 108, art. 116-134, art. 136-142, art. 143 § 1 pkt 10, art. 156 § 1-5 i 6, art. 157, art. 158, art. 160-166 Kodeksu postępowania karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109-115 Kodeksu postępowania karnego. Oznacza to, że w tym zakresie zastosowanie ma przepis art. 156 § 1 k.p.k., zgodnie z którym, stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie. Wypada też zauważyć, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 7/13; publ. ONSAiWSA 2014/3/37), że żądanie udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Akta spraw są jako całość zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta są więc pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne odnoszące się zarówno do jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości jest zatem żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Należy przy tym uwzględnić, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Jak podnosi się w orzecznictwie zaaprobowanie odmiennego poglądu w praktyce powodowałoby niemożność prawidłowego załatwienia wniosku o udostępnienie akt w sposób wymagany przez ustawę. Różnorodność informacji zawartych w aktach wymagałyby bowiem każdorazowo od podmiotu dysponującego aktami ich szczegółowej analizy, a następnie "wyodrębnienia" tych z nich, które mają charakter publiczny od tych które takiego charakteru nie mają, przy czym chodzi o "wyodrębnienie" informacji, a nie ich nośników czyli dokumentów. Informacje niemające charakteru publicznych jako niepodpadające pod tryb objęty ustawą wymagałyby odmowy udostępnienia w formie pisma. Te publiczne z kolei, w zależności od ich rodzaju, wymagałyby bądź udostępnienia w formie czynności materialnotechnicznej, bądź wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p., a najczęściej obu tych form działania. Uznanie, że w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej można wnioskować o dostęp do całości akt, czy o sporządzenie kopii wszystkich dokumentów zawartych w aktach, czy tylko kopii dokumentów z akt "zawierających" informację publiczną bez sprecyzowania o jaką informację w istocie chodzi (poza wskazaniem że publiczną) każdorazowo nakładałoby na organ konieczność nie tylko analizy całości akt, ale również konieczność jednoczesnego podjęcia wielu różnych rozstrzygnięć dostosowanych odpowiednio do poszczególnych informacji, co nie wydaje się ani prawidłowe, ani też z praktycznego punktu widzenia możliwe. Przedmiotem regulacji ustawy jest informacja publiczna pojmowana jako pewna wiedza, wiadomość, fakt, rzeczywistość. Zatem wniosek złożony w trybie tej ustawy musi wskazywać o jaką informację tak naprawdę chodzi i co ma być jej przedmiotem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r.; sygn. akt I OSK 2289/12). Z kolei uznanie, że akta (na przykład sądowe) jako zbiór pewnych dokumentów i informacji nie stanowią informacji publicznej w całości nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawcy bowiem nie interesują wszystkie informacje zawarte w aktach sądowych, tylko ich część, którą może wskazać i określić we wniosku, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie Stanowisko to można odnieść generalnie do akt innych postępowań, a nie tylko sądowych. Warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest skonkretyzowanie tzw. wniosku dostępowego (por. też np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III OSK 1119/23). Przechodząc w kontekście powyższych rozważań na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek Skarżącego dotyczył wskazania wszystkich wykonanych czynności oraz daty ich wykonania, które zostały podjęte w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Policję. Tak skonstruowane żądanie stanowi faktycznie wniosek o streszczenie konkretnych akt postępowania w sprawie o wykroczenie, które prowadzi Policja. Podkreslić należy, że z tymi aktami na zasadzie art. 156 § 1 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 k.p.w. Skarżący może się zapoznać, na co także zwrócił uwagę Komendant i o czym Skarżący został powiadomiony. Taki wniosek nie stanowi zatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dostęp do informacji zawartych we wskazanych aktach postępowania przygotowawczego jest regulowany przez przywołane powyżej przepisy ustawy z dnia 6 sierpnia 1997 r. - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Komendant nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z tego względu na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.