II SAB/Kr 220/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 25 września 2018 r. I. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Z. do wydania aktu lub dokonania czynności; III. oddala wniosek o przyznanie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego A. F. sumy pieniężnej; IV. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 25 września 2018 r. (data wpływu do organu – 26 września 2018 r.) skarżący A. F. zwrócił się do Burmistrza Miasta Z o wydanie kopii z oryginału dokumentacji powykonawczej dla sieci kanalizacyjnych, wodociągowych i drenażu zrealizowanych przez Gminę Miasto Z. zgodnie z decyzją Starosty T. nr [...], znak: [...] z dnia 21 lutego 2011 r., stanowiącej załącznik nr 23-26 (tom 4) do protokołu odbioru końcowego robót budowlanych – część III sporządzonego w dniu 12 sierpnia 2013 r., której treść stanowi jednocześnie udzielenie informacji publicznej. W piśmie z dnia [...] października 2018 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 25 października 2018 r., organ poinformował A. F., że z uwagi na obszerność dokumentacji nie jest możliwe załatwienie jego sprawy w ustawowym terminie. Zaznaczono przy tym, że udzielenie odpowiedzi może nastąpić w terminie nie wcześniejszym niż do dnia 23 listopada 2018 r. Jednocześnie wskazano – powołując się na art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 z późn. zm. – dalej jako: u.d.i.p.) – że przygotowanie i udostępnienie w sposób wskazany we wniosku ww. dokumentacji wiązać się będzie z dodatkowymi kosztami, które oszacowano na poziomie 200-300 zł. Wyjaśniono również, że istnieje możliwość zapoznania się z ww. dokumentacją w Wydziale Strategii i Rozwoju Urzędu Miasta Z. w pokoju nr [...] i w takim przypadku nie będzie się to wiązało z poniesieniem żadnych opłat przez wnioskodawcę. W tym zakresie organ zwrócił się z prośbą o jednoznaczne podanie, którą formę udostępnienia dokumentacji wnioskodawca wybiera do dnia 6 listopada 2018 r. Wobec powyższego, A. F. ponownie zwrócił się do Burmistrza Miasta Z w dniu [...] października 2018 r. (data wpływu do organu – 26 października 2018 r.) o wydanie ww. kopii, jednocześnie wskazując, że zakres informacji publicznej udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej i centralnym repozytorium nie zawiera danych w przedmiotowej kwestii. Dlatego też zdaniem wnioskodawcy, z uwagi na zachodzące wątpliwości i konieczność potwierdzenia faktów oraz stanu prawnego wynikających z wiedzy i dokumentów będących w posiadaniu Burmistrza Miasta Z zasadne było wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem. Wnioskodawca domagał się również ścisłej realizacji dyspozycji przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jednakże nie później niż do dnia 31 października 2018 r. Ponadto w odpowiedzi na ww. pismo organu z dnia 23 października 2018 r., A. F. w piśmie z dnia 25 października 2018 r. (data wpływu do organu – 26 października 2018 r.) wskazał, że jego deklaracja odnośnie akceptacji formy udostępnienia wnioskowanej dokumentacji zostanie przedstawiona po uzyskaniu informacji publicznej, o której udzielenie zwrócił się w dniu 25 października 2018 r. Jednocześnie odrębnym pismem z dnia [...] października 2018 r. (data wpływu do organu – 26 października 2018 r.), skarżący wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z, zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 i art. 63 Konstytucji RP w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 25 września 2018 r. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: 1. uwzględnienie skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga; 2. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 3. przyznanie na rzecz skarżącego od Burmistrza Miasta Z sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi, skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania, zasady udostępniania informacji publicznej oraz odniósł się do pojęcia i charakteru informacji publicznej, powołując w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący podniósł również, że w jego ocenie żądane przez niego dokumenty w postaci kopii są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., wobec czego w przedmiotowej sprawie znajdowała zastosowanie ww. ustawa. Zdaniem skarżącego, treść ww. wniosku wskazywała bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentu wytworzonego przez podmiot wykonujący zadania publiczne i odnoszącego się do jego działalności. Ponadto według skarżącego, nie budziło wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta Z dopuścił się przekroczenia ustawowych obowiązków w sposób znaczny, niezaprzeczalny oraz oczywiście pozbawiony jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Jednocześnie odnosząc się do wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej od organu, skarżący wskazał, że w jego ocenie, z przedstawionych okoliczność wynika, że istnieje uzasadniona konieczność zastosowania wobec organu w przedmiotowej sprawie dodatkowych środków dyscyplinująco-represyjnych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z wniósł o jej odrzucenie albo oddalenie w całości, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta Z nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i o umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Burmistrza do udostępnienia informacji publicznej oraz o niewymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani o nieprzyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w ww. przepisie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wskazał, że w jego ocenie jej wniesienie w przedmiotowej sprawie nosi znamiona nadużycia prawa. Podkreślono również, że skarżący występuje do urzędu z licznymi wnioskami i pismami, których treść była niejednokrotnie powielana, co uniemożliwiło organowi natychmiastową ocenę treści wniosku, którego dotyczyła skarga. Ponadto zwrócono uwagę, że nigdy wcześniej nie miała miejsca sytuacja nieudzielenia skarżącemu, ani informacji publicznej, ani odpowiedzi na jego skargi, wnioski, czy ponaglenia. Wyjaśniono także, że podobnie i w tej sprawie nie było takich działań organu, które świadczyłyby o zamiarze nieudzielenia informacji. Jednocześnie, w ocenie organu, pomiędzy skarżącym a organem nie było realnego sporu co do tego, że informacja zostanie mu udzielona i zarazem podano, że została ona udzielona w terminie wskazanym w piśmie organu z dnia 23 października 2018 r. Odnosząc się natomiast do wniosku o oddalenie skargi, Burmistrz Miasta Z opisując przebieg postępowania podniósł, że skoro informacja publiczna została skarżącemu udzielona (pismem z dnia 31 października 2018 r., doręczonym skarżącemu w dniu 2 listopada 2018 r., w którym zwrócono się zarazem do wnioskodawcy o uiszczenie kwoty 100,10 zł odpowiadającej kosztom przygotowania i udostępnienia żądanej dokumentacji w sposób określony we wniosku – k. 20 i 21 akt administracyjnych), a przedłużenie terminu na udostępnienie znajdowało oparcie w przepisach u.d.i.p. oznaczało to, iż organowi nie można zarzucić, ani bezczynności, ani przewlekłości. Dodatkowo z ostrożności procesowej, uzasadniając wniosek o braku podstaw do stwierdzenia, że ewentualna bezczynność miała rażący charakter, Burmistrz Miasta Z podał, że informacja została udzielona w terminie 36 dni od dnia złożenia wniosku przez skarżącego, w zakreślonym i mieszczącym się w granicach wynikających z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. terminie. Podkreślono przy tym, że nawet gdyby uznać, że informację tą należało udostępnić w terminie 14 dni, czyli do dnia 9 października 2018 r., to opóźnienie to wynosiłoby zaledwie 22 dni, które – zdaniem organu – trudno uznać za znaczne. Zwrócono również uwagę, że w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, iż organ nie zamierzał udostępnić żądanej dokumentacji, a wręcz przeciwnie wyraźnie zadeklarowano możliwość niezwłocznego udostępnienia dokumentacji do wglądu w siedzibie organu oraz zamiar jej przekazania w formie kopii. Tym samym, według organu, nawet jeśli doszło do bezczynności, to nie miała ona charakteru rażącego. Dodano również, że skarżący nie poniósł żadnego uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością organu (o ile uznano by, że taka w ogóle miała miejsce), co – zdaniem organu – nie przemawiało za przyznaniem skarżącemu sumy pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez A. F. była bezczynność Burmistrza Miasta Z w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 25 września 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania kopii z oryginału dokumentacji powykonawczej dla sieci kanalizacyjnych, wodociągowych i drenażu zrealizowanych przez Gminę Miasto Z. zgodnie z decyzją Starosty [...] nr [...], znak: [...] z dnia 21 lutego 2011 r., stanowiącej załącznik nr 23-26 (tom 4) do protokołu odbioru końcowego robót budowlanych – część III sporządzonego w dniu 12 sierpnia 2013 r. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, w szczególności zaś dokonanie oceny czy przy tak określonym przedmiocie skargi (udostępnienie informacji publicznej) – przy uwzględnieniu aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a. po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca) – konieczne jest uprzednie wyczerpanie przez stronę skarżącą środków zaskarżenia. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że w art. 52 § 1 p.p.s.a. wyrażona została ogólna zasada, w myśl której skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., wprowadzonego do p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 3 lit. b ustawy nowelizującej, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wskazana powyżej regulacja – dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność – była następstwem zmiany brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), polegającej na wprowadzeniu – w miejsce przewidzianego wcześniej zażalenia oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa – instytucji ponaglenia (art. 1 pkt 9 ustawy nowelizującej). Wobec powyższego należy zatem przyjąć, że w sprawach, w których zastosowanie znajdą przepisy k.p.a., wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie wymagało poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Tymczasem, stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że na gruncie obecnego brzmienia przepisów p.p.s.a. zachował swoją aktualność ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjny pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 172/17, LEX nr 2377682; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 161/17, LEX nr 2377681; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 189/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 224/17, LEX nr 2404174; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 193/17, LEX nr 2404173; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 186/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 200/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dlatego też należało uznać, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez A. F. jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że w przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Burmistrza Miasta Z, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji. Istotą sporu pomiędzy stronami pozostawał natomiast sposób postępowania organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (w tym zachowania ustawowych terminów, podejmowanych czynności), a w konsekwencji konieczność ustalenia czy Burmistrz Miasta Z dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Co istotne, dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu ona powstała i czy była ona zawiniona. Odnosząc się w pierwszej kolejności do charakteru żądanej informacji, wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Mając na uwadze powyższe, nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju informacją jest w szczególności informacja dotycząca sposobu i trybu realizacji zadań publicznych przez organy jednostek samorządu terytorialnego (w tym organy gminy) w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., jak również dotycząca danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Dodać przy tym należy, że taki przymiot posiadać będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez dany podmiot, ale również takie dokumenty, które podmiot ten używa do realizowania powierzonych mu zadań, nawet w sytuacji, gdy nie pochodzą one wprost od niego, a pozostają jedynie w jego posiadaniu. Tym samym przyjąć należy, że wobec braku zamkniętego katalogu informacji publicznych, o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść. W świetle przedstawionych powyżej unormowań, nie ulega zatem wątpliwości, iż objęta wnioskiem skarżącego dokumentacja powykonawcza określonych we wniosku robót budowlanych realizowanych przez Gminę Z. - jako związana z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej - stanowiła informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i w związku z tym powinna ona zostać udostępniona przez Burmistrza Miasta Z. Wymaga zresztą podkreślenia, że okoliczność ta nie była w istocie kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. W odniesieniu natomiast do trybu, w jakim powinna zostać udzielona wnioskowana informacja publiczna wymaga zaznaczenia, że zgodnie z treścią art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, przy czym informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy zaistnieje konieczność poboru opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadomi wnioskodawcę o jej wysokości w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a następnie udostępni informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Tym samym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomi w tym terminie wnioskodawcy, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., jednocześnie informując o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania w ocenie Sądu należało uznać, że złożony w rozpoznawanej sprawie przez A. F. wniosek z dnia 25 września 2018 r. (doręczony organowi w dniu 26 września 2018 r.) o udostępnienie informacji publicznej w ww. zakresie spełniał wszelkie wymogi przewidziane w u.d.i.p. i podmiot, do którego został skierowany był zobowiązany udzielić skarżącemu żądanej informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej jednak analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek przemawiających za stwierdzeniem bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, prowadzi do konstatacji, iż na dzień złożenia skargi do sądu, Burmistrz Miasta Z pozostawał w bezczynności. Podjęta bowiem przez organ czynność powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. miała miejsce z uchybieniem 14-dniowemu terminowi, w którym stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powinna zostać dokonana. Burmistrz Miasta Z powinien bowiem powiadomić skarżącego, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., jednocześnie informując o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku – w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego z dnia 25 września 2018 r. wpłynął do organu w dniu 26 września 2018 r., natomiast dopiero w dniu 23 października 2018 r., a więc niespełna miesiąc po jego otrzymaniu, organ wystosował do wnioskodawcy pismo (doręczone w dniu 25 października 2018 r.), w którym wskazano, że z uwagi na obszerność dokumentacji nie jest możliwe załatwienie jego sprawy w ustawowym terminie i podano, iż udzielenie odpowiedzi może nastąpić w terminie nie wcześniejszym niż do dnia 23 listopada 2018 r., a nadto powołując się na art. 15 u.d.i.p. wskazano, że przygotowanie i udostępnienie w sposób wskazany we wniosku ww. dokumentacji wiązać się będzie z dodatkowymi kosztami, które oszacowano na poziomie 200-300 zł oraz poinformowano o możliwości zapoznania się z ww. dokumentacją w siedzibie organu bez konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów, zakreślając wnioskodawcy termin do wypowiedzenia się odnośnie formy udostępnienia dokumentacji do dnia 6 listopada 2018 r. Stąd też, pomimo iż organ udzielił ostatecznie skarżącemu żądanej informacji w terminie zakreślonym w ww. powiadomieniu, który to termin mieścił się w maksymalnym 2 miesięcznym terminie wynikającym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to jednak wobec niedochowania przez organ 14-dniowego terminu do wystosowania do wnioskodawcy ww. powiadomienia, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało stwierdzić, iż podmiot ten dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Jednocześnie w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność Burmistrza Miasta Z nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie wynikała bowiem z oczywistego naruszenia przepisów u.d.i.p., lecz była spowodowana – jak wyjaśnił Burmistrz w odpowiedzi na skargę – znaczną ilością wniosków i pism (od dnia 5 września 2018 r. do dnia 30 października 2018 r. – 43 pisma oraz 9 pism skarżącego przekazanych w tym okresie przez inne organy), których treść była niejednokrotnie powielana, co uniemożliwiło organowi natychmiastową ocenę treści wniosku, którego dotyczyła skarga. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że z treści wystosowanego do skarżącego powiadomienia z dnia 23 października 2018 r., nie wynikało, aby organ nie zamierzał udostępnić żądanej dokumentacji, a wręcz przeciwnie – co podkreślił Burmistrz w odpowiedzi na skargę – wyraźnie zadeklarowano możliwość niezwłocznego udostępnienia dokumentacji do wglądu w siedzibie organu oraz zamiar jej przekazania w formie kopii. Tym samym, mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, poddając analizie uchybienie terminowi udostępnienia informacji publicznej przez Burmistrza Miasta Z należało wziąć pod uwagę podnoszone przez organ ww. okoliczności, stanowiące przyczynę nieudzielenia skarżącemu A. F. żądanej informacji, świadczące o tym, że działanie organu nie było zamierzone, ani też nie miało na celu utrudnienia skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Nie bez znaczenia było również, iż po doręczeniu skargi, a zarazem w terminie określonym w powiadomieniu z dnia 23 października 2018 r. skierowanym – wprawdzie jak wspomniano powyżej po terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – do skarżącego, organ niezwłocznie uczynił zadość swojemu obowiązkowi, przesyłając żądane kopie ww. dokumentacji za pismem z dnia 31 października 2018 r., doręczonym skarżącemu 2 listopada 2018 r. Wymaga w tym miejscu również podkreślenia, że w odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z wskazał, że po wniesieniu skargi udzielono skarżącemu odpowiedzi na przedłożony przez niego wniosek z dnia 25 września 2018 r. I tak, w aktach administracyjnych znajduje się pismo, datowane na dzień 31 października 2018 r. (data doręczenia skarżącemu – 2 listopada 2018 r.), z którego wynika, że ostatecznie organ udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Tym samym należało stwierdzić, że na dzień rozpoznania przedmiotowej sprawy organ nie pozostawał w bezczynności, a w związku z tym brak było podstaw do zobowiązania Burmistrza Miasta Z do załatwienia w stosownym terminie wskazanym przez sąd, wniosku skarżącego w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego też uznać należało, że podjęte przez Burmistrza Miasta Z działanie, choć miało miejsce po wniesieniu skargi do sądu, czyniło w tym zakresie bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne, które jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku. Ponadto zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, suma pieniężna, ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny i prewencyjny (dyscyplinujący). Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi bowiem przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji, które to okoliczności powinny jednak zostać wyraźnie wyartykułowane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej przez niego skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17, LEX nr 2440285 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17, LEX nr 2521333). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o którą zawnioskował w skardze, gdyż organ wprawdzie z opóźnieniem, ale jednak zawiadomił skarżącego o powodach, dla których nie było możliwe udzielenie informacji publicznej w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, który to termin został następnie dochowany. Wymaga również podkreślenia, że skarżący nie podał w treści skargi żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na poniesioną przez niego szkodę spowodowaną nieudzieleniem mu żądanej informacji w zakreślonym do tego terminie, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku. Podobnie też z akt sprawy wynika, że w ponowionym – na skutek prowadzonej przez skarżącego z organem korespondencji – wniosku z dnia [...] października 2018 r. (data wpływu do organu – 26 października 2018 r.), sam skarżący domagał się ścisłej realizacji "dyspozycji przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jednakże nie później niż do dnia 31 października 2018 r.", co dodatkowo może potwierdzać, iż nadana przez organ właśnie w tym dniu odpowiedź na wniosek o wydanie kopii ww. dokumentacji, czyniąca zadość żądaniu skarżącego z dnia 25 września 2018 r., nie pociągała za sobą dla niego takiego rodzaju uszczerbku spowodowanego bezczynnością organu, który wymagałby zrekompensowania. Jednocześnie należy też wskazać, że skarżący domagał się zasądzenia ww. sumy pieniężnej, przede wszystkim zwracając uwagę na jej dyscyplinująco-represyjny charakter, który – jak wyżej zaznaczono – ma w znacznej mierze charakter akcesoryjny względem jej charakteru kompensacyjnego. Skoro natomiast w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta Z udzielił ostatecznie skarżącemu – po wniesieniu skargi – żądanej informacji, w następstwie czego ustał stan jego bezczynności, to tym samym przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej nie dyscyplinowałoby organu do przyspieszenia postępowania i jego terminowego zakończenia. Dlatego też Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej, o czym orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku. Stosownie natomiast do art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie V sentencji wyroku, zasądzając od Burmistrza Miasta Z na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, odpowiadającą wysokością kwocie uiszczonego wpisu.