II SAB/Kr 417/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA: Mirosław Bator (spr.) Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K.W. na przewlekłe prowadzenie postępowania o udzielenie informacji publicznej przez Burmistrza Miasta R. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Pismem z dnia 14 października 2014 r. K.W. złożył skargę na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta R. postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z jego wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. dotyczącego ugody zawartej w dniu 5 lutego 2013 r. pomiędzy Gmina R. a Kancelaria Radcy Prawnego P.K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie stojąc na stanowisku, iż sprawy tej nie prowadzi przewlekle. Na rozprawie w dniu 3 lutego 20015 r. sąd zamiesił postepowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst). Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej - vide np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Jak wynika z akt sprawy, tutejszy sąd w dniu 31 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi K.W. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej z wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. dotyczącego ugody zawartej w dniu 5 lutego 2013 r. pomiędzy Gmina R. a Kancelaria Radcy Prawnego P.K. w dniu 31 maja 2013 r. wydał wyrok, w którym zobowiązał Burmistrza Miasta R. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku K.W. z dnia 19 kwietnia 2013. Jednocześnie sąd stwierdził, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( sprawa II SAB/Kr 241/13). Wyrok ten nie jest prawomocny w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej przez Burmistrza Miasta R. W orzecznictwie podkreśla się, iż z przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. wynikają dwa niezależne roszczenia tj. roszczenie o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz roszczenie o stwierdzenie bezczynności organu w załatwieniu sprawy. Dla przykładu podać tu można Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r. I OSK 1247/12 w którym to wskazano, iż skarga na przewlekłość postępowania jest to odrębna od bezczynności organu instytucja procesowa, wobec czego, rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność i przewlekłość sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać spełnienie przesłanek do skutecznego wniesienia skargi zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku i orzec odpowiednio do dokonanych w danym przypadku ustaleń (LEX nr 1333094). Wzajemna relacja pojęć bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania została wyjaśniona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. II OSK 2390/12 w którym to wyroku powołując się na postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r. II GPP 5/10. wskazano, że z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a), względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Zdaniem sądu relacja tych pojęć zakładająca wypełnienie dyspozycji dwóch różnych norm prawnych wskazuje, iż nie może istnieć stan faktyczny w którym organ lub podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest w bezczynności a jednocześnie prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Zdaniem sądu bezczynność jest kwalifikowaną postacią przewlekłości, ponieważ bezczynność definiowana jest na ogół jasko brak jakichkolwiek działań organu pomimo istniejącej po jego stronie obowiązku załatwienia sprawy administracyjnej albo prowadzenie postępowania niespiesznie nie podejmując rozstrzygnięcia (vide; przywołany wyżej wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. II OSK 2390/12). Przewlekłe prowadzenie postępowanie natomiast, to prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r. II SAB/Lu 118/12). W tym stanie rzeczy, wydanie przez tutejszy Sąd nieprawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Kr 241/13 stwierdzającego bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej z wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r., czyni, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione tego wyroku. Jak bowiem mowa wyżej organ lub podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może być w bezczynności a jednocześnie prowadzić postępowanie w sposób przewlekły. Prawomocne zakończenie postępowania w sprawie II SAB/Kr 241/13 powoli sądowi ocenić zasadność roszczeń skarżącego w niniejszej sprawie. Jest to też uzasadnione ekonomiką procesową obie sprawy dotyczą bowiem tego samego stanu faktycznego a nie jest celowym jednoczesne prowadzenie postępowań których rozstrzygnięcia się wzajemnie wykluczają. Z tych względów Sąd uznał za zasadne zawieszenie postępowania sądowego do czasu wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie II SAB/Kr 241/13. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.