II SAB/Kr 92/25

Dnia 17 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność S. sp. z o.o. z siedzibą w B. w sprawie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 10 marca 2025 roku I. zobowiązuje S. sp. z o.o. z siedzibą w B. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku J. G. z dnia 22 września 2023 roku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od S. sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz J. G. 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi J. G. jest – dalej jako "Skarżący" jest bezczynność S. sp. z o.o. z siedzibą w B. – dalej jako "spółka", "organ", "podmiot obowiązany" przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 marca 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 10 marca 2025 roku w formie elektronicznej (e-mailem) Skarżący wystąpił do Organu z wnioskiem o udostępnienie następujących informacji, cyt.: "kiedy i przez kogo zostały złożone wnioski do właściwych gestorów (dostawców) o przyłącza (energetyczne, sanitarne i gaz) dla inwestycji realizowanej przez S. Sp. z o.o. w M. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] przy ulicy [...] w miejscowości M. - Umowa nr [...] z jednoczesnym przesłaniem wniosków o zawarcie w/w umów przyłączeniowych, korespondencji z gestorami sieci a także umów przyłączeniowych. Nadto proszę o wskazanie osoby/osób z ramienia S. Sp. z o.o. w M. odpowiedzialnej/odpowiedzialnych za zawarcie w/w umów przyłączeniowych, w szczególności z dot. energii elektrycznej i gazu". W reakcji na powyższe w dniu 24 marca 2025 roku organ przekazał mailowo Skarżącemu skany następujących dokumentów związanych z wnioskiem Skarżącego z dnia 10.03.2025 r.: 1. Umowa PGE nr [...] z dnia 30.12.2022 2. Umowa PGE nr [...] z dnia 30.12.2022 3. Umowa Z PSG z dnia 15.12.2022 [...] 4. Umowa aneks nr Iz PSG z dnia 15.12.2022 [...] 5. Przedłużenie terminu Gaz z dnia 19.09.2024 6. Przedłużenie terminu Gaz z dnia 22.11.2024 7. Potwierdzenie odbioru wykonanego przyłącza z dnia 30.01.2025 8. Powiadomienie o zakończeniu realizacji umowy o przyłączenie do sieci gazowej z dnia 30.01.2025 r. 9. Umowo o przyłączenie PGE [...] ładowarka 10. Umowa o przyłączenie PGE [...] budynek. Wobec powyższego Skarżący za pismem z dnia 14 kwietnia 2025 roku wniósł skargę na bezczynność S. sp. z o.o. z siedzibą w B. – dalej jako "spółka", "organ", "podmiot zobowiązany" przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 marca 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. W skardze podniósł zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 10 marca 2025 r. dot. inwestycji w M. w określonym terminie. Powołując się na powyższe wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 10 marca 2025 roku, stwierdzenie, ze bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jakkolwiek otrzymał od organu odpowiedź w mailu z dnia 10 marca 2025 roku, to jednakże Organ nie rozpoznał wniosku w całości. Zasadniczo rozpoznanie wniosku nastąpiło tylko w nieznacznym zakresie tj, odnośnie do umów przyłączeniowych. Jednakże w istotnym zakresie w/w wniosek nie został rozpoznany i informacja nie została udostępniona ani też Organ nie odniósł się do wniosku z pozostałym zakresie. W szczególności zaś Organ nie rozpoznał wniosku - jak też nie odniósł się do wniosku w następującym zakresie: "kiedy i przez kogo zostały złożone wnioski do właściwych gestorów (dostawców) o przyłącza (energetyczne, sanitarne i gaz) dla inwestycji realizowanej przez S. sp. z o.o. w M. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] przy ulicy [...] w miejscowości M. - Umowa nr [...] z jednoczesnym przesłaniem wniosków o zawarcie w/w umów przyłączeniowych, korespondencji z gestorami sieci a także umów przyłączeniowych. Nadto proszę o wskazanie osoby/osób z ramienia S.Sp z o.o. w M. odpowiedzialnej/odpowiedzialnych za zawarcie w/w umów przyłączeniowych, w szczególności z dot. energii elektrycznej i gazu". Umowa została udostępniona tylko w zakresie: "a także umów przyłączeniowych". W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie a w przypadku uznania, że Spółka dopuściła się bezczynności, wnoszę o uznanie, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. W uzasadnieniu wskazała, że informacja dotycząca tego kto był osobą odpowiedzialną za zawarcie umów przyłączeniowych wynika wprost z umów przesłanych Skarżącemu. W umowach tych widnieje Imię i nazwisko osoby reprezentującej Spółkę przy zawarciu umowy. Oczywistym jest, że ta osoba, która umowę zawarła, jest odpowiedzialna za zawarcie wskazanych umów przez S. i nie wymaga to dalszych wyjaśnień. Odnosząc się do drugiej z żądanych informacji, to jest wniosków o zawarcie ww. umów przyłączeniowych I związanej ze złożonymi wnioskami korespondencji, wskazujemy, że dokumenty te nie zostały Skarżącemu przekazane, albowiem Spółka, nie jest w ich posiadaniu, bowiem wnioski te nie były składane przez pracowników Spółki. Pełnomocnictwo do złożenia wniosków posiadał projektant, który przygotowywał projekt dla Inwestycji w M. , on też wniosek złożył i prowadził związaną z tym korespondencję. Nie jest ona w posiadaniu Spółki, która otrzymała wyłącznie przygotowane projekty umów, które zostały następnie podpisane. Ponadto podkreślić należy, że gdyby Spółka posiadała ww. dokumenty i tak nie zostałyby one udostępnione, bowiem nie stanowią informacji publicznej. Wnioski o przyłącza, jako dokumenty złożone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, mają charakter organizacyjny i wewnętrzny i stanowią jedynie element akt sprawy, które jako całość nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt. 4) p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p.", lub "ustawa dostępowa"), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej jest przy tym bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11). Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że wnioskowana przez Skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Stanowią bowiem taką informację wiadomości o tym kiedy i przez kogo zostały złożone wnioski do właściwych gestorów (dostawców) o przyłącza (energetyczne, sanitarne i gaz) dla określonej – wskazanej we wniosku inwestycji. Podobnie ocenić należy wnioski o zawarcie w/w umów przyłączeniowych, czy korespondencję z gestorami sieci w tym zakresie a także umowy przyłączeniowe. Także wskazanie osób z ramienia S. Sp z o.o. w M. odpowiedzialnej/odpowiedzialnych za zawarcie w/w umów przyłączeniowych, stanowi informację publiczną. Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 537/17). O obowiązku udostępniania żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Taki charakter mają umowy przyłączeniowe oraz zasadnicze okoliczności ich zawierania, takie jak np. składanie stosownych wniosków. Przykładowo zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 266 ze zm.) przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci (na zasadzie równoprawnego traktowania oraz z pierwszeństwem dla instalacji odnawialnych źródeł energii), jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Żądane zatem przez Skarżącego informacje stanowią informacje publiczną w rozumieniu ustawy dostępowej. Jak wynika z dokumentów sprawy na skutek złożonego wniosku, który dotyczył wskazania "kiedy i przez kogo zostały złożone wnioski do właściwych gestorów (dostawców) o przyłącza (energetyczne, sanitarne i gaz) dla inwestycji realizowanej przez S. Sp. z o.o. w M. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] przy ulicy [...] w miejscowości M. - Umowa nr [...] z jednoczesnym przesłaniem wniosków o zawarcie w/w umów przyłączeniowych, korespondencji z gestorami sieci a także umów przyłączeniowych. Nadto proszę o wskazanie osoby/osób z ramienia S. Sp. z o.o. w M. odpowiedzialnej/odpowiedzialnych za zawarcie w/w umów przyłączeniowych, w szczególności z dot. energii elektrycznej i gazu". Tymczasem w odpowiedzi na powyższe – w terminie – spółka przekazała Skarżącemu jedynie skany następujących dokumentów: 1. Umowa PGE nr [...] z dnia 30.12.2022 2. Umowa PGE nr [...] z dnia 30.12.2022 3. Umowa Z PSG z dnia 15.12.2022 [...] 4. Umowa aneks nr Iz PSG z dnia 15.12.2022 [...] 5. Przedłużenie terminu Gaz z dnia 19.09.2024 6. Przedłużenie terminu Gaz z dnia 22.11.2024 7. Potwierdzenie odbioru wykonanego przyłącza z dnia 30.01.2025 8. Powiadomienie o zakończeniu realizacji umowy o przyłączenie do sieci gazowej z dnia 30.01.2025 r. 9. Umowa o przyłączenie PGE [...] ładowarka 10. Umowa o przyłączenie PGE [...] budynek. Nie budzi zatem wątpliwości, że spółka nie udostępniła wnioskowanej informacji w pełnym zakresie. Nie udostępniono Skarżącemu wniosków do właściwych gestorów (dostawców) o przyłącza (energetyczne, sanitarne i gaz) dla wskazanej inwestycji, jak i nie wskazano kiedy i przez kogo wnioski te zostały złożone. Jakkolwiek w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie dysponuje wnioskami, a ponadto wnioski o przyłącza, jako dokumenty złożone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, mają charakter organizacyjny i wewnętrzny i stanowią jedynie element akt sprawy, które jako całość nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, to jednakże nie zmienia to faktu, ze w tym zakresie wniosek nie został załatwiony. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania. Z powyższego wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna) - przy założeniu, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania określone w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy prawne - przez odmowę jej udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. W sytuacji natomiast, gdy podmiot obowiązany nie posiada wnioskowanej informacji wówczas jest on obowiązany do poinformowania o tym wnioskodawcę. Podkreślić należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, nie podejmuje w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. odpowiednich czynności, tj. ani nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Nie jest jednak możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest w posiadaniu organu, o czym podmiot obowiązany poinformował wnioskodawcę. W sytuacji bowiem braku informacji organ powinien o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności. Przy czym przyjmuje się, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien złożyć oświadczenie jednoznaczne w swej treści, tak aby wnioskodawca nie musiał jej domniemywać lub domyślać się tego, czy w udzielonej odpowiedzi nie jest ukryta jakaś informacja dająca możliwość swobodnej zmiany stanowiska co do posiadania przez ów podmiot wnioskowanych informacji publicznych. Adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14). Taka też sytuacja nie miała jednak miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Podmiot obowiązany – S. sp. z o.o. z siedzibą w B. – nie poinformował w terminie wnioskodawcy, że nie posiada części wnioskowanej informacji (chodzi o wnioski o zawarcie wskazanych umów) i w związku z tym nie może jej udostępnić, względnie, że innych posiadanych informacji nie udostępni. To stanowi o bezczynności organu w zakresie załatwienia wniosku w tym zakresie. Co do adekwatnej reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej należy wskazać, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, wynikających chociażby z zasad "dobrej administracji". Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej powinno zatem zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Podkreśla się w tym zakresie, że wnioskodawca nie może być pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu żądanych informacji zwalniało z zarzutu bezczynności w ich udostępnieniu. Akcentuje się przy tym, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów powinno być nie tylko jasne i konkretne, ale także zawierać wyjaśnienie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, mimo że powinien je posiadać. Przedstawione informacje powinny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (vide: wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12 LEX 1264575). Podkreśla się przy tym, że tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków (vide: wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. I OSK 2598/19, z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 123/17). Tym wymaganiom na gruncie niniejszej sprawy spółka nie sprostała. Wobec powyższego należy uznać, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 10 marca 2025 r. W tym miejscu trzeba też zaznaczyć, że jakkolwiek w pewnej części (to jest w zakresie udostępnienia umów) wniosek został załatwiony, to jednakże ze względu na sposób jego sformułowania przez Skarżącego, Sąd w pkt I tenoru wyroku stwierdził, że Spółka dopuściła się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku bez szczegółowego już wskazywania, że wniosek w zakresie w jakim dotyczył udostępnienia umów został już załatwiony. Jakkolwiek podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, to nie można jednak uznać, aby bezczynność ta miała charakter rażący. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21). Taka sytuacja jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Bezczynność podmiotu obowiązanego, jak wynika z akt sprawy a także z odpowiedzi na skargę, nie ma swojego źródła w działaniu organu, które można zinterpretować jako unikanie udzielenia informacji. Z tego też względu nie ma podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Spółka rozpozna i załatwi wniosek Skarżącego w zakresie w jakim nie został on dotychczas rozpoznany. Sąd podkreśla w tym kontekście, że okoliczność, że dana informacja stanowi publiczną nie oznacza automatycznie, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Nadto w myśl art. 5 ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznych - jednakże tylko w zakresie wyraźnie uregulowanym tymi szczególnymi przepisami. Tym samym cytowany przepis ustawy oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie, a inaczej w ustawie szczególnej i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej, jednak tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi (100 zł).