II SO/Kr 1/18

Dnia 27 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. S. o wymierzenie Wójtowi Gminy T. grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: I. wymierzyć Wójtowi Gminy T. grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych); II. zasądzić od Wójta Gminy na rzecz P. S. kwotę [...]zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 – dalej jako: u.d.i.p.), wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy T. grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Ponadto P. S. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz orzeczenie – na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173 z późn. zm.) w zw. z art. 154 § 2 p.p.s.a. – czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wnoszący wniosek wskazał, że w dniu 16 stycznia 2018 r. wniósł, za pośrednictwem Wójta Gminy, skargę na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zakresie udzielenia informacji publicznej na temat remontu drogi gminnej między miejscowościami Z. a I. . Na potwierdzenie powyższej okoliczności P. S. przedłożył kserokopię przedmiotowej skargi wraz z potwierdzeniem odbioru skargi przez organ. Mając na uwadze powyższe, wnioskodawca podniósł, że pomimo upływu 15-dniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., organ nie przekazał jednak skargi Sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, co tym samym uniemożliwia rozpoznanie sprawy i uzasadnia wymierzenie grzywny we wnioskowanej wysokości. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie od wnioskodawcy kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 18 stycznia 2018 r. wpłynęła skarga P. S. na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, którą następnie przesłano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 16 lutego 2018 r. Na potwierdzenie powyższej okoliczności organ przedłożył kserokopię strony książki nadawczej potwierdzającej fakt nadania korespondencji do Sądu zawierającej numer nadawczy przesyłki. Dlatego też, w ocenie Wójta Gminy, wobec dopełnienia 30-dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny przewidzianej w art. 55 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei w myśl art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Jeden z takich przepisów o charakterze szczególnym został przewidziany w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 – dalej jako: u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z treścią art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Nie ulega zatem wątpliwości, że w świetle przedstawionych regulacji prawnych podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga – został bezwzględnie zobowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z odpowiedzią na skargę oraz kompletem akt sprawy (art. 54 § 2 p.p.s.a.), przy czym z uwagi na przedmiot takiej skargi (bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej), obowiązek ten powinien wykonać w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Wymaga przy tym podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, wedle którego przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na przyczyny bierności organu w tym zakresie. To natomiast, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie takiej skargi, może mieć jedynie wpływ na wysokość wymierzonej organowi grzywny (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 382/14, LEX nr 1467288; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14, LEX nr 1492500; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, LEX nr 1309900). Dodać również należy, że przedmiot zaskarżenia, określony w art. 55 § 1 p.p.s.a., obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to zatem, że nieprzestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem ustawowo określonego terminu (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 417/12, LEX nr 1282211; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 343/14, LEX nr 1467276; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 158/14, LEX nr 1449949). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, że skarga P. S. na bezczynność Wójta Gminy została doręczona do organu w dniu 18 stycznia 2018 r., a w związku z tym termin na jej przesłanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie upływał z dniem 2 lutego 2018 r. Tymczasem organ nadał przedmiotową skargę, za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego, w dniu 16 lutego 2018 r., a więc po upływie 15-dniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Tym samym, w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do nałożenia grzywny na Wójta Gminy, wobec niedotrzymania przez ten organ ustawowego terminu przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Określając natomiast wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim okres trwającej zwłoki oraz fakt nadania przez Wójta Gminy skargi P. S. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przed dniem wystąpienia z wnioskiem przedmiotowej sprawie. Zaznaczyć bowiem w tym miejscu należy, że przekazana w dniu 16 lutego 2018 r. skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 23/18 i rozpoznana w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2018 r. Dlatego też, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w kwocie [...]zł wydaje się wystarczające dla spełnienia jej celów, zwłaszcza zaś w zakresie funkcji dyscyplinującej i prewencyjnej, gdyż ukaranie organu służyć ma także zapobieganiu podobnym naruszeniom prawa w przyszłości. Na marginesie należy również wyjaśnić, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny wszczyna odrębne postępowanie sądowe i równocześnie zakreśla granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Tym samym w postępowaniu zainicjowanym takim wnioskiem, Sąd nie jest uprawniony do badania i poddawania ocenie samej skargi na bezczynność, która – jak zostało to już wyżej zaznaczone – została rozpoznana w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 23/18. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.