III SA/Kr 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji o numerach ksiąg wieczystych skargę oddala. Zaskarżoną przez Spółkę A Sp. z o.o. w W (zwaną dalej skarżącą Spółką) decyzją z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) w zw. z art. 40 f i 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzekającą o odmowie wydania skarżącej Spółce informacji o numerach ksiąg wieczystych dla nieruchomości objętych zbiorem danych, dotyczących cen transakcyjnych nieruchomości w postaci elektronicznej. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: Skarżąca Spółka zwróciła się pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. do Starosty z wnioskiem o udostępnienie z rejestru cen i wartości nieruchomości, powiatowego zasobu geodezyjnego kartograficznego prowadzonego dla powiatu [...], danych dotyczących transakcji dla wszystkich obrębów i wszystkich rodzajów transakcji, ujawnionych w rejestrze od dnia 10 maja 2016 r. do dnia 16 stycznia 2017 r. Wniosek ten został zrealizowany poprzez przesłanie danych dla wskazanych nieruchomości drogą elektroniczną, na wskazany adres e-mail wnioskodawcy. Następnie skarżąca Spółka pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. zwróciła się o uzupełnienie udostępnionych danych o numery ksiąg wieczystych, właściwych dla poszczególnych nieruchomości. Starosta wydał w dniu [...] 2017 r., decyzję, znak: [...], orzekającą o odmowie wydania skarżącej Spółce informacji o numerach ksiąg wieczystych dla nieruchomości objętych zbiorem danych, dotyczących cen transakcyjnych nieruchomości, w postaci elektronicznej, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż § 74 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków), który określa rodzaje danych ujawnianych w rejestrze cen i wartości nieruchomości, nie wskazuje numeru księgi wieczystej jako informacji, która podlega rejestracji w tym zbiorze danych. Zawiera on bowiem wyłącznie, będące powszechnie dostępne dane przedmiotowe, natomiast informacje o numerach ksiąg wieczystych nie stanowią takich danych. Organ I instancji nie znalazł także podstaw do udostępniania ww. informacji na podstawie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Skarżąca Spółka, odwołując się od powyższej decyzji, podniosła, że zawarty w § 74 ust 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków katalog danych podlegających rejestracji, nie ogranicza danych ujawnianych w Rejestrze Cen i Wartości Nieruchomości, do tych, które ustawodawca wprost wskazał w omawianym przepisie. Podniesiono, że rozstrzyga o tym § 74 ust. 2 pkt 6 tego rozporządzenia, wyraźnie stanowiąc, iż rejestracji podlegają także inne dane o nieruchomościach i ich częściach. Zdaniem skarżącej Spółki nie ulega wątpliwości, że w ramach innych danych podlegających rejestracji, o których mowa w § 74 ust 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, znajdują się numery ksiąg wieczystych. W ocenie skarżącej Spółki nie jest dopuszczalna wykładnia ust. 2, zwłaszcza pkt 6, w oderwaniu od ust. 1 § 74 tego rozporządzenia. Przepis § 74 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazuje na dwa podstawowe źródła danych ujawnionych w Rejestrze: akty notarialne (źródło informacji o cenach nieruchomości) i operaty szacunkowe (źródło informacji o wartości nieruchomości) (...). Na podstawie § 74 ust 2 pkt 6 w zw. z § 74 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane objęte aktami notarialnymi i operatami szacunkowymi, w szczególności nr KW, podlegają rejestracji w rejestrze i organ nie ma prawa pominięcia tych danych. Wskazano, że nr KW jako dane standardowo zawarte w aktach notarialnych i operatach szacunkowych, stanowią inne dostępne dane, o których mowa w § 74 ust 2 pkt 6 rozporządzenia (...). Nr KW jest podstawowym elementem przedmiotowego opisu nieruchomości gruntowej, wskazując jednocześnie, jaki zakres gruntu się w niej mieści. Inne dane, jak np. powierzchnia i numery działek nie pozwalają, jednoznacznie na określenie gruntu, składającego się na nieruchomość, ponieważ może ona się składać z jednej lub większej ilości działek, a działki przykładowo mogą z niej zostać wydzielone lub niektóre z nich mogą zostać podzielone. Nieruchomość, będąca pojęciem odnoszącym się do zakresu prawa własności, nie może zostać zredukowana do opisu cech gruntu (terenu) poprzez jego powierzchnię czy numery działek". Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1147/14 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 802/13, skarżąca Spółka wskazała również, że informacja o numerze księgi wieczystej, nie stanowi informacji o charakterze podmiotowym, dlatego jest ona dostępna bez konieczności wykazywania interesu prawnego. Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił na wstępie pojęcie zasobu geodezyjnego i kartograficznego, przez który rozumie się zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zatwierdzającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne. Zasób ten składa się z części centralnej, wojewódzkiej i powiatowej, a w tej ostatniej, zgodnie z § 5 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 5 września 2013 r., w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1183), oprócz innych materiałów, gromadzone są takie bazy danych jak: ewidencja gruntów i budynków, geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu, rejestr cen i wartości nieruchomości, baza szczegółowych osnów geodezyjnych oraz baza obiektów topograficznych o szczegółowości zapewniającej tworzenie standardowych opracowań kartograficznych w skalach 1:500 - 1: 5000, zharmonizowanych z pozostałymi bazami danych. Udostępnianie materiałów zasobu, w tym również materiałów w postaci zbiorów danych z rejestru cen i wartości nieruchomości, odbywa się na wniosek lub w związku ze zgłoszeniem prac ( §18 ust. 1 ww. rozporządzenia). Organy prowadzące odpowiednią część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, udostępniają materiały zasobu odpłatnie (art. 40a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Natomiast uprawnienia podmiotu dotyczące możliwości wykorzystania udostępnionych mu materiałów zasobu, określa licencja wydawana przez organ udostępniający te materiały (art. 40c ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości, należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzje administracyjną (art. 40f Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Organ odwoławczy sprostował, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo za podstawę decyzji wskazał przepis art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, gdyż wskazuje on warunki udostępniania informacji, zawartych w ewidencji gruntów i budynków, która stanowi zbiór danych odrębny od rejestru cen i wartości nieruchomości, natomiast wniosek skarżącej dotyczył udostępnienia informacji z tego drugiego rejestru. Jednak uchybienie to nie stanowi wady naruszającej prawo w sposób istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż organ mógł wydać zaskarżoną decyzję w oparciu o inny przepis tej samej ustawy, tj. wskazywany już art. 40f Prawa geodezyjnego i kartograficznego, stanowiący samodzielną podstawę do rozstrzygnięcia sprawy. Starosta wydał bowiem decyzję, rozstrzygającą spór co do zakresu udostępnianych danych, dotyczący możliwości udostępniania z rejestru cen i wartości nieruchomości numerów ksiąg wieczystych, prowadzonych dla widniejących w nim nieruchomości. Istotą rozstrzygnięcia w ocenie organu odwoławczego jest ustalenie, czy dane, o które udostępnienie zwróciła się skarżąca, znajdują się w omawianym rejestrze, a więc czy mogą zostać z niego udostępnione wraz z innymi danymi. Wyjaśniono, że szczegółowy zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości określony został w § 74 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ustęp pierwszy powyższego przepisu stanowi, że starosta prowadzi rejestr cen nieruchomości, określonych w aktach notarialnych, oraz wartości nieruchomości, określonych przez rzeczoznawców majątkowych w operatach szacunkowych, których wyciągi przekazywane są do ewidencji gruntów i budynków na mocy odrębnych przepisów. Zgodnie zaś z ustępem drugim, rejestracji podlegają ceny oraz wartości, o których mowa w ustępie pierwszym, a także: adres położenia nieruchomości; numery działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości; rodzaj nieruchomości, z wyróżnieniem: niezabudowanych nieruchomości rolnych składających się z jednego użytku gruntowego, b) niezabudowanych nieruchomości rolnych składających się z więcej niż jednego użytku gruntowego, c) niezabudowanych nieruchomości leśnych, d) zabudowanych nieruchomości rolnych, e) niezabudowanych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę inną niż zagrodowa, f) nieruchomości zabudowanych budynkiem lub budynkami mieszkalnymi, g) nieruchomości zabudowanych budynkiem lub budynkami pełniącymi inne funkcje niż zagrodowa i mieszkaniowa, h) nieruchomości budynkowych, i) nieruchomości lokalowych, j) zabudowanych nieruchomości leśnych, k) innych nieruchomości niż wymienione w lit. a-j; 4) pole powierzchni nieruchomości gruntowej; 5) data zawarcia aktu notarialnego lub określenia wartości; 6) inne dostępne dane o nieruchomościach i ich częściach składowych. Organ podniósł, że ustalenie, czy wśród wskazanych w ust. 2 pkt 6 ww. przepisu, innych dostępnych danych o nieruchomościach i ich częściach, znajdują się również numery ksiąg wieczystych nieruchomości, niezbędne jest odwołanie się do załącznika nr 7 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 74 ust 2a rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zawiera ono specyfikę pojęciowego modelu danych rejestru cen i wartości. Oznacza to, że ujawnianymi w rejestrze danymi, innymi niż wskazane w wyliczeniu z § 74 ust 2 pkt 1-5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, mogą być tylko takie dane, które odpowiadają któremuś z typów danych, wskazanych w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. Jak wskazał organ, w treści ww. załącznika nie został wymieniony typ danych, w postaci numeru księgi wieczystej, co oznacza, że numery te nie podlegają ujawnieniu w rejestrze, pomimo, iż informacje o nich są zawarte w aktach notarialnych oraz operatach szacunkowych. Zdaniem organu, powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w samej strukturze powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Składa się on bowiem z kilku rodzajów baz danych, z których to ewidencja gruntów i budynków, jest bazą w której z mocy samej ustawy ujawnia się informacje, takie jak numer księgi wieczystej nieruchomości (art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Zaznaczono przy tym, że numer księgi wieczystej zgodnie z podzielanym przez organ odwoławczy, dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, stanowi informację o charakterze przedmiotowo-podmiotowym, pozwalającą na poznanie danych o charakterze podmiotowym. Udostępnienie z ewidencji informacji o takim charakterze, jest natomiast uwarunkowane spełnieniem dodatkowych wymogów wskazanych w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W przypadku wniosku o udostępnienie informacji zawierającej numer księgi wieczystej, pochodzącego od podmiotu niewymienionego wart. 24 ust. 5 pkt 1,2 i 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego (właściciel, władający, organ administracji publicznej, operator sieci), wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania, iż posiada interes prawny do uzyskania takich danych. Jak organ podkreślił, skoro zamiarem ustawodawcy było obwarowanie możliwości uzyskania informacji o numerach ksiąg wieczystych koniecznością spełnienia tak restrykcyjnego wymogu nie spełniałoby wymogu racjonalności umożliwienie uzyskania ich z rejestru cen i wartości nieruchomości, jedynie w wyniku złożenia i opłacenia wniosku. Powyższe oznacza, że w celu uzyskania żądanych informacji skarżąca Spółka (na tym etapie odwołująca się), powinna wystąpić o ich udostępnienie z ewidencji gruntów i budynków, nie zaś z rejestru cen i wartości nieruchomości. Na marginesie, odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą Spółkę twierdzeń, że brak numeru księgi wieczystej uniemożliwia precyzyjne określenie gruntu, składającego się na nieruchomość, wskazano, iż ujawniane w rejestrze dane wskazane w § 74 ust 2 pkt 1-5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w pełni to umożliwiają. Jak bowiem wynika z ust. 2 pkt 2 ww. przepisu w rejestrze ujawniane są numery działek wchodzące w skład danej nieruchomości. W przypadku zaś jakichkolwiek zmian przedmiotowych w tym zakresie (np. podziały, scalenia działek itp.) informacje te są aktualizowane w ramach wymiany danych, pomiędzy bazami danych zasobu, (w tym przypadku pomiędzy rejestrem i ewidencją gruntów i budynków gdzie tego rodzaju zmiany są ujawniane w pierwszej kolejności). W skardze na powyższą decyzję skarżąca Spółka podniosła zarzuty naruszenia: - § 74 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym zastosowaniu wykładni zawężającej w odniesieniu do zakresu danych dotyczących nieruchomości, podlegających ujawnieniu w ramach Rejestru Cen i Wartości Nieruchomości, - art. 40a ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez bezprawne ograniczenie skarżącemu prawa do dostępu do danych objętych Rejestrem Cen i Wartości Nieruchomości. Na tej podstawie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Argumentacja skargi pokryła się z argumentacją odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie według wyżej wskazanych kryteriów kontrola wydanych rozstrzygnięć wykazała bowiem, że nie naruszają one prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem. W ocenie składu orzekającego Sądu w niniejszej sprawie podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że numery ksiąg wieczystych, których udostępnienia z rejestru cen i wartości nieruchomości żądała od organu skarżąca Spółka, nie podlegają ujawnieniu w tym rejestrze. Trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że zasób geodezyjny i kartograficzny to zbiór danych prowadzonych na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej i który się składa z części centralnej, wojewódzkiej i powiatowej. W tej ostatniej, zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 5 września 2013 r., w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1183), oprócz innych materiałów, znajduje się między innymi rejestr cen i wartości nieruchomości. Udostępnienie danych z tego rejestru odbywa się na wniosek lub w związku ze zgłoszeniem prac, jak stanowi §18 ust. 1 ww. rozporządzenia. Prawidłowo zatem podniósł organ odwoławczy, że organy prowadzące odpowiednią część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, udostępniają materiały zasobu odpłatnie (art. 40a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Słusznie też zwrócił uwagę, na kwestię możliwości wykorzystania udostępnionych danych z tego rejestru przez określony podmiot. Uprawnienia bowiem podmiotu dotyczące możliwości wykorzystania udostępnionych mu materiałów zasobu, określa licencja wydawana przez organ udostępniający te materiały, w myśl art. 40c ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W przypadku natomiast sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości, należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzje administracyjną, stosownie do treści art. 40f Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Rzeczywiście zgodzić się należy ze stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie organu I instancji, to de facto rozstrzygnięcie sporu co do zakresu udostępnianych danych, dotyczący możliwości udostępniania z rejestru cen i wartości nieruchomości numerów ksiąg wieczystych, prowadzonych dla widniejących w nim nieruchomości, zaś istotą sporu było ustalenie, czy dane, o które udostępnienie zwróciła się skarżąca Spółka, znajdują się w omawianym rejestrze, a więc czy mogą zostać z niego udostępnione wraz z innymi danymi. Zgodnie § 74 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków) starosta prowadzi rejestr cen nieruchomości, określonych w aktach notarialnych, oraz wartości nieruchomości, określonych przez rzeczoznawców majątkowych w operatach szacunkowych, których wyciągi przekazywane są do ewidencji gruntów i budynków na mocy odrębnych przepisów. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, rejestracji podlegają ceny oraz wartości, o których mowa w ustępie pierwszym, a także: adres położenia nieruchomości; numery działek ewidencyjnych wchodzących w skład nieruchomości; rodzaj nieruchomości, z wyróżnieniem: niezabudowanych nieruchomości rolnych składających się z jednego użytku gruntowego, b) niezabudowanych nieruchomości rolnych składających się z więcej niż jednego użytku gruntowego, c) niezabudowanych nieruchomości leśnych, d) zabudowanych nieruchomości rolnych, e) niezabudowanych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę inną niż zagrodowa, f) nieruchomości zabudowanych budynkiem lub budynkami mieszkalnymi, g) nieruchomości zabudowanych budynkiem lub budynkami pełniącymi inne funkcje niż zagrodowa i mieszkaniowa, h) nieruchomości budynkowych, i) nieruchomości lokalowych, j) zabudowanych nieruchomości leśnych, k) innych nieruchomości niż wymienione w lit. a-j; 4) pole powierzchni nieruchomości gruntowej; 5) data zawarcia aktu notarialnego lub określenia wartości; 6) inne dostępne dane o nieruchomościach i ich częściach składowych. Racje ma organ odwoławczy, że numery ksiąg wieczystych nieruchomości nie znajdują się w zbiorze "innych danych o nieruchomościach i ich częściach składowych", o którym mowa w § 74 ust 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zasadna jest argumentacja organu, że "innymi danymi o nieruchomościach i ich częściach składowych", a więc innymi niż wskazane w wyliczeniu z § 74 ust 2 pkt 1-5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, mogą być tylko takie dane, które odpowiadają któremuś z typów danych, wskazanych w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia, co wynika nie tylko z logicznego zupełnego podziału cen i wartości nieruchomości wskazanych w § 74 ww. rozporządzenia, ale także ze specyfiki pojęciowej modelu danych rejestru cen i wartości zawartej w art. 74 ust 2a rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W treści wskazanego załącznika nie został wymieniony typ danych, w postaci numeru księgi wieczystej, co oznacza, że numery te nie podlegają ujawnieniu w rejestrze, pomimo, iż informacje o nich są zawarte w aktach notarialnych oraz operatach szacunkowych. Taka wykładnia znajduje swoje potwierdzenie również w samej strukturze powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Trafnie podnosi organ, że składa się on z kilku rodzajów baz danych, w tym z ewidencji gruntów i budynków, w której to bazie z mocy samej ustawy ujawnia się informacje, takie jak numer księgi wieczystej nieruchomości, o czym stanowi art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko, że numer księgi wieczystej stanowi informację o charakterze przedmiotowo -podmiotowym, pozwalającą na poznanie danych o charakterze podmiotowym. Zgodnie ze wskazanym już art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi: informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (ust. 1 pkt 1), budynków (ust. 1 pkt 2), lokali (ust. 1 pkt 3). W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1), w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można określić właścicieli – osoby lub podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Wykazuje się także miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1, wartość katastralną nieruchomości, czy też informacje dotyczące umów dzierżawy, jeżeli od wykazania takich informacji uzależnione jest nabycie praw wynikających z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także z przepisów o rozwoju obszarów wiejskich. Trafnie więc podniósł organ odwoławczy, że Informacje te mają więc charakter zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 397/13, z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 620/16 jaki i NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1839/12, czy z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1096/09). Rzeczywiście, każdy może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, zgodnie z postanowieniami art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zwrócić należy jednak uwagę na treść ust. 5 art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który stanowił, w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, że starosta udostępnia dane, zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, tj. dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, na żądanie również innych podmiotów niż wskazane w punktach 1-2a ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które mają interes prawny w tym zakresie (pkt 3 ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W ocenie Sądu wykładnia powyższych regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego prowadzi zatem do wniosku, że danych nie zawierających danych osobowych może domagać się istotnie każdy podmiot. W ust. 5 art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ustawodawca przewidział natomiast wyjątek od ogólnej zasady, zawartej w ust. 4 tego przepisu. W takim razie, zgodnie z regułami wykładni, należy stosować ścisłą wykładnię ust. 5 art. 24 w z. z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że numer księgi wieczystej należy do danych osobowych, gdyż w księdze wieczystej ujawnione są między innymi podmioty będące właścicielami i użytkownikami wieczystymi, dla których księgi te są prowadzone (tak mi. in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 668/10, NSA w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1299/14) Danymi osobowymi są bowiem wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwa do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, tak jak w tym przypadku przez powołanie się na nr identyfikacyjny, czy też powołanie się na cechy fizyczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Ponieważ treść ksiąg wieczystych jest powszechnie dostępna, na podstawie nr księgi wieczystej można ustalić również dane osobowe osób ujawnionych w księdze wieczystej (por. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 668/10, LexisNexis nr 2523632). Podkreślić należy, że w zakresie operatu ewidencyjnego przyjęto zasadę jawności zwykłej (zasada jawności zwykłej formalnej), która oznacza zagwarantowanie dostępu do treści samego rejestru, bez wymogu ogłaszania treści wpisów. Ochroną objęto jednak dane osobowe podmiotów będących właścicielami lub innych osób posiadających prawa do tych nieruchomości. Następstwem tego jest funkcja informacyjna, która w tym przypadku zależy od zakresu podlegających ujawnieniu danych, kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania tych informacji, łatwości dostępu do danych rejestrowych, kosztów zaświadczeń i odpisów z rejestru. Dostęp zatem do rejestrów administracyjnych podlega reglamentacji. Inaczej rzecz się przedstawia jeśli chodzi o księgi wieczyste, których immanentną cechą jest jawność. W tym wypadku mamy do czynienia z tzw. jawnością formalną ksiąg wieczystych, statuowaną w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 790, zwanej dalej ustawą o księgach wieczystych i hipotece), której zachowanie gwarantuje przepis art. 36¹ ust. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zapewniający każdemu zainteresowanemu prawo do uzyskania aktualnego odpisu z księgi wieczystej (art. 36² ust. 1 ww. ustawy; zob. A. Gryszczyńska, Nowa Księga Wieczysta, Informatyzacja rejestru publicznego, Warszawa 2011, s 41-42). Ponadto wpisy w księgach wieczystych cechuje materialna jawność w przeciwieństwie wpisów w ewidencji gruntów i budynków, które nie są objęte rękojmią wiary publicznej, ani nie korzystają z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, choć przy prawidłowo prowadzonej ewidencji powinny być zgodne ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej. Regulacja dostępu do danych zgromadzonych w operacie ewidencyjnym, różni się więc od regulacji jawności ksiąg wieczystych. W zakresie ksiąg wieczystych jawna jest cała księga, a udostępnieniu podlegają również dane osobowe w niej zawarte. Reglamentowany jest natomiast dostęp do akt księgi, które może przeglądać osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 36¹ ust. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (zob. LEX – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz A. Gryszczyńskiej do art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Uzyskania z rejestru ewidencyjnego informacji o charakterze przedmiotowym, a więc nie zawierających danych osobowych podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, na podstawie art. 24 ust. 2 tej ustawy może domagać się zatem każdy. Wbrew więc twierdzeniom zawartym w końcowym fragmencie skargi udostępnienia informacji natomiast o charakterze podmiotowym, ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, może domagać się tylko ten, kto wykaże, że ma w tym zakresie interes prawny. Zasadnie więc stwierdził Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że skarżąca Spółka, chcąc uzyskać numery ksiąg wieczystych powinna się zwrócić do organu o ich udostepnienie z ewidencji gruntów i budynków wykazując swój interes prawny, nie zaś z rejestru cen i wartości nieruchomości skoro ten tego rodzaju danych nie zawiera. Na marginesie stwierdzić należy, że uzasadnienie żądania jedynie potrzebą wykorzystania tych danych dla potrzeb własnych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub dla publikacji w Internecie jest z całą pewnością niewystarczające. Mając powyższe na uwadze organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia. Zasadna jest uwaga organu odwoławczego, że właściwą podstawą prawną winien stanowić art. 40f Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a nie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Błąd ten rzeczywiście nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy skoro najważniejsza jest trafność i zgodność z prawem samego rozstrzygnięcia. Nawet bowiem w sytuacji braku uzasadnienia, czy też niewłaściwego uzasadnienia znaczenie ma tylko trafność orzeczenia, mimo, że uzasadnienie decyzji pełni ważną rolę przekonywania adresatów decyzji do podjętego rozstrzygnięcia. Argument natomiast podniesiony na rozprawie, że organy nie zastosowały art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego także nie mógł spowodować uznania wadliwości wydanych decyzji skoro w przedmiocie ewentualnego udostępnienia danych nie przeprowadza się typowego postępowania jurysdykcyjnego w ramach którego organ przeprowadza określone postępowanie dowodowe. Wobec tego skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.