III SA/Kr 1028/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy skargę oddala Decyzją z dnia 3 kwietnia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017.1257 ze zm.) oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. 2017.1260 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania A. P. na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kat. A, B prawa jazdy. Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 6 września 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji wystąpił do Starosty z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami A. P., z powodu przekroczenia przez Ww. liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wskazaną wyżej decyzją Starosta, działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1b ustawy Prawo o ruchu drogowym skierował A. P. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A B prawa jazdy. W odwołaniu od decyzji Starosty, pełnomocnik A. P. zarzucił przedawnienie wykroczeń oraz naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wydało opisaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał na podstawę przytoczył treść art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym , zgodnie z którym Starosta wydaje decyzję n o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji po otrzymaniu wniosku komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ podał, że zgodnie z art. 130 Prawa o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednia liczbę punktów w skali od 1 do 10. Zatem Policja jest organem uprawnionym do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów karnych jak i do ich usuwania. Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie wykroczeń i przedawnienie kary za popełnione wykroczenia SKO wskazało, że ze względu na przepisy regulujące zasady postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy drogowe, fakt przedawnienia wykroczenia nie stanowi okoliczności pozwalającej na automatyczne wykreślenie wpisu z ewidencji kierowców i tym samym braku zaistnienia podstawy do wystąpienia z wnioskiem do właściwego starosty o sprawdzenie kwalifikacji. Ponadto SKO wskazało, że wydanie decyzji w niniejszej sprawie, warunkuje fakt przekroczenia przez odwołującego się liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie w ocenie organu odwoławczego, fakt ten jest niepodważalny, a zatem nie ma miejsca na uznanie administracyjnie, którego cechą jest wybór spośród wielu możliwych rozstrzygnięć. Wskazano na treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postepowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który to przepis określa warunki usuwania z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego. Organ wskazał nadto, że odwołujący się został zawiadomiony o zakończeniu postępowania w dniu 6 grudnia 2017 r. i pouczony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Tym samym jako nietrafny ocenił podniesiony zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Na powyższe rozstrzygnięcie A. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 10 kpa poprzez przyjęcie, że został zawiadomiony o zakończeniu postępowania przed Starostą, podczas gdy : - korespondencja z 1 grudnia 2017 r. została nieprawidłowa oznaczona poprzez wskazanie wyłącznie nazwy spółki bez wskazania jego imienia i nazwiska, - osoba odbierająca korespondencję nie była uprawiona do odbioru jego osobistej korespondencji, - przesyłka z dnia 1 grudnia 2018 r. nie zawierała pisma dotyczącego przedmiotowej sprawy, a jedynie korespondencję w sprawie [...] W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.), sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. 2017.2188 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga A. P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie wskazania wymaga, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje stanowił art. 114 ust. 1 pkt. 1b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017.1260 ze zm.), dalej p.r.d., zgodnie z którym (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) "Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega: 1) osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1". Przepis powyższy jest jedynym przepisem materialnoprawnym stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. Stosownie natomiast do art. 130 ust. 1 p.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów karnych. Organ orzekający o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. W tym zakresie właściwy jest komendant wojewódzki Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Należy podzielić stanowisko organu, iż wydanie decyzji w kontrolowanej sprawie wynikało z faktu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, który to fakt jest niepodważalny. Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem i stwierdzenie w tym wniosku, że skarżący otrzymał łącznie 27 punków karnych obligowały Starostę do wszczęcia postępowania w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy, a następnie orzeczenia o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje skarżącego jako kierowcy. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1b p.r.d. przesądza o konieczności kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot " kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji p o d I e g a". Organ administracji publicznej w sytuacji, gdy kierowca przekroczy 24 punktu za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, nie ma żadnej dowolności i uznaniowości. Innymi słowy - nie ma wyboru polegającego na skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji bądź odstąpienie od wydania decyzji o skierowaniu na takie sprawdzenie, w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji. Prawidłowe jest także stanowisko Kolegium, iż ustanie karalności wykroczenia (art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, Dz.U. 2018.618 t.j.), nie skutkuje koniecznością odstąpienia od wydania decyzji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1b p.r.d. Jak już wyżej wskazano, ilość przypisanych kierowcy punktów karnych przesądza o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Nie ma natomiast znaczenia, czy w dniu rozpatrzenia takiego wniosku przez organ karalność wykroczenia ustała. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. P.r.d. nie przewiduje w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków, nie wprowadza też żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji. Ustanie karalności za wykroczenie drogowe nie podważa faktu uzyskania przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi. Wskazać należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o czynnościach dowodowych lub o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie sadów administracyjnych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r. II OSK 326/17 (Lex nr 2624499): "Przez udział w postępowaniu należy rozumieć udział strony w całym ciągu czynności przygotowawczych postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej. Chodzi tutaj o udział w czynnościach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. powinna wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (...)", (Lex nr 2624499, por. także wyroki NSA z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt I OSK 779/18, Lex nr 2571939; z dnia 27 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2178/16, Lex nr 2547218; z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 888/17, Lex nr 2506713). W realiach niniejszej sprawy, zauważyć należy, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania oraz o prawie zapoznania się z aktami sprawy, zostało skierowane do A. P. przez organ pierwszej instancji w dniu 1 grudnia 2017 r. W aktach sprawy znajduje się także potwierdzenie odbioru przesyłki w dniu 6 grudnia 2017 r. Jednocześnie adnotacja zarówno na dokumencie, jak i wpis numeru sprawy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazuje, że zawiadomienie w sprawie [...] zostało zamieszczone w tej kopercie. Twierdzenie skarżącego, jakoby w korespondencji kierowanej do niego nie znajdowało się powyższe zawiadomienie, nie znajduje potwierdzenia w zebranym sprawie materiale dowodowym. Opiera się bowiem ono wyłącznie na twierdzeniu skarżącego, nie popartym żadnymi innymi dowodami. Na marginesie – choć nie bez znaczenia – podnieść należy, że okoliczność ta nie była podnoszona przez skarżącego w odwołaniu od decyzji. W takiej sytuacji, twierdzenie skarżącego nie zostało w żaden sposób choćby uprawdopodobnione. Zarzut skarżącego w tym zakresie okazał się być niezasadny. Ubocznie zauważyć przy tym należy, że jeśli można by czynić zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. to musiałby się on odnosić do postępowania przed organem odwoławczym, bowiem brak w aktach administracyjnych danych wskazujących na to, aby SKO zawiadomiło skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Także jednak i taki zarzut byłby bezskuteczny, bowiem skarżący nie wskazał w skardze, że uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Jako niezasadny ocenić należy powyższy zarzut obrazy art. 10 § 1 k.p.a., w zakresie, w jakim skarżący wskazuje, że przesyłka skierowana przez Starostę, została zaadresowana na spółkę A Sp. z o.o. Zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego z dnia 27 grudnia 2012 r. skierowane do Starostwa Powiatowego. W piśmie tym skarżący, jako adres do korespondencji wskazał adres spółki. Oświadczenie to zostało skierowane do sprawy [...], a na dalszym etapie postępowania nie zostało odwołane. W konsekwencji więc organ słusznie kierował korespondencję na ten adres. Na marginesie należy zauważyć, że całokształt korespondencji w sprawie, kierowany był przez organ na ten adres, a skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie wskazywał, by ten adres był nieprawidłowy. Jeżeli zaś chodzi o kwestię upoważnienia dla pracownika, ocenić należy, że skoro skarżący wskazał adres spółki jako adres do korespondencji, to słusznie należało przyjąć, że osoba odbierająca korespondencję z ramienia spółki, jest upoważniona do odbioru korespondencji także w tej sprawie. Podniesione więc okoliczności nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy i jako niezasadne, nie mogły zostać uwzględnione i skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji prawidłowo i w wystarczającym dla rozstrzygnięcia stopniu ustaliły stan faktyczny sprawy, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretacja przepisów jest prawidłowa. Uzasadnienie spełnia wymogi określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zgodna z prawem. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.