III SA/Kr 1155/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) SO del. Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2012r. nr [....] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala Starosta decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] postanowił zatrzymać T. M., prawo jazdy kategorii "A, B, C, BE, CE" nr [...], wydane na druku [...] w dniu [...] 2008 r. przez Starostę oraz wezwał go do niezwłocznego zwrotu ww. dokumentu do depozytu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.; obecnie t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a.", oraz art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: z 2005r., Dz.U. nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej "P.r.d.". W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że do Starostwa Powiatowego Referatu Zamiejscowego w A. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30.12.2011 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w stosunku do T. M. w związku z otrzymaniem łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. organ, do którego przesłano wniosek, zobowiązany jest skierować osobę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W związku z powyższym Starostwo Powiatowe Wydział Komunikacji i Transportu Referat Zamiejscowy w A. w dniu 11.01.2012r. wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie skierowania T. M. na egzamin kontrolny oraz zwrotu ww. dokumentu prawa jazdy do depozytu wydziału. T. M. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Skarżący podniósł, że nie przekroczył 24 punktów karnych, a taka podstawa zatrzymania prawa jazdy (art. 114 ust 1 pkt 1 lit b P.r.d.) została wskazana. Tymczasem w dniu 28 grudnia 2011 r. skarżący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d., które winno skutkować zmniejszeniem liczby punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Przystępując do egzaminu nie miał wiedzy i świadomości, iż przekroczył 24 punkty karne. Nikt skarżącego o takiej ich ilości nie informował, ani w Ośrodku Ruchu Drogowego w T., ani Policja, która ujawniła jego ostatnie naruszenie przepisów ruchu drogowego. Utwierdził skarżącego w tym przekonaniu fakt, że po ujawnieniu ostatniego z wykroczeń, Policja nie zatrzymała mu prawa jazdy, podczas gdy stosownie do treści art. 135 ust. 1 lit. g P.r.d., jest do tego zobowiązana w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W konsekwencji informację o ilości punktów karnych uzyskał dopiero z otrzymanej w dniu 18 stycznia 2012 r. korespondencji adresowanej do niego przez Starostwo Powiatowe oraz przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. W świetle powyższego zdaniem skarżącego, nie zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, albowiem na skutek udziału w szkoleniu posiada mniejszą niż 24 liczbę punktów karnych. Skoro nie przekroczył tej ilości punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, nie zostały spełnione ustawowe przesłanki uzasadniające wszczęcie wobec niego postępowania w sprawie o skierowanie na egzamin kontrolny, jak i zatrzymania prawa jazdy. Wskazał również, że o powyższych okolicznościach, które w jego ocenie czynią postępowanie bezprzedmiotowym, informował Starostwo w piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r., jak również załączył odpis zaświadczenia odbyciu kursu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Tymczasem Starosta wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do jego twierdzeń. Dlatego też decyzja ta, niezależnie od tego, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające jej wydanie, jest wadliwa z przyczyn formalnych, bowiem narusza art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 135 § 1 pkt 1 lit. g, art. 138 ust. 1 P.r.d. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 138 ust. 1 P.r.d. decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Natomiast zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1 g P.r.d. policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g w zw. z art. 138 ust. 1 P.r.d. umocowano starostę do zatrzymania prawa jazdy w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ w tej sprawie nie ma żadnej dowolności i uznaniowości. Przekroczenie limitu punktów skutkuje nakazem zatrzymania prawa jazdy, zaś starosta obciążony jest nakazem wydania decyzji o zatrzymaniu. W sprawie, w dniu 5 stycznia 2012 r. wpłynął do organu I instancji wniosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego działającego z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji T. M., z którego wynika, że w okresie od 16 marca 2011 r. do 27 grudnia 2011 r. otrzymał on łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przy piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r. T. M. dołączył do akt zaświadczenie Dyrektora Ośrodka Ruchu Drogowego w T. z dnia [...] 2011 r. nr [...], z którego wynika, że w dniu 28 grudnia 2011 r. T. M. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Zgodnie z art. 130 ust. 1 P.r.d. policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (art. 130 ust. 2). Na etapie postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, na skutek przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na skutek wniosku komendanta wojewódzkiego policji, starosta nie ma kompetencji do badania zasadności dokonanych w ewidencji zapisów wskazujących na rodzaj wykroczenia i przypisaną mu liczbę punktów. Starosta nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odnosząc się do argumentu, że w dniu 28 grudnia 2011 r. skarżący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. organ odwoławczy wskazał, że zapis zawarty w art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g P.r.d., a zwłaszcza użyte w art. 138 ust. 1 sformułowanie "wydaje" nie budzi żadnych wątpliwości, co do obligatoryjnego charakteru zatrzymania prawa jazdy kierowcy, któremu przypisano 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Zgodnie z orzecznictwem sądowym nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24. W sprawie T. M. w okresie od 16 marca 2011 r. do 27 grudnia 2011r. otrzymał łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy odbył 28 grudnia 2011 r., zatem nie może ono spowodować zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wobec powyższego spełniona została przesłanka z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g P.r.d. przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. T. M. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. Zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) art. 130 ust. 3 P.r.d. przez jego niezastosowanie, na skutek przyjęcia, iż nie jest dopuszczalnym zmniejszenie liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24, podczas gdy powołany przepis ustawy, jak i inne przepisy rangi ustawowej takiego ograniczenia nie przewidują; b) art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g w zw. z art. 138 ust. 1 P.r.d., przez ich zastosowanie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki ustawowe do wydania decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy; 2) przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. przez dokonanie błędnych, sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń faktycznych i przyjęcie, iż na skutek udziału skarżącego w dniu 28 grudnia 2011 r. w szkoleniu organizowanym przez Ośrodek Ruchu Drogowego w T., o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d., nie uległa zmniejszeniu liczba posiadanych przez niego punktów karnych, co uzasadniało wszczęcie wobec niego postępowania w sprawie oraz wydanie przez Starostę zaskarżonej decyzji, podczas gdy skutkiem udziału w szkoleniu przeprowadzonym w dniu 28 grudnia 2011 r. przez ORD w T., było zmniejszenie o 6, do liczby 21 posiadanych przeze niego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu zarzutów skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodał, że wbrew stanowisku SKO, przepisy P.r.d. nie stanowią, iż niemożliwym jest zmniejszenie liczby punktów karnych wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia legitymowała się co najmniej 25 punktami karnymi. Jak wynika z treści art. 130 ust 3 P.r.d., odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z przepisu tego nie wynika natomiast, aby przekroczenie przez kierowcę granicy 24 punktów karnych pozbawiało go możliwości zmniejszenia ich ilości. Jedyne ograniczenie w tym zakresie wynika z treści art. 130 ust 3 zd. 2 P.r.d., a to, że zmniejszenie liczby punktów karnych na skutek odbytego szkolenia nie dotyczy kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. W pozostałym zakresie ustawodawca nie przewidział jednak żadnych ograniczeń. W konsekwencji na skutek udziału skarżącego w szkoleniu liczba posiadanych przez niego punktów karnych zmniejszyła się o 6 (do 21 punktów), a tym samym nie przekraczała liczby 24, o której mowa w art. 114 ust 1 pkt 1 Iit. b oraz 135 ust. 1 pkt 1 lit. g P.r.d. Zatem w dniu wszczęcia przez Starostę postępowania w sprawie, nie zachodziły podstawy do domagania się zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Na poparcie powyższego stanowiska skarżący przywołał uzasadnienie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (z dnia 14.03.2012r. sygn. akt II SA/GI 26/12), z którego wynika m.in., iż "skoro przepis art. 130 ust. 3 P.r.d. określa kategorycznie, jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok, to uznać należy, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej". Ustawa tego rodzaju dalszych wyjątków nie przewiduje, natomiast wynikają one z treści § 8 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, zgodnie z którym "Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24". WSA w uzasadnieniu przywołanego orzeczenia wskazał m.in., iż "Norma wynikająca z przepisu podustawowego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA tymczasem poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej. W ocenie Sądu, przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA został także wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 P.r.d. Powołany przepis ustawy zezwala, bowiem jedynie, na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 7 września 2012 r. skarżący podtrzymał twierdzenia skargi, na ich poparcie przytaczając dodatkowo uzasadnienia wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010r., (sygn. akt II SA/Ol 786/10) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2009r. (sygn. akt III SA/Gd 475/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Sąd – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. W sprawie kontrolowane były decyzje w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 138 ust. 1 P.r.d. Przepis ten uprawnia starostę do zatrzymania prawa jazdy w przypadkach wskazanych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d, g tej ustawy. Zarzuty podniesione w skardze koncentrują się generalnie wokół naruszenia art. 130 ust. 3 i 4 P.r.d., po pierwsze, w powiązaniu z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998 ze zm.). Skarżący w uzasadnieniu skargi dowodzi, bowiem przekroczenia granic delegacji z art. 130 ust. 4 ustawy przez wydanie ostatnio przytoczonego przepisu rozporządzenia. Po wtóre, w związku z art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g P.r.d., eksponując wadliwość ustalenia ilości punktów karnych przypisanych skarżącemu, a w konsekwencji brak podstaw do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Zarzuty i argumentacja w obu zakresach nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Jeśli chodzi o art. 130 ust. 3 P.r.d., to trafnie zdaniem Sądu organ przyjął, że w stanie faktycznym sprawy nie miał on zastosowania, niezależnie od tego, że skarżący nie mógł odliczyć punktów z tytułu udziału w szkoleniu w dniu 28 grudnia 2011 r. organizowanym przez Ośrodek Ruchu Drogowego w T. - o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Podzielić należy pogląd, iż takie szkolenie może skutkować odjęciem punktów karnych tylko do czasu przekroczenia ich liczby 24. Stanowisko w tej materii jest już utrwalone (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10, z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1968/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 58/12, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zagadnienie ilości punktów nie jest, bowiem przedmiotem badania w sprawach o skierowanie na badania kontrolne i w sprawach o zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów. Prowadzenie ewidencji punktów powierzone zostało organom Policji i przed tymi organami, jak też przed sądem administracyjnym, można je kwestionować. Wpisy dokonywane są w drodze zaskarżalnej czynności. Powołane przepisy zarówno P.r.d. jak i rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. wskazują na to, że wpisy do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowią czynność materialno-techniczną, która mieszcząc się w katalogu regulowanym przez przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlega kontroli sądu administracyjnego. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Stanowisko to, zajęte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., I OSK 1087/05, i z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2038/11 (publ. jw.), podziela w pełni Sąd w składzie rozpoznającym sprawę. Odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy czy skierowania na kontrolne badania oznacza, że kwestia zmian w ewidencji (ilości przypisanych punktów) nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed samorządowym kolegium odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g P.r.d. Prawidłowo, zatem organ przyjął, iż starosta był związany danymi zawartymi w ewidencji i nie mógł ingerować w tę kwestię w tej sprawie. Wydana przez niego decyzja ma charakter związany. Wobec powyższego jedynie skrótowo wypada odnieść się do drugiego z zarzutów w tej materii. W judykaturze sądowoadministracyjnej, choć poprzednio pojawiały się jednostkowe odmienne stanowiska, dominuje pogląd, wedle którego interpretacja normy § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002 r. w kontekście jej zgodności z brzmieniem delegacji ustawowej, uwzględniająca zarówno jej treść, jak i cel przepisu delegacyjnego, a także regulację zawartą w art. 130 ust. 3 P.r.d., prowadzi do konkluzji o legalności tej normy (wyroki NSA: z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11 oraz cytowane tam orzecznictwo, publ. jw.). Celem ustawodawcy było, bowiem dyscyplinowanie kierowców i zapewnienie bezpieczeństwa na drogach. Niepodobna, więc zgodzić się na – w skrajnych wypadkach – permanentne odbywanie szkolenia po to, aby zmniejszać ilość punktów uzyskiwanych za nagminnie popełniane wykroczenia drogowe. Sąd w sprawie w pełni podziela opisane wyżej stanowisko. W konsekwencji tego cytowany przepis rozporządzenia uznać przyszło za niewykraczający poza zakres delegacji ustawowej. A skoro tak, to nie doszło do naruszenia ani tego przepisu ani przepisu delegacyjnego. Tym samym nie uchybiono również przepisom postępowania: art. 6, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. przez dokonanie błędnych, sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń faktycznych i przyjęcie, iż na skutek udziału skarżącego w dniu 28 grudnia 2011 r. w szkoleniu organizowanym przez Ośrodek Ruchu Drogowego w T. - o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d.- nie uległa zmniejszeniu liczba posiadanych przez niego punktów karnych, co uzasadniało wydanie przez Starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy utrzymanej następnie w mocy przez organ odwoławczy. Wbrew twierdzeniom skarżącego udział w szkoleniu nie spowodował zmniejszenia o 6, do liczby 21 posiadanych przez skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ponieważ skarżący w okresie od 16 marca 2011 r. do 27 grudnia 2011 r. otrzymał łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy odbył w dniu 28 grudnia 2011 r. Należy też zauważyć, że niewątpliwie trafnie w odwołaniu skarżący podnosił, że wadliwie organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przywoływał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. wskazując, że organ, do którego przesłano wniosek, zobowiązany jest skierować osobę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wadliwość ta nie miała jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, na co wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.