III SA/Kr 1382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia 25 września 2013r. nr [....] w przedmiocie odmowy wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata G. G. - Kancelaria Adwokacka, ul. [ ] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] odmówił wymeldowania R. G. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w C przy ul. B. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ wyjaśnił, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że R. G. został zatrzymany przez organy ścigania i osadzony w zakładzie karnym, a więc jego nieobecność ma charakter jedynie czasowy. R. G. został tymczasowo aresztowany na 3 miesiące od 22 lutego 2013 r. do 22 maja 2013 r., tymczasowy areszt został przedłużono do 22 sierpnia 2013 r. Organ wskazał, że R. G. przebywa w Zakładzie Karnym. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, że R. G. nie opuścił miejsca zameldowania na pobyt stały. Organ pierwszej instancji stwierdził, że ze złożonych przez R. G. w toku postępowania administracyjnego wyjaśnień wynika, że po odbyciu orzeczonej przez sąd kary pozbawienia wolności zamierza powrócić do miejsca zameldowania na pobyt stały. Organ meldunkowy wziął także pod uwagę wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt [...] orzekający o eksmisji R. G. Burmistrz Miasta i stwierdził, że z obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby nawet prawomocny wyrok w sprawie o eksmisję wywoływał jakiekolwiek automatyczne skutki w kwestii wymeldowania, czy też w kwestii ustaleń faktycznych dokonywanych w postępowaniu o wymeldowanie, prowadzonym przez organy administracji. Organ zaznaczył przy tym, że dopiero egzekucja wyroku orzekającego eksmisję z lokalu dokonana przez uprawniony organ, jakim jest komornik sądowy, wywołuje skutek prawny w sprawie o wymeldowanie z lokalu. Organ pierwszej instancji stwierdził, że opuszczenie miejsca zameldowania to całkowite, trwałe zerwanie więzi z lokalem, w którym dana osoba jest zameldowana. Natomiast w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje. W odwołaniu od powyższej decyzji Burmistrza Miasta J. G. wniosła o wymeldowanie R. G. Decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez odmowę wymeldowania R. G. oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym m.in. dotyczących przyczyn odbywania kary pozbawienia wolności przez R. G., przewidywanego czasookresu pobytu w zakładzie karnym, okoliczności braku faktycznego udziału R. G. w postępowaniu sądowym o eksmisję. W ocenie odwołującej się organ meldunkowy dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, przyjmując, że opuszczenie przez R. G. budynku mieszkalnego nie miało charakteru trwałego i dobrowolnego. Zdaniem odwołującej się, organowi pierwszej instancji umknął fakt, że R. G. własnym zawinionym działaniem doprowadził do opuszczenia mieszkania. R. G. dopuszczał się bowiem wobec J. G. czynów przestępczych i dlatego m.in. został tymczasowo aresztowany, a następnie osadzony w zakładzie karnym celem odbycia kary. Te same powody stały u podstaw wyroku eksmisyjnego. Odwołująca się stwierdziła, że gdyby R. G. nie znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie, nie dopuszczał się wobec niej kradzieży, nie niszczył wyposażenia budynku oraz ponosił koszty najmu (w tym korzystania z mediów), to nadal byłby najemcą mieszkania. Tak więc nie sposób nie uznać, że swoim zawinionym i długotrwałym zachowaniem doprowadził do sytuacji, w której musiał opuścić budynek mieszkalny odwołującej się. Odwołująca się dodała, że pomimo wiedzy o postępowaniu sądowym w przedmiocie eksmisji R. G. nie stawił się na żadnej rozprawie i nie podjął jakichkolwiek działań wykazujących bezzasadność jej roszczenia. Zdaniem odwołującej się, dopuszczając się świadomie przestępstw oraz lekceważąc skutki prawne postępowania sądowego w przedmiocie eksmisji, R. G. w sposób dorozumiany wyraził wolę opuszczenia miejsca pobytu stałego w lokalu, tj. w sposób domniemany zrezygnował z przebywania w przedmiotowym budynku mieszkalnym. J. G. podniosła również, że nie składała do komornika wniosku o dokonanie eksmisji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. R. G. od 22 lutego 2013 r. nie zamieszkuje bowiem w jej budynku, który został też opróżniony z jego rzeczy. Odwołująca się w trakcie postępowania administracyjnego podniosła, że rzeczy R. G. zostały z budynku zabrane przez nieznane jej osoby. Twierdzenia te nie zostały podważone, w szczególności nie zaprzeczył im R. G. Odwołująca się uważa zatem, że została spełniona przesłanka trwałego opuszczenia adresu zameldowania. Skoro bowiem R. G. zlecił innym osobom zabranie jego rzeczy z mieszkania, to miał zamiar opuszczenia go na stałe. Wojewoda decyzją z dnia 25 września 2013 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...]. Za bezsporny w przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji uznał fakt, że R. G. nie przebywa w budynku przy ul. B w C z uwagi na odbywanie kary pozbawienia wolności. Niewątpliwie faktem też jest, zdaniem organu odwoławczego, że Sąd Rejonowy, Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt [...], orzekł o eksmisji wobec R. G. z budynku przy ul. B w C. Organ drugiej instancji stwierdził jednak, że dopiero skuteczne wykonanie wyroku eksmisyjnego przez komornika sądowego będzie równoznaczne z dobrowolnym poddaniem się eksmisji przez wymienionego, a co za tym idzie dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu. Zdaniem organu drugiej instancji wymeldować można osobę wtedy, gdy całkowicie, dobrowolnie i trwale opuści lokal, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zgodnie z powyższym, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do wymeldowania R. G. z budynku przy ul. B w C, gdyż nie doszło do opuszczenia przedmiotowego budynku w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody z dnia 25 września 2013 r. Nr [...] J. G. zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do opuszczenia przez R. G. budynku mieszkalnego, a co za tym idzie brak podstaw do jego wymeldowania. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym m.in. dotyczących przyczyn odbywania kary pozbawienia wolności przez R. G., przewidywanego czasookresu pobytu w zakładzie karnym, okoliczności braku faktycznego udziału R. G. w postępowaniu sądowym o eksmisję. Ostatni podniesiony przez skarżącą zarzut dotyczył nierozpoznania przez organ drugiej instancji wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu zarzutów, a tym samym brak uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia i niewyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierował się podejmując zaskarżoną decyzję. Stanowisko skarżącej zostało sprecyzowane w piśmie jej pełnomocnika z dnia 8 maja 2014 r., w którym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji zawierają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Z kolei w myśl ust. 2 powołanego przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zameldowanie i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu). Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu tego przepisu winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby. Zatem miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05; Lex nr 192912). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu", zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Trafnie podnoszą organy, że ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym za dobrowolne opuszczenie stałego miejsca pobytu nie można uznać aresztowania i odbywania kary pozbawienia wolności, a fakt nawet wieloletniego pobytu w zakładzie karnym nie może być utożsamiany z opuszczeniem lokalu z własnej woli (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., VIII SA/Wa 349/10, LEX nr 737963; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 maja 2005 r., SA/Sz 519/03, LEX nr 300443; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., VIII SA/Wa 349/10, LEX nr 737963; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 października 2010 r., IV SA/Wr 290/10, LEX nr 759128; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 stycznia 2011 r., II SA/Ol 881/10, LEX nr 754093; wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 maja 2012 r., III SA/Łd 187/12, LEX nr 1246174; wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 czerwca 2008 r., III SA/Łd 795/07, LEX nr 563081). Pobyt w areszcie śledczym, czy też w zakładzie karnym, w związku z pozbawieniem wolności, nie może być utożsamiany z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w rozumieniu art.15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nie może skutkować wymeldowaniem. Dopiero połączenie faktycznego nieprzebywania w lokalu związanego z pobytem w zakładzie karnym ze skutecznie przeprowadzoną procedurą eksmisyjną pozwala na przyjęcie spełnienia obydwu przesłanek wymeldowania w świetle art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2009 r., III SA/Lu 263/09, LEX nr 573997). Należy jednak podkreślić, że przesłanki dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu" nie mogą być rozumiane generalnie i wymagają osobnego badania na gruncie każdej indywidualnej sprawy administracyjnej. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono uwagę, że to nie literalne brzmienie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych określa, że podstawą do wymeldowania jest dobrowolne i trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, lecz wyprowadzona z tego przepisu przez orzecznictwo sądowoadministracyjne norma, którą należy rozumieć w ten sposób, że zasadą – od której istnieją wyjątki - jest to, że wymeldowanie uzasadnia opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2013 r., II OSK 1976/11). Brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. Typowym przykładem tego jest wykonanie eksmisji osoby zamieszkałej w lokalu na podstawie wyroku sądu wykonanego przez komornika. Dochodzi wówczas do przymusowego opuszczenia miejsca pobytu o charakterze najczęściej trwałym, skutkujące powstanie obowiązku wymeldowania. Również za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 omawianej ustawy uznaje się sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, jeżeli nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2001 r., V SA 3078/00, Lex nr 78937). W konsekwencji podnosi się również, że w sytuacji, gdy opuszczenie lokalu było następstwem zawinionych działań osoby, której dotyczy postępowanie, bez znaczenia jest, czy było ono dobrowolne (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r., II OSK 1251/06). Na powyższe okoliczności skarżąca wskazywała w toku postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Organy obydwu instancji nie ustosunkowały się do tych twierdzeń przyjmując, że okoliczność tymczasowo aresztowania R. G. na 3 miesiące od 22 lutego 2013 r. do 22 maja 2013 r., a następnie do 22 sierpnia 2013 r. wyklucza dopuszczalność wydania decyzji o jego wymeldowaniu. W realiach niniejszej sprawy należy dodatkowo zwrócić uwagę na to, że sprawa wymeldowania R. G. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w C przy ul. B była już przedmiotem wcześniejszej decyzji Burmistrz Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...]. Uzasadnienia tej decyzji i decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...] są analogiczne i mogą wskazywać, że zostały one wydane w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Należy podkreślić, że w sytuacji, gdy sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej, a w konsekwencji decyzja ponownie rozstrzygająca już rozstrzygniętą sprawę administracyjną jest obarczoną istotna wadą, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. skutkującą koniecznością stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dla oceny, czy nowa decyzja administracyjna narusza powagę rzeczy osądzonej, zasadnicze znaczenie przedstawia ustalenie tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej kolejno dwiema decyzjami, z których pierwsza ma charakter ostateczny. Tożsamość sprawy jest wyznaczana przez element podmiotowy (ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe - niezmieniony stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji organy nie ustaliły, czy decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...] uzyskała walor decyzji ostatecznej i czy okoliczności faktyczne sprawy uległy zmianie w taki sposób, że nawet gdyby decyzja z dnia [...] 2013 r. Nr [...] stała się decyzją ostateczną, to byłyby podstawy do ponownego rozpatrywania sprawy wymeldowania R. G. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w C przy ul. B jako nowej sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane przedwcześnie, w braku przeprowadzenia poprawnego postępowania wyjaśniającego w zakresie zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organy zwłaszcza nie przeanalizowały na gruncie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, czy w stosunku do sytuacji R. G. możliwe jest przyjęcie, że opuszczenie lokalu było następstwem jego zawinionych działań, a w konsekwencji jakie ma to znaczenie dla przyjęcia i oceny przesłanki dobrowolności "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu". Nie wyjaśniając tych okoliczności, jak również nie ustalając, jakie znaczenie ma w niniejszej sprawie decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...] oraz nie dając temu wyrazu w uzasadnieniach decyzji – co należy uczynić w toku ponownie prowadzonego postępowania – organy naruszyły obowiązki wynikającej z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1) i zasady przekonywania (art. 11), a uchybienia te miało istotny wpływ na wynik sprawy, skoro wyjaśnienie tych kwestii pozostaje w bezpośrednim związku z treścią rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j.: Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.), określając ich wysokość na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).