III SA/Kr 1443/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. Z. na akt Starosty z dnia 10 sierpnia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia kuratorowi I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Starosty na rzecz skarżącej A. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta pismem z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 34 § 1 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 178 § 1 w zw. z art. 179 § 1 i § 2 w zw. z art. 184 Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy z dnia 25 lutego 1964 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.) odmówił przyznania wynagrodzenia adwokatowi A. Z. za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego J. K. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich, postanowieniem z dnia 20 lipca 2020r. sygn. akt [...], wyznaczył adwokata A. Z. na przedstawiciela dla nieobecnego J. K. Następnie pismem z dnia 29 września 2020 r. kurator wniosła o zwolnienie z funkcji przedstawiciela dla nieobecnego J. J. K. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, prowadzonej pod sygnaturą [...]. W uzasadnieniu wniosku, kurator wskazała, iż wykonując obowiązki kuratora ustaliła, iż J. K. jest adwokatem czynnym zawodowo, wpisanym na listę adwokatów w Izbie Adwokackiej w K. Ustaliła także adres wykonywanej przez niego działalności gospodarczej. Wskazała, iż w świetle powyższego nie można uznać J. K. za osobę nieznaną z miejsca pobytu, bowiem jest on zobowiązany w oparciu o Regulamin wykonywania zawodu adwokata w kancelarii indywidualnej i spółkach do informowania o zmianach podlegających wpisaniu do Krajowego Rejestru Adwokatów i Aplikantów Adwokackich w tym m.in. zmiany siedziby wykonywania zawodu lub filii w terminie 7 dni. Wskazała również, iż nawet czasowe przebywanie za granicą nie oznacza, że miejsce pobytu strony nie jest znane. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r. (sygn.. akt [...]) Sąd Rejonowy zwolnił adwokat A. Z. z funkcji przedstawiciela dla J. J. K. Postanowienie to zostało następnie zaskarżone przez Starostę Powiatowego, a Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 25 maja 2021r. (sygn.. akt [...]) apelację oddalił. Pismem z dnia 28 lipca 2021 r. adwokat A. Z. skierowała do Starosty wniosek o wypłatę wynagrodzenia i zwrot kosztów za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego J. J. K. oraz za udział w postępowaniach sądowych o sygn. [...] oraz [...]. Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku Starosta odmówił przyznania wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego J. K. W motywach rozstrzygnięcia, organ wskazał, że adwokat A. Z. nie podjęła żadnych czynności celem obrony reprezentowanej przez siebie strony, wobec czego nie należy się żadne wynagrodzenie. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się adwokat A. Z. i wniosła zażalenie do SKO - zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu. SKO po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, postanowieniem z dnia 30 września 2021 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone postanowienie Starosty nie stanowi w świetle przepisów k.p.a. postanowienia zaskarżalnego zażaleniem, lecz akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tych okolicznościach, adwokat A. Z. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na akt Starosty z dnia 10 sierpnia 2021 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 179 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej: krio) w zw. z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej oraz przepisy określające wynagrodzenie adwokackie w innej sprawie tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie i nie przyznanie wynagrodzenia kuratorowi dla J. K., błędną ocenę czynności podjętych przez kuratora oraz nie zwróceniu wydatków, które kurator poniósł z własnych pieniędzy w łącznej kwocie 188 zł brutto w postępowaniach znak: [...], postępowaniu przed Sądem Rejonowym sygn. [...], postępowaniu przed Sądem Okręgowym sygn. [...] gdy, w chwili pełnienia przez skarżącą funkcji kuratora ww. Rozporządzenie obowiązywało a przepisy i orzecznictwo wskazywały, że Starosta, który wnosił o powołanie kuratora dla J. K. zobowiązany jest do przyznania wynagrodzenia i poniesienia kosztów uczestnictwa kuratora w postępowaniach znak: [...], postępowaniu przed Sądem Rejonowym sygn. [...], postępowaniu przed Sądem Okręgowym sygn. [...] w wysokości zgodnej z ww. przepisami; II.naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego aktu z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. bez uzasadnienia stanowiska organu, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, odmowę przyznania wynagrodzenia na rzecz adwokat A. Z. za pełnienie funkcji kuratora dla J. K. i nie wskazanie podstawy prawnej dla takiego ustalenia wynagrodzenia z tytułu pełnionej funkcji kuratora, a tym samym bezzasadne odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania tożsamych wniosków kuratora co do przyznania wynagrodzenia na podstawie powołanych przez skarżącą przepisów; a także uniemożliwienia stronie postępowania zrozumienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. III. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 124 § 2 k.p.a., gdyż Starosta nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego aktu faktycznych powodów obniżenia wynagrodzenia kuratora do kwoty O zł, a tym samym uniemożliwił dokonanie oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu i przyznanie wynagrodzenia kuratorowi w łącznej kwocie 708 zł brutto oraz zwrot wydatków w łącznej kwocie 188 zł brutto za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego J. J. K. od Starosty w postępowaniu znak [...] oraz za udział kuratora w postępowaniach sądowych o sygnaturach [...] oraz [...] z dnia 28 lipca 2021 roku. Z ostrożności procesowej, jeżeli Sąd nie orzeknie jak powyżej, skarżąca wniosła o zastosowanie konstrukcji przewidzianej w art. 145 a § 1 p.p.s.a. tj. wydanie wyroku "merytorycznego" poprzez zobowiązanie przez Sąd organu tj. Starosty do wydania w określonym terminie postanowienia wskazującego sposób rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej A. Z. tj. przyznanie wynagrodzenia kuratorowi w łącznej kwocie 708 zł brutto oraz zwrot wydatków w łącznej kwocie 188 zł brutto za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego J. J. K. od Starosty w postępowaniu znak [...] oraz za udział kuratora w postępowaniach sądowych o sygnaturach [...] Sąd Rejonowy oraz [...] Sąd Okręgowy. Skarżąca wniosła również o przyznanie wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie na podstawie Rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz o zwrot wpisu sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2021 r. sygn.. akt III SA/Kr 1443/21, Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na podstawie aktu z dnia 10 sierpnia 2021 r. (błędnie określonego postanowieniem) Starostwa, odmówił przyznania skarżącej wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego J. K., z uwagi na fakt, że nie podjęła ona jakichkolwiek czynności mających na celu obronę praw J. K. Podstawę materialnoprawną wyżej wymienionych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.). Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie przeważa pogląd, zgodnie z którym ustalenie wynagrodzenia dla kuratora ustanowionego w postępowaniu administracyjnym dla nieznanej z miejsca pobytu osoby następuje, w formie aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dotyczy to także odmowy przyznania wynagrodzenia. Organ więc nieprawidłowo nazwał ten akt z 10 sierpnia 2021r. "postanowieniem" oraz dokonał nieprawidłowego pouczenia, że przysługuje na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca zgodnie z tym pouczeniem złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które z kolei postanowieniem z dnia 30 września 2021r. prawidłowo uznało je za niedopuszczalne. Skarżąca więc wraz ze skargą skierowała do tut. Sądu również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd postanowieniem z dnia 17 listopada 2021r. przywrócił termin do wniesienia skargi, mając na uwadze przede wszystkim fakt, że nastąpiło błędne pouczenie skarżącej przez organ. Zgodnie bowiem z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 278/12, z uwzględnieniem zmian przepisów, które miały miejsce po jego wydaniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego, zgłoszony na podstawie art. 34 § 1 k.p.a., należy do kosztów postępowania administracyjnego. Stanowisko to koreluje z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r., sygn. akt III CZP 117/88, (publ. OSNC 1990/1/11), w uzasadnieniu której SN stwierdził, że wynagrodzenie za sprawowanie kurateli przez przedstawiciela strony ze względu na jej charakter ściśle związany z konkretnym postępowaniem administracyjnym uzasadnia traktowanie tego wynagrodzenia w ramach kosztów postępowania administracyjnego. Pomimo, że wysokość tego wynagrodzenia ani zasady i tryb jego przyznawania nie zostały unormowane w przepisach k.p.a. ani w przepisach szczególnych, to nie budzi żadnych wątpliwości, że wynagrodzenie takie przysługuje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 930/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 38/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 577/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 529/17, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 643/18) podkreślono, że przeciwne stanowisko nie dałoby się pogodzić z konstytucyjną zasadą Rzeczypospolitej Polskiej jako Państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). W wykonywanie obowiązków kuratora nie jest bowiem wpisany element dobrowolnej, bezinteresownej działalności społecznej. Dzięki udziałowi w postępowaniu kuratora, postępowanie w sprawie może się prawidłowo toczyć, co leży w interesie stron i w interesie publicznym. Oznacza to, że organem właściwym do ustalenia i wypłaty wynagrodzenia jest organ administracji prowadzący postępowanie zasadnicze, w tym przypadku Starostwa. Stosunek prawny istniejący między organem administracji i przedstawicielem dla nieobecnej strony opiera się na orzeczeniu sądu powszechnego. Jego elementem jest obowiązek wykonania przez osobę wyznaczoną niezbędnych czynności w charakterze przedstawiciela (kuratora) osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych. Z obowiązkiem tym wiąże się prawo przedstawiciela do uzyskania wynagrodzenia za podjęte w toku postępowania w obronie interesów strony czynności. Obowiązkiem kuratora ustanowionego przez sąd jest przede wszystkim ustalenie miejsca pobytu osoby nieobecnej i zawiadomienie jej o stanie jej spraw (art. 184 § 2 k.r.o.). W niniejszej sprawie skarżąca będąc kuratorem J. K. ustaliła jego misce pobytu pod adresami, gdzie wykonuje zawód adwokata, jak również zaznajomiła się z aktami sprawy administracyjnej i skierowała korespondencję zgodnie z art. 184§2 k.r.o. celem zapoznania go ze stanem sprawy. Następnie wystąpiła do Sądu Rejonowego, Wydział III Rodzinny i Nieletnich z wnioskiem o zwolnienie jej z funkcji kuratora, co też nastąpiło. Czynności podjęte przez skarżącą wypełniały więc obowiązki spoczywające na kuratorze dla nieobecnego. Przyznawanie wynagrodzenia kuratorowi ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 k.p.a. nie zostało unormowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego ani w przepisach szczególnych. Ustalenie wysokości wynagrodzenia przedstawiciela (kuratora) osoby nieobecnej powinno więc nastąpić w drodze analogii przez zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536, dalej rozporządzenie z 2018 r.) Taki pogląd został również wyrażony w doktrynie ( P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 34). Zgodnie z §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Z kolei ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. W niniejszej sprawie na zasadzie analogii należy więc stosować przepisy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), które zostały wydane na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o adwokaturze, a nie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18), które zostały wydane na podstawie 29 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze. Podkreślić jednak należy, że w powyższym rozporządzeniu z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej również nie zostały określone żadne kryteria, jakimi należy się kierować przy ustalaniu wynagrodzenia kuratora. W tej sytuacji - jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 8 września 2016 r. (sygn. akt I SA/Kr 666/16) - sięgnąć należy do art. 9 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w którym ustawodawca zawarł przesłanki, które jego zdaniem powinny wpływać na wysokość wynagrodzenia kuratora, a do których zaliczył rodzaj sprawy, stopień jej zawiłości i nakład pracy kuratora. Z powyższego wynika zatem, że zasadnym, jest miarkowanie wynagrodzenia kuratora ustanowionego w postępowaniu administracyjnym przy czym nie może ono przekraczać stawek określonych w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności adwokackie (zob. Wyrok WSA w Gdańsku z 19.01.2018 r., III SA/Gd 931/17, LEX nr 2439388). Górną granicę ustanowionego kuratorowi wynagrodzenia stanowić winna więc minimalna stawka przewidziana we wskazanym rozporządzaniu. Tym niemniej wobec czynności podjętych w sprawie administracyjnej przez skarżącą wysokość wynagrodzenia nie może zostać określona na poziomie 0 zł. Skarżąca bowiem znalazła osobę nieznaną z miejsca pobytu, zapoznała się ze sprawą, jak również podjęła inne czynności celem reprezentowania w postępowaniu administracyjnym J .K. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że argumenty, którymi posłużył organ uzasadniając odmowę przyznania wynagrodzenia są nietrafne. Skoro bowiem skarżący został ustanowiony w postępowaniu administracyjnym kuratorem dla nieobecnego i wykazał, że podjął w związku z tym określone działania, brak jest podstaw do odmowy przyznania skarżącemu wynagrodzenia z tytułu pełnienia obowiązków kuratora. W tym zakresie skarga zasługiwała zatem na uwzględnienie. Sąd uznaje, że z uwagi na to, iż przedmiotem sprawy było cofniecie uprawnień do kierowania pojazdami, jako stawkę minimalną przyjąć należy kwotę 480 zł odpowiadającą sprawie o najbardziej zbliżonym rodzaju określoną w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie i od tego jako maksymalną liczyć stawkę 40% z tejże kwoty, powiększoną o kwotę niezbędnych wydatków. Należy wszakże podkreślić, że postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej z funkcji kuratora dla nieobecnego nie jest odrębnym postępowaniem i nie przysługuje za nie dodatkowe wynagrodzenie. Zarówno bowiem reprezentowanie nieobecnego przed organami administracyjnymi, jak i po ustaleniu miejsca jego pobytu postępowanie w sprawie zwolnienie kuratora z funkcji przedstawiciela J. K. jest jedną sprawą, która zaczyna się od momentu powołania do tejże funkcji na mocy postanowienia z dnia 20 lipca 2020r. do momentu zwolnienia z tej funkcji. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu, zgodnie z którym przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych będzie miały jedynie charakter posiłkowy, tj. w zakresie odnoszącym się do limitu kwotowego wynagrodzenia kuratora, zaś podstawą oceny, przy ustalaniu wynagrodzenia kuratora będą przesłanki z przywołanego art. 9 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Organ ustalając wysokość wynagrodzenia winien uwzględnić faktycznie poniesiony nakład pracy, z uwzględnieniem takich okoliczności jak ilość dokonanych czynności, czas poświęcony na ich wykonanie, charakter sprawy. Ustalenia te winny być poczynione z zachowaniem wszystkich wymaganych przepisami k.p.a. zasad postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 80). W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. W sprawie orzeczono natomiast o zwrocie kosztów postępowania, uwzględniając jedynie koszt wpisu. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Koszty sądowe obejmują zaś opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.), a opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że skarżąca jest adwokatem, to w niniejszej sprawie występowała osobiście we własnym imieniu i nie był reprezentowany przez pełnomocnika. W tej sytuacji brak było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Przepis ten znajduje zastosowanie tylko w sytuacji, kiedy strona jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Tymczasem w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca (zob. Wyrok WSA w Gdańsku z 19.01.2018 r., III SA/Gd 931/17, LEX nr 2439388).