III SA/Kr 1501/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lipca 2024 r., znak: BP.501.437.2023.2409.DL1.590509 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną przez S. Sp. z o.o. w L., zwaną dalej stroną skarżącą, decyzją z dnia 10 lipca 2024 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie dalej k.p.a.), art. 4 pkt 15 i pkt 22 lit. l, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 i pkt 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., zwanej dalej "ustawą o transporcie drogowym), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm. - zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 502), oraz Ip. 1.1 i Ip. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie, utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 grudnia 2022 r., znak: WITD.DI.0152.I0038/184/22, w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 2 grudnia 2022 r., znak: WITD.DI.0152.I0038/184/22, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, - dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o mniej niż 5%, tj. naruszenie określone w Ip. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Suma kar za stwierdzone naruszenia wynosi 13 000 zł. Na mocy art. 92a ust. 3 utd wysokość kary ograniczono do kwoty 12 000 złotych. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 4 października 2022 r. przy ul. J. w miejscowości L., zatrzymano do kontroli trzyosiowy samochód ciężarowy marki Volvo o nr rej. [...]. Pojazdem kierował R. H., który w chwili zatrzymania wykonywał krajowy transport drogowy na terenie L. z ul. J. na ul. H. w imieniu i na rzecz spółki S. Sp. z o. o. w L. Kierujący do kontroli okazał wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielonego podmiotowi S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka komandytowa w L. Organ uzyskał informację ze Starostwa Powiatowego w Chrzanowie, że zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika rzeczy 18 listopada 2013 r. wydało dla przedsiębiorstwa – S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka komandytowa w L. Dnia 11 października 2022 r. przedsiębiorstwo S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła do tamtejszego urzędu wniosek o zmianę danych w przedmiotowym zezwoleniu. Organ stwierdził więc, że kontrolowany podmiot wykonywał przewóz bez wymaganego zezwolenia. Podczas kontroli zachodziło uzasadnione podejrzenie, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona. Dokonano zatem ważenia statystycznego na punkcie ważenia pojazdów. W wyniku ważenia ustalono, że całkowita masa pojazdu po odjęciu możliwych błędów pomiaru wynosi 26,1 tony (przekroczenie o 0,38%), a więc o wartość mniejsza niż 5%. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem kontroli nr WITD.DI.P.0152.I0038/337/22 z dnia 4 października 2022 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła strona skarżąca. Wymienioną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał treść przepisów art. 189a § 2 k.p.a. i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym, regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nie znajdą również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.pa. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 1123), do postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Następnie organ powołała treść przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązujących na dzień kontroli, mających zastosowanie w sprawie. Organ wskazał, że podczas przedmiotowej kontroli kierujący okazał wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielonego spółce S. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w L. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że ww. spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 18 czerwca 2021 r. (data uprawomocnienia wpisu: 6 lipca 2021 r.). Na podstawie uchwały wspólników w dniu 22 marca 2021 r. nastąpiło przekształcenie ww. podmiotu w spółkę S. Sp. z o. o. w L. Wyjaśniono, ze stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, organ który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 lub 2, przenosi w drodze decyzji administracyjnej uprawnienia z nich wynikające w razie połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych. Z informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w Chrzanowie wynika, że Spółka S. Sp. z o. o. dnia 11 października 2022 r. złożyła wniosek o zmianę danych w przedmiotowym zezwoleniu w związku z przekształceniem spółki S. Sp. z o. o. Spółka komandytowa na spółkę S. Sp. z o. o. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości fakt, iż w dniu kontroli, tj. 4 października 2022 r. spółka S. Sp. z o. o. nie dysponowała zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonym ww. podmiotowi. Zgodnie z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 (dwanaście tysięcy) złotych. Nadto, jak podał organ odwoławczy w dniu kontroli ww. pojazdem strona wykonywała przewóz drogowy z ładunkiem ziemi. Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli. Stosownie do art. 2 pkt, 35 lit. b Prawa o ruchu drogowym, ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej niniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości, co do podzielności przewożonego ładunku. W związku z uzasadnionym przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych wykonano pomiary wymiarów zewnętrznych, nacisków osi, oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów z ładunkiem, na stanowisku pomiarowym mieszczącym się w miejscowości L. przy ul. J., na stanowisku zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem pomiarów pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 20 sierpnia 2014 r. Ważenia dokonano za pomocą przenośnej wagi do pomiarów statycznych typu PW-10, nr fabryczny 18/13 (nr. najazdów: [...] i [...]), posiadającą Świadectwo legalizacji ponownej wydane w dniu 8 października 2020 r. przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie i ważne do dnia 8 listopada 2022 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: rzeczywista masa całkowita pojazdu ciężarowego - 26,7 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 26,01 o 2,69 %). Organ wyjaśnił, że zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD poz. 14) było wielokrotnie zmieniane. Ww. kontrola miała miejsce dnia 4 października 2022 r., w związku z czym organ pierwszej instancji zastosował przepisy zarządzenia nr 28/2014 w brzmieniu nadanym zarządzeniem nr 35/2020. Zgodnie z Ip. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o mniej niż 5% sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1 000 (tysiąc) złotych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że postępowanie administracyjne w pierwszej instancji zostało przeprowadzone zarówno z poszanowaniem przepisów kpa, jak i prawa materialnego. Organ I instancji prawidłowo ustalił stronę niniejszego postępowania i skutecznie zawiadomił ją o wszczęciu wobec niej postępowania z urzędu oraz pouczył o przysługującym jej prawie czynnego udziału w postępowaniu, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Strona z tego prawa nie skorzystała. Organ pierwszej instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Ponadto wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, dokonując stosownie do art. 80 k.p.a. ich wszechstronnej oceny. Swoje stanowisko wyrażone w decyzji przedstawił na podstawie całokształtu materiału dowodowego w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa i została wydana w skutek jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że w chwili kontroli doszło do naruszeń przez skarżącą przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5%. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem odwołania, że stosownie do art. 553 § 2 Kodeksu spółek handlowych, spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. W zakresie przejścia uprawnień płynących z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, tego rodzaju unormowanie o charakterze lex specialis zawiera przepis art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przejście uprawnień wynikających z licencji udzielonych przedsiębiorcy przekształcanemu, może nastąpić wyłącznie w drodze prawo-kształtującej decyzji właściwego organu administracji. W przypadku relacji przepisów o charakterze lex generalis i lex specialis, pierwszeństwo mają te ostatnie. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. W związku z powyższym dopiero decyzja administracyjna właściwego organu powoduje, że podmiot powstały wskutek przekształcenia przewidzianego w przepisach Kodeksu spółek handlowych nabywa uprawnienia wynikającej z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielonego innemu przedsiębiorcy, gdyż zasadą jest zakaz odstępowania lub przenoszenia tego rodzaju praw. Dlatego też zarzut naruszenia art. 553 § 2 Kodeksu spółek handlowych organ odwoławczy uznał za bezpodstawny. Jak podał organ, podstawą nałożenia kary pieniężnej na stronę był fakt wystąpienia stwierdzonych naruszeń. Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie strona nie udowodniła bowiem okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 5 października 2022 r. oraz w treści zawiadomienia z dnia 9 listopada 2022 r. o rozszerzeniu postępowania administracyjnego poinformował stronę o treści art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i wezwał do przedstawienia dowodów poświadczających, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona w toku postępowania przed organem I nie złożyła żadnych wyjaśnień. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że w momencie kontroli posiadała zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz, iż przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego dokonała weryfikacji rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, która to wielkość nie przekraczała dopuszczalnej normy. Kwestie dotyczące niewiedzy co do rzeczywistej masy ładunku bądź winy kierowcy nie stanowią okoliczności, które mogą wyłączyć odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenie. Przewoźnik świadcząc profesjonalnie usługi z zakresu przewozu musi mieć świadomość pojawienia się takich sytuacji, które mogą skutkować wystąpieniem naruszenia przepisów podczas wykonywanego przewozu. W tym celu można wdrożyć różne rozwiązania jak np. kierowanie aut na wagę po załadunku albo wyposażenie pojazdów w akcesoria umożliwiające pomiary nacisku osi czy masy całkowitej. To w interesie przewoźnika było, by przed wyjazdem pojazdu na drogi publiczne mieć wiedzę co do rzeczywistej masy całkowitej takiego pojazdu z ładunkiem. Tak by w razie przekroczenia dopuszczalnych wartości skorygować ilość ładunku. Tym samym organ odwoławczy nie może uznać, że przewoźnik dochował należytej staranności czy, że nie miał wpływu na naruszenie przepisów. Organ wskazał, że kierowca jest osobą, którą strona posługuje się w trakcie wykonywanej działalności gospodarczej. W sytuacji w której pewne obowiązki powierza kierowcy, musi się liczyć z tym że będzie odpowiadała jako podmiot wykonujący przewóz drogowy za jego ewentualne działania i zaniechania. Kierujący bowiem nie jest osobą trzecią, na którą strona nie miałaby wpływu. Tym samym to strona powinna tak dobrać pracowników i zorganizować ich pracę, by funkcjonowanie przedsiębiorstwa było zgodne z obowiązującymi w danej materii przepisami. Przewoźnik drogowy wykonując transport drogowy i posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze po której wykonuje przejazd. Sposób doboru określonych środków celem zachowania normatywności pojazdu (stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu, instalacja w pojeździe urządzeń pozwalających na oszacowanie masy pojazdu) jest kwestią indywidualną. To w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Ponoszona przez przewoźnika odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i jest ona obarczona ryzykiem. Ryzyko to polega m.in. na tym, iż strona będzie odpowiadać nawet za zawinione działanie pracownika, którym posługuje się przy realizacji usług transportu. Ponadto, organ ocenia jedynie fakt wystąpienia naruszenia. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje wewnętrzna organizacja pracy przedsiębiorstwa czy też wina kierującego, na którą powołuje się strona w niniejszym postępowaniu. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. W ocenie organu odwoławczego, strona skarżąca nie uczyniła wszystkiego, czego by można od niej wymagać jako od profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszeń. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 553 § 2 Kodeksu spółek handlowych i art. 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i uznanie, że decyzja w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji lub zezwolenia z powodu przekształcenia, zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych ma charakter konstytutywny, co w świetle wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a. miesięcznego terminu na załatwienie sprawy faktycznie prowadziłoby do uniemożliwienia skarżącemu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej przewozie, - art. 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie przez organ kary pieniężnej w maksymalnej wysokości 12 000,00 zł, - art. 13 ust. 2 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez brak zastosowania, tj. nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych do posiadanego zezwolenia w maksymalnej wysokości 12 000,00 zł podczas gdy zgodnie z pkt. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym kara powinna osiągnąć maksymalną wysokość 800,00 zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona bowiem w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów wydanych w niej decyzji nie wykazała, by tkwiły w nich wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie dopatrzył się też takich naruszeń przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, które by skutkowały koniecznością uchylenia tych decyzji. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 15 i pkt 22 lit. l, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 i pkt 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), oraz Ip. 1.1 i Ip. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na datę zaskarżonej decyzji. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym określa, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że, jak stanowi ust. 3 ww. przepisu - suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie; Według z kolei art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, użyte w ww. ustawie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o trzech osiach - 25 ton; dopuszcza się 26 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze z zamontowanymi szerokimi oponami (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony; dopuszczalna masa całkowita pojazdu zasilanego paliwem alternatywnym może zostać powiększona maksymalnie o l tonę, a dopuszczalna masa całkowita pojazdu bezemisyjnego może zostać powiększona maksymalnie o 2 tony. Mając powyższe regulacje na względzie nie budzi wątpliwości, zdaniem Sądu, ich prawidłowa wykładnia zaprezentowana przez orzekające w sprawie organy. Bezsprzecznie, w świetle postanowień art. 4 pkt 3, art. 4 pkt 6a oraz 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym strona skarżąca wykonywała krajowy przewóz rzeczy. Ustalenia poczynione przez organy w dniu kontroli nie budzą zastrzeżeń. Istotnie, jak wskazały organy, w dniu 4 października 2022 r. Spółka S. sp. z o. o. w L. nie dysponowała zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonym ww. podmiotowi. Jak stanowi bowiem art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, organ który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 lub 2, przenosi w drodze decyzji administracyjnej uprawnienia z nich wynikające w razie połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych. Z informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w Chrzanowie wynika, że Spółka S. Sp. z o. o. dnia 11 października 2022 r. złożyła wniosek o zmianę danych w przedmiotowym zezwoleniu w związku z przekształceniem spółki S. Sp. z o. o. spółka komandytowa na spółkę S. sp. z o. o. Przyznać należy, że z materiału dowodowego wynika, że kierowca w dniu kontroli okazał wypis nr 24 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielonego spółce S. sp. z o.o. spółka komandytowa w L. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił jednakże, że ww. spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 18 czerwca 2021 r. (data uprawomocnienia wpisu: 6 lipca 2021 r.). Na podstawie uchwały wspólników w dniu 22 marca 2021 r. nastąpiło przekształcenie ww. podmiotu w spółkę S. sp. z o. o. w L. Stosownie więc do art. 553 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 18, zwanej dalej Kodeksem spółek handlowych), spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. W zakresie przejścia uprawnień płynących z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, tego rodzaju unormowanie o charakterze lex specialis zawiera przepis art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przejście uprawnień wynikających z licencji udzielonych przedsiębiorcy przekształcanemu, może nastąpić wyłącznie w drodze prawo-kształtującej decyzji właściwego organu administracji. W przypadku relacji przepisów o charakterze lex generalis i lex specialis, pierwszeństwo mają te ostatnie (por. m. in wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 653/09). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. W związku z powyższym dopiero decyzja administracyjna właściwego organu powoduje, że podmiot powstały wskutek przekształcenia przewidzianego w przepisach Kodeksu spółek handlowych nabywa uprawnienia wynikającej z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielonego innemu przedsiębiorcy, gdyż zasadą jest zakaz odstępowania lub przenoszenia tego rodzaju praw. Sąd podziela więc stanowisko NSA zawarte w wyroku dnia z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 653/09, że: "do czasu wydania pozytywnej dla spółki przekształconej decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, spółka przekształcona nie może wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji posiadanej przez spółkę przekształcaną". W innym wyroku NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1873/15 podkreślono, że "dopóki nie nastąpi skuteczne przeniesienie uprawnień, dopóty spółka handlowa, legitymująca się jedynie licencją udzieloną przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu, nie uzyska uprawnień do wykonywania transportu drogowego i - w razie jego wykonywania - podlegać będzie karze pieniężnej w związku z brakiem wymaganej licencji." Tak więc w spornym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite, co potwierdzają także inne wyroki NSA np.: z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II GSK 901/09; z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 880/09; z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2936/15, z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1327/16). Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organy dokonały wykładni art. 13 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 553 § 2 Kodeksu spółek handlowych. Dlatego też zarzut naruszenia art. 553 § 2 Kodeksu spółek handlowych słusznie organ odwoławczy uznał za bezpodstawny. W konsekwencji organy wobec treści lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym miały podstawy do wymierzenia stronie skarżącej z tego tytułu kary pieniężnej. W świetle tego przepisu wykonywanie przez przewoźnika transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. Trafnie orzekające organy podciągnęły ustalone w tym zakresie okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy pod ten rodzaj określonego naruszenia. Okoliczności te, wbrew twierdzeniom skargi, nie można zakwalifikować jako niezgłoszenie w przewidzianej formie organowi, który udzielił zezwolenia lub licencji zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym do tego terminie. Z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia gdyby strona skarżąca nie dokonała w terminie określonym w ww. przepisach zmiany w szczególności dotyczącej: 1) oznaczenia przedsiębiorcy, jego adresu i siedziby określonej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) albo w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi - adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz adresu lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 2) (uchylony); 3) informacji o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numeru identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenia rodzaju transportu drogowego; 6) określenia rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 6a) w przypadku pojazdu najmowanego - określenia rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imienia i nazwiska, adresu zamieszkania oraz numeru certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenia liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenia czasu, na który ma być ona udzielona. Czy też innych danych wskazanych w art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Okoliczności przekształcenia formy spółki to nie więc tylko zmiana oznaczenia przedsiębiorcy, o której m. in. mowa w art. 7a ust. 2 pkt 1 i 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Oznaczenie przedsiębiorcy, to jego oznaczenie w obrocie gospodarczym pozwalające na jego identyfikację. Zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061), przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Na gruncie ustawy o transporcie drogowym mówi się natomiast o przewoźniku, przez którego rozumie się przedsiębiorcę uprawnionego do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 ustawy o transporcie drogowym). Co istotne przedsiębiorca działa pod firmą, którą co do zasady ujawnia się w stosownym rejestrze, w tym rejestrze przedsiębiorców KRS. Pozwala to na odróżnienie od firm innych przedsiębiorców. Oznaczenie firmy osoby fizycznej obejmuje więc jej imię i nazwisko. Oznaczenie zaś firmy osoby prawnej obejmuje określenie formy prawnej. Każde więc przekształcenie prawnej formy pociąga samo przez się również i zmianę oznaczenia przedsiębiorcy i wymaga zgłoszenia w KRS. Zmiana tego rodzaju, nie jest więc prostą li tylko zmianą dodatkowego oznaczenia wskazującego na charakter spółki lecz - zmianą formy prawnej prowadzonej działalności. Przy przekształceniu uprawnienia takie spółka przekształcona po poprzedniku nabywa właśnie w trybie wskazanej konstytutywnej decyzji administracyjnej Strona skarżąca w dniu kontroli nie dysponowała zatem stosownym zezwoleniem wydanym jej bądź nabytym w wyniku przekształcenia w drodze konstytutywnej decyzji administracyjnej, na wykonywanie zawodu przewoźnika. Stanowisko organów w tym zakresie było więc prawidłowe. Ponadto organy ustaliły, że w dniu kontroli, w wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: rzeczywista masa całkowita pojazdu ciężarowego - 26,7 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 26,01 o 2,69 %), co dawało podstawę z kolei w świetle lp. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym do wymierzenia stronie skarżącej kary w wysokości 1 000 zł, gdyż taką karę pieniężną przewidział ustawodawca za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o mniej niż 5 %. Organy nie mogły jednakże orzec wyższej kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych naruszeń niż 12 000 zł., a to wobec postanowień ust. 3 art. 92a ustawy o transporcie drogowym, w świetle którego suma kar stwierdzonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć tej kwoty. Podkreślić również należy, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności jest możliwe, ale jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie jest uzależniona, jak już podkreślono, od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara jest więc następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego przez jego uczestników po to by nie dochodziło do naruszeń porządku ruchu na drodze przez tych uczestników i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Ustalenia organów istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych nie budzą wątpliwości i zostały one zawarte w protokole z kontroli nr [...] z dnia 4 października 2022 r. Protokół z kontroli drogowej został sporządzony na podstawie art. 74 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Ponieważ został sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a stanowisko to podziela również skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie, dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektora i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1416/15, opubl. w CBOSA). Rację ma organ odwoławczy, że art. 189d k.p.a. wobec postanowień art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie miał zastosowania skoro organ nie ma możliwości miarkowania kar wskutek ich sztywnego określenia w załączniku nr 3 do ustawy. Również art. 189f § 1 k.p.a. nie ma zastosowania wobec reguły kolizyjnej w art. 189a § 2 k.p.a., która daje pierwszeństwo przepisom odrębnym – art. 92c i 92b ustawy o transporcie drogowym. Trafna jest też argumentacja organu odwoławczego, że skarżący nie mógł skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Analiza tej regulacji pozwala na stwierdzenie, że przesłanką egzoneracyjną jest sytuacja, gdy okoliczności i dowody wskazują, iż podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na ich powstanie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie mógł przewidzieć. Zatem dla zastosowania tej normy prawnej niezbędne jest zaistnienie obydwu przesłanek łącznie. Zasadnie argumentuje organ odwoławczy, że z taką sytuacją można mieć do czynienia wówczas, gdy z przyczyn od strony niezależnych, na które nie ma ona żadnego wpływu, dana okoliczność powstaje. Do nich należą bowiem, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, tylko takie, które powstały w warunkach niezależnych od skarżącego, a więc takie jak klęski żywiołowe katastrofy, a nie niedbałość, niewiedza, czy zaniechanie, czy też niedostateczne sprawdzenie prawem wymaganych warunków prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Wobec powyższego w żaden sposób nie można więc było skutecznie postawić orzekającym organom naruszenia przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80, czy 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności i niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego lub brak odniesienia się do zarzutów odwołania, niedziałania na podstawie prawa, czy też braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Nie można też postawić organom zarzutu niewłaściwej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowych, jak i innych, wskazanych przepisów prawa materialnego, ani też ich niewłaściwego zastosowania. Organ odwoławczy mógł więc skorzystać ze swych kompetencji, wskazanych w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W aktach sprawy znajdują się dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a organy dokonały ich wszechstronnej oceny. Skarga wobec tego nie mogła odnieść zamierzonego skutku, skoro Sąd nie dopatrzył się takich uchybień przepisom postępowania i prawa materialnego, które by pociągały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, a co zostało wykazane powyżej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku