III SA/Kr 1528/16

|Sygn. akt III SA/Kr 1528/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 4 sierpnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym, , - skargę oddala -, Decyzją z dnia 4 sierpnia 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2016r. nr [...] nakładającą na A sp. z o.o. w K karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Dnia 18 marca 2016r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonali kontroli pojazdu marki SKODA nr rej. [...] oznaczony jako TAXI którym na terenie gminy K kierował T. N., a ustalenia z tej kontroli zostały zawarte w stosownym protokole (kierowca odmówił jego podpisania bez podania przyczyny). Kierowca wykonywał transport drogowy taksówką i okazał do kontroli drogowej licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówka wydaną przez Wójta Gminy Z na skarżącej firmy w dniu 3 października 2014r. i uprawniający do takiego transportu tylko na terenie Gminy Z. Z zeznań kierowcy wynikało, że zostało złożone zamówienie na ulicę K w K, gdzie kierowca podjechał i zabrał dwóch mężczyzn, którzy poprosili o wykonanie kursu na ulicę P w K, pod Szpital [...]. Należność za kurs w kwocie 14 zł była naliczona za pomocą taksometru. Świadek zeznał, że nie posiada żadnej innej licencji poza okazaną do kontroli (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.). W zawiadomieniu tym poinformował stronę m.in. o możliwości składnia wniosków wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń na piśmie lub przez pełnomocnika dotyczących naruszeń ujawnionych w dniu kontroli, pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, o treści art. 92b i art. 92c u.t.d., wzywając do przesłania wszelkiej dokumentacji i dowodów wskazujących na zaistnienie okoliczności, o których mowa w tych przepisach. Zawiadomienie z dnia 18 marca 2016r. zostało doręczone stronie (jej pełnomocnikowi) w dniu 29 marca 2016r. W toku postępowania ustalono, że Prezydent Miasta nie udzielił skarżącej firmie żadnego uprawnienia przewozowego, w tym także na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (notatka służbowa z dnia 15 kwietnia 2016r.). Strona nie skorzystała z prawa złożenia wyjaśnień. W sprawie zostali natomiast przesłuchani świadkowie (czynności te spisano w stosownych protokołach), dokonano oględzin rzeczy – telefonu komórkowego T. N. (z czynności tej również spisano protokół). Z zeznań świadka – pracownika Urzędu Miasta M. W. wynikało, że w dniu kontroli wspólnie z pracownikiem policji zamówili pod numerem telefonu [...] usługę przewozu osób z ulicy K na ulicę P w K. Za przejazd zapłacona została kwota 14 zł. Świadek dodał, że kierowca wydał pasażerom paragon fiskalny po uiszczeniu opłaty. Świadek podkreślił, że ani on, ani drugi pasażer nie zawierali z kierowcą żadnej umowy, lecz zamawiali wyłącznie przejazd. Powyższe potwierdził funkcjonariusz policji T. Ż. przesłuchany w charakterze świadka. Z oględzin telefonu komórkowego, znalezionego w poddawanym kontroli pojeździe wynikało, że jest w nim zainstalowana aplikacja TISKEL umożliwiająca kierowcy odbieranie oraz potwierdzania przyjęcia zleceń od centrali na przewóz osób taksówką. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji decyzji w której stwierdzono naruszenie art. 6 ust. 1-5 u.t.d. i nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem popełnienia naruszenia lp. 1.1 z załącznika nr 3 do u.t.d. Stwierdzono również brak okoliczności umożliwiających zastosowanie art. 92b i 92c u.t.d., a nadto dopuszczenie się przez skarżącą spółkę w ciągu 2 lat licznych naruszeń związanych z wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, czego potwierdzeniem jest 8 kontroli drogowych przeprowadzonych przez inspektorów WITD. W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie, ponowne przesłuchanie kierowcy T. N. w charakterze świadka oraz przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie rozprawy administracyjnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 79, art. 80 i art. 81 k.p.a., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem strony decyzję należy uchylić z uwagi na nieprzesłuchanie świadka w obecności strony i niepowiadomienie jej o przeprowadzanym dowodzie, co stanowiło naruszenie art. 79 §1 i §2 k.p.a., bowiem strona nie miała możliwości uczestniczenia w przeprowadzanym dowodzie. W kontekście konieczności ponownego przesłuchania kierowcy strona wskazała na art. 81 k.p.a. Strona wskazała także, że niepozostawienie organowi jakiejkolwiek swobody w zakresie sankcji karnej poprzez możliwość jej miarkowania budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego zgodził się z ustaleniami organu I instancji w zakresie nałożenia na stronę kary pieniężnej tytułem popełnienia naruszenia lp. 1.1. z załącznika nr 3 do u.t.d., nie zachodzi wyjątek ujęty w art. 6 ust. 5 u.t.d., a spółka świadczyła usługę przewozu taksówką pasażerów w obrębie K, a zatem poza obszarem gminy Z, wskazanym w licencji na transport drogowy taksówką nr [...], udzielanej na konkretny pojazd i określony obszar. Powyższy wyjątek nie może być bowiem interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na pasażerów na innym obszarze, niż ten określony w licencji, i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru. Każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. W odpowiedzi na zarzuty strony dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka w jej obecności i nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej organ zwrócił uwagę, że strona w toku postępowania w I instancji nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ww. dowodu. Powołując się na treść art. 78 §2 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, tj. dowodu z dokumentów oraz dowodów z przesłuchania kierowcy, funkcjonariusza policji oraz pracownika Urzędu Miasta w charakterze świadków. Podkreślił także, że wnioskując w odwołaniu o ponowne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka skarżąca spółka nie wskazała, na jaką okoliczność należy świadka przesłuchać, tj. jaką okoliczność strona zamierzała wykazać w sposób odmienny niż ustalony podczas kontroli. Główny Inspektor Transportu Drogowego – przytaczając również treść art. 73 ust. 1 u.t.d. – wyjaśnił, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków podczas kontroli drogowej odbyło się przed wszczęciem postępowania administracyjnego, dlatego nie podlegało pod obowiązki wynikające z k.p.a., m.in. obowiązek zawiadomienia strony o przeprowadzanym dowodzie. Kontrolujący w uzasadnionych przypadkach mają prawo przeprowadzić dowód z przesłuchania świadka bez obecności strony lub osoby wyznaczonej, co znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślił, że dowód z przesłuchania świadka w warunkach kontroli drogowej, a więc "na gorąco", bez przemyślenia konsekwencji złożonych zeznań, jest dla organu wiarygodny. Zwrócił uwagę, że żaden przepis prawa nie wymaga przeprowadzenia w omawianej sprawie postępowania, co więcej jej przeprowadzenie zmierzałoby do przedłużenia postępowania, co jest sprzeczne z dyspozycją art. 89 §1 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, pouczył stronę o przysługujących jej prawach, w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego, prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym bardziej nie naruszył zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a., zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji ocenił zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czym nie naruszył art. 80 Kpa. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej, jest nią bowiem stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, czyli stwierdzenie naruszenia przepisu prawa materialnego obligującego organ do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Główny Inspektor, wskazując że skarżąca spółka nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie okoliczności, stwierdził że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d., tj. sytuacja, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: - art. 10 §1 k.p.a. przez brak zapewnienia skarżącym czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu l instancji; - art. 6, art. 7 i art. 77 §1 oraz 8 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, brak rozpoznania wniosku skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego; - art. 6, art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; przez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; - art. 107 §3 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu; - art. 81 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności; - art. 75 §1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu podkreśliła ponadto, że nie kwestionuje skorzystania przez organ z możliwości przewidzianej przez art. 73 ust. 1a u.t.d., tj. przesłuchania świadka podczas wykonywania kontroli bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej, lecz kwestionuje fakt nieprzeprowadzenia ww. czynności ponownie na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania. Wskazała także, że brak pozostawienia organowi kontrolnemu jakiejkolwiek swobody w zakresie sankcji karnej, miarkowanej z uwagi na stopień zawinienia, budzi wątpliwości natury konstytucyjnej. W odpowiedzi na skargę, Głowy inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne opiera się więc na kryterium legalności. Sąd administracyjny orzekając rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t., Dz.U z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c p.p.s.a), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzenia jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie skarga jest nieuzasadniona. Sąd zauważa, że WSA w Krakowie wyrokami z dnia: 10 czerwca 2016r. sygn. akt III SA/Kr 182/16, 27 września 2016r. sygn. akt III SA/Kr 329/16, 31 października 2016r. sygn. akt III SA/Kr 390/16, 15 listopada 2016r. sygn. akt III SA/Kr 778/16, 17 listopada 2016r. sygn. akt III SA/Kr 756/16, oddalił skargi spółki będącej stroną skarżącą w niniejszej sprawie, w sprawach o takim samym przedmiocie. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w ww. wyrokach i przyjmuje je za własne. Przesłanki uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką zostały uregulowane w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2016r., poz. 1907 ze zm., dalej: u.t.d.). Zgodnie z art. 6 ust. 4 powyższej ustawy, licencja jest udzielana na określony pojazd i obszar. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 5 tej ustawy dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organy. Poza sporem w sprawie jest, że T. Ł. N. kierował taksówką - samochodem osobowym marki Skoda o nr rej. [...], i podczas kontroli w dniu 18 marca 2016r. w K na ul. P przy Szpitalu [...] oraz później prowadzonej przy ul. K w K, okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze Gminy Z. Poza sporem pozostaje również, iż kierowca wykonał w dniu kontroli zlecony telefonicznie kurs w K na trasie z ul. K na ul. P. Kurs ten odbył się poza terenem objętym posiadaną licencją, w konsekwencji czego uprawniony jest wniosek, że sporny kurs odbył się niezgodnie z tą licencją. Strona skarżąca nie kwestionuje również, że na dzień kontroli, tj. 18 marca 2016r. nie posiadała licencji na wykonywanie przewozu drogowego taksówką na terenie Miasta K. Dopuszczenie w ust. 5 art. 6 u.t.d. wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar oznacza, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w gminie, na obszar której udzielono licencji. Jest to jedyny przypadek, gdy możliwe jest wykonanie przewozu poza obszarem gminy określonym w licencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015r., sygn. akt II GSK 272/14, Lex nr 521769706). Sporny kurs zrealizowany przez kierowcę na zlecenie skarżącej Spółki, zarówno rozpoczął się, jak i został zakończony w K. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., co pociąga za sobą konieczność nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do u.t.d. nr 3 lp. 1.1. Posiadana i okazana licencja nie uprawnia do odbywania kursów, które rozpoczynają się poza obszarem gminy Z i kończą się poza tym obszarem. W stanie faktycznym sprawy usługa była świadczona "w całości" poza obszarem określonym w licencji. Z uwagi na to, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiadał odpowiedniej dla tego przewozu licencji, gdyż jest uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonywał on przewóz bez wymaganej licencji, naruszając obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze strona podniosła zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania. Sąd podnosi, że zarzuty te nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi, bowiem nie zakwestionowano ustalonego przez organy stanu faktycznego, a także skutków prawnych z niego wynikających. Strona skarżąca zarzuciła, że nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wniosku o przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania świadków, a przede wszystkim kierowcy taksówki w obecności skarżącej, spowodowało brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ustalenie stanu faktycznego sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym i dokonanie ustaleń w sposób uniemożliwiający skarżącej odniesienie się do okoliczności sprawy. Sąd wskazuje na brak uzasadnienia takiego zarzutu, wyjaśniając, że postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym stronę reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.t.d., w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych, a w przypadku, gdy w trakcie kontroli zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor dokumentuje poprzez sporządzenie protokołu kontroli (art. 74 u.t.d.), który stanowi dowód przeprowadzenia postępowania kontrolnego i dowód dokonanych w nim ustaleń. Protokół kontroli powinien zostać podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego. Na podstawie art. 74 ust. 2 u.t.d. kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje na wagę ustaleń opisanych w protokole kontroli, który - jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt II GSK 156/13 i z dnia 15 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 687/11). Protokół kontroli jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2014r. o sygn. akt III SA/Łd 356/14, LEX nr 521679009). W kontrolowanej sprawie kierowca nie zgłosił do protokołu żadnych zastrzeżeń. Z uwagi zatem na szczególne zasady dotyczące ustaleń faktycznych dokonywanych w toku kontroli prowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, wynikające z treści art. 73 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.t.d. w związku z art. 79 § 1 i 2 k.p.a., zarzuty powyższe nie mogły zostać uwzględnione. Sąd zważył, że obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania o wymierzenie kary za naruszenie przepisów u.t.d. w sytuacji, gdy świadek ten przesłuchany był w trakcie kontroli przez upoważnionego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Dopuszczenie dowodu z ponownego przesłuchania takiego świadka w toku prowadzonego już postępowania administracyjnego podlega regułom ogólnym wynikającym z przepisów art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a., a więc nie powinno mieć miejsca w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności już stwierdzone innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Także ewentualne przeprowadzenie rozprawy w tej sprawie podlegałoby regułom ogólnym wynikającym z art. 89 k.p.a.. Zauważyć należy, że strona skarżąca, wnioskując o wyznaczenie rozprawy oraz przesłuchanie świadków, motywowała swój wniosek wyłącznie brakiem możliwości zadawania świadkom pytań oraz niepowiadomieniem jej o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchań świadków. Motywacja taka nie mogła być uznana za wystarczającą wobec przytoczonej wyżej treści art. 73 u.t.d. i wagi tego dowodu w kontrolowanym postępowaniu. Strona skarżąca nie wskazała natomiast w toku postępowania przed organami obu instancji na żadne okoliczności mające być przedmiotem dowodzenia, wskazujące, że stan faktyczny wynikający ze sporządzonego protokołu kontroli jest odmienny, niż wynika to z przesłuchania świadków. Nie powołała się także na inne okoliczności, które świadczyłyby o zasadności zastosowania przez organy przepisu art. 92c u.t.d., tj. niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie umorzenia wszczętego postępowania. Podkreślenia wymaga, że istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność administracyjną za naruszenie warunków lub obowiązków przewozu drogowego, czy istnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie, powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Sama natomiast okoliczność dokonania przez organy ustaleń faktycznych na podstawie sporządzonego protokołu kontroli, nie uzasadniała prowadzenia ponownych dowodów z przesłuchania świadków ani przeprowadzania rozprawy. Takie przeprowadzenie postępowania nie doprowadziło - wbrew stanowisku strony zaprezentowanego w skardze - do wadliwości zaskarżonej decyzji z powodu niewyjaśnienia lub nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego i istotnych w sprawie okoliczności. Sąd nie stwierdził także, aby dokonane przez organy ustalenia faktyczne były sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Zaskarżona decyzja czyni również zadość wymogom ustanowionym w art. 107 § 1 k.p.a., a jej uzasadnienie odpowiada w całości regulacji wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a. i prawidłowo wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz zastosowane przez organ przepisy prawa. Innymi słowy, kontrola sądowoadministracyjna w przedmiotowej sprawie przeprowadzona w oparciu o kryterium legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie jest merytorycznie prawidłowe i wydane zostało w wyniku postępowania przeprowadzonego zgodnie z obowiązującymi zasadami procesowymi, wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, będący podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy, a także prawidłowo w sposób rzetelny ustalono stan faktyczny. Zdaniem Sądu oceny i wnioski w tym zakresie odpowiadają natomiast wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie mając cechy dowolności i nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 151 p.p.s.a.