III SA/Kr 1694/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2016 r. wniosku P. T. w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2016 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. P. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2016 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego podniósł, iż powołane okoliczności sprawy oraz powołane zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego pozwalają na stwierdzenie, że istnieją podstawy do ustalenia w toku prowadzonej przez sąd administracyjny kontroli, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z póżn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3 sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji, ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Wskazać należy, iż pełnomocnik profesjonalny ograniczył się jedynie do ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, iż powołane powyżej okoliczności sprawy oraz powołane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego pozwalają na stwierdzenie, że istnieją podstawy do ustalenia w toku prowadzonej przez sąd administracyjny kontroli, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd zwraca uwagę, że żadna z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rozpatrywanej sprawie nie została przez skarżącego uprawdopodobniona. Za takie nie można uznać zawartych we wniosku twierdzeń. Tego rodzaju stwierdzenia mają charakter ogólny i nie są wystarczające. Uzasadnienie wniosku pozbawione jest konkretnej i przekonującej argumentacji, która odnosiłaby się sytuacji skarżącego. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami wpłynie na sytuację życiową skarżącego. Podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16), stwierdzić należy, iż w tym wypadku takie okoliczności nie występują. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.