III SA/Kr 198/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. B. i Z. B. na czynność Burmistrza Miasta z dnia 29 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania numerów porządkowych dla nieruchomości skargę oddala. Z. B. zwrócił się do Burmistrza Miasta w dniu 21 stycznia 2015 r. o nadanie numeru porządkowego dla nieruchomości zabudowanej położonej w Z obręb [...] dz. ew. [...] i [...] przy ul. A, proponując numer [...]. Burmistrz Miasta czterokrotnie nadawał objętej wnioskiem skarżącego nieruchomości numery porządkowe: w dniu 30 stycznia 2015 r. nr 25 B, w dniu 18 lutego 2015 r. nr 25, w dniu 8 kwietnia 2015 r. nr 25 B i ostatecznie, po ponownym rozpoznaniu sprawy wynikającym z wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 974/15 stwierdzającym bezskuteczność czynności Burmistrza Miasta z dnia 8 kwietnia 2016 r., pismem z dnia 29 września 2016 r. nr [...], działając na podstawie przepisu art. 47 a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) ustalił, że: - dla budynku handlowo – usługowego (Id. Budynku [...]) o statusie "istniejący" usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działki ewid. nr [...], [...], [...] obr. [...] (należącego do uczestników postępowania T. G., W. G. i M. Ś. – D.) ustalił numer porządkowy 25 przy ul. A w miejscowości Z, gmina Z, - dla budynku mieszkalnego (Id. Budynku [...]) o statusie "istniejący" usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działki ewid. nr [...] i [...] obr. [...] (należącego do Z. B. i J. B.) ustalił numer porządkowy 25B przy ul. A w miejscowości Z gmina Z. Jednocześnie anulował oznaczenie budynku mieszkalnego (Id. Budynku [...]) adresem A 25. Przypomniał również o wynikającym z przepisu art. 47 b ust. 1, 2 i 4 ww. ustawy obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku lub na ogrodzeniu nieruchomości (bramie) tabliczki z nadanym numerem porządkowym oraz nazwą ulicy w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia. Budynki, objęte zawiadomieniem Burmistrza Miasta ujawnione są w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę jako dwa odrębne budynki. Zgodnie z treścią decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany, stanowią jeden budynek mieszkalno – usługowy złożony z segmentów A i B i są oddzielone od siebie ścianą przeciwpożarową. Dotychczas oznaczone były numerem porządkowym 25 przy ul. A w Z z uwagi na wzniesienie ich na nieruchomości odpowiadających dawnej działce ew. nr [...] obr. [...], będącej współwłasnością uczestników postępowania, na której posadowiony był rozebrany budynek oznaczony numerem porządkowym 25 przy ul. A. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone J. B. oraz Z. B. w dniu 18 października 2016 r. W dniu 28 października 2016 r. skarżący wnieśli o usunięcie naruszenia prawa polegającego na wydaniu niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zawiadomienia o ustaleniu ww. numerów porządkowych oraz o nadanie numeru porządkowego 25 przy ul. A w Z dla budynku mieszkalnego (nr ew. [...]) o statusie "istniejący", usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...], [...] obręb oraz o nadanie numeru porządkowego 23 A przy ul. A w Z dla budynku handlowego (nr ewid. [...]) o statusie "istniejący", usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...], [...], [...] obręb [...]. W uzasadnieniu wezwania wywodzili, że budynek mieszkalno-usługowy położony przy ul. A pomimo, że jest jednym budynkiem – pod względem własnościowym i geodezyjnym stanowi dwie odrębne i niezależne od siebie nieruchomości, dodatkowo oddzielone od siebie ścianą przeciwpożarową. Budynek został podzielony na dwa segmenty: Segment A (działki nr [...], [...] i [...]) i tzw. Segment B (działki nr [...] i [...]). Prezentowane przez skarżących rozwiązanie polegające na nadaniu numeru porządkowego 25 wyłącznie dla budynku mieszkalno – usługowego usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] i [...] i w konsekwencji nadanie numeru porządkowego 23 A dla budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], [...] i [...] jest uzasadnione okolicznościami prawnymi oraz faktycznymi. Nadanie numerów powinno nastąpić z zachowaniem chronologicznego ciągu cyfr (od mniejszej do większej) oraz numeru porządkowego sąsiedniego budynku. Ponadto znaczenie posiadają istniejące już numery porządkowe ujawnione w ewidencji oraz zasady i zwyczaje nadawania numeracji w określonym obrębie. Chronologicznie rzecz ujmując, ulica A tworzy ciągły zbiór numerów – rosnący naprzemiennie w górę. W pierwszej kolejności usytuowany jest na działce ewid. nr [...] budynek Banku [...], który posiada numer 23. Następnie usytuowany jest budynek obejmujący działki ew. nr [...], [...] i [...]. Kolejny jest budynek mieszkalny obejmujący działki ew. nr [...] i [...]. Następnie ciąg numeracji uzupełnia Kamienica – budynek usytuowany w głębi ulicy A na działce ew. nr [...] o nr porządkowym 25 A oraz kamienica ulokowana obok budynku skarżących na działce ew. nr [...] o numerze porządkowym 27. Na działce ew. nr [...], po przeciwnej stronie ulicy, znajduje się nieruchomość objęta numerem 22, a obok niej nieruchomość na działce [...] i [...] objęta numerem 22 A, kolejno budynek nr 22 B na działce nr [...]. Tym samym, chronologia wymaga, by budynkowi usytuowanego na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] obr. [...] przyporządkować numer 23 A. Proponowany przez skarżących model numeracji odpowiada też ewidencji znajdującej się w posiadaniu organu. Budynek uczestników (W. G., T. G., M. Ś. – D.) zlokalizowany na działkach o nr [...], [...] i [...] nigdy w ewidencji nie posiadał numeru 25. Budynek należący do rodziny B od roku 1922 posiadał numer 25. Skarżący jako pierwszy zwrócił się o nadanie należącemu do niego budynku tego właśnie numeru. Rodzina B jest zameldowana pod nr 25, w przeciwieństwie do uczestników posiadających adresy zameldowania ul. K i ul. H w K. W odpowiedzi na wezwanie Burmistrz Miasta pismem z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] (doręczonym skarżącym w dniu 12 grudnia 2016 r.) wskazał, że dokonane ustalenie jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz.U. z 2012 r., poz. 125). Ustalenie dla budynku nr [...] usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], [...], [...] obręb [...] wynika z jego położenia – usytuowany jest jako pierwszy w kolejności, licząc od początku przyjętej numeracji porządkowej ulicy A. Budynek ten nigdy nie był oznaczony numerem 23, stąd nie można mu przydzielić numeru 23 A. Natomiast dla budynku [...] usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działki ew. [...] i [...] obręb [...] należało ustalić numer porządkowy złożony z liczby (l) zgodnej z liczbą numeru porządkowego sąsiedniego budynku objętego ewidencją oraz z pierwszej niewykorzystanej litery alfabetu łacińskiego (LA) tj. 25 B (z uwagi na istniejący numer porządkowy 25 A dla budynku posadowionego na działce ewid. nr [...] obr. [...]). J. B. oraz Z. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. czynność Burmistrza Miasta z dnia 29 września 2016 r., w której znalazły się zarzuty naruszenia: - art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w skrócie Kpa (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23) poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci ksiąg wieczystych, również dowolnej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w tym dokumentacji strony i w konsekwencji błędne ustalenie faktyczne polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż dla nieruchomości obejmującej działki ew. nr [...] i [...] stanowiącej budynek nieszklano – usługowy nie może zostać nadany numer porządkowy 25 przy ul. A, jak również, że dla nieruchomości obejmującej działki o nr [...], [...] i [...] stanowiącej budynek mieszkalno – usługowy nie może zostać nadany numer porządkowy 23 A przy ul. A w Z, gdyż numery porządkowe dla budynków przy ul. A w Z ustala się wyłącznie w oparciu o ich usytuowanie na działce, lecz nie w oparciu o sąsiadujące budynki bez względu na jakiej działce się znajdują, co przeczy numeracji zastosowanej w ciągu budynków 22, 22 A i 22 B przy ul. A w Z (po przeciwnej stronie ulicy), - art. 7 Kpa poprzez naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywatelskiego wobec zmiany numeru z 25 na 25 B dla zasłużonej dla Z rodziny B, który to numer niezmiennie był przyporządkowany do ich rodu od roku 1922, co w konsekwencji doprowadza do znacznych utrudnień związanych ze zmiana meldunkowa i wymianą dokumentów, - art. 8, 9 i 11 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej czynności z uwagi na nieprzytoczenie i niewyjaśnienie zasadności przesłanek czynności, zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń bez wskazania podstawy prawnej, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonania kontroli zaskarżonej czynności, - art. 85 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie oględzin w terenie, z udziałem stron, - art. 47 a ustawy Prawo geodezyjnie kartograficzne w zw. z § 5 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz.U z 2012 r., poz. 125) poprzez błędne przyjęcie, że nadanie numeru porządkowego przyporządkowane jest wyłącznie do działki, gdy w rzeczywistości numery porządkowe ustala się w oparciu o budynki, bez względu na ich usytuowanie na działce, biorąc pod uwagę jednocześnie istniejące i ujawnione numery porządkowe w ewidencji gruntów, księgach wieczystych, jak również w oparciu o dotychczasowe zasady i zwyczaje nadawania numeracji w obrębie A w Z, - art. 47 b ust. 1 ustawy Prawo geodezyjnie kartograficzne w z. z § 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości i adresów poprzez nieprzejęcie, że właściciele budynku usytuowanego na działkach [...], [...], [...] obr. [...] nie dopełnili ciążącego na nich obowiązku dotyczącego utrzymywania oznaczenia nieruchomości, choć to oni, jako pierwsi uzyskali pozwolenie na użytkowanie swojego budynku w dniu 1 sierpnia 2014 r. i przez okres ponad sześciu miesięcy nie występowali o nadanie numeru porządkowego dla swojej nieruchomości w przeciwieństwie do strony skarżącej, która bezpośrednio po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie w dniu 12 grudnia 2014 r. wystąpiła w dniu 21 stycznia 2015 r, z wnioskiem o przeniesienie dawnego numeru porządkowego 25 na swoją nieruchomość, co upoważnia skarżącego oraz jego następców prawnych do pierwszeństwa wolnego numeru 25. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej czynności oraz o zmianę czynności poprzez nadanie numerów porządkowych zgodnie z propozycją wyrażoną w wezwaniu o usunięcie naruszenia prawa. W treści skargi przytoczona została argumentacja poruszona w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Uczestnicy w piśmie z dnia 6 marca 2017 r. podnieśli, że rejestracja w ewidencji budynków pod adresem ul. A 25 w Z nastąpiła niezgodnie z treścią pozwolenia na budowę, która dotyczyła jednego budynku. Przedstawili stan faktyczny, z którego wynikało, że nieruchomość położona przy ul. A, zabudowana jednym budynkiem, składała się pierwotnie z jednej działki ewidencyjnej o numerze [...] obr. [...] Z. Następnie doszło do podziału nieruchomości na 5 działek ewidencyjnych : [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] Z, dla których założono łącznie 4 księgi wieczyste. Nadal na nieruchomości pozostawał budynek nr 25, który na mocy decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] 2012 r. został rozebrany, a w jego miejsce został wybudowany obecny budynek. Między rozbiórką dotychczasowego punktu adresowego a posadowieniem nowego budynku istnieje ścisła korelacja czasowa a dodatkowo nie doszło do zmiany ilościowej zabudowań na terenie nieruchomości pod adresem A 25. Uczestnicy obarczyli winą Z. B. za rejestrację w ewidencji budynków dwóch budynków pod ww. adresem z uwagi na podjęcie przez niego działań po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie należącej do niego części budynku. Zdaniem uczestników nie było potrzeby administracyjnej ingerencji w oznaczenie budynku przy ul. A 25 w Z. Podział budynku na dwa segmenty miał na celu jedynie ułatwienie rozliczania się z mediów. Nie widzą przeszkód we wspólnym posługiwaniu się numerem 25. Odwołując się do § 9 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 lutego 2012 r. podnieśli, że nie było podstaw do dokonania zmiany w ewidencji adresów, gdyż nie zaktualizowała się przesłanka zakończenia cyklu istnienia punktu adresowego A 25. W miejsce rozebranego budynku powstał kolejny budynek, a grunt, na którym znajdował się rozebrany budynek i powstał nowy, nie zmienił swojego budowlanego przeznaczenia. Punkt adresowy definiowany jest przy tym przez pryzmat istniejącej zabudowy nieruchomości, a nie jego własnościowej struktury. Wskazany punkt adresowy istnieje od dwudziestolecia międzywojennego. Oznaczenie budynku składającego się z dwóch segmentów jednym numerem nie utrudnia jego korzystania. Odrębny budynek, istniejący punkt adresowy przy ul. A 25 a, wybudowany na działce [...] obr. [...] Z został oznaczony numerem porządkowym 25 a w trybie § 5 ust. 5 ww. rozporządzenia. W związku z tym nie ma możliwości, by jak proponował skarżący, nieruchomość uczestników, położona chronologicznie niżej oznaczona była numerem wyższym 25 B a nieruchomość skarżących położona chronologicznie wyżej oznaczona była numerem niższym 25. Ustosunkowując się do propozycji skarżących w zakresie oznaczenia nieruchomości podnieśli, że oznaczenie numerem 25 ¼ nieruchomości będzie wprowadzało w błąd użytkowników nieruchomości. Część budynku stanowiąca ich własność zajmuje ¾ jego powierzchni. Od strony ul. A widoczny jest jeden budynek. Od oficyny widoczne są dwa wejścia do budynku, charakterystyczne dla budynków wielorodzinnych. Propozycja oznaczenia budynku uczestników numerem 23 A oznacza, że budynek ten winien znajdować się w oficynie [...] Banku [...] w Z. Numery z dodatkowym oznaczeniem literowym znajdują się w drugiej linii zabudowy. Oznaczenie budynków pod drugiej stronie ul. A numerami 22, 22 a i 22 b nie może stanowić uzasadnienia dla wniosku skarżącego, gdyż budynki te są wyraźnie odrębnymi nieruchomościami. Argumentacja nawiązująca do dziedzictwa rodziny B. przemawia zdaniem uczestników za wnioskiem odwrotnym do zamierzonego przez skarżących – iż należy całemu budynkowi nadać numer 25. Przedstawili przy tym uzasadnienie braku podstaw pozbawiania ich przez skarżących historycznego prawa do nieruchomości przy ul. A 25 w Z. Dla uczestników proponowana przez skarżących zmiana numeracji wiąże się z dalekoidącymi uciążliwościami, gdyż w przeciwieństwie do skarżących w budynku przy ul. A prowadzą działalność gospodarczą, co pociągnie za sobą konieczność poniesienia kosztów zmian rejestrowych czy marketingowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną postawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga Z. B. i J. B. nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest czynność Burmistrza Miasta z dnia 29 września 2016 r. polegająca na ustaleniu numeru porządkowego nieruchomości w Z przy ul. A. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że czynność właściwego organu gminy, polegająca na nadaniu lub zmianie, albo odmowie nadania lub zmiany numeru porządkowego nieruchomości, nie następuje w drodze decyzji, czy postanowienia, ale ma charakter czynności materialno-technicznej. Postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu sprowadzać się jedynie do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości, między innymi w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 30/11 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 17/12). Kontrola sądowoadministracyjna takich czynności dokonywana jest na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący spełnili warunki formalne wniesienia skargi na ww. czynność w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a. i art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 28 października 2016 r. tj. 10 dni po otrzymaniu doręczenia im skarżonej czynności a skargę wnieśli w dniu 10 stycznia 2017 r., tj. w 28 dniu po otrzymaniu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (w dniu 12 grudnia 2016 r.). Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta wskazać należy, że stan prawny w zakresie nadawania i zmieniania numerów porządkowych budynków na nieruchomościach wyznaczony jest przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz.1629; dalej: ustawa), a także przepisami rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125; dalej: rozporządzenie). Zgodnie z art. 47a ust. 1 ustawy, do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Ewidencję miejscowości ulic i adresów zakłada się m.in. na podstawie ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości (art. 47a ust. 3 pkt 1 ustawy). Zawiera ona m.in. dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi (art. 47a ust. 4 pkt 5a ustawy). Kompetencja do ustalania numerów porządkowych budynków przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają (art. 47a ust. 5 ustawy). Właściciele nieruchomości zabudowanych lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które takimi nieruchomościami władają, mają obowiązek umieszczania w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku tabliczki z numerem porządkowym w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ustaleniu tego numeru (art. 47b ust. 1 ustawy). Szczegółowe reguły dotyczące nadawania numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiany ustalone zostały przepisami rozporządzenia, które określa szczegółowy zakres informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizację i tryb tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych ewidencji oraz wzór wniosku o ustalenie numeru porządkowego budynku (§ 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, numery porządkowe, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a ustawy, zwane dalej "numerami porządkowymi", ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany, wykorzystując do tego celu: (1) ewidencję numeracji porządkowej nieruchomości; (2) ewidencję gruntów i budynków; (3) BDOT500; (4) BDOT10k; (5) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku takich planów - decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; (6) ortofotomapę cyfrową. Stosownie natomiast do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia, dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, oraz dotychczasowe zasady tej numeracji. Dla każdej wsi lub części wsi stanowiącej miejscowość oraz dla każdego osiedla na obszarach miast, w których ulice i place nie posiadają nazw, tworzy się jeden ciągły zbiór numerów porządkowych, w sposób zapewniający jego przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Dodatkowo § 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany dokonuje się z różnych przyczyn wymienionych w tym przepisie, w tym między innymi, jeżeli istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie (§ 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). W stanie faktycznym niniejszej sprawy podstawą zmiany numeracji porządkowej budynku usytuowanego na nieruchomości oznaczonego numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] obr. [...] i [...], [...] obr. [...] przy ul. A w Z był fakt, iż na skutek realizacji projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...] na miejscu poddanego rozbiórce obiektu oznaczonego nr 25 powstał jeden budynek mieszkalno – usługowy, niemniej złożony z segmentów A i B oddzielonych od siebie ścianą przeciwpożarową. Segment A (usługowo – handlowy) należy do uczestników postępowania T. G., W. G. i M. Ś. – D. a segment B należy do skarżących Z. B. i J. B. Ponadto budynki, objęte zaskarżoną czynnością Burmistrza Miasta w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę są ujawnione jako dwa odrębne budynki, co obrazuje również mapa sytuacyjna przedstawiająca fragment ul. A oraz jej numerację porządkową. Segment A otrzymał numerację 25, a segment B (skarżących) numer 25 B. Tego rodzaju przyporządkowanie numeracji odpowiada zaistniałemu stanowi faktycznemu i istotnej dla ewidencji numerów zasady ciągłości i przestrzennej regularności numeracji porządkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 698/14, Lex nr 1771610). Przyjętą na ulicy A zasadą jest, iż numeracja rośnie od dołu tej ulicy (skrzyżowanie z ul. K) w stronę skrzyżowania z ul. T. Zatem zasadnie organ przyjął, iż segment A jako pierwszy w kolejności (od dołu) winien posiadać numer 25 a segment B numer 25 B, który będzie odpowiadał już zaistniałej na ul. A numeracji, zakładającej, że za budynkiem oznaczonym obecnie nr 25 znajduje się budynek oznaczony numerem 25 A, a kolejny budynek idąc w dół posiada numer 27. Proponowane przez skarżących przyporządkowanie numeracji, to jest nadanie należącemu do nich segmentowi B numeru 25 zaburzyłoby dotychczasową chronologię numeracji, a zwłaszcza propozycja, by segmentowi uczestników nadać numer 23 A w kontekście oznaczenia już numerem 25 A innego budynku na ulicy A. Argumentacja skarżących przemawiająca za proponowanym porządkiem numerów mająca przemawiać za bezskutecznością dokonanej przez Burmistrza Miasta numeracji, zwłaszcza odwołująca się do tła historycznego, nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem stronie w analizowanym postępowaniu przysługuje jedynie roszczenie o nadanie numeru porządkowego, natomiast ochronie prawnej nie podlega żądanie nadania konkretnego numeru. Nadanie skarżoną czynnością numeru porządkowego 25 B nastąpiło zgodnie z zasadami określonymi rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji (w/w ), a zaistniałe po dokonanej zmianie skutki uznane przez stronę za niekorzystne: konieczność wymiany dokumentów czy dezorientację osób korzystających z budynku w części usługowej wprawdzie stanowią niedogodność dla strony skarżącej, jednakże nie dają podstaw do uznania , że doszło do naruszenia prawa przez organ dokonujący tej czynności. Wobec powyższego Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.