III SA/Kr 213/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala Decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U, z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) , po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r. ([...]) o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu R, jedn. ew. R Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z 1 lutego 2017 r. J. P. wystąpiła do Starosty o aktualizację operatu ewidencyjnego obrębu R, jednostka ewidencyjna R, polegającą na "wykazaniu na obowiązującej mapie ewidencyjnej gruntów i budynków dojazdu do (...) domu dawną drogą katastralną stanowiącą przedmiot odrębnej własności L kat. [...] stanowiącą dojazd do nieruchomości oznaczonej na mapie katastralnej m.in. p. bud. [...]" oraz "aktualizację pola powierzchni działki nr [...] w operacie ewidencjonując do stanu zgodności z stanem faktycznym i prawnym". Sprawę zainicjowaną ww. wnioskiem Starosta rozdzielił na dwa odrębne postępowania administracyjne: - postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu R, polegającej na "wykazaniu na obowiązującej mapie ewidencyjnej gruntów i budynków dojazdu do mojego domu dawną drogą katastralną stanowiącą przedmiot odrębnej własności L Kat. [...] stanowiącą dojazd do nieruchomości oznaczonej na mapie katastralnej m. in. p.bud.[...]", prowadzone pod znakiem: [...]; - postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu R, jednostka ewidencyjna R, w zakresie pola powierzchni działki ewid. nr [...], prowadzone pod znakiem: [...]. Decyzją z dnia [...] 2017 r. ([...]) orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu R, polegającej na : "wykazaniu na obowiązującej mapie ewidencyjnej gruntów i budynków dojazdu do mojego domu dawną drogą katastralną stanowiącą przedmiot odrębnej własności 1. kat. [...] stanowiącą dojazd do nieruchomości oznaczonej na mapie katastralnej m.in. p.bud. [...]". Od powyższej decyzji odwołanie złożyła J. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r. w całości oraz o rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem. Do odwołania dołączyła nieczytelną kopię dokumentu zatytułowanego "Kopia z mapy katastralnej gminy R skala 1:2880" sporządzonego dnia 16 stycznia 1931 r., obejmującego jak wynika z opisu zamieszczonego na nim parcelę l. kat. [...] należącą do S. P. (mapa nieczytelna). W wyniku rozpoznania odwołania WINGiK wydał opisaną na wstępie decyzję. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów § § 44 § 2 45 § 1, 45 ust. 1, 36,37, 38 i 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków i podkreślił, że z zasady aktualności jako podstawowej zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków wynika obowiązek organów utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Ewidencja służy bowiem do wpisywania danych z dokumentów, a nie samodzielnego tworzenia nowego stanu prawnego dotyczącego tak samej działki jak i jej właściciela. Natomiast kwestię wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych regulują przepisy § 36, 37, 38 i 39 rozporządzenia, wskazując na rodzaje dokumentacji stanowiącej podstawę wykazywania przebiegu granic (§ 36), oraz na sposób pozyskania danych dotyczących przebiegu granic (czyli współrzędnych punktów granicznych, o których mowa w § 61 ust. 1). Kolejne przepisy rozporządzenia, tj. § 37, 38 i 39 regulują podstawę i tryb wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych w razie braku dokumentacji, o której mowa w § 36, lub w przypadku, kiedy dane zawarte w tej dokumentacji nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają standardom technicznym. Z powołanych przepisów wynika, że dane ewidencyjne, w tym określające przebieg granic działek ewidencyjnych, podlegają systematycznej modyfikacji w ramach bieżącej aktualizacji operatu ewidencyjnego na wniosek zainteresowanych lub z urzędu. Organ podał, że operat ewidencji gruntów dla miasta R założono w oparciu o bezpośredni pomiar ustalonych granic wykonany w roku 1967. Operat przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 22 maja1969 r. za numerem [...]. Na operat ewidencyjny składały się rejestry gruntów oraz mapy ewidencyjne w skali 1:1000. Nowa ewidencja stał się operatem obowiązującym i w całości zastąpiła dotychczasowy kataster gruntowy. Przy ustaleniu granic sporządzono protokół ustalenia stanu władania (protokół w pozycji Lp. 172 dot. działki nr [...] podpisany przez właściciela A. P.), a ustalone granice zostały wykazane na szkicach ustalenia granic (szkic nr 38, karta akt sprawy nr 5). W roku 1983 dokonano aktualizacji mapy zasadniczej wg stanu istniejącego w terenie i na jej podstawie sporządzono matryce mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, przyjęte do zasobu w dniu 22 grudnia 1984 r. za numerem [...]. W roku 2003 założono numeryczną mapę ewidencji gruntów i budynków miasta R, a operaty z tych czynności przyjęto do zasobu PODGiK w dniu 28 lipca 2004 r. za numerami [...] i [...] (wykorzystano dzienniki pomiarów kątów i długości z pomiaru sytuacyjno-wysokościowego z ustaleniem stanu władania z operatu [...]). Porównując archiwalną mapę katastralną z obowiązującą mapą ewidencyjną stwierdzono, że dawnej parceli l. kat. [...] (stanowiącej wg wnioskującej drogę dojazdową do nieruchomości oznaczonej jako dawna pb. [...] a obecnie działka nr [...]) odpowiadają między innymi części działek ewidencyjnych nr [....], nr [...]. W bazie ewidencji gruntów i budynków obrębu R ujawniono w jednostce rejestrowej [...] działkę nr [...] o powierzchni 0.0178 ha, obj. księgą wieczystą KW [...], stanowiącą własność J. P. Natomiast działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...] stanowią odrębne nieruchomości (odmienne prawo własności), a ich stan prawny w operacie ewidencyjnym jest zgodny ze stanem ujawnionym w księgach wieczystych. Zapisy w ewidencji mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny. Organy prowadzące ewidencję rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. Stąd poprzez żądanie wprowadzenia zmiany w ewidencji nie można dochodzić ani udowodnić swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością. Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji, a rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny (por. I OSKI 044/08). W przypadku, gdy strona żąda od organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych zobowiązana jest złożyć stosowny wniosek poparty aktualnymi dokumentami, którymi w przypadku przebiegu granicy będzie dokumentacja geodezyjna wskazana w § 36 rozporządzenia. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych konieczność dostarczenia dokumentów niezbędnych do wprowadzenia zmian nie jest przesłanką wniosku o wszczęcie postępowania, lecz przesłanką o charakterze materialnym. Ich złożenie jest konieczne do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony. Tym samym to nie organy administracji geodezyjnej i kartograficznej mają obowiązek wyszukiwania dokumentów potwierdzających prawidłowy - zdaniem skarżących - przebieg granicy (por. III SA/Kr 1523/16). W przedmiotowej sprawie Starosta po analizie dokumentacji dostępnej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym prawidłowo orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu R, polegającej "na wykazaniu na obowiązującej mapie ewidencyjnej gruntów i budynków dojazdu do domu dawną drogą katastralną", gdyż informacje te pozostają w zgodności z materiałami źródłowymi stanowiącymi podstawę ujawnienia tych danych w operacie ewidencyjnym. Zatem w myśl przepisu § 44 pkt 2 rozporządzenia, powołanego na stronie 3 niniejszego uzasadnienia, dane przedstawiające przebieg granic działek ewidencyjnych są aktualne. Nie stwierdzono także danych błędnych, których zaistnienie obligowałoby organ ewidencyjny do dokonania aktualizacji z urzędu (art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy). Zgodnie § 86 ust. 2 ww. rozporządzenia "Modyfikacja danych ewidencyjnych mająca na celu doprowadzenie tych danych do zgodności z wymaganiami rozporządzenia i obowiązującymi standardami technicznymi może nastąpić na wniosek i koszt zainteresowanych". Zainteresowana na poparcie swoich żądań, mimo wezwań Starosty (pisma z: 28 kwietnia 2017 r. i 11 sierpnia 2017r.), nie przedłożyła dokumentacji geodezyjnej spełniającej, wskazania zawarte w § 85 ust. 2 rozporządzenia. Żądanie w niniejszej sprawie opiera się wyłącznie na kopiach dokumentów, załączonych do wniosku, pochodzących nawet sprzed kilkudziesięciu lat. Kopia "Mapy sytuacyjnej" podziału działki [...] (wykonanej w 1979 r.), załączona do pisma z 28 lutego 2017 r., na której linią przerywaną wrysowano drogę dojazdową do działki (po podziale) nr [...] oraz pozostałe dokumenty załączone do ww. pisma, które wg strony są "Dokumentacją geodezyjną wskazującą przebieg drogi katastralnej" w ocenie organu odwoławczego nie mogą stanowić podstawy do aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków. Dokumentacja przedkładana przez J. P. straciła walor aktualności, a skoro ewidencja gruntów i budynków ma odzwierciedlać stan aktualny, to zmiany w ewidencji w zakresie przebiegu granic działek ewidencyjnych mogą być wprowadzane wyłącznie na podstawie dokumentów wymienionych w § 36 rozporządzenia i spełniających obowiązujące wymagania w zakresie dokładności oraz standardów technicznych. Ponadto aktualizacja danych w ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną ponieważ nie może ona naruszać zasady aktualności i nie może rodzić sporów. Przebieg wrysowanej drogi dojazdowej, jak wynika z porównania mapy katastralnej z mapą ewidencyjną nie pokrywał się z przebiegiem dawnej parceli 1.kat. [...]. Również załączona do odwołania od decyzji nieczytelna kopia mapy katastralnej gminy R w skali 1:2880 z 16 stycznia 1931 r., stanowiąc kopię dokumentu archiwalnego, przedstawiającego przebieg granic parcel katastralnych sprzed ponad 80 lat nie może stanowić podstawy do aktualizacji przebiegu granic działek ewidencyjnych. Nie można bowiem dokonywać zmian w zakresie przebiegu granic działek ewidencyjnych na podstawie dokumentów stanowiących wynik prac geodezyjnych sprzed kilkudziesięciu lat, po których następowały kolejne czynności, których wyniki zarejestrowano w ewidencji oraz dokumentów nie realizujących przepisu § 85 ust. 2 rozporządzenia. W kwestii dojazdu do działki [...] wskazać należy, że w dziale I-Sp księgi wieczystej nr [...] wpisano bowiem, jako uprawnienie wynikające z prawa ujawnionego w dziale III innej księgi wieczystej, służebność drogi koniecznej przebiegającej przez działkę nr [...] obj. KW [...], działkę nr [...] obj. KW [...], działkę nr [...] obj. KW [...] na rzecz każdorazowego właściciela działki ewid. nr [...] (postanowienie sygn. akt [...] z 30 czerwca 2015 r. o ustanowieniu drogi koniecznej na skutek apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego z 28 października 2014r., sygn. akt [...]). Dodać w tym miejscu należy, że służebność drogi koniecznej nie stanowi przedmiotu ewidencji gruntów i budynków. Jej przebiegu nie przedstawia się na mapie ewidencyjnej, a informacji o ustanowionym prawie nie wykazuje się w rejestrze gruntów. Na powyższe rozstrzygnięcie J. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 7 kpa poprzez błędnie ustalony stan faktyczny tak co do danych ewidencyjnych i co do treści wniosków skarżącej; - art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania przez WINGiK poprzez faktyczne powielenie wniosków organu I instancji bez kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zaniechanie samodzielnego całościowego rozpoznania sprawy; - art. 77 §1 kpa poprzez zaniechanie całościowego zebrania materiału dowodowego w sprawie; - art. 80 kpa poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez WINB; - art 136 kpa poprzez zaniechanie przez WINB przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego; - § 35 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez przyjęcie poprzez odmowę sprostowania danych w rejestrach i operatach na podstawie przedstawionego przez strony materiału dowodowego; - § 44 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez przyjęcie, iż nie jest obowiązkiem organu dbanie o to aby dane znajdujące się w prowadzonych rejestrach były zgodne ze stanem faktycznym; - § 45 ust. 1 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nie wyeliminowanie danych błędnych, nieodpowiadających stanowi prawnemu i faktycznemu. Powyższe, według strony skarżącej skutkuje błędnym rozstrzygnięciem i koniecznością jego zmiany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów przywołanych wyżej należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2015.520 z późn. zm.) dalej pgik, oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.Dz. U. z 2015.542 z późn. zm.) dalej rozporządzenie egib. Z przepisu art. 2 ust. 2 pgik wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest systemem informacyjnym zapewniającym gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju informacji o gruntach budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Informacje powyższe gromadzone są w tym systemie w drodze rejestracji stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Przepisy pgik nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień do gruntów dlatego organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności, o granice czy powierzchnie działek, lecz wyłącznie do badania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 października 2015 r., II SA/Rz 565/15, dostępny https://sip. lex.pl/#/orzeczenia). Stosownie do art. 24 ust. 2a pgik, dane zawarte w ewidencji mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania). Zgodnie z treścią § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych a procedura tej aktualizacji ma charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu (tak WSA w Białymstoku, wyrok z dnia 8 grudnia 2009 r., II SA/Bk 450/09 dostępny j.w.). Podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków jest utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, (§ 44 pkt 2 rozporządzenia egib), czego konsekwencję stanowi obowiązek dokonywania ciągłej aktualizacji danych ewidencyjnych poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącej zaprezentowanemu w skardze oraz w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięciu temu nie można zarzucić naruszenia prawa. Zasadnicze zarzuty skargi sprowadzają się bowiem do prezentowanego przez skarżącą stanowiska, iż uwidoczniona na mapie katastralnej droga stanowiąca działkę l.kat [...] powinna na obowiązującej mapie ewidencyjnej również być uwidoczniona jako droga dojazdowa do domu skarżącej. Zdaniem skarżącej wiarygodnym dokumentem źródłowym mającym stanowić podstawę takiej treści aktualizacji jest mapa katastralna, oraz przedłożone dokumenty, szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze i wielokrotnie w toku postępowania skarżąca akcentowała, że brak jest dokumentów wskazujących na "zniesienie" drogi, oraz zarzucała organom niewyjaśnienie dlaczego tak się stało. Nadto zdaniem skarżącej przedłożona przez mapa katastralna z niewiadomych powodów uznawana jest przez ograny jako nieważna a błąd polegający na niewykazaniu dawnej drogi jest bezrefleksyjnie powielany. Stanowisko powyższe i jego argumentacja nie może zasługiwać na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, operat ewidencji gruntów dla miasta R założono w oparciu o bezpośredni pomiar ustalonych granic wykonany w 1967 r. Operat przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 22 maja 1969 r. za nr [...]. Podstawą założenia ewidencji gruntów były więc przepisy Dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32). Przepis art. 1 ust. 1 tego aktu stanowił: "Wprowadza się jednolitą ewidencję gruntów i budynków, zwaną dalej "ewidencją". Oznacza to, jak zasadnie stwierdził organ, że dotychczasowy kataster gruntowy oparty na parcelach katastralnych został zastąpiony przez operat ewidencji gruntów przyjęty do ewidencji państwowego zasobu. W konsekwencji prac poprzedzających założenie ewidencji, dawna parcela gruntowa I.kat. [...], stanowiąca jak twierdzi skarżąca drogę dojazdową do działki obecnie nr [...] (własność skarżącej), weszła w skład utworzonych wówczas działek ewidencyjnych nr [...] i [...]. Wynika to z treści zgromadzonych i poddanych analizie przez organy dokumentów sporządzonych w związku z zakładaniem ewidencji. Dokumenty te to w szczególności protokół ustalenia stanu władania gruntami (poz. Lp.172 ) podpisany przez A. P., oraz szkic ustalenia granic (k. 5 akt adm.). Kolejno w latach 1983, oraz 2003 dokonywano aktualizacji mapy zasadniczej i założono numeryczna mapę ewidencji gruntów i budynków miasta R. Działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] stanowią przedmiot prawa własności osób trzecich. Treść powyższych dokumentów świadczy zdaniem Sądu o prawidłowości stanowiska organu odnośnie podstawy odmowy wykazania na aktualnej mapie ewidencyjnej działki katastralnej l. kat [...] stanowiącej dawną drogę do działki skarżącej. Sąd podziela w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące wyrażenia przez poprzednika prawnego skarżącej A. P. akceptacji przebiegu granic działki nr [...] powstałej w wyniku wprowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Także ocena przez organy dokumentów sporządzonych w datach po założeniu ewidencji jest prawidłowa. Treść wszystkich dokumentów dostępnych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym i analizowanych przez organy w toku postępowania a sporządzonych w związku z wprowadzeniem ewidencji gruntów i budynków dla miasta R i po jej wprowadzeniu jest konsekwencją istnienia danych wynikających z operatu założenia ewidencji, przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w 1969 r. za nr [...]. Nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa stanowisko skarżącej, że o zasadności jej stanowiska świadczy fakt, iż brak jakiegokolwiek dokumentu "znoszącego" drogę (l. kat. [...]). To właśnie fakt założenia ewidencji gruntów i budynków w oparciu o obowiązujące w 1969 r. przepisy prawa i treść operatu stanowiącego podstawę założenia ewidencji stanowiły podstawę ujawnienia na nowej, obowiązującej mapie ewidencyjnej dawnej l. kat [...] w ten sposób, że weszła ona w skład nowopowstałych działek ewidencyjnych nr nr [...] i [...] stanowiących własność osób trzecich. Ani wówczas obowiązujące przepisy dekretu z 1955 r. ani przepisy aktualnie obowiązujące nie przewidują wydawania jakichkolwiek aktów stanowiących o "zniesieniu" parceli katastralnej, czy działki ewidencyjnej. Odnośnie natomiast do dokonanej przez organ oceny przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania dokumentów mających zdaniem skarżącej stanowić podstawę aktualizacji przez ujawnienie dawnej drogi na aktualnej mapie ewidencyjnej, należy stwierdzić, że ocena ta jest prawidłowa i zgodna z przepisami rozporządzenia egib. W nawiązaniu do przedstawionych wyżej regulacji ustawy p.g.k. i rozporządzenia egib, dotyczących aktualizacji danych ewidencyjnych, Sąd podkreśla, że zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa, aktualizacja danych w ewidencji dotyczy naniesienia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Tak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 10 lutego 2003 r., II SA 1478/01 (LEX nr 156384), także WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 6 marca 2006 r. IV SA/WA 2170/05 (LEX nr 222265) i 20 czerwca 2006 r. IV SA/Wa 721/06 (LEX nr 2352292), również WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19 lutego 2008 r. II SA/Bk 636/07 (LEX nr 480114). Z kolei w zakresie wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych obowiązuje szczególna regulacja, przy czym w istocie skarżącej nie chodzi o przebieg granic stanowiącej jej własność działki ew. nr [...] ale o ujawnienie dawne parceli, do której skarżąca nie ma i nie miała nigdy tytułu prawnego. Ze względów już wyżej wskazanych mapa katastralna nie mogła w nin. sprawie stanowić podstawy dokonania aktualizacji. Podstawy takiej nie mógł stanowić także żaden z dokumentów, na które powoływała się skarżąca w toku postępowania- co prawda pochodzą one z lat po wprowadzeniu ewidencji, jednak zgodnie z przepisami rozporządzenia egib, nie należą do kategorii dokumentów mogących stanowić podstawę aktualizacji ewidencji, zaś pismo skierowane do organu jak i pismo organu w sprawie budynku na działce nr [...] nie miały żadnego znaczenia dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Słusznie też wskazał organ na treść § 85 ust. 2 rozporządzenia egib, iż dokumentacja geodezyjna, określająca dane ewidencyjne, przyjmowana do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego powinna spełniać wymagania rozporządzenia w zakresie formatu danych i standardów technicznych tych danych oraz zawierać wykaz zmian danych ewidencyjnych, o których mowa w rozporządzeniu. Żaden z przedstawionych przez skarżącą dokumentów wymogu powyższego nie spełnia. Zasadniczym jednak powodem, dla którego zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami obowiązującej ustawy pgik oraz rozporządzenia egib jest to, że dawna mapa katastralna nie może wbrew twierdzeniom skarżącej stać się dokumentem na powrót obowiązującym w miejsce aktualnej mapy ewidencyjnej, bez wykazania, że żądanie aktualizacji ma swoje źródło w obowiązujących przepisach prawa. Słusznie też organ wskazał, że służebność drogi koniecznej nie stanowi przedmiotu ewidencji gruntów i budynków i przebiegu takiej służebności nie przedstawia się na mapie ewidencyjnej. Zaskarżona decyzja wydana została po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 i 80 kpa. Materiał dowodowy jest kompletny i został zgromadzony w sposób wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się do argumentów przytoczonych przez skarżącą w odwołaniu. Jej uzasadnienie odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa – jest szczegółowe, w ocenie Sądu wyczerpujące, zawiera przedstawienie zgromadzonych dowodów i ich omówienie, powołuje się na treść obowiązujących przepisów pgik, oraz rozporządzenia egib, które zostały w sposób prawidłowy zastosowane. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.