III SA/Kr 373/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2024 r. znak SKO.ŚR/4111/1316/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza na rzecz skarżącej M. B. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 stycznia 2024 r., znak SKO.ŚR/4111/1316/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta Bukowno z 9 listopada 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania M. B. (dalej: "skarżąca") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką Z. P. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390, dalej: "u.ś.r."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. 13 października 2023 r. skarżąca wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bukownie z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Z treści wniosku wynika, że matka skarżącej posiada orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 14 października 2019 r. o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji, która powstała 1 października 2019 r. Matka skarżącej posiada również orzeczenie z dnia 24 maja 2023 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności, z wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną zdolnością do samodzielnej egzystencji. Orzeczenie zostało wydane na stałe, a przyczyną niepełnosprawności są choroby neurologiczne (10-N). Do wniosku dołączono świadectwo pracy skarżącej, z którego wynika, że pozostawała w zatrudnieniu od 14 sierpnia 2023 r. do 30 września 2023 r. Umowa została rozwiązana za porozumiem stron. Z przeprowadzonego w dniu 18 października 2023 r. wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo z mężem, 14-letnim synem oraz rodzicami. Ojciec skarżącej posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu męża. Z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia matki złożyła wypowiedzenie umowy o pracę. Matka skarżącej jest osobą leżącą, pampersowaną, po udarze niedokrwiennym lewej półkuli mózgu, po wszczepieniu rozrusznika serca, cierpi na miażdżycę, niewydolność nerek, zwyrodnienie stawów biodrowych, kręgosłupa. Ma problemy ze zrozumieniem poleceń, z wysławianiem się, posiada zaburzenia o charakterze otępienia, jest po zawale mózgu, nie kontroluje czynności fizjologicznych. Na krótkie odcinki przemieszcza się przy pomocy laski i asysty drugiej osoby. Ojciec skarżącej cierpi na chorobę Parkinsona, otępienie, niedosłuch, zwyrodnienie kręgosłupa, astmę oskrzelową, problemy z poruszaniem się. Opieka skarżącej nad matką obejmuje następujące czynności: mycie, przebieranie pampersów, oklepywanie, smarowanie, podawanie leków, karmienie, ćwiczenia, przygotowanie posiłków, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, pomoc w przemieszczaniu się, wyjściu do ogródka, zawożenie na wizyty lekarskie. Matka skarżącej nie może zostać sama w domu, wymaga stałego nadzoru również w nocy. Matka skarżącej ma syna, który mieszka w Krakowie, przyjeżdża raz w tygodniu pomóc w naprawach w domu, czy wizytach lekarskich. Matka skarżącej wymaga stałej opieki od 2019 r., kiedy przeszła udar mózgu. W czasie, gdy skarżąca pracowała opiekę nad matką sprawował ojciec, ale obecnie on również wymaga opieki. Jest w stanie posiedzieć przy matce, gdy skarżąca jedzie na zakupy. W ostatnim czasie stan zdrowia matki pogorszył się na tyle, że wymaga ona całodobowej opieki. Z wniosków pracownika socjalnego wynika, że zasadne jest przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ sprawuje ona stałą opiekę nad niepełnosprawną matką i z tej przyczyny zrezygnowała z pracy zawodowej. Z orzeczenia z dnia 24 maja 2023 r. wynika, że ojciec skarżącej jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, a przyczyną niepełnosprawności są choroby neurologiczne (10-N). Z oceny skali Barthel ojca skarżącej wynika, że uzyskał 45 punktów. Z opinii psychologicznej wynika, że matka skarżącej ma osłabioną pamięć, nie rozumie poleceń, jest niesamodzielna. Z oceny skali Barthel matki skarżącej wynika, że uzyskała 25 punktów. Do akt dołączono również historię choroby matki skarżącej. Decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. Burmistrz Miasta Bukowno odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz okoliczność, że niepełnosprawność matki skarżącej powstała po ukończeniu wieku, o którym mowa w przepisie. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 u.ś.r. poprzez brak uwzględnienia, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. uznano niekonstytucyjność wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki; - prawa procesowego, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie, że sam fakt zwrócenia się z wnioskiem o przyznanie świadczenia przez skarżącą skutkuje brakiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie świadczenia skarżącej. Decyzją z dnia 8 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Bukowno. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że brak było podstaw do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na wiek, w którym powstała niepełnosprawność matki skarżącej. Jest to bowiem konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (K 38/14). W ocenie Kolegium jednakże, brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na okoliczność, że zobowiązanym do alimentacji matki jest jeszcze brat skarżącej, a zatem istnieje możliwość takiej organizacji opieki nad matką, aby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie. Sama okoliczność pozostawania brata skarżącej w zatrudnieniu nie jest okolicznością zwalniającą z obowiązków alimentacyjnych względem matki. Organ dodał, że skarżąca mieszka w domu z mężem i synem, a zatem istnieje możliwość takiej organizacji opieki, żeby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, ze fakt posiadania przez osobę wymagającą opieki kilku zobowiązanych w równym stopniu do alimentacji na jej rzecz uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jednemu z nich, pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich ustawowych przesłanek; - naruszenie przepisów postępowania art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, tj. przyjęcie że fakt posiadania przez osobę niepełnosprawną kilku osób zobowiązanych do alimentacji uniemożliwia przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ I i II instancji bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego sprawy odmówiły skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na ustalenia organów, że brak było konieczności rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia w celu objęcia opieki nad matką. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z akt postępowania wynika, że ojciec skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W rezultacie, brak było formalnych przeszkód wystąpienia przez skarżącą o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. W niniejszej sprawie niesporne były następujące okoliczności – skarżąca opiekuje się obojgiem rodziców, ojciec i matka posiadają orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, niesporny był zakres opieki skarżącej nad matką, pozostawanie przez skarżącą w zatrudnieniu do 30 września 2023 r.. Niesporną okolicznością jest również, że skarżąca ma brata, który mieszka w K. i doraźnie pomaga w opiece nad matką. Okolicznością sporną w niniejszej sprawie jest, czy istnienie brata zobowiązanego do alimentacji, który uczestniczy w opiece nad matką, wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie, skoro skarżąca opiekuje się równocześnie obojgiem niepełnosprawnych rodziców. Sporną okolicznością jest również, czy okoliczność zamieszkiwania skarżącej z mężem oraz 14-letnim synem powinna być brana pod uwagę przy ocenie możliwości podjęcia przez skarżącą zatrudnienia. Wskazać, że ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r., pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 516/19). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13). W ocenie Sądu takie ustalenia nie zostały dokonane ani przez organ I, ani II instancji. Podkreślić należy, że w świetle art. 17 u.ś.r. ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i 1 a u.ś.r. komentowanego przepisu pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Przy czym należy odróżnić pojęcie niepodejmowania i rezygnacji z zatrudnienia. Związek przyczynowo-skutkowy winien polegać na tym, że potencjalny świadczeniobiorca nie podejmuje zatrudnienia, musi bowiem się opiekować niepełnosprawnym. Drugi przypadek występuje w sytuacji, gdy potencjalny świadczeniobiorca rezygnuje z zatrudnienia, aby sprawować opiekę nad niepełnosprawnym, o którym stanowi art. 17 u.ś.r. (por. K. Małysa-Sulińska, Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, LEX 2015). Podkreślić należy, że ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. powinna być zawsze dokonywana jako aktualna, tj. odnosząca się do czasu, w którym skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia. Organ powinien każdorazowo ocenić stan faktyczny rozpatrywanej sprawy pod kątem przesłanki rezygnacji i niepodejmowania zatrudnienia. Tymczasem, w niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji nie zostały dokonane konieczne ustalenia w tym zakresie. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2023 r., III SA/Kr 979/23), że celem regulacji zawartej w art. 17 u.ś.r. jest udzielenie przez państwo pomocy osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma tym samym zrekompensować utratę uzyskiwanego dotychczas, czy też potencjonalnego dochodu (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., I OSK 829/16). Zatem osoba ubiegająca się o przyznanie tego świadczenia albo, będąc zdolną do podjęcia pracy zarobkowej, rezygnuje z podjęcia takiej pracy, albo rezygnuje z faktycznie wykonywanej pracy zarobkowej. Niepodejmowanie lub rezygnacja z pracy zarobkowej ma jednak służyć opiece nad osobą niepełnosprawną. Istotą tego świadczenia jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie pielęgnacyjne ma na celu m.in. rekompensatę dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na znaczną niepełnosprawność. Przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest podejmowanie opieki nad osobą niepełnosprawną, której zakres wyklucza podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby w częściowym wymiarze czasu pracy (por. art. 3 pkt 22 u.ś.r.). Zakres opieki jest determinowany stanem zdrowia osoby niepełnosprawnej. W niniejszej sprawie organy I i II instancji nie ustaliły istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych – dotyczących stanu zdrowia matki skarżącej – w tym przede wszystkim zakresu opieki jakiej wymaga matka skarżącej, zakresu opieki jaki sprawuje skarżąca nad ojcem, rzeczywistego zakresu udziału w opiece brata skarżącej. W ocenie Sądu organy nie dokonały wszechstronnego ustalenia i uwzględnienia okoliczności faktycznych sprawy, nie wzięły w ogóle pod uwagę, że rodzice skarżącej są osobami o znacznym stopniu niepełnosprawności, wymagającym opieki skarżącej. Podkreślić należy, że ojciec skarżącej cierpi na chorobę Alzheimera, co daje podstawy do twierdzenia, że również wymaga stałego nadzoru ze strony skarżącej. W ocenie Sądu okoliczność ta powinna być uwzględniona przez organy przy ocenie, czy skarżąca ma możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy, a także czy istnienie jednego brata zobowiązanego do alimentacji, stanowi wystarczającą podstawę do odmowy przyznania świadczenia skarżącej. Konieczne jest bowiem każdorazowe odniesienie przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego do konkretnych uwarunkowań faktycznych rozpoznawanej sprawy. Tymczasem, organy zupełnie pominęły znajdujące się w aktach dokumenty dotyczące stanu zdrowia matki skarżącej, stanu zdrowia ojca, ocenę ich samodzielności w skali Barthel, a także oświadczenia skarżącej dotyczące zakresu opieki, której wymaga ojciec skarżącej. Sąd podziela poglądy, zgodnie z którymi ocena zaistnienia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego powinna być dokonywana z uwzględnieniem osób zobowiązanych do alimentacji. Sąd podziela w szczególności stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2024 r. (por. I OSK 229/23), że okoliczność zamieszkiwania dzieci osoby wymagającej opieki w tej samej miejscowości, nie pozostaje bez wpływu na ocenę istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną, bowiem obrazuje możliwości rodziny związane z organizacją opieki nad niepełnosprawnym jej członkiem. Jednakże niewątpliwie ocena możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą nie może opierać się wyłącznie na stwierdzeniu, że skarżąca ma brata, który powinien na równi z nią realizować obowiązek alimentacyjny, lecz powinna zostać odniesiona do całokształtu okoliczności sprawy, w tym w szczególności zakresu opieki skarżącej nad matką, zakresu opieki, której wymaga ojciec skarżącej, a także zakresu udziału w opiece nad rodzicami brata skarżącej. Podnieść ponadto należy, że okoliczność zamieszkiwania skarżącej z mężem i synem nie ma wpływu na przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Sądu ograniczenie się przez organ I instancji do stwierdzenia, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej świadczenia z uwagi na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, a następnie przyjęcie przez organ II instancji, że istnienie brata skarżącej zobowiązanego do alimentacji matki, wyklucza przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, bez odniesienia tych ustaleń do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, powoduje że organy nie rozstrzygnęły sprawy administracyjnej w oparciu o całokształt okoliczność, a w rezultacie zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organy dokonają kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych w oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy i ocenią, czy w odniesieniu do skarżącej zostały spełnione przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podjętą decyzję uzasadnią zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu oznacza to, że sprawa skarżącej powinna być rozpoznana przez organ na podstawie przepisów u.ś.r. obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Z uwagi na użyte w przepisie sformułowanie "powstania prawa", a nie "ustalenia prawa" konieczne jest zastosowanie przepisów dotychczasowych, mimo braku wydania decyzji przed dniem 31 grudnia 2023 r. Dotychczasowe przepisy należy zatem stosować w odniesieniu do wnioskodawców, którzy złożyli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023 r. oraz spełniają określone w ustawie przesłanki jego przyznania. Wskazać należy, że to czy skarżąca je spełnia należy już do istoty sprawy, która wobec wadliwego zastosowania przepisów procesowego nie została rozstrzygnięta (tak słusznie wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 552/13). Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023, poz. 1935) zasądzając na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie 480 złotych.