III SA/Kr 388/17

sygn. akt III SA/Kr 388/17 Kraków, dnia 19 kwietnia 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 lutego 2017 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 lutego 2017 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek spółka wskazała na nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, a następnie podała, że osiągane przez nią miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia kary bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności albo uszczerbku w stanie majątkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). W niniejszej sprawie strona skarżąca ograniczyła się do bardzo lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie orzeczenia może spowodować znaczną szkodę oraz trudne albo niemożliwe do odwrócenia skutki, uiszczenie kary zaś oznaczałoby poważne trudności lub uszczerbek w stanie majątkowym. Nie podano wielkości obrotów spółki, stanu jej aktywów, wobec czego Sąd nie miał możliwości zweryfikowania, czy wskazane we wniosku niebezpieczeństwo rzeczywiście jest realne. Jednocześnie podany przez spółkę "uszczerbek majątkowy" może oznaczać, że strona jest w stanie uiścić karę, korzystając ze zgromadzonych środków. Wniosek akcentuje bowiem fakt, że nałożona kara jest znaczna w relacji do miesięcznych dochodów, nie wskazuje natomiast na ogólny stan majątkowy spółki. Z informacji KRS wynika przy tym, że spółka posiada znaczny kapitał zakładowy (12 615 000,00), a jej przedmiot działalności określony został szeroko. W tej sytuacji przyznanie ochrony tymczasowej musiałoby nastąpić wyłącznie na podstawie ogólnikowych, nie uprawdopodobnionych w żaden sposób twierdzeń skargi, które dodatkowo budzą poważne wątpliwości co do ich wiarygodności. W orzecznictwie podnosi się słusznie, w przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2013r., sygn. akt I FZ 311/13, Lex Omega nr 1363509 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 22 marca 2010r., sygn. akt I SA/Wr 182/10, Lex Omega nr 662511). Z treści wniosku nie wynika, aby konsekwencje wykonania zaskarżonego postanowienia były szczególne, dotkliwsze niż w innych podobnych sprawach. Nadto wysokość kary, nałożonej w zaskarżonej decyzji sama w sobie nie pozwala na przyjęcie, że stronie skarżącej grozi znaczna szkoda. Przy decyzji dotyczącej kwoty tego rzędu przyjęcie, że z jej wykonaniem wiąże się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie może być oczywiście całkowicie wykluczone, jednak wymagałoby dokładnego udokumentowania sytuacji materialnej i gospodarczej strony, a niczego takiego skarżąca spółka nie uczyniła. Na marginesie rozważań należy wskazać, że nie mogły odnieść skutku te argumenty strony skarżącej, które opierały się na podkreślaniu wad zaskarżonej decyzji. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Lex Omega nr 1479276 oraz z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 428/14, Lex Omega nr 1467730). Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.