III SA/Kr 426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, gdyż została wniesiona po terminie. Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt I OZ 1427/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 15 maja 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, któremu uchybił z uwagi na swój zły stan zdrowia. W uzupełnieniu tego wniosku pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 23 stycznia 2018 r. wskazał, że skarżący ma stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności, co oznacza, iż jest on całkowicie niezdolny do pracy. Podstawą do stwierdzenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności było m.in. stwierdzenie, iż choruje on na zaawansowaną chorobę miażdżycową (powodującą stany otępienia, zaników pamięci), cukrzycę insulinoodporną, stłuszczenie wątroby, bezdech senny, żylaki, otyłość, niedokrwistość serca, łuszczycę i inne. W okresie między dniem 17 lutego 2017 r., a dniem 27 lutego 2017 r. skarżący z całą pewnością nie był w stanie dokonać jakichkolwiek czynności procesowych z uwagi na szereg problemów zdrowotnych, w szczególności o podłożu psychicznym. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym bieg terminu na sporządzenie skargi skarżący był leczony ambulatoryjnie w poradni neurologicznej oraz został zbadany przez lekarza psychiatrę. Uskarżał się na bóle głowy i przypadki omdleń oraz halucynacje wzrokowe. Lekarz psychiatra stwierdził występowanie zaburzeń afektywnych i depresyjnych oraz zaburzenie czynności poznawczych. Skarżący był badany w sytuacjach pogorszenia się jego stanu psychicznego - w okresie między 13 stycznia 2017 r. a 3 lutego 2017 r. nie odnotowano żadnej poprawy jego stanu zdrowia. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że dr med. specjalista psychiatra S. W. potwierdził, że skarżący w tym czasie nie miał możliwości m.in. uczestniczenia w postępowaniu toczącym się w jego sprawie przed Sądem Rejonowym. Z badania psychologicznego z dnia 22 listopada 2017 r., przeprowadzonego przez psychologa mgr M. G., wynika, m.in., że skarżący w dalszym ciągu cierpi na zaburzenia poznawcze, objawiające się w stanach nasilenia depresji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, powyższe wskazuje, że od początku roku 2017 z całą pewnością do listopada 2017 r. oraz według oświadczenia skarżącego do chwili obecnej, boryka się on z licznym problemami zdrowotnymi (problemy z sercem, zaawansowana miażdżyca przejawiająca się krótkimi stanami utraty świadomości i pamięci), w tym o podłożu psychiatrycznym. Ponadto pełnomocnika skarżącego dodał, że S. B. prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, w związku z czym nie miał możliwości skorzystania z pomocy domownika przy składaniu skargi. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego uważa, że z uwagi na zły stan zdrowia fizycznego i psychicznego S. B. uchybił terminowi na dokonanie czynności procesowej bez swojej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne przywrócenia terminu reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.): "Art. 85. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna." "Art. 86. § 1. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym." "Art. 87. § 1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. § 2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. (...) § 4. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie." Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa nie jest możliwe przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z dnia 9 września 2014 r., I GZ 499/14 oraz z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1011/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Nie uzasadniają więc przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1369/15; z dnia 28 listopada 2012 r., I OZ 869/12; z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił swój brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący choruje na zaawansowaną chorobę miażdżycową (powodującą stany otępienia, zaników pamięci), cukrzycę insulinoodporną, stłuszczenie wątroby, bezdech senny, żylaki, otyłość, niedokrwistość serca, łuszczycę. Jak wynika z dołączonej do wniosku o przywrócenie terminu opinii psychologicznej z dnia 22 listopada 2017 r. u skarżącego występuje upośledzenie wyższych funkcji umysłowych, a w przypadku nasilenia objawów lękowo-depresyjnych następuje u niego pogorszenie funkcjonowania w sferze poznawczej, które istotnie, epizodycznie upośledza jego funkcjonowanie oraz upośledza zaspokajanie potrzeb dnia codziennego. Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniosek o przywrócenie terminu za uzasadniony i w oparciu o treść art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.