III SA/Kr 571/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbra Pasternak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. i A. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Starosta odmówił A. G. i M. G. ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów i aktualizacji użytków gruntowych w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...], o powierzchni 0,76 ha, sklasyfikowanej w całości jako LsIV (lasy, klasa gleboznawcza IV), położonej w obrębie ewidencyjnym D, gm. S, na podstawie danych z operatu technicznego, wpisanego do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w dniu 19 stycznia 2016 r. znak: [...]. Decyzja została przesłana na adres pełnomocnika wnioskodawców – W. G., który jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 23 grudnia 2016 r. i 2 stycznia 2017 r. nie odebrał przesyłki pocztowej. W dniu 24 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) W. G. wniósł w imieniu M. G. i A. G. odwołanie od powyższej decyzji Starosty. Odwołanie od decyzji Starosty w imieniu M. G. i A. G. wniósł również adwokat M. M. Pismem z dnia 9 lutego 2017 r. M. G. i A. G., reprezentowani przez adwokata M. M., wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. W uzasadnieniu wniosku M. G. i A. G. podnieśli, że odwołanie wnieśli po terminie nie z własnej winy, gdyż decyzja organu I instancji została doręczona na adres ich pełnomocnika W. G. w okresie świątecznym kiedy ten przyjechał ("wyprowadził się") do nich do J i nie miał możliwości odbioru korespondencji. Odwołujący się podali, że są osobami w podeszłym wieku, wymagającymi stałej opieki, którą może sprawować wyłącznie W. G. M. G. i A. G. podnieśli, że ich syn nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem i nie zdawał sobie sprawy z obowiązku poinformowania organu o zmianie miejsca pobytu. Organ administracyjny, pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 9 k.p.a., nie wyjaśnił ani stronom, ani ich pełnomocnikowi obowiązków wynikających z art. 41 k.p.a. Zdaniem odwołujących się, nie doszłoby również do uchybienia terminu, gdyby nie fakt błędnego poinformowania W. G. o terminie zwrotu przesyłki z decyzją do Starostwa. Zaznaczono, że W. G. był trzykrotnie w siedzibie Starostwa aby dowiedzieć się o przebiegu sprawy, przy czym dwukrotnie odmówiono mu wglądu w akta postępowania i nie poinformowano o wydaniu decyzji, tłumacząc takie postępowanie nieobecnością osoby prowadzącej sprawę. Za trzecim razem, dopiero w dniu 16 stycznia 2017 r. wydano mu kopię decyzji jednocześnie informując, że przesyłka zwrócona została w dniu 11 stycznia 2017 r. Na okoliczność powyższego spisana została notatka służbowa. Pomimo próśb, w tym dniu nie okazano W. G. przesyłki, a jedynie poinformowano o terminie jej zwrotu. Powyższe, zdaniem odwołujących się, niezgodne z prawem postępowanie organu doprowadziło do błędnego przyjęcia początku biegu terminu do złożenia odwołania w dniu 11 stycznia 2017 r. Postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz.1629 ze zm.) oraz art. 59 § 2 w związku z art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. oraz stwierdził, że odwołania M. G. oraz A. G., reprezentowanych przez pełnomocników - adwokata M. M. oraz W. G. od wymienionej wyżej decyzji Starosty zostały wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ podał, że decyzja Starosty została wysłana pełnomocnikowi skarżących – W. G. w dniu 22 grudnia 2016 r. Przesyłka ta - jak wynika z adnotacji pracownika urzędu pocztowego - była dwukrotnie awizowana: w dniu 23 grudnia 2016 r. oraz w dniu 2 stycznia 2017 r. i następnie została zwrócona do organu I instancji w dniu 11 stycznia 2017 r. (data wpływu przesyłki do organu I instancji). Organ II instancji uznał zatem, że zawierająca decyzję przesyłka została skutecznie doręczona W. G. w dniu 7 stycznia 2017 r. (dzień 6 stycznia 2017 r. był dniem wolnym od pracy). Zatem ostatnim dniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania był dzień 21 stycznia 2017 r. Natomiast odwołanie W. G., jak również odwołanie adwokata M. M., od decyzji organu I instancji złożone zostały dopiero w dniu 24 stycznia 2017r. (data nadania odwołań w placówce pocztowej). Organ odwoławczy uznał zatem, że odwołania M. G. oraz A. G., reprezentowanych przez pełnomocnika adwokata M. M. oraz W. G. od decyzji organu I instancji złożone zostały z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Odnosząc się z kolei do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ II instancji stwierdził, że okoliczności w nim powołane nie uprawdopodabniają braku winy odwołującego się w uchybieniu terminu do jego wniesienia. W ocenie organu odwoławczego, przywołany w treści wniosku argument błędnego poinformowania pełnomocnika W. G. o terminie zwrotu przesyłki z decyzją do Starostwa nie uprawdopodabnia braku winy odwołującego się w uchybieniu terminu do jego wniesienia. Od pełnomocnika można bowiem wymagać, iż z należytą starannością będzie reprezentował interesy mocodawców. Zdaniem organu, z analizy akt administracyjnych sprawy nie wynika aby w toku prowadzonego postępowania administracyjnego W. G. w jakikolwiek sposób ograniczono czynny udział w postępowaniu (w tym m.in. dostęp do akt sprawy, czy możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym). Również sporządzona w dniu 16 stycznia 2017 r. notatka służbowa nie potwierdza zarzutów zawartych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jakoby pełnomocnikowi stron odmówiono wglądu do akt sprawy oraz okazania zwróconej do Starostwa w dniu 11 stycznia 2017 r. przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji. Treść wymienionej wyżej notatki służbowej potwierdza jedynie okoliczności, iż decyzja organu I instancji została wysłana W. G. drogą pocztową w dniu 22 grudnia 2016 r. oraz że przesyłka pocztowa zawierająca tę decyzję została zwrócona do Starostwa Powiatowego w dniu 11 stycznia 2017 r., a także potwierdza fakt wydania W. G. w dniu 16 stycznia 2017r. kopii rozstrzygnięcia organu l instancji z dnia [...] 2016 r. Pełnomocnik stron mając zatem zagwarantowany przepisami prawa dostęp do akt przedmiotowej sprawy mógł, zdaniem organu II instancji, samodzielnie ustalić datę, w której upłynie mu termin do wniesienia odwołania. Tym bardziej, że w dniu 16 stycznia 2017 r. termin do wniesienia odwołania był nadal otwarty. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. polegający na niepoinformowaniu stron postępowania o obowiązku wynikającym z treści art. 41 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek organ l instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w istocie nie poinformował stron oraz ich pełnomocnika o treści art. 41 k.p.a., to i tak wskazana w treści wniosku okoliczność przyjazdu (określana jako "wyprowadzka") pełnomocnika stron w okresie świątecznym do rodziców nie obligowałaby go do poinformowania o tym fakcie organu l instancji. Organ wskazał, że z analizy akt administracyjnych organu I instancji wynika, że w toku prowadzonego postępowania korespondencja kierowana była na wskazany przez pełnomocnika we wniosku z dnia 3 lutego 2016 r. adres. W toku całego prowadzonego przez organ l instancji postępowania administracyjnego pełnomocnik stron nie kwestionował prawidłowości doręczeń, osobiście odbierał większość kierowanej na jego adres korespondencji (dotyczy to w szczególności zawiadomienia Starosty z dnia 10 listopada 2016 r. znak: [...] o możliwości zapoznania się z aktami sprawy stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a.), a po wydaniu przez Starostę decyzji z dnia [...] 2016 r. jako swój adres w dalszym ciągu podawał ul. B zarówno w dniu 16 stycznia 2017 r. podczas wizyty w Starostwie Powiatowym, jak i na kopercie wniesionego od decyzji organu I instancji odwołania. Zdaniem organu II instancji, nawet zakładając sytuację, w której organ I instancji poinformowałby pełnomocnika stron o obowiązku wynikającym z treści art. 41 k.p.a., to z uwagi na krótkotrwały, jedynie świąteczny wyjazd pełnomocnika, okoliczność ta nie rodziłaby po stronie pełnomocnika obowiązku poinformowania o tym fakcie organu l instancji, a zatem pozostaje bez wpływu na okoliczność uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego M. G. i A. G. wnieśli o jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r., ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 9 w zw. z art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepoinformowanie strony o obowiązku informowania o zmianie swojego adresu a w konsekwencji zastosowanie art. 41 § 1 k.p.a.; 2. art. 8 w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez nieudzielenie informacji dotyczącej wydania przedmiotowej decyzji oraz nieudostępnienia akt sprawy; 3. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie W. G. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ I instancji nie pouczył ich oraz ich pełnomocnika W. G. o treści art. 41 § 1 i § 2 k.p.a. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że ustanowienie pełnomocnika nie będącego profesjonalistą (adwokatem lub radcą prawnym) stanowi "zabezpieczenie" strony przed skutkami braku znajomości prawa w postępowaniu dotyczącym tej strony. Zdaniem skarżących, z uwagi na to, że ich syn nie posiada specjalistycznej wiedzy prawniczej powyższe twierdzenia organu są błędne i naruszają zasady postępowania określone w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. Na potwierdzenie swoich argumentów skarżący powołali się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący podnieśli również, że organ I instancji odmówił ich synowi dostępu do akt sprawy ani nie przesłuchał go opierając się jedynie na oświadczeniach pracowników organu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga M. G. i A. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Matrialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 58 § 1 i § 2, art. 59 § 2 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), które stanowią, że: "Art. 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin." "Art. 59. (...) § 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia." "Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." Należy również zwrócić uwagę na treść art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.: "Art. 129. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. § 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie." Wniesienie odwołania w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji. Stwierdzenie przez organ odwoławczy - zgodnie z art. 134 k.p.a. - w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz całe postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, dostępny w CBOSA). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została przesłana na adres pełnomocnika skarżących – W. G., który jednak pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 23 grudnia 2016 r. i 2 stycznia 2017 r. nie odebrał przesyłki pocztowej. Zgodnie z treścią art. 44 k.p.a.: "Art. 44. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy." Mając zatem na względzie treść art. 44 § 4 k.p.a. należy przyjąć, że decyzja organu I instancji została doręczona W. G. w dniu 9 stycznia 2017 r. Ostatni dzień okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. przypadał co prawda na dzień 6 stycznia 2017 r. jednak z uwagi na to, że był to dzień ustawowo wolny od pracy (Święto Trzech Króli) pełnomocnik skarżących mógł odebrać przesyłkę w najbliższy następny dzień powszedni, tj. właśnie poniedziałek 9 stycznia 2017 r. (art. 57 § 4 k.p.a.). Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 23 stycznia 2017 r. Natomiast pełnomocnik skarżących odwołanie wniósł w dniu 24 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo zatem uznał, że skarżący uchybili terminowi do wniesienia odwołania, a w związku z tym zobowiązany był do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się z kolei do złożonego przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy wskazać, że z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika przykładowo zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko przy tego rodzaju uwarunkowaniach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 1998 r., sygn. akt SA/Łd 575/98, Lex nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99, Lex nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2162/96, Lex nr 43285). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi też wątpliwości, że ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odniesieniem do okoliczności konkretnego przypadku i osobniczych cech strony (por. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 381/09, dostępny w CBOSA). Zaznaczyć przy tym należy, że brak winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. skarżący powinien jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Uprawdopodobnienie prowadzi jednak do uzasadnionego przepuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego. W zakresie tym Sąd orzekający podziela w pełni stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 446/08 (dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy rozważyć należało, czy argumenty skarżących uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez ich winy. Skarżący jako okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazali m.in. brak pouczenia ich oraz ich pełnomocnika W. G. przez organ I instancji o wynikającym z treści art. 41 k.p.a. obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu: "Art. 41. § 1.W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. § 2.W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny." Sąd podziela stanowisko skarżących, że organ miał obowiązek pouczyć ich o treści art. 41 k.p.a., czego jednak w niniejszej sprawie nie uczynił. Jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zmiany adresu, o której mowa w tym przepisie nie należy bowiem utożsamiać z czasową nieobecnością związaną z wyjazdem pełnomocnika skarżących na Święta do rodziców. Pełnomocnik nie zmienił bowiem adresu a jedynie czasowo nie przebywał w miejscu zamieszkania. Zdaniem Sądu, brak pouczenia stron o treści art. 41 k.p.a. nie wpływał na wynik sprawy także i z tego powodu, że w dniu zgłoszenia się W. G. do organu I instancji, tj. 16 stycznia 2017 r. nie upłynął jeszcze termin do wniesienia odwołania. Jak to już zostało powyżej wskazane termin ten upływał dopiero w dniu 23 stycznia 2017 r., a zatem skarżący mieli jeszcze siedem dni na skuteczne wniesienie odwołania. Odnośnie zarzutu nieudzielenia informacji dotyczącej wydania przedmiotowej decyzji oraz nieudostępnienia akt sprawy należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Z treści notatki służbowej sporządzonej w dniu 16 stycznia 2017 r. wynika bowiem, że w trakcie wizyty W. G. w Starostwie ustalono, że decyzja organu I instancji została wysłana drogą pocztową w dniu 22 grudnia 2016 r., a przesyłka pocztowa, zawierająca tą decyzję została zwrócona przez pocztę w dniu 11 stycznia 2017 r. z adnotacjami, że pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka ta nie została podjęta w terminie przez adresata. W związku z tym pełnomocnikowi skarżących przekazano kopię decyzji organu I instancji. Z treści tej notatki służbowej nie wynika, aby W. G. został pozbawiony wglądu do akt, a wręcz przeciwnie – wynika, że miał możliwość ustalenia kiedy upływa termin do wniesienia odwołania. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie W. G. Nie zachodziła bowiem konieczność przesłuchania pełnomocnika skarżących, gdyż wszystkie okoliczności sprawy zostały ustalone na podstawie akt sprawy oraz oświadczeń pełnomocnika skarżących złożonych w treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji prawidłowo ustalił datę wysłania decyzji organu I instancji, terminy jej awizowania, datę zwrotu przesyłki do organu I instancji oraz wziął pod uwagę wyjaśnienia pełnomocnika skarżących. W toku przesłuchania W. G. nie zostałyby zatem ujawnione żadne nowe okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.