III SA/Kr 676/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Ł. Ś. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną skargę oddala W dniu 14 lutego 2012 roku skarżący Ł. Ś. zgłosił się do Urzędu Pracy w K. w celu rejestracji. W toku postępowania ustalono, że skarżący ma zameldowanie na pobyt stały w G. i nie posiada zameldowania czasowego na terenie miasta K. W związku z tym, decyzją z [...] 2012 roku, nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną z uwagi na nie spełnienie ustawowych warunków koniecznych do uzyskania statusu bezrobotnego. Na powyższą decyzję skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że od dnia 1 marca 2009 roku stale mieszka i pracuje na terenie gminy K. Skarżący podniósł, że podczas rejestracji w urzędzie pracy przedstawił wszystkie dokumenty potwierdzające fakt zamieszkiwania w K. (umowa najmu mieszkania) oraz wypełnił kartę rejestracyjną z klauzulą, że nie jest zarejestrowany w żadnym innym powiatowym urzędzie pracy. Skarżący powołał się na utrudnienia, jakie wynikłyby z jego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G., w sytuacji gdy przebywa stale w K. Decyzją z dnia 15 marca 2012 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny, a zgodnie z definicją bezrobotnego zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", "bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy (...), zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...)". Zdaniem organu cytowany przepis ustanawia przesłanki, od spełnienia których zależy uznanie danej osoby za osobę bezrobotną, przy czym ma on charakter bezwzględny i organy nie mają możliwości uznaniowego rozstrzygania w tym zakresie. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniósł, że Wojewoda nie dotrzymał ustawowego terminu wydania decyzji. Ponadto skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawne przesłanki warunkujące posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz nabycie prawa do świadczeń związanych z tym statusem określone zostały w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Stosownie zatem do treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącego w Urzędzie Pracy w K., bezrobotnym jest osobą, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat – mężczyzna. Z literalnego brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika zatem, że dla uznania danej osoby za osobę bezrobotną niezbędne jest spełnienie szeregu przesłanek, które mają charakter materialnoprawny, stanowią bowiem o wypełnieniu ustawowej definicji bezrobotnego. Jedną z materialnoprawnych przesłanek uzyskania statusu bezrobotnego jest zarejestrowanie się we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Spełnienie tej przesłanki w momencie rejestracji, podobnie jak pozostałych przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest niezbędne dla nabycia statusu bezrobotnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., I OSK 1195/08 oraz np. uzasadnienia wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2006 r., II SA/Wa 470/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008r., IV SA/Wr 566/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2007 r., II SA/Sz 210/07, ZNSA 2008/1/131, a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2005 r., II SA/Ke 10/05, wydanego na gruncie analogicznego przepisu poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Zarazem wymaga podkreślenia, że użyte w przytoczonym przepisie pojęcie zameldowania nie jest tożsame z pojęciem zamieszkania, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie I OSK 1195/08. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wyjaśnia samodzielnie zawartego między innymi w legalnej definicji bezrobotnego pojęcia zameldowania, w związku z czym należy odwołać się w tym zakresie do regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Obowiązujące przepisy wymienionej ustawy przewidują obowiązek meldunkowy dla osób wymienionych w art. 2 ustawy oraz określają pojęcie obowiązku meldunkowego (art. 3), a także zameldowania na pobyt stały lub czasowy (art. 6 i art. 7 ustawy). Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wiążą zameldowanie z pobytem stałym, oznaczającym zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy), bądź z pobytem czasowym – bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego (art. 7 ust. 1 ustawy), jednakże zamieszkiwanie to łączy się z obowiązkiem meldunkowym. Samo zamieszkiwanie nie jest równoznaczne z zameldowaniem w miejscu zamieszkania, gdyż zameldowanie w danej miejscowości ma miejsce dopiero wtedy, gdy dana osoba dopełniła obowiązku meldunkowego i została zameldowana przez właściwy w sprawach meldunkowych organ (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I OSK 1195/08). W świetle powyższego, przewidziana w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanka zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zameldowania nie może być rozumiana jako zarejestrowanie w miejscu zamieszkania, jeżeli dana osoba nie ma w nim zameldowania, a jednocześnie jest zameldowana w innym miejscu. Należy zauważyć, że także w przepisie art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiącym, że w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania, zaznaczono, iż ma to nastąpić w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Przytoczony przepis, tak jak i sama ustawowa definicja bezrobotnego, wiąże więc określone w nim skutki z zameldowaniem. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy pozostaje poza sporem, że skarżący w momencie rejestracji w Urzędzie Pracy w K. – w dniu 14 lutego 2012 r. – nie był zameldowany na terenie działania tego urzędu pracy na pobyt stały, ani też na pobyt czasowy, będąc jednocześnie zameldowanym na pobyt stały w G. przy ul. [...]. Bezsprzecznie więc po stronie skarżącego nie występowała jedna z objętych definicją bezrobotnego materialnoprawnych przesłanek, od których spełnienia uzależnione jest uznanie danej osoby za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ocena w tym zakresie zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zatem prawidłowa i nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu. Odnośnie zarzutu skarżącego, że decyzja Wojewody została wydana po terminie przewidzianym prawem Sąd stwierdza, że jest on nieuzasadniony. Zgodnie z treścią art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania odwoławczego powinno nie później niż w ciągu miesiąca, (...) zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy wpłynęło do Wojewody w dniu 17 lutego 2012 r., a decyzja w sprawie została wydana w dniu 15 marca 2012 r., czyli z zachowaniem ustawowych terminów. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skarżącego nie zasługują na podzielenie. Jednocześnie Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził innych, poza podniesionymi w skardze naruszeń przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.