III SA/Kr 681/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Protokolant starszy referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 lutego 2024 roku, nr SKO.ŚR/4111/1419/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z 23 grudnia 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/1419/2023, działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 390 dalej jako: "u.ś.r.") w zw. z art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429, dalej jako: "u.ś.w.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775) po rozpatrzeniu odwołania S. C. (dalej jako: skarżący) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy L. z 30 listopada 2023 r. nr ŚR.8252.66.2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem S. C. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z 3 listopada 2023 r. skarżący zwrócił się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad ojcem, który legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w Myślenicach nr [...] z 8 marca 2022 r., z którego wynika, że niepełnosprawność istnieje od 65 roku życia, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 8 marca 2022 r. Po rozpoznaniu wniosku, Wójt Gminy L., decyzją z 30 listopada 2023 r. odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia stwierdził, że brak jest związku przyczynowo skutkowego między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania opieki nad ojcem. W ocenie organu I instancji, skarżący ma możliwość zorganizowania opieki nad ojcem w taki sposób, aby mógł podjąć aktywność zawodową, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, szczególnie, że w opiece tej pomaga również żona skarżącego. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniósł skarżący. Wskazał, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji i wniósł o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Podniósł, że ze względu na stan zdrowia jego ojciec nie jest w stanie funkcjonować samodzielnie. W związku z opieką nad ojcem miał przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy do dnia 30 października 2023 r. w związku z rezygnacją z prowadzenia gospodarstwa rolnego. Podkreślił, że jest jedyną osobą, która sprawuje opiekę nad ojcem i dlatego nie może podjąć zatrudnienia. Wskazał, że opieka ta sprawowana jest całodobowo a ponadto, że dokonana przez organ I instancji ocena dotycząca sprawowania opieki nad ojcem, w tym z pomocą żony, jest nieprawidłowa. Nadto podkreślił, że jest nieaktywny zawodowo, jednakże jego zdaniem nie stoi to na przeszkodzie przyznaniu wnioskowanego świadczenia, ponieważ w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem, nie może podjąć pracy. Zdaniem skarżącego dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zstępnemu sprawującemu opiekę nad osoba niepełnosprawną, nie ma znaczenia z kim zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz czy są inne osoby zobowiązane do alimentacji. Opisaną we wstępie decyzją SKO w Krakowie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. W swoich rozważaniach Kolegium, wskazało, że jak wynika z akt sprawy, skarżący jest osobą nieaktywną zawodowo, nie podejmuje pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Z treści odwołania wynika, że przed przyznaniem mu specjalnego zasiłku opiekuńczego, który pobierał do dnia 30 października 2023 r., prowadził gospodarstwo rolne. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem, a ponadto mieszka z niepełnosprawnym ojcem i sprawuje nad nim opiekę. Posiada również czworo rodzeństwa, które mieszka w tej samej miejscowości co brat i ojciec, tj. w L. albo w jego okolicach. Z oświadczenia skarżącego załączonego do wniosku o przyznanie świadczenia wynika, że rodzeństwo nie sprawuje opieki nad ojcem, nie chcą się jej podjąć i nie pomagają finansowo. Organ nie miał jednakże możliwości ustalenia, czy mogą oni sprawować opiekę nad ojcem, ponieważ skarżący odmówił podania ich adresów zamieszkania. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego, z którego wynika, że został poinformowany przez pracowników socjalnych o konieczności dostarczenia pisemnych oświadczeń rodzeństwa w odniesieniu do obowiązku sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem i udzielania mu pomocy finansowej. Skarżący, zobowiązany przez organ I instancji, nie podjął współpracy w tym zakresie i nie dostarczył wymaganych oświadczeń. Z kolei ojciec skarżącego jest wdowcem i posiada pięcioro dzieci. Zdaniem organu I instancji, wyjaśnienia złożone przez skarżącego podczas wywiadu środowiskowego w odniesieniu do opieki sprawowanej nad ojcem, były zdawkowe, nie był on w stanie sprecyzować jak wygląda sprawowana przez niego całodzienna, całodobowa opieka nad ojcem. Skarżący oświadczył, że zakłada pampersy, myje ojca, goli i podaje mu jedzenie, a nawet go karmi. Opiekę sprawuje 24 godziny na dobę. Nadto SKO podkreśliło, że żona skarżącego również sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, głównie w godzinach dopołudniowych (po południu pracuje zawodowo), a w tym czasie skarżący zajmuje się zwierzętami gospodarskimi w oborze. Zatem, skarżący nie jest jedyną osobą, która sprawuje opiekę nad ojcem. W związku z powyższym - zdaniem Kolegium - brak jest związku przyczynowo skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącego, a koniecznością sprawowania przez niego opieki nad ojcem. Oczywiście, Kolegium nie podważa konieczności sprawowania przez skarżącego opieki nad ojcem, który niewątpliwie jest osobą schorowaną i wymagającą wsparcia w codziennym funkcjonowaniu. Czynności wskazane przez skarżącego związane z opieką nad niepełnosprawnym ojcem oraz pomoc, której w opiece udziela mu żona, nie kolidują jednak z podjęciem przez niego zatrudnienia, chociażby w ograniczonym zakresie i w związku z tym sprawowana przez niego opieka nie ma charakteru opieki, o której mowa art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. SKO podkreśliło również, że sam fakt otrzymywania przez skarżącego w przeszłości specjalnego zasiłku opiekuńczego nie może powodować, że strona automatycznie otrzyma świadczenie pielęgnacyjne. W każdej bowiem sprawie organ jest zobowiązany do zbadania na nowo przesłanek koniecznych dla przyznania danego świadczenia, co uczynił organ I instancji w niniejszej sprawie zasadnie uznając, że skarżący nie spełnia przesłanek koniecznych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto, nie bez znaczenia jest fakt, że skarżący posiada czworo rodzeństwa, i powinni uczestniczyć w opiece nad ojcem, ponieważ są w równym stopniu zobowiązani do alimentacji na rzecz niepełnosprawnego ojca. Na powyższą decyzję skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez niezasadne uznanie, że skarżący nie jest uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją niepodejmowaniem przez niego zatrudnienia a sprawowana opieką nad niepełnosprawnym ojcem, - art. 17 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 5 u.ś.r. poprzez ich wadliwą wykładnię i uznanie, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy istnieją inne dzieci osoby wymagającej opieki, które mogą pomóc w tej opiece, - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 grudnia 2023 r. utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy L. z 30 listopada 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem S. C., pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.), zwanej dalej u.ś.r. Świadczenie pielęgnacyjne zostało zaliczone do świadczeń rodzinnych. Jego celem jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie osób niepełnosprawnych, gdyż służy pokryciu kosztów opieki zorganizowanej "we własnym zakresie", w tym opieki osób bliskich. Świadczenie to zapewnia środki sprawowanie nad nimi opieki (zob. R. Babińska-Górecka, K. Stopka, Polskie świadczenia rodzinne z punktu widzenia koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, PiZS 2012, nr 4, s. 28-34.). Jego celem jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych Zgodnie z powołanym przepisem świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje między innymi osobie, na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Należy zatem podkreślić, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2020 r., I OSK 1148/20). Trafnie również wskazuje się, że zakres faktycznie sprawowanej opieki, wynikający z innych przyczyn niż potrzeby osoby legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w zakresie opieki, może wskazywać na to, czy rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie pozostają z sobą w związku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r., I OSK 691/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., I OSK 1544/19). W niniejszej sprawie skarżący sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, który orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności został zaliczony na stałe do znaczonego stopnia niepełnosprawności. Jako symbol niepełnosprawności wskazano 07-S. W aktach administracyjnych brak jest kart leczenia szpitalnego, czy zaświadczeń lekarskich. Ojciec skarżącego jest wdowcem oraz posiadała jeszcze czworo dzieci. Z wywiadu środowiskowego wynika, jedynie że skarżący zakłada ojcu pampersy, myje go, goli, podaje jedzenie, a nawet karmi. Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przez organy obu instancji nastąpiła z powodu posiadania przez skrzącego rodzeństwa oraz wskazania, że osobą wykonująca w rzeczywistości czynności opiekuńcze jest żona skarżącego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w sytuacji jeżeli ściśle określona osoba uprawniona, nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie sposób ocenić spełnienie przez skarżącego tego warunku. Trafnie podkreśla się w orzecznictwie, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest kierowane do wszystkich niezatrudnionych osób opiekujących się niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz do tych, które wywiązują się ze swego obowiązku alimentacyjnego, osobiście zapewniając stałą i długotrwałą opiekę i pomoc niepełnosprawnemu członkowi rodziny i jednocześnie z tego właśnie powodu zaprzestają aktywności zawodowej. Nie może być ono zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu (Wyrok NSA z 19.05.2021 r., I OSK 226/21, LEX nr 3177435.). Co więcej zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na to, że ustawa z 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, to z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy wyinterpretować, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała lub długoterminowa. Te określenia stała lub długoterminowa wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (Wyrok NSA z 23.10.2020 r., I OSK 1148/20, LEX nr 3088207.). Należy przy tym wskazać, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie ma charakteru automatycznego w związku z uzyskaniem orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotne jest bowiem, aby zakres opieki sprawowanej przez skarżącą w związku z orzeczoną niepełnosprawnością wykluczał możliwość podjęcia zatrudnienia, a więc innymi słowy, udowodnienie, że osoba podopieczna nie może pozostać sama w domu z uwagi na jej stan zdrowia. Orzeczenie o niepełnosprawności jest natomiast jedynie jedną z licznych przesłanek mających znaczenie dla przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 27.10.2023 r., I OSK 1957/21, LEX nr 3636233) wskazuje się, że nie każda rezygnacja z zatrudnienia, pracy w gospodarstwie rolnym, stanowi podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a tylko taka, która jest podyktowana opieką. Związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Jednocześnie opieka ta musi stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej - powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. W treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. ustawodawca nie zawęził jednak charakteru sprawowanej opieki, w szczególności nie wskazał, aby opieka ta musiała być opieką stałą, wykonywaną bez przerwy, przez 24 godziny na dobę. Nie wskazał nawet na obowiązek zamieszkiwania opiekuna ze swoim podopiecznym. Przyjmuje się zatem, że cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego wskazują na konieczność sprawowania opieki ustawicznej nad osobą niepełnosprawną. Powinna ona być sprawowana codziennie, a opiekun winien pozostawać do dyspozycji podopiecznego, udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy (vide: P.Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, WKP 2021, uwagi do art. 17 oraz przywołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Sprawowana opieka powinna zaś być odpowiednia do charakteru istniejącej niepełnosprawności, potwierdzonej w orzeczeniu o niepełnosprawności. Z orzeczenia tego wynika bowiem charakter i zakres stwierdzonej niepełnosprawności i orzeczeniem tym pozostają związane organy orzekające o świadczeniu pielęgnacyjnym. Stopnie niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany i lekki), rozróżnione i zdefiniowane zostały w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2021.573 z późn. zm.)., dalej jako u.r.z.s. Legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest zatem faktem instytucjonalnym, a o tym jak należy rozumieć orzeczenie o stopniu niepełnosprawności rozstrzyga brzmienie przepisów ww. ustawy (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.r.z.s. do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Skutki naruszenia sprawności organizmu osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności oznaczają całkowitą zależność osoby od otoczenia. Zakres sprawowanej opieki nad taką osobą oznacza pielęgnację dotyczącą higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem (§ 29 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. 2021.857). Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, pomimo że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności jest faktem instytucjonalnym, to jednak nadal nie mamy w tym przypadku do czynienia z automatycznym skutkiem w postaci konieczności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Dla oceny spełnienia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest ciągle ustalenie wymiaru opieki, jakiej wymaga osoba niepełnosprawna, w celu zaspokojenia jej potrzeb w aspekcie braku możliwości podjęcia aktywności zawodowej przez jej opiekuna, wynikającej z konieczności sprawowania tej opieki (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1655/22, czy z 26 maja 2023 r., sygn. akt I OSK 1205/22). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (Wyrok NSA z 7.12.2023 r., I OSK 2035/22, LEX nr 3645555) opieka uprawniająca do świadczenia pielęgnacyjnego, jest takim rodzajem opieki, którego skutkiem jest brak możliwości pogodzenia jej wykonywania i jednoczesnego świadczenia czynności zarobkowych. Innymi słowy, to konieczność sprawowania określonej formy opieki stanowi przyczynę rezygnacji z zatrudnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1096/22). Do cech takiej opieki należy zaliczyć długoterminowość jej sprawowania lub trwały charakter. Opieka ta nie może zatem być świadczona niecodziennie, a jeżeli nawet codziennie, to wyłącznie przez część doby (zob.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 20223 r., sygn. akt I OSK 1661/22, czy z 26 maja 2023 r., sygn. akt I OSK 1205/22). W przedmiotowej sprawie Sąd nie jest w stanie skontrolować, czy skarżący spełnił tę przesłankę, gdyż stan faktyczny nie został ustalony na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. W aktach sprawy znajdują się tylko wywiad środowiskowy oraz oświadczenia skarżącego. Z wywiadu środowiskowego nawet nie wynika jaki jest stan zdrowia i stopień samodzielności ojca skarżącego. Odnosząc się do negatywnej przesłanki zastosowanej przez organ I instancji i pośrednio przez organ II instancji – to jest fakt istnienia jeszcze innych osób obciążonych w tym samy stopniu co skarżący obowiązkiem alimentacyjnym, to zdaniem Sądu ocena dokonana przez organy nie zasługuje na akceptację. W ostatnich wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (Wyrok NSA z 30 stycznia 2024r., I OSK 781/22, wyrok NSA z 28 grudnia 2023r., I OSK 2083/22) wyraźnie wypowiedziano się w kwestii możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji istnienia kilku osób równolegle obciążonych częściowym obowiązkiem alimentacyjnym. Podkreślono, że zarówno osoba wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne, jak i jej rodzeństwo należą do pierwszej grupy zobowiązanych alimentacyjnie, a jednocześnie uprawnionych do złożenia takiego wniosku. Z kolei art. 17 ust. 1 u.ś.r nie zawiera wskazania, która z takich osób powinna sprawować opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ani też jakimi kryteriami należy się kierować przy wskazaniu takiej osoby. Powyższe wskazuje, że brak jest podstaw uzasadniania odmowy ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego normami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, określającymi obowiązek alimentacyjny, obciążający krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo osoby podlegającej opiece. Decyzję która z nich złoży wniosek o przyznanie świadczenia, pozostawić trzeba tym właśnie osobom. Zatem w sytuacji, gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy lub nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa jedynie z tego powodu, że żyją inne dzieci, które również taki obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, a nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Stąd mając powyższe na uwadze organ nieprawidłowo zastosował przesłankę negatywną odmawiając skarżącemu tegoż świadczenia miedzy innymi z powodu istnienia rodzeństwa. Należy zauważyć, że organ nie ustalił poprawnie stanu faktycznego. Jak już było wskazywane w aktach brak jest dokumentacji medycznej ojca skarżącego, stąd nie sposób ocenić, czy rezygnacja z pracy przez skarżącego była konieczna celem umożliwienia mu sprawowania opieki nad ojcem. Również z wywiadu środowiskowego, który jest dokumentem urzędowym, nie wynika jaki jest stan ojca skarżącego, a więc czy jest osobą leżącą, czy osoba przeprowadzająca wywiad umiała się z nim komunikować, jak również brak własnych obserwacji osoby przeprowadzającej wywiad. Organ nie ustalił również faktu rezygnacji przez skarżącego z pracy w gospodarstwie rolnym, nie zwrócił się do odpowiednich organów z zapytaniem, czy skarżący jest zarejestrowany jako producent rolny i czy pobiera dopłaty bezpośrednie. W wywiadzie środowiskowym jedynie jest wzmianka, że skarżący chodzi do obory, a więc nie jest jasne czy faktycznie zaprzestał prowadzić gospodarstwo rolne. Organ ponownie rozpoznając sprawę wezwie skarżącego do dostarczenia dokumentacji medycznej swojego ojca, jego ocenę w skali Barthela, celem zweryfikowania jakie schorzenia na które cierpi ojciec skarżącego wymagają stałej lub długoterminowej opieki związanej z koniecznością rezygnacji z zatrudnienia. Należy przy tym pamiętać o związku tych schorzeń z symbolem niepełnosprawności. Organ wezwie również skarżącego do przedstawienia wykonywanych przez niego czynności opiekuńczych. Ponadto organ zbierze również materiał dowodowy dotyczący faktycznego zaprzestania przez skarżącego pracy w gospodarstwie rolnym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku.