III SA/Kr 774/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wieliczce na uchwałę Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 11 września 2002 r. nr LVI/332/02 w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych stwierdza nieważność pkt 49 załącznika nr 1 zaskarżonej uchwały. Rada Miejska w Skawinie w dniu 11 września 2002 r. podjęła uchwałę nr LVI/332/02 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, na mocy której organ stanowiący Gminy zaliczył do kategorii dróg gminnych obecną ulicę Pachla. Powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w Wieliczce. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460) polegające na nadaniu działce nr 1387/3 stanowiącej obecnie ulicę Pachla kategorii drogi gminnej pomimo, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały działka ta nie stanowiła własności Gminy Skawina i nadal nie stanowi. Mając na uwadze powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części załącznika nr 1 do uchwały w zakresie pkt 49. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zaskarżona uchwała została wydana na mocy art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 i 18 ust. 15 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie strony skarżącej uchwała ta została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, jako że fragment ulicy Pachla nie pozostaje we własności Gminy Skawina, bowiem stanowi własność Skarbu Państwa. Nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów nr 1387/3 na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Skawina znak: MZGT-8224a/42/80 z dnia 18 grudnia 1980 r. została przekazana na rzecz Skarbu Państwa. Uchwałą Rady Narodowej Miasta Krakowa nr 103 z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych oraz dróg lokalnych miejskich cała ulica Marchlewskiego, obecna ulica Pachla, została zaliczona do kategorii dróg gminnych. W stanie prawnym z dnia wydania uchwały, obowiązującym od dnia 1 stycznia 1999 r. zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych jest możliwe tylko w odniesieniu do dróg stanowiących własność Gminy. Z uwagi na powyższe Gmina Skawina wystąpiła do Wojewody Małopolskiego z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości i postępowanie to toczy się pod sygnaturą VII.7532.1.949.2013.TG. Jednakże z uwagi na toczące się odrębnie postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Skawina MZGT-8224a/42/80 z dnia 18 grudnia 1980 r., tzw. postępowanie dotyczące komunalizacji ww. działki zostało zawieszone. Strona skarżąca podniosła, że stosownie do normy prawnej ujętej w art. 2a pkt 2 ustawy o drogach publicznych drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego rządu województwa, powiatu lub gminy. Zdaniem strony skarżącej powołany wyżej przepis przesądza, że każda droga posiadająca status drogi gminnej, powinna stanowić własność gminy. Strona skarżąca podkreśliła, że pomimo faktu, że Gmina Skawina złożyła wniosek o wydanie decyzji komunalizacyjnej, brak jest wystarczających podstaw do uznania, że decyzja ta potwierdzi istniejący stan prawny, bowiem decyzja komunalizacyjna posiada charakter deklaratoryjno - konstytutywny i jej wydanie winno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie spełniania przesłanek do komunalizacji. Pogląd taki jest prezentowany również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1436/12). Art. 11 ustawy z dnia 27 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych jest przepisem zawierającym wyjątki od zasady, zgodnie z którą mienie ogólnonarodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 1-3 tej stało się z dniem 27 maja 1990 r. mieniem właściwych gmin, a zatem jego rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna. Oznacza to, że ocena, czy dana nieruchomość służyła wykonywaniu konkretnych zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej winna być dokonana według na dzień wejścia w życie ustawy, to jest na dzień 27 maja 1990 r. zarówno w postępowaniu komunalizacyjnym, jak i późniejszym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie może więc mieć znaczenia w sprawie faktyczny sposób wykorzystywania tego mienia w dacie wydawania decyzji nadzorczej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1739/12 zauważa się, że decyzja w przedmiocie komunalizacji ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że stwierdza ona fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z 27 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Obowiązkiem organów administracji orzekających w przedmiocie komunalizacji mienia jest ustalenie w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, czy zachodzą przesłanki, od istnienia których przepis art. 5 ust. 1 powyższej ustawy uzależnia nabycie z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości. Decyzja komunalizacyjna podlega uchyleniu, gdy wojewoda nie przeprowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. Prokurator przywołał bogate orzecznictwo w kwestii charakteru decyzji komunalizacyjnej oraz niedopuszczalności wydania uchwały nadającej nieruchomości niestanowiącej jej własności kategorię drogi gminnej. Dodatkowo strona skarżąca podkreśliła, że droga ta nie spełnia warunków technicznych dla dróg publicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43 poz. 430 z późn. zm.). W szczególności droga ta nie posiada jezdni w rozumieniu wyżej powołanego rozporządzenia, nie posiada pasa drogowego, chodników, wreszcie nie ustalono jej granic. Konieczność spełniania warunków technicznych przez drogi publiczne potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 260/08. W odpowiedzi na skargę rada Miejska w Skawinie wniosła o jej uwzględnienie oraz o nieobciążanie Gminy Skawina kosztami niniejszego postępowania. Organ przyznał, że obecnie przedmiotowy fragment ul. Pachla w Skawinie posiadający status drogi publicznej nie stanowi własności Gminy Skawina. Potwierdził również, że Gmina wystąpiła do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie, że nieruchomość ta stanowi własność Gminy Skawina z mocy prawa, jednakże z uwagi na wniesienie przez osoby fizyczne o stwierdzenie nieważności decyzji znak: MZGT-8224a/42/80 z dnia 18 grudnia 1980 r. Naczelnika Miasta i Gminy Skawina, postępowanie zostało zawieszone. Podano, że organ stanowiący Gminy próbował samodzielnie doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały w części w zakresie, w jakim przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana przy ul. Pachla w Skawinie posiada status drogi gminnej podejmując uchwałę w sprawie pozbawienia kategorii drogi gminnej. Powyższe jednak, stosownie do obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności ustawy o drogach publicznych winno nastąpić w określonym ściśle trybie, którego to trybu siłą rzeczy organ nie mógł dotrzymać, między innymi wobec braku możliwości nadania tej drogi innej kategorii. Niemniej uchwała taka została przez Radę Miejską w Skawinie podjęta, ale wobec skargi osób indywidualnych, została ona wyeliminowana z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Biorąc powyższe pod uwagę, strona przeciwna do skarżącej przyznaje, że przedmiotowa uchwała w części, w zakresie nieruchomości zlokalizowanej przy ul. Pachla w Skawinie nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub jego fragmentu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania organu administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu (danej uchwały), organ nie naruszył prawo. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Takim aktem prawa miejscowego jest uchwała w sprawie zaliczenia drogi (ulicy) do kategorii dróg gminnych w danej gminie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w Wieliczce uczynił pkt 49 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 11 września 2002 r. nr LVI/332/02 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, określanej dalej w skrócie jako "uchwała". Adresatami takiej uchwały są wszystkie osoby korzystające ze wskazanej w uchwale drogi (ulicy) gminnej na terenie danej gminy, a skutkiem tej uchwały jest nakazanie tym podmiotom określonego zachowania zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm.), zgodnie z którym drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała o zaliczeniu danej drogi do kategorii dróg gminnych dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Jej przepisy prowadzą do stosowania normy prawa powszechnie obowiązującego wobec użytkowników dróg gminnych wskazanych w uchwale. Pogląd, że uchwała organu stanowiącego samorządu terytorialnego w przedmiocie ustalenia kategorii drogi publicznej podejmowana w trybie odpowiednich przepisów, tj. art. 7 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowi akt prawa miejscowego jest już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 102/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 197/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 17 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Op 357/12, opub. w LEX nr 1234434; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 585/14, opub. w LEX nr 1625714). Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej w skrócie "u.s.g." uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. W tej sprawie skargę wniósł Prokurator Rejonowy w Wieliczce na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a., art. 53 § 3 P.p.s.a. oraz art. 54 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 8 P.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w Wieliczce uczynił pkt 49 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 11 września 2002 r. nr LVI/332/02 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Zakwestionowanemu punktowi w załączniku nr 1 do uchwały Prokurator zarzucił naruszenie art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm.). Zarzut ten jest zasadny. Badając legalność zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że w zakwestionowanej przez Prokuratora części (pkt 49 załącznika nr 1) zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa. Zakwestionowana część uchwały jest sprzeczna z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga gminna. Art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowi zaś, że właścicielem drogi gminnej jest gmina. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest cała uchwała, a jedynie jej część, tzn. pkt 49 załącznika nr 1. Tak ustalony przedmiot zaskarżenia determinuje granice tej sprawy i te granice obejmują jedynie orzekanie o zgodności z prawem pkt 49 załącznika nr 1 uchwały. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, w postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje wprawdzie zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność kwestionowana przez uprawniony podmiot (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 12/96, opub. w ONSA 1997, Nr 3, poz. 104). Uchwała, której pkt 49 załącznika nr 1 został zaskarżony w tej sprawie, została podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Z treści art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych obowiązującego w dacie podejmowania tej uchwały, drogi gminne stanowią własność właściwego samorządu gminy. Uwzględniając treść powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że w obowiązującym w dacie 11 września 2002 r. stanie prawnym zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych było możliwe tylko w odniesieniu do dróg stanowiących własność danej Gminy. Konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez daną konkretną gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 148/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 585/14, opub. w LEX nr 1625714). Nie ulega najmniejszych wątpliwości, że droga publiczna nie może być własnością osób fizycznych lub niepublicznych osób prawnych. Droga, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być też zaliczona do dróg gminnych (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2441/10, opub. w LEX 1138163 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 19 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 585/14, opub. w LEX nr 1625714). Bez dysponowania przez gminę prawem własności gruntów po których przebiega droga, co do której podjęta ma zostać uchwała o jej zaliczeniu do kategorii dróg gminnych, nie istnieje możliwość zgodnego z prawem podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych, tym samym konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 156/10, opub. w LEX 674097). Ustawodawca nie przewidział możliwości automatycznego przejścia prawa własności gruntu zajętego pod drogę na rzecz danej gminy z chwilą np. wejścia w życie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych. Stąd przed podjęciem uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii drogi gminnej działki, przez które droga gminna ma przebiegać, takie działki muszą stanowić własność gminy. Droga, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być też zaliczona do dróg gminnych. Wobec tego uchwała, którą zaliczono do dróg gminnych drogę, która nie jest własnością gminy, narusza w istotny sposób art. 7 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, że tylko droga gminna może być zaliczona do dróg gminnych, bo droga gminna stanowi własność gminy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 148/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2177/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 585/14, opub. w LEX nr 1625714). Jak wynika z akt sprawy, czemu nie zaprzecza Gmina Skawina, działka nr 1387/3 zajęta pod ulicę Pachla w mieście Skawina w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nie stanowiła własności Gminy Skawina. Stanowiła ona własność Skarbu Państwa. Skarb Państwa stał się właścicielem tej nieruchomości (obejmującej działkę nr 1387/3) na przełomie 1980 i 1981 r. Wprawdzie w dacie wniesienia w tej sprawie skargi toczy się odrębne postępowanie z wniosku L. i J. R. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Skawina z dnia 18 grudnia 1980 r. znak MZGT-822a/42/80 w sprawie przekazania działki nr 1387/3 na rzecz Skarbu Państwa, ale wynik tego odrębnego postępowania nie będzie miał znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego pkt 49 załącznika nr 1 uchwały. Nie ulega również wątpliwości, że wniosek Gminy Skawina skierowany do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nabycia przez Gminę Skawina z mocy prawa nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1387/3 spowodował wprawdzie wszczęcie postępowania "komunalizacyjnego", ale postępowanie to jest zawieszone. Tym samym na datę 11 września 2002 r. Gmina Skawina nie była właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr 1387/3 i ta okoliczność dla potrzeby ustalenia stanu faktycznego i prawnego tej sprawy jest bezsporna. Tym samym należy stwierdzić, że pkt 49 załącznika nr 1 uchwały został wydany w istotnym naruszeniem prawa. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest właśnie istotne naruszenie prawa. Naruszenie to wynikało z przekroczenia granic upoważnienia ustawowego i naruszenia podstawy prawnej uzasadniającej jej podjęcie. Rada Miejska w Skawinie nie była upoważniona do zaliczenia do drogi gminnej nieruchomości, która nie stanowiła w całości własności Gminy Skawina. Okoliczność, że działka nr 1387/3 w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały nie była własnością Gminy Skawina, stanowiła przeszkodę do zaliczenia jeżeli nie całej ul. Pachla, to przynajmniej jej części obejmującą tę działkę do kategorii dróg gminnych. Rada Miejska w Skawinie dopuściła się zatem istotnego naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 w związku z art. 2a ust. 2 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. Z tego powodu skarga Prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Być może gdyby rada Miejska w Skawinie zaliczyła do kategorii drogi publicznej tylko część działek, po której przebiega ulica Pachla (z wyłączeniem nieruchomości stanowiącej działkę nr 1387/3) to wówczas zarzut naruszenia prawa mógłby być niezasadny. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania organu stanowiącego i ingerencji w treść zaskarżonej uchwały zmieniając jej zapisy. Rada Miejska w Skawinie może zaliczyć do kategorii dróg publicznych (gminnych) tylko taki fragment drogi (lub terenu przewidzianego pod drogę), która stanowi własność tejże Gminy. Sąd stwierdza także, że przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem dla dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności nie ma znaczenia upływ czasu zgodnie z regulacją art. 94 ust. 1 u.s.g. Mając na uwadze podniesione powyżej argumenty uznać należy, że zaskarżona uchwała istotnie narusza również art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz art. 40 ust. 1 u.s.g., a także zasady praworządności i legalności wynikające z art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którymi organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa co oznacza, że mogą czynić tylko to, na co prawo wyraźnie im zezwala lub co wyraźnie nakazuje. W związku z tym, działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 94 ust. 1 u.s.g., Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności pkt 49 załącznika nr 1 przedmiotowej uchwały, tj. w zakresie pozycji nr 49 obejmującej ulicę Pachla w Skawinie, zaliczającą całą tę ulicę do kategorii dróg gminnych.