III SA/Kr 846/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga NSA Krystyna Kutzner Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi M. P. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 7450,00 (siedem tysięcy czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 września 2015r. Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] 1999r. M. P. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowany z Chin towar w postaci zapalniczek wielokrotnego napełniania. Postanowieniem z dnia [...] 2001r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] 1999r. w związku z decyzją Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (MP z 2000r. nr 25, poz. 525). Decyzją z dnia [...] 2001r. nr [...], wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz. 926), art. 65 § 4 pkt 2 lit. a, art. 222 § 4, art. 226 § 1 i art. ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 1997r. nr 23, poz. 117 z późn. zm. Dz. U. nr 64, poz. 407, nr 121, poz. 770, nr 157, poz. 1026 i nr 160, poz. 1084 z 1997r.), art. 2 pkt 8, art. 39 i art. 45 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. z 1997r. nr 157, poz. 1028) oraz decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia [...] 1998r. (M.P. z 2000r. nr 25, poz. 525), Dyrektor Urzędu Celnego: – uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] 1999r. za nieprawidłowe; – wymierzył cło antydumpingowe w wysokości 372.510,70 zł (trzysta siedemdziesiąt dwa tysiące pięćset dziesięć złotych 70/100); – określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 386.060,70 zł. (trzysta osiemdziesiąt sześć tysięcy sześćdziesiąt złotych 70/100); – poinformował, że do zapłaty pozostaje kwota 372.510,70 zł. (trzysta siedemdziesiąt dwa tysiące pięćset dziesięć złotych 70/100) stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą długu celnego określonego niniejszą decyzją, a kwotą długu celnego uiszczonego według w/w zgłoszenia celnego w wysokości 13.550 zł. Jako dłużnika organ wskazał firmę A M. P. z siedzibą w M. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Urzędu Celnego wskazał, iż w decyzji z dnia [...] 2000r., wydanej na podstawie art. 45 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, Minister Gospodarki stwierdził, że objęty postępowaniem przywóz plastikowych zapalniczek kieszonkowych do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 961320900, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, miał na celu obejście ustanowionego cła antydumpingowego wprowadzonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 1998r. nr 39, poz. 550). W związku z powyższym postanowił nałożyć na w/w zapalniczki dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym, ostateczne cło antydumpingowe od dnia wejścia w życie decyzji (tj. 25 sierpnia 2000r.) do dnia 5 listopada 2000r. w wysokości różnicy między ceną minimalną 0,12 Euro za sztukę, a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 Euro za sztukę, objęte ewidencją prowadzoną przez organy celne od dnia 16 lipca 1999r. Organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, ostateczne cła antydumpingowe stanowią należności celne przywozowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonuje organ celny (art. 39 w/w ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych). Dyrektor Urzędu Celnego stwierdził, iż zgłoszeniem celnym SAD nr [...] objęte zostały zapalniczki wielokrotnego napełniania w ilości 940.000 sztuk, plastikowe (co zostało stwierdzone podczas rewizji celnej, której wynik wpisano w przedmiotowym zgłoszeniu celnym), pochodzące z Chin, sklasyfikowane według kodu PCN 961320900. Na takie właśnie zapalniczki Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] 2000r. nałożył ostateczne cło antydumpingowe w cytowanej wysokości. Organ I instancji wskazał, iż określenie kwoty cła nastąpiło na podstawie elementów kalkulacyjnych, tj. cło określone na podstawie taryfy celnej – art. 13 § 1 ustawy Kodeks celny, z zastosowaniem stawek celnych preferencyjnych (DEV), określonych w taryfie celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 1998r. nr 158, poz. 1036) – zgodnie z art. 85 ustawy Kodeks celny oraz ostateczne cło antydumpingowe nałożone decyzją Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2000r. nr 25, poz. 525). Pismem z dnia 16 sierpnia 2001r. M. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego domagając się jej uchylenia. Decyzji organu I instancji odwołująca się zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 65 § 4 pkt 2 lit. a ustawy Kodeks celny oraz naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. nr 157, poz. 1028). Wskazała, iż zgodnie z treścią art. 65 § 4 pkt 2, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której uznaje zgłoszenie za nieprawidłowe. Zdaniem odwołującej się, prawidłowość pisemnego zgłoszenia celnego należy rozpatrywać pod kątem spełnienia wymagań określonych w art. 64 § 1 Kodeksu celnego, tj. czy zgłoszenie zostało dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną oraz czy wraz z nim zostały dołączone dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną. Prawidłowo sporządzone zgłoszenie rodzi po stronie organu celnego obowiązek jego przyjęcia, w myśl zasady wyrażonej w art. 65 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może, w myśl art. 70 § 1 Kodeksu celnego, przystąpić do jego weryfikacji, polegającej w szczególności na kontroli zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów pod kątem prawidłowości zawartych w nich danych oraz na rewizji celnej towarów. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu, jeżeli organ celny po weryfikacji uzna zgłoszenie celne za nieprawidłowe, wydaje decyzję w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Odwołująca się zwróciła uwagę, iż w przedmiotowej sprawie decyzja rozstrzygająca o uznaniu zgłoszenia celnego z dnia [...] 1999r. za nieprawidłowe została uzasadniona jedynie faktem wydania decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego. Wskazała przy tym, iż organ celny nie zakwestionował prawidłowości samego zgłoszenia celnego ani prawdziwości bądź zupełności dołączonych do niego dokumentów, na podstawie których towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu i wymierzone zostały należności celne przywozowe. Przeprowadzona rewizja celna towarów potwierdziła jedynie fakt, iż towar przedstawiony wraz ze zgłoszeniem celnym obejmuje pochodzące z Chin plastikowe zapalniczki wielokrotnego napełniania w ilości 940.000 sztuk. Zdaniem odwołującej się, brzmienie art. 64, art. 65 oraz art. 70 upoważnia do stwierdzenia, iż podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 65 § 4 może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uzasadniające je przesłanki istniały w chwili przyjęcia zgłoszenia. Natomiast w niniejszej sprawie nie miało to miejsca. Odwołująca się stwierdziła, iż w tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że przedmiotowe zgłoszenie celne było dotknięte przymiotem "nieprawidłowości" w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, a zatem oparcie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy na przepisie art. 65 § 4 pkt 2 lit. a Kodeksu celnego należy uznać za nieuzasadnione. W odwołaniu zarzucono także naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 3 tej ustawy, w postępowaniu antydumpingowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Odwołująca się wskazała, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy antydumpingowej, zarówno środki antydumpingowe jak i postępowanie antydumpingowe będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu w sprawie stosowania artykułu VI Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu GATT 1994 – tzw. Kodeks antydumpingowy – (Dz. U. z 1998r. nr 34, poz. 195). Kodeks antydumpingowy został stworzony w oparciu o Artykuł VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT 1994 – stanowiącego podstawę prawną stosowania ceł antydumpingowych. Jednocześnie odwołująca się zauważyła, iż Układ Ogólny w Sprawie Taryf Celnych i Handlu – podobnie jak Kodeks antydumpingowy – stanowi załącznik 1A do ratyfikowanego przez Polskę Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu WTO, sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994r. (opubl. w Dz. U. z 1995r. nr 98 nr 483). Odwołująca się stwierdziła, iż w szczególnych przypadkach wskazany Kodeks antydumpingowy może być stosowany bezpośrednio, z pominięciem ustawy antydumpingowej. Powyższe wynika, jej zdaniem, z normy konstytucyjnej zawartej w art. 91 Konstytucji RP. Zgodnie ust. 2 tego przepisu Konstytucji, umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Z kolei art. 91 ust. 3 Konstytucji stanowi, iż jeżeli to wynika z ratyfikowanej przez RP umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu WTO zostało ratyfikowane zgodnie z Oświadczeniem rządowym z dnia 31 lipca 1995r. (Dz. U. z 1995r. nr 98, poz. 484). Zgodnie z treścią art. II ust. 2 Porozumienia WTO, porozumienia i związane z nimi instrumenty prawne zawarte w załącznikach 1, 2 i 3 stanowią integralne części Porozumienia WTO, wiążące dla wszystkich członków. Artykuł VI GATT stanowi podstawowe normy dotyczące problematyki dumpingu i postępowania antydumpingowego stosowane przez strony – sygnatariuszy Porozumienia WTO, natomiast tzw. Kodeks antydumpingowy (porozumienie w sprawie stosowania Artykułu VI GATT) jest ich rozwinięciem. Tym samym zdaniem odwołującej się, przepisy unormowane w przytoczonych aktach, jako część krajowego porządku prawnego, mają w niniejszej sprawie pełne zastosowanie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, środki antydumpingowe i postępowanie antydumpingowe będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Kodeksie antydumpingowym. Zdaniem odwołującej się, nie ulega wątpliwości, iż cło antydumpingowe może zostać wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej przez Ministra Gospodarki, natomiast wymiar i nałożenie cła leży w gestii organu celnego. Zgodnie z art. 39 cytowanej ustawy wymiaru i poboru ceł dokonuje organ celny. Postępowanie wszczęte przez organ celny w przedmiocie wymiaru cła antydumpingowego nastąpiło więc m.in. w oparciu o przepisy postępowania antydumpingowego, unormowane w ustawie o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego zobowiązany jest, w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, prowadzić postępowanie z zachowaniem wymogów określonych w Kodeksie antydumpingowym. Ten ostatni akt, jako integralna część ratyfikowanej umowy międzynarodowej, ma fundamentalne znaczenie jako podstawa prawna prowadzenia postępowania antydumpingowego, toteż wszelkie działania podejmowane przez organy państwowe członków WTO w przedmiocie ceł antydumpingowych muszą pozostawać w zgodności z tym aktem. Odwołująca się wskazała, iż art. 10 Kodeksu antydumpingowego normuje zasadę stosowania środków antydumpingowych, którymi są m.in. cła antydumpingowe. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 Kodeksu, cła antydumpingowe będą stosowane tylko do produktów wprowadzanych do konsumpcji po terminie, z którym decyzje nakładające cła antydumpingowe wchodzą w życie. W związku z powyższym art. 10 ust. 1 Kodeksu antydumpingowego statuuje zasadę, w myśl której cła antydumpingowe nie mogą być pobierane wstecz. Od tej zasady Kodeks wprowadził wyjątki, unormowane odpowiednio w ust. 2-6 art. 10 – uzależniając wsteczne stosowanie ceł antydumpingowych od uprzedniego zastosowania tzw. środków tymczasowych. Środki tymczasowe, zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 Kodeksu antydumpingowego, mogą mieć formę tymczasowego cła lub zabezpieczenia w postaci depozytu gotówkowego lub poręczenia. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, środki tymczasowe przybierają postać tymczasowego cła antydumpingowego. Wprowadzenie ewidencji celnej towarów, o której mowa w art. 27 krajowej ustawy antydumpingowej, nie jest uznane za wprowadzenie środka tymczasowego. W katalogu środków tymczasowych określonych w art. 7 Kodeksu antydumpingowego również nie figuruje środek tymczasowy w postaci "ewidencjonowania towarów". Tym samym zasada nakładania ceł antydumpingowych wstecz, tj. od daty wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu towarów na polski obszar celny, wyrażona w art. 45 krajowej ustawy antydumpingowej pozostaje w sprzeczności z wymogami określonymi w Kodeksie antydumpingowym. Zważywszy na treść art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, nałożenie cła antydumpingowego wstecz w trybie postępowania w sprawie obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych jest niezgodne z art. 10 Kodeksu antydumpingowego, który powinien mieć w tym przypadku pierwszeństwo zastosowania. Tym samym, zdaniem odwołującej się, organ celny dokonując wstecznego wymiaru cła antydumpingowego – naruszył art. 1 ust. 1 krajowej ustawy antydumpingowej, który przewiduje, że środki antydumpingowe i postępowanie antydumpingowe będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Kodeksie antydumpingowym. Decyzją z dnia 10 stycznia 2002r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz. 926), art. 13 § 1, art. 65 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 1997r. nr 23, poz. 117), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 1998r. nr 158, poz. 1036), art. 2 pkt 8, art. 39 i art. 45 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. z 1997r. nr 157, poz. 1028) oraz decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (Dz. U. z 2000r. nr 35, poz. 719), Prezes Głównego Urzędu Ceł uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] 2001r. nr [...] w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w sposób następujący: – zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] 1999r. zostało uznane za nieprawidłowe; – cło taryfowe zostało określone w wysokości 13.550 zł (trzynaście tysięcy pięćset pięćdziesiąt złotych); – cło antydumpingowe organ wymierzył w wysokości 372.510,70 zł (trzysta siedemdziesiąt dwa tysiące pięćset dziesięć tysięcy złotych 70/100); – łączną kwotę wynikającą z długu celnego określono w wysokości 386.060,70 zł (trzysta osiemdziesiąt sześć tysięcy sześćdziesiąt złotych 70/100). W pozostałej części organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził, że decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie co do obciążenia A M. P. cłem antydumpingowym, wynikającym z decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. W myśl przepisu art. 2 pkt 8 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, środki antydumpingowe – tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe oraz zobowiązania cenowe, tymczasowe cła antydumpingowe i ostateczne cła antydumpingowe – stanowią należności celne przywozowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Natomiast zgodnie z przepisem art. 28 pkt 1 w/w ustawy w wypadku, gdy w wyniku wstępnych ustaleń postępowania antydumpingowego stwierdzono, że miał miejsce przywóz po cenach dumpingowych wyrządzający szkodę, Minister Gospodarki, po uprzednim zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wydaje decyzję ustanawiającą tymczasowe cła antydumpingowe, którą publikuje się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" oraz przekazuje niezwłocznie zainteresowanym stronom. Z kolei przepis art. 33 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. stanowi, że w wypadku gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, że ma miejsce przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i że ten przywóz wyrządza szkodę, Minister Gospodarki, po uprzednim zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ustanawia w drodze decyzji ostateczne cło antydumpingowe. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, iż przepis art. 45 cytowanej ustawy stanowi, że w wypadku stwierdzenia w wyniku postępowania, że objęty nim przywóz ma na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych, Minister Gospodarki nakłada ostateczne cło antydumpingowe na towary podobne lub ich części od daty wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu tych towarów na polski obszar celny na zasadach i w trybie określonych w art. 27. Organ odwoławczy wskazał, iż z treści decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r., wydanej na podstawie art. 45 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych wynika, że objęty postępowaniem przywóz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 20 90 0, pochodzących z Chin miał na celu obejście ustanowionego cła antydumpingowego wprowadzonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r. (Monitor Polski nr 39, poz. 550). W związku z powyższym Minister Gospodarki postanowił nałożyć na zapalniczki dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym ostateczne cło antydumpingowe od chwili wejścia w życie decyzji (tj. 25 sierpnia 2000r.) do dnia 5 listopada 2000r. w wysokości różnicy między ceną minimalną 0,12 Euro za sztukę, a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 Euro za sztukę, objęte ewidencją prowadzoną przez organy celne od dnia 16 lipca 1999r. Organ II instancji podniósł, iż przepis art. 39 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. stanowi, że wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonuje organ celny. Zgodnie z przepisem art. 40 cytowanej ustawy tymczasowe i ostateczne cło antydumpingowe nakłada się na towary przywożone na polski obszar celny od daty określonej w decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 i art. 33 ust. 1 (a więc od 16 lipca 1999r.), chyba że przepisy stanowią inaczej. Zgodnie z przepisem art. 27 pkt 4 ewidencję, o której mowa w ust. 3 prowadzi się przez okres nie przekraczający 9 miesięcy, a wobec towarów rolnych – przez okres nie przekraczający 12 miesięcy od dnia jej wprowadzenia. W świetle powyższych przepisów ewidencja winna obejmować plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe do wielokrotnego napełniania, pochodzące z Chin, przywożone na polski obszar celny w okresie od 16 lipca 1999r. do 16 kwietnia 2000r. Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał, iż złożone przez A M. P. zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym przepisu art. 64 § 1 Kodeksu celnego, w związku z czym organ celny przyjął zgłoszenie i objął towar wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, stosując wnioskowaną przez stronę stawkę preferencyjną. Z art. 65 § 4 Kodeksu celnego wynika, że po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której: (1) uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe, (2) uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe i (a) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, (b) uznając, iż objecie towaru wnioskowaną procedurą celną jest niemożliwe, rozstrzyga o objęciu towaru właściwą procedurą celną lub nadaje towarowi właściwe przeznaczenie celne. Wbrew twierdzeniom odwołującej się zawartym w odwołaniu, przepis art. 65 § 4 Kodeksu celnego daje organom celnym możliwość uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i wydania decyzji nie tylko w przypadku istnienia określonych przesłanek w chwili przyjęcia zgłoszenia, lecz także zaistnienia innych, nowych okoliczności faktycznych, nieznanych wcześniej organom celnym, uzasadniających wszczęcie postępowania w sprawie, w trybie art. 165 i art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa i wydania określonej decyzji, w trybie przewidzianym przepisem art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Okolicznością taką, w ocenie Prezesa Głównego Urzędu Ceł, było wydanie przez Ministra Gospodarki decyzji z dnia 17 sierpnia 2000r. Z przedmiotowej decyzji wynikało wprost, że cło antydumpingowe w określonej wysokości nakłada się na dopuszczone do obrotu zapalniczki kieszonkowe pochodzące z Chin, objęte ewidencją prowadzoną przez organy celne w okresie od 16 lipca 1999r. Organ II instancji zwrócił uwagę, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. wydana została na podstawie delegacji art. 45 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, nie stanowiła więc ona samoistnej podstawy wydanego przez organ celny orzeczenia o obciążeniu towaru cłem antydumpingowym. Odnosząc się do drugiego z podniesionych w odwołaniu zarzutów organ II instancji wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, środki antydumpingowe i postępowanie antydumpingowe, określone w niniejszej ustawie, będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Porozumienie WTO). W odpowiedzi na zarzut, że dokonanie przez organ celny poboru cła antydumpingowego wstecz pozostaje w sprzeczności z wymogami określonymi w art. 10 Kodeksu antydumpingowego, Prezes Głównego Urzędu Ceł wyjaśnił, iż samoistną podstawą działania organów celnych podejmowaną w przedmiotowej sprawie był przepis art. 39 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. oraz decyzja Ministra Gospodarki z 17 sierpnia 2000r. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w/w decyzja Ministra Gospodarki w sentencji orzeczenia wyraźnie określała, iż nakłada ostateczne cło antydumpingowe w określonej wysokości na dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym zapalniczki do wielokrotnego napełniania, pochodzące i przywożone z Chińskiej Republiki Ludowej. Zdaniem organu, użyty w decyzji zwrot "dopuszczone" wskazuje wprost, iż towary których dotyczy decyzja zostały już objęte procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Organ odwoławczy zauważył przy tym, iż organy celne nie prowadzą postępowania antydumpingowego. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Ceł, ocena zgodności przepisów ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. i wydanych na jej podstawie innych aktów prawnych, takich jak decyzja Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r., z przepisami i wymogami Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Porozumienie WTO) nie leży w jego gestii. Organy celne, zgodnie ze wspomnianym wyżej przepisem art. 39 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, są bowiem właściwe jedynie do wymiaru i poboru ceł antydumpingowych nałożonych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w wysokości określonej w tej decyzji. Pismem z dnia 12 lutego 2002r. M. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Urzędu Celnego. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, art. 65 § 4 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. nr 157, poz. 1028), a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, iż złożone przez nią zgłoszenie celne zostało dokonane w sposób prawidłowy i zawierało wszelkie niezbędne dane na dzień jego przyjmowania przez organ celny. Dane w nim zawarte były prawdziwe i nie zostały zakwestionowane na żadnym etapie postępowania. Niezrozumiały dla strony skarżącej był fakt, że decyzja rozstrzygająca o uznaniu zgłoszenia celnego z dnia 3 listopada 1999r. za nieprawidłowe w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego została uzasadniona tylko i wyłącznie faktem wydania przez Ministra Gospodarki decyzji z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego. Zdaniem skarżącej, takie działanie organu celnego nie tylko godzi wprost w normę art. 85 § 1 Kodeksu celnego, ale stanowi także pogwałcenie podstawowych praw konstytucyjnych. Skarżąca nie neguje faktu wydania przez Ministra Gospodarki decyzji nakładającej cło antydumpingowe na przedmiotowe zapalniczki, ani także okoliczności, iż zgodnie z brzmieniem art. 39 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach antydumpingowych, wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonują organy celne. W ocenie strony skarżącej, rozstrzyganie o wymiarze ceł antydumpingowych w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego oznacza daleko posuniętą dowolność działania organów państwa, godzącą w uzasadnione poczucie stabilności prawno-finansowej obywatela oraz świadczy o bezpośrednim naruszeniu art. 2 Konstytucji RP. Zgłoszenie celne powinno bowiem zostać uznane za nieprawidłowe jedynie w przypadku, gdy nie spełnia wymogów określonych w art. 64 Kodeksu celnego, czyli jeżeli już w dacie składania nie mogło zostać przyjęte z przyczyn określonych w art. 65 Kodeksu celnego. Strona skarżąca powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2000r., sygn. akt SA/Sz 1012/99 stwierdziła, iż Sąd ten słusznie wskazał, że konstrukcja powstawania zobowiązań z długu celnego jest podobna do obowiązku złożenia przez podatnika deklaracji podatkowej i określenia swoich zobowiązań podatkowych. Jej zdaniem nie ulega wątpliwości, iż przyjęcie zgłoszenia celnego, jakkolwiek podobne do przyjęcia deklaracji podatkowej, jest czynnością dalece sformalizowaną i rodzącą poważne skutki w sferze prawno-ekonomicznej importera (podatnika). Wraz ze zgłoszeniem celnym importer przedstawia towar objęty zgłoszeniem oraz szereg dokumentów, szczegółowo wskazanych w art. 64 Kodeksu celnego. Organ celny przyjmuje zgłoszenie jeżeli odpowiada ono powyższym warunkom. Innymi słowy, faktyczna "weryfikacja" poprawności danych zawartych w zgłoszeniu celnym – w odróżnieniu od deklaracji podatkowej – następuje już w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego i to w obecności funkcjonariusza celnego. Przyjęcie zgłoszenia jest bowiem czynnością materialno-techniczną, jednakże dokonywaną przez organ celny, który ma możliwość natychmiastowej weryfikacji zgłoszenia i przedstawionego z nim towaru w przypadku powzięcia jakichkolwiek wątpliwości odnośnie towaru bądź danych zawartych w zgłoszeniu. Zdaniem skarżącej, nie sposób wobec powyższego nie dostrzec wagi konsekwencji przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny oraz wagi zasady wyrażonej w art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Ten ostatni przepis prawny kategorycznie wytycza faktyczno-prawny punkt odniesienia weryfikacji zgłoszeń celnych. Z powyższych względów skarżąca uważa, iż zastosowanie przy wymiarze cła antydumpingowego trybu przewidzianego przez art. 65 § 4 Kodeksu celnego było nieuzasadnione i pozostaje w sprzeczności z instytucją zgłoszenia celnego, jego przyjęcia i weryfikacji przez organ celny. Skarżąca wskazała, iż w ocenie Prezesa GUC nieprawidłowość zgłoszenia celnego z dnia [...] 1999r. polega na fakcie późniejszego zaistnienia w obrocie prawnym decyzji Ministra Gospodarki nakładającej cło antydumpingowe. Strona skarżąca podkreśliła, iż jest to wyłączna podstawa uznania omawianego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę na fakt, iż w dacie przyjmowania zgłoszenia celnego powyższa decyzja nie funkcjonowała w obrocie prawnym, nie została także wydana żadna decyzja ustanawiająca tymczasowe cło antydumpingowe w trybie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. Zdaniem skarżącej, takie działanie organów celnych nie daje pogodzić się z zasadą zaufania do organów państwa, wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Stosowanie trybu przewidzianego w art. 65 § 4 nie może bowiem wykraczać poza ramy zakreślone art. 85 § 1 Kodeksu celnego, gdyż prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu może być weryfikowana tylko i wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego z dnia przyjmowania zgłoszenia. Późniejsza zmiana stanu prawnego (wejście w życie decyzji nakładającej wstecznie cło antydumpingowe) nie jest podstawą "nieprawidłowości" wcześniejszego zgłoszenia celnego. Zgodnie zaś z pkt I lit. a sentencji decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r., cło antydumpingowe w wysokości różnicy między ceną minimalną 0,12 Euro za sztukę, a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 Euro za sztukę, nakłada się wstecz, tj. za okres od dnia 16 lipca 1999r., czyli od daty wprowadzenia przez organy celne ewidencji w trybie art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. W ocenie strony skarżącej pogląd organu celnego, że ocena zgodności przepisów ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. i wydanych na jej podstawie innych aktów prawnych, takich jak decyzja Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. z przepisami i wymogami Porozumienia WTO w sprawie stosowania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 nie leży w jego gestii, świadczy o naruszeniu przez organ II instancji zasady praworządności wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. Skarżąca wskazała, iż zgodnie z treścią art. 39 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów o cenach dumpingowych, wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonuje organ celny. Zarówno ostateczne jak i tymczasowe cła antydumpingowe stanowią należności celne przywozowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny oraz są tzw. "środkami antydumpingowymi" w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. Zgodnie natomiast z treścią art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, środki antydumpingowe muszą być stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Porozumienie WTO – "Kodeks antydumpingowy"). Z uwagi na powyższe, organy celne, jako podmioty uprawnione do wymiaru i poboru ceł antydumpingowych, przy prowadzeniu postępowań w przedmiocie wymiaru ceł antydumpingowych obowiązane są uwzględniać unormowania zawarte w ustawie z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. Art. 120 Ordynacji podatkowej przewiduje, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Prezes GUC, jako organ stosujący prawo, jest obowiązany brać pod uwagę w przedmiotowym przypadku zarówno przepisy Kodeksu celnego, jak i ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów o cenach dumpingowych, a także Kodeksu antydumpingowego GATT 1994. W szczególnych przypadkach wskazany Kodeks antydumpingowy może być stosowany bezpośrednio, z pominięciem ustawy antydumpingowej, co wynika z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. Stwierdzenie zatem, iż organy celne nie mają obowiązku brać pod uwagę niektórych przepisów prawnych, bądź stosują tylko wybrane normy, godzi ewidentnie w zasadę praworządności i stawia te organy poza systemem prawnym. Strona skarżąca stwierdziła, iż art. 10 Kodeksu antydumpingowego normuje zasadę stosowania środków antydumpingowych, którymi są m.in. cła antydumpingowe. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 Kodeksu, cła antydumpingowe będą stosowane tylko do produktów wprowadzanych do konsumpcji po terminie, z którym decyzje nakładające cła antydumpingowe wchodzą w życie. W związku z powyższym, art. 10 ust. 1 Kodeksu antydumpingowego statuuje zasadę, w myśl której cła antydumpingowe nie mogą być pobierane wstecz. Od tej zasady Kodeks wprowadził wyjątki, unormowane odpowiednio w ust. 2-6 art. 10 – uzależniając wsteczne stosowanie ceł antydumpingowych od uprzedniego zastosowania tzw. środków tymczasowych. Środki tymczasowe zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 Kodeksu antydumpingowego, mogą mieć formę tymczasowego cła lub zabezpieczenia w postaci depozytu gotówkowego lub poręczenia. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, środki tymczasowe przybierają postać tymczasowego cła antydumpingowego. Strona skarżąca zauważyła przy tym, iż wprowadzenie ewidencji celnej towarów, o której mowa w art. 27 krajowej ustawy antydumpingowej nie jest uznane za wprowadzenie środka tymczasowego. W katalogu środków tymczasowych określonych w art. 7 Kodeksu antydumpingowego również nie figuruje środek tymczasowy w postaci "ewidencjonowania towarów". Tym samym zasada nakładania ceł antydumpingowych wstecz, tj. od daty wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu towarów na polski obszar celny, wyrażona w art. 45 krajowej ustawy antydumpingowej pozostaje w sprzeczności z wymogami określonymi w Kodeksie antydumpingowym. Zdaniem strony skarżącej, konstrukcja przewidzianego w art. 27 ustawy instrumentu "ewidencjonowania towarów", fakt jego fakultatywnego zastosowania (środki tymczasowe są stosowane obligatoryjnie, jeżeli zajdą przesłanki ich zastosowania) oraz umiejscowienie regulacji w strukturze krajowej ustawy antydumpingowej świadczą o tym, iż nie można uznać tego instrumentu nawet za "quasi-środek tymczasowy". Interpretacja rozszerzająca przepisów ustawy antydumpingowej jest niedopuszczalna, jako że akt ten reguluje materię należącą do sfery szeroko pojętego prawa daninowego. Strona skarżąca podkreśliła, iż wymóg uprzedniego zastosowania środków tymczasowych jako konieczna przesłanka ustanowienia ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, stanowi gwarancję pewności sytuacji prawnej podmiotu, który konsekwencje "wstecznego" nałożenia cła ponosi już w momencie zastosowania środków tymczasowych, czyli jeszcze daleko przed datą nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego. Takiej gwarancji nie zapewnia ewidencjonowanie towarów, wprowadzone na zasadzie art. 27 ustawy antydumpingowej, gdyż jest to jedynie instrument pomocniczy w postępowaniu antydumpingowym. Z uwagi na powyższe skarżąca stwierdziła, iż organy celne, jako podmioty uprawnione na mocy ustawy do wymierzania i poboru ceł antydumpingowych, mają obowiązek uwzględnić treść art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Analizując argumentację strony skarżącej podniesioną w skardze organ II instancji stwierdził, iż skarżąca zgadza się z koniecznością wymiaru i poboru przez organ celny cła antydumpingowego, lecz nie zgadza się z zastosowanym do jego wymierzenia trybem z art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Zdaniem organu na podstawie art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego w ciągu 3 lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego Dyrektor Urzędu Celnego, działając z urzędu lub na wniosek strony, może wydać decyzję w sprawie prawidłowości zgłoszenia celnego. W ocenie Prezesa GUC art. 45 ustawy antydumpingowej daje Ministrowi Gospodarki możliwość nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na towary od daty wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu tych towarów na polski obszar celny na zasadach i w trybie określonym w art. 27 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie ewidencja była prowadzona przez urzędy celne w okresie od 16 lipca 1999r. do 16 kwietnia 2000r. Tym samym dyspozycja art. 45 ustawy antydumpingowej z dnia 11 grudnia 1997r. pozwala na nałożenie wstecznego cła antydumpingowego. Skoro zatem decyzja Ministra Gospodarki z dnia 26 sierpnia 2000r. nakładająca cło antydumpingowe skutkuje wstecz, a w świetle art. 2 ust. 8 ustawy antydumpingowej, cła antydumpingowe stanowią należności celne przywozowe w rozumieniu przepisów Kodeksu celnego, zasadnym jest ocenianie prawidłowości zgłoszeń celnych towarów objętych ewidencją w okresie od 16 lipca 1999r. do 16 kwietnia 2000r. i orzekanie o wymiarze cła antydumpingowego w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego. W piśmie z dnia 21 maja 2002r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na uchylenie w dniu 25 lutego 2002r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji była decyzja Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2000r. nr 25, poz. 525). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. W dniu 28 grudnia 2000r. została złożona skarga na decyzję Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy w dniu 25 lutego 2002r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. (sygn. akt V SA 3981/00 i V SA 27/01). W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż uchylenie przez NSA decyzji z dnia 14 listopada 2000r. skutkuje brakiem wykonalności decyzji z dnia 17 sierpnia 2000r. W tym bowiem przypadku reżim Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadza zasadę, iż decyzje nieostateczne nie podlegają wykonaniu, a taka sytuacja dotyczy decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. Uchylona przez Sąd decyzja Ministra Gospodarki wydana w trybie art. 127 § 3 k.p.a. była decyzją ostateczną. W tym przypadku, zdaniem pełnomocnika skarżącej, nie można mówić o dwuinstancyjnym, odwoławczym postępowaniu administracyjnym, gdyż to ten sam organ, czyli Minister Gospodarki, rozstrzyga w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie. Jednak k.p.a. nakazuje stosować odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Decyzja Ministra Gospodarki wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. była decyzją merytoryczną, a więc była to decyzja w oparciu, o którą zostało wszczęte postępowanie przez organy celne. Dopiero decyzja wydana przez ministra po ponownym rozpatrzeniu sprawy skutkuje zakończeniem postępowania administracyjnego i powoduje, iż od decyzji nie przysługuje "odwołanie" w normalnym toku instancji, czyli taka decyzja staje się decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż NSA wielokrotnie wskazywał, że skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. wstrzymuje uzyskanie przez decyzję cechy ostateczności i de facto nie istnieje możliwość jej wykonania i prowadzenia na jej podstawie innego postępowania, którego celem jest wymierzenie należności państwowych. Wyrok sądowy uchylił decyzję Ministra Gospodarki ze skutkiem ex tunc. Konsekwencją eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego jest m.in. utrata podstawy prawnej (również ze skutkiem ex tunc} przez wszystkie inne akty wydane w oparciu o tą decyzję. Istotą uchylenia przez sąd ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki jest bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania administracyjnego, a więc do stadium rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Ministra Gospodarki. Tak więc niejako "na nowo" sprawa znajduje się w toku postępowania administracyjnego i zakończy się dopiero wówczas, gdy Minister Gospodarki wyda odpowiednią decyzję. Dlatego też zdaniem pełnomocnika skarżącej, w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja de facto utraciła swoją podstawę prawną z mocą ex tunc i z tego względu powinna zostać uchylona. Dopiero po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Ministra Gospodarki, w zależności od jego rozstrzygnięcia (bądź utrzymania w mocy decyzji "pierwszoinstancyjnej", bądź jej uchylenia i umorzenia postępowania), organy celne będą mogły na nowo podjąć postępowania mające na celu wykonanie merytorycznej i ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki. Zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż nie istnieje (została uchylona z mocą ex tunc) ostateczna decyzja Ministra Gospodarki w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. W dalszej części pisma pełnomocnik strony skarżącej odniósł się do argumentów Prezesa Głównego Urzędu Celnego podniesionych w odpowiedzi na skargę. W jego ocenie twierdzenia Prezesa GUC, iż przepis art. 65 § 4 Kodeksu celnego daje organom celnym możliwość uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i wydania decyzji nie tylko w przypadku istnienia określonych przesłanek w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego lecz także zaistnienia innych, nowych okoliczności faktycznych i prawnych, świadczy o rażącym naruszeniu przez organ II instancji przepisu art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Artykuł ten stanowi, iż należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Powyższa zasada nie może być uchylona przez żadną inną normę prawną, gdyż godziłoby to w sens konstrukcji zgłoszenia celnego, jego przyjęcia przez organ celny oraz wymiaru należności celnych. Zgodnie z cytowanym przepisem, jedynym przewidzianym przez ustawę momentem, względem którego należy dokonywać oceny towaru, dokumentów jemu towarzyszących, a także właściwych stawek celnych wynikających z obowiązujących przepisów jest dzień przyjęcia zgłoszenia celnego. Wyznaczony przez normę art. 85 § 1 Kodeksu celnego moment przyjęcia zgłoszenia dotyczy praktycznie wszystkich sytuacji, z którymi przepisy polskiego prawa celnego wiążą czynność polegającą na przedstawieniu towarów w celu objęcia ich daną procedurą. Przepis art. 65 § 4 Kodeksu celnego daje organom celnym możliwość uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w przypadku zaistnienia tylko takich okoliczności prawnych i faktycznych, które istniały w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, lecz nie były wiadome organowi celnemu. Przyjęcie natomiast sugerowanej przez Prezesa GUC koncepcji, iż uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe może nastąpić także w przypadku zaistnienia innych, nowych (niż w dniu przyjęcia zgłoszenia) okoliczności faktycznych i prawnych jest błędną interpretacja art. 65 § 4 oraz rażącym naruszeniem wspomnianego art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, rozumowanie organu, że jedyną formą ustalenia prawidłowego wymiaru należności celnych po przyjęciu zgłoszenia celnego jest wydanie z urzędu bądź na wniosek strony decyzji w trybie art. 65 §4 Kodeksu celnego prowadzi do wniosku, iż cło antydumpingowe musi zostać nałożone przez organ celny w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego, nawet wbrew ratio legis tego przepisu, bowiem system polskiego prawa celnego nie przewiduje innego trybu poboru ceł antydumpingowych. Odnosząc się z kolei do argumentu Prezesa GUC, iż organy celne nie mają podstaw prawnych do kwestionowania postanowień zawartych w decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r., pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż jej intencją nie było wskazywanie, że organy celne władne są kwestionować rozstrzygnięcie innego organu. Art. 120 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organy celne do stosowania przepisów prawa w całej rozciągłości, przy czym wiążące dla organów państwowych są nie tylko normy stanowione przez ustawy krajowe, ale także uznane za źródła prawa postanowienia umów międzynarodowych. Strona skarżąca nie domaga się, aby organy celne dokonywały oceny zgodności przepisów ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. i wydanych na jej podstawie innych aktów prawnych z przepisami i wymogami Porozumienia WTO, jednakże na mocy m.in. art. 120 Ordynacji podatkowej organ celny jest obowiązany stosować oprócz ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. oraz cytowanej już decyzji Ministra Gospodarki również przepisy Porozumienia WTO w sprawie stosowania artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT. Akt ten, zgodnie z Konstytucją RP, stanowi bowiem źródło powszechnie obowiązującego prawa i wiąże m.in. polską administrację celną. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej fakt, iż organy celne są właściwe jedynie do wymiaru i poboru ceł antydumpingowych nałożonych decyzją innego organu nie zwalnia ich, jako organów państwowych, ze stosowania prawa wynikającego w tym konkretnym przypadku z innych źródeł niż ustawy krajowe. Pełnomocnik strony skarżącej uważa, iż w przedmiotowej sprawie organy celne dokonały wymiaru ceł antydumpingowych niezgodnie z postanowieniami Porozumienia WTO w sprawie stosowania artykułu IV GATT, co stanowi o rażącym naruszeniu art. 120 Ordynacji podatkowej oraz art. 91 ust. 2 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2004r., sygn. akt I SA/Kr 319/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu zakończenia się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowania V SA/Wa 1548/04 w sprawie uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2000r. nr 39, poz. 766). Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2007r., sygn. akt I SA/Kr 319/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 stycznia 2002r w przedmiocie długu celnego. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009r. sygn. akt I GSK 448/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie WSA w Krakowie. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011r., sygn. akt I SA/Kr 319/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął zawieszone postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt I GSK 303/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008r., sygn. akt V SA/Wa 1755/08 (poprzednio V SA/Wa 1548/04) uchylającego postanowienia Ministra Gospodarki i Polityki Społecznej w przedmiocie cła antydumpingowego. Z informacji uzyskiwanych od Ministra Gospodarki wynika, że postępowanie dotyczące ponownego rozpatrzenia sprawy uchylonych wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2008r., V SA/Wa 1755/08 postanowień Ministra Gospodarki i Polityki Społecznej w przedmiocie cła antydumpingowego jest w toku i termin jego zakończenia nie jest możliwy do wskazania z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter tej sprawy, wymagający wyłonienia podmiotu i przeprowadzenia ekspertyzy porównawczej dwóch typów zapalniczek krzesiwowych napełnianych gazem płynnym – jedno i wielokrotnego napełniania, uzyskania opinii prawnej Prokuratorii Generalnej oraz trudności związanych z zebraniem materiału źródłowego wobec znacznego upływu czasu od daty wszczęcia pierwotnego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w dniu 18 lutego 2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r., podlega więc rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Art. 134 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zostały określone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej kpa). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie występuje przesłanka wznowienia postępowania, stanowiąca podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona w rozpoznawanej sprawie decyzja organu II instancji w podstawie prawnej wskazuje, że została wydana w oparciu o decyzję Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2000r. nr 25, poz. 525). W/w decyzja Ministra Gospodarki została wydana na podstawie art. 45 ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U nr 157, poz. 1028), zgodnie z którym w wypadku stwierdzenia w wyniku postępowania, że objęty nim przywóz ma na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych, Minister Gospodarki nakłada ostateczne cło antydumpingowe na towary podobne lub ich części od daty wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu tych towarów na polski obszar celny na zasadach i w trybie określonych w art. 27. Decyzją tą Minister Gospodarki nałożył m.in. na plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe do wielokrotnego napełniania, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej lub Tajwanu, cło antydumpingowe od dnia wejścia w życie decyzji do dnia 5 listopada 2000r. w wysokości różnicy między ceną minimalną w wysokości 0,12 EURO za sztukę a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 EURO za sztukę. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że stronie skarżącej wymierzono cło antydumpingowe w związku z dopuszczeniem do obrotu zapalniczki wielokrotnego napełniania pochodzące z Chin, zaś wysokość cła ustalono właśnie na podstawie decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. Oznacza to, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja pozostaje w związku z decyzją Ministra Gospodarki dotyczącą cła antydumpingowego i nie mogła być bez niej wydana. Należy jednak zauważyć, że w dniu 14 listopada 2000r. Minister Gospodarki wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2000r. nr 39, poz. 766). W dacie zatem podejmowania przez organ II instancji zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, skutki prawne dotyczące cła antydumpingowego na plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe do wielokrotnego napełniania, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej lub Tajwanu wywoływała ta właśnie Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r., wydana w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją z dnia 17 sierpnia 2000r. Podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia 10 stycznia 2002r. nr [...], stanowiła zatem decyzja Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r., a nie – jak wskazał organ w sentencji decyzji – wcześniejsza decyzja Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. Ponowne rozpatrzeniu sprawy jest surogatem postępowania odwoławczego. Po jego przeprowadzeniu skutki prawne wywołuje decyzja ponowna jako decyzja ostateczna. Zaskarżona decyzja została zatem wydana w oparciu o decyzję Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2002r., sygn. akt V SA 3981/00 i V SA 27/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w dniu 8 kwietnia 2003r. wydał postanowienie w sprawie wstępnych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2003r. nr 18, poz. 284). Z kolei w dniu 4 września 2003r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał postanowienie w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r. (M.P. z 2003r. nr 44, poz. 658). Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008r., sygn. akt V SA/Wa 1755/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 września 2003r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 8 kwietnia 2003r. Z kolei wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt I GSK 303/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008r., sygn. akt V SA/Wa 1755/08. Oznacza to, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r., w oparciu o którą wydano zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 stycznia 2002r., została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem zachodzi przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Regulacja ta dotyczy sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdzie jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Chodzi zatem o sytuację, w której wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że "Aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, a więc jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego" (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013r., sygn. akt II OSK 2236/11, LEX nr 1299452; także wyrok NSA z dnia 27 maja 2011r., sygn. akt II OSK 935/10, LEX nr 1081961). Związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., jest traktowany w orzecznictwie jako "pewna sekwencja "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej." (wyrok NSA z dnia 10 października 2006r., sygn. akt II GSK 156/06, LEX nr 276701). Zwraca się uwagę także na to, że "Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem "na podstawie" co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji)" (por. cyt. powyżej wyrok NSA z dnia 10 października 2006r., sygn. akt II GSK 156/06, LEX nr 276701). W rozpoznawanej sprawie pomiędzy decyzją Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia 17 sierpnia 2000r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego a zaskarżoną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 stycznia 2002r. nr [...] zachodzi związek charakteryzujący się powyższymi cechami. Decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 10 stycznia 2002r. została wydana w oparciu o decyzję Ministra Gospodarki z dnia 14 listopada 2000r., następnie uchyloną. Zachodzi zatem przesłana wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., stanowiąca w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt I wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Zawarte w pkt II wyroku orzeczenie o braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt III wyroku. Na koszty te składa się wpis od skargi w wysokości 7450,00 zł. Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien uwzględnić aktualny na datę orzekania stan faktyczny i prawny sprawy, uwzględniając również powyższy pogląd Sądu dotyczący niemożliwości oparcia decyzji na innej decyzji pozbawionej przymiotu ostateczności.