III SA/Kr 863/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2013r. nr [ ] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku A. K. z dnia 8 marca 2013 r., odmówił jej przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy od 1.11.2012 r. do 31.10.2013 r. na dzieci: Z. A. K. i A. K. K. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 20 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 3 pkt 10, art. 5 w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj.: Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), dalej "u.ś.r.", art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a.", rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U z 2013 r., poz. 3), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 959), dalej "rozporządzenie". W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 4 u.ś.r. zasiłek rodzinny ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku przysługuje rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie uczącej się, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 539 zł. W myśl art. 6 ust. 1 u.ś.r. zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt. 1 i 2 do ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21 roku życia, albo 24 roku życia jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.ś.r. w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie lub dochód osoby uczącej się przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę lub osobę uczącą się do zasiłku rodzinnego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. Kwota najniższego zasiłku wynosi obecnie 77 złotych. W świetle powyższej regulacji możliwość przyznania zasiłku rodzinnego pomimo przekroczenia kryterium dochodowego istnieje tylko wtedy, gdy spełnione są jednocześnie trzy warunki: 1. kwota różnicy pomiędzy dochodem na osobę w rodzinie, a ustawowym kryterium dochodowym nie przekracza 77 zł (kwota najniższego zasiłku rodzinnego), 2. zasiłek rodzinny przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym, 3. w okresie zasiłkowym poprzedzającym bezpośrednio okres zasiłkowy na który aktualnie ustalane jest prawo do zasiłku, zasiłek rodzinny nie był przyznany warunkowo tzn. pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. W sprawie kwota dochodu rodziny uprawniająca A. K. do zasiłku rodzinnego wynosi: 539 zł x 3 = 1617 zł. Dochód rodziny zgodnie z definicją ustawową oznacza przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (art. 3 pkt 2 i 2a u.ś.r.). Dochód po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób oznacza przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., nr 51, poz. 307, ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r.). Dochodem jest również deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. b u.ś.r.). Art. 3 pkt 1 lit. c u.ś.r. definiuje także inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, m.in. alimenty na rzecz dzieci, które zaliczane są do dochodu rodziny. Dochód członków rodziny A. K. za 2011 r. wyniósł łącznie 43 356,05 zł., w tym jej dochód - w wysokości 32 316,05 zł (zgodnie z zaświadczeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego o wysokości dochodu za 2011 r. pomniejszony o należny podatek dochodowy, składkę na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) oraz dochód w wysokości 11 040 zł z tytułu alimentów na rzecz dwoje dzieci. Miesięczny dochód rodziny wyniósł 3 613 zł, co w przeliczeniu na jednego członka rodziny wynosi 1204,33 zł. Art. 3 pkt 24 u.ś.r. zawiera definicję "uzyskania dochodu". Z kolei art. 3 pkt 23 u.ś.r. zawiera definicję "utraconego dochodu". W ocenie organu, nie pomniejsza się dochodu rodziny o dochód z tytułu zbycia praw i obowiązków wspólnika w spółce. Z tych względów orzeczono o odmowie przyznania zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z uwagi na przekroczenie dochodu. A. K. wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Podniosła, że może decyzja wydana została w granicach obowiązujących przepisów, ale w oderwaniu od stanu faktycznego oraz rzeczywistej istoty zasiłku rodzinnego. W 2011 r. wysokość jej dochodów była zbyt wysoka aby uprawniała do uzyskania zasiłku rodzinnego i stosownych dodatków na jej dzieci. Dochody te w całości pochodziły z działalności gospodarczej prowadzonej przez nią w formie spółki jawnej – "A" A. K., L. B. Spółka Jawna (NIP: [...]) jak i alimentów na dzieci płaconych przez ich ojca. W sytuacji, kiedy zaprzestał on płacenia alimentów od lutego 2012 r. również nie zgłaszała wniosku o zasiłek bo jej dochody wystarczały na utrzymanie dzieci. Z końcem stycznia 2013 r. została poproszona przez wspólnika o wystąpienie ze spółki w taki sposób, aby spółka mogła istnieć dalej, zmieniając tylko jednego ze wspólników, co możliwe jest jedynie za pomocą zbycia praw i obowiązków wspólnika w spółce. Jednocześnie z dniem 1 lutego 2013 r. ustał obowiązek podlegania przez nią ubezpieczeniom ZUS z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz opodatkowaniu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako wspólnika spółki. Zgodnie z tym od dnia 1 lutego 2013 r. nie ma żadnych dochodów ani z prowadzenia działalności ani z tytułu przysługujących dzieciom alimentów. W związku z tym w jej przypadku nastąpiła utrata dochodów osiąganych przez nią w 2011 r., mimo iż ustawa nie daje odpowiedzi jak w takiej sytuacji utratę tę należy udokumentować. Dobrym rozwiązaniem byłoby przyjrzenie się zmianie w KRS wykreślającej ją jako wspólnika a wpisującej nowego wspólnika w spółce, ale dostarczenie takiego odpisu, którego pobranie kosztuje 60 zł pozostaje poza zasięgiem jej możliwości finansowych. Zdaniem skarżącej ideą zasiłku rodzinnego jest pomoc rodzinie w kryzysowych sytuacjach i w takiej właśnie ona i jej dzieci znajdują się teraz, pozostając od przeszło dwóch miesięcy bez środków do życia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 maja 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając ustalenia stanu faktycznego i stanowisko organu I instancji oraz przywołując treść art. 5 u.ś.r. wskazał, że w sprawie zastosowanie będzie miała kwota bazowa - 539 zł. Z kolei przywołując treść art. 3 pkt 1 u.ś.r. podniósł, że zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...], dotyczącym wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącą ustalono, że w roku podatkowym 2011 osiągnęła dochód (przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu) w kwocie 35 836,73 zł. Podatek należny wyniósł 610 zł natomiast składki na ubezpieczenie społeczne odliczone od dochodu wyniosły 0 zł. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. c u.ś.r. za dochód uznać należy również otrzymane przez skarżącą w roku 2011 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 11 040 zł. W związku z powyższym organ odwoławczy ustalił dochód rodziny skarżącej w 2011 r. na 43 356,05 zł., co oznacza, iż średni miesięczny dochód na osobę w rodzinie wyniósł: 1204,33 zł. W ocenie organu odwoławczego dochód ten nie może być uznany za dochód utracony. Zgodnie z art. 5 ust. 4 u.ś.r. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Natomiast stosownie do treści art. 3 pkt 23 u.ś.r., ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu - oznacza to utratę dochodu spowodowaną: a) uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, b) utratą prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło, d) utratą zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, z wyjątkiem rent przyznanych rolnikom w związku z przekazaniem lub dzierżawą gospodarstwa rolnego, f) wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej, h) utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, i) utratą zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń. Językowa konstrukcja przepisu przesądza o tym, że zawiera on zamknięty katalog przyczyn utraty dochodu. Organy są więc uprawnione na podstawie art. 3 pkt 23 u.ś.r. traktować jako utratę dochodu zaistnienie któregokolwiek z wymienionych tam zdarzeń ale nie mają możliwości uznania za utratę dochodu w rozumieniu przepisów ustawy, utraty spowodowanej innymi zdarzeniami, niż te wymienione w cyt. przepisie. W katalogu nie ma wymienionej utraty dochodu spowodowanej zbyciem praw i obowiązków wspólnika w spółce. Uznanie przez organ, że w sprawie mamy do czynienia z utratą dochodu w rozumieniu przepisów u.ś.r. byłoby naruszeniem art. 3 pkt 23 u.ś.r. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że średni miesięczny dochód rodziny skarżącej z 2011 r. w przeliczeniu na jednego członka rodziny wyniósł 1204,33 zł, zatem przekroczono kryterium dochodowe o kwotę: 1204,33 - 539,00 = 665,33 zł. Stosownie do art. 5 ust. 3 u.ś.r., w przypadku gdy dochód rodziny lub dochód osoby uczącej się przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę lub osobę uczącą się do zasiłku rodzinnego, o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. w zw. z § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, wysokość najniższego zasiłku rodzinnego wynosi obecnie 77 zł. Zatem w sprawie niemożliwe jest skorzystanie z dobrodziejstwa art. 5 ust. 3 u.ś.r. A. K. wniosła na powyższą decyzję skargę. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści uzasadnienia. Analogicznie jak w odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 23 lit. f w zw. z art. 5 ust. 4 u.ś.r. przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a polegające na uznaniu, iż zbycie przez skarżącą udziałów i praw w spółce nie stanowi utraty dochodu w myśl przywołanego przepisu ustawy i w konsekwencji uniemożliwia uwzględnienie tego dochodu jako okoliczności umniejszającej dochód rodziny będącego podstawą przyznania świadczeń rodzinnych w sytuacji, gdy zbycie praw i udziałów w spółce stanowi wyrejestrowanie działalności gospodarczej, prowadzące do utraty dotychczasowych dochodów i generujące tym samym konieczność zakwalifikowania tej czynności jako utratę dochodu, jak też obowiązek nie wliczania utraconego dochodu do dochodu, który w myśl art. 3 ust. 1 u.ś.r., stanowi podstawę do przyznawania świadczeń rodzinnych, co w konsekwencji rodzi konieczność zastosowania ww. przepisów i pozytywne wyrzeczenie w przedmiocie świadczeń rodzinnych. Załączyła do skargi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2013 r. nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. nr [...] i przyznającą skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego, w okresie od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 30 września 2013 r., w kwocie po 460 zł miesięcznie na każdą z osób uprawnionych tj. na A. K. i Z. K. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że nie zgadza się z argumentacją, iż zbycie udziałów i obowiązków wspólnika w spółce nie zawiera się w katalogu zawartym w art. 3 ust. 23 u.ś.r. i niemożliwym jest zastosowanie tego przepisu i zakwalifikowanie przedmiotowego zbycia jako utraty dochodu. Zdaniem skarżącej zbycie udziałów i obowiązków wspólnika w spółce zawiera się w rozumieniu pojęcia wyrejestrowania działalności gospodarczej określonego w art. 3 ust. 23 pkt f u.ś.r., czego organ nie dostrzegł. Budzi to uzasadnione wątpliwości, nie tylko w odniesieniu do ogólnie przyjętej linii orzeczniczej sądownictwa administracyjnego w tej materii, ale także do wewnętrznej spójności orzeczniczej SKO. SKO rozpatrując odwołanie skarżącej w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wydało pozytywną dla niej decyzję w dniu 28 maja 2013 r. nr [...], wskazując, iż na bazie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zbycie przez nią udziałów i obowiązków wspólnika w spółce zostało uznane jako utrata dochodów, uprawniająca do skorzystania z pomocy wskazanej w przywołanej ustawie. Skarżąca zaznaczyła, iż brzmienie art. 2 pkt 17e ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 3 pkt 23 u.ś.r., statuujących definicję utraty dochodu, są przepisami tożsamymi, które należy stosować jednakowo w identycznych stanach faktycznych, zwłaszcza, iż ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów odsyła wprost do ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie rozumienia niektórych pojęć ustawowych (m.in. dochód, dochód rodziny, itp.). Mając na uwadze identyczne stany faktyczne w dwóch sprawach rozpoznawanych z odwołania skarżącej (dotyczącej zasiłku rodzinnego oraz świadczeń z funduszu alimentacyjnego), nie sposób zaakceptować niejednolitości orzeczniczej SKO w kwestii przesądzenia, czy zbycie udziałów w spółce stanowi utratę dochodów w myśl przywoływanych wyżej ustaw. Na kanwie przedmiotowego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości fakt i znajduje on potwierdzenie w decyzji SKO z dnia 28 maja 2013 r., znak: [...], iż zbycie udziałów i obowiązków wspólnika w spółce stanowi wyrejestrowanie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r., albowiem wyrejestrowaniem działalności gospodarczej jest każde przewidziane przez prawo zaprzestanie (choćby okresowe) prowadzenia działalności gospodarczej (w tym także sprzedaż udziałów w spółce), zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedaż ta została potwierdzona stosownymi wpisami w Krajowym Rejestrze Sądowym, co miało miejsce w sprawie. W związku z powyższym SKO dokonało błędnej wykładni przepisów dotyczących pojęcia utraty dochodu oraz ewentualnego zaliczania (lub niezaliczania) tego do dochodu rodziny, warunkującej ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego, doprowadzając w konsekwencji do błędnej subsumcji przepisów prawa materialnego dla ustalonego stanu faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Rolą sądu administracyjnego, orzekającego w granicach sprawy i na podstawie ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, jest przeprowadzenie kontroli i oceny działania organu z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Zastosowanie powyższego kryterium do sprawy poddanej kontroli wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, argumentacji skarżącej nie sposób podzielić i nie jest trafny zarzut naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 23 lit. f w zw. z art. 5 ust. 4 u.ś.r. przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Ustawodawca w sposób ścisły określił zasady przyznawania zasiłków oraz dodatków do tych zasiłków nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że nie jest możliwe przyznanie świadczeń rodzinnych w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone ustawą o świadczeniach rodzinnych. Poza sporem w sprawie jest, że kwota dochodu rodziny uprawniająca A. K. do zasiłku rodzinnego wynosi: 539 zł x 3 = 1617 zł. Z dokonanych przez organy ustaleń stanu faktycznego wynika, że dochód członków rodziny skarżącej za 2011 r. (z roku poprzedzającego okres zasiłkowy) wyniósł łącznie 43 356,05 zł., miesięczny dochód rodziny wyniósł - 3 613 zł, co w przeliczeniu na jednego członka rodziny wynosi 1204,33 zł., zatem przekroczono kryterium dochodowe o kwotę: 1204,33 - 539,00 = 665,33 zł. W konsekwencji z uwagi na przekroczenie dochodu orzeczono o odmowie przyznania wnioskowanego zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy od 1.11.2012 r. do 31.10.2013 r. Istota sporu w sprawie dotyczy tego czy zbycie udziałów i obowiązków wspólnika w spółce, zawiera się w katalogu zawartym w art. 3 pkt 23 u.ś.r., a tym samym czy możliwym jest zastosowanie tego przepisu i zakwalifikowanie przedmiotowego zbycia jako utraty dochodu przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny jako przesłanki prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku, ponieważ zgodnie z art. 5 ust. 4 u.ś.r. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Zdaniem skarżącej, zbycie udziałów i obowiązków wspólnika w spółce zawiera się w rozumieniu pojęcia wyrejestrowania działalności gospodarczej określonego w art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r. Zdaniem organów, w katalogu wskazanym w art. 3 pkt 23 u.ś.r. zawierającym definicję "utraconego dochodu", nie ma utraty dochodu spowodowanej zbyciem praw i obowiązków wspólnika w spółce. Sąd podziela dokonaną w sprawie przez organy wykładnię art. 3 pkt 23 u.ś.r., a szczególności to, że zbycie udziałów i obowiązków wspólnika w spółce jawnej nie zawiera się w rozumieniu pojęcia wyrejestrowania pozarolniczej działalności gospodarczej określonego w art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r., a konsekwencji nie daje podstawy do zakwalifikowania przedmiotowego zbycia jako utraty dochodu przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny jako przesłanki prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku, a tym samym do zastosowania art. 5 ust. 4 u.ś.r. Art. 3 pkt 23 u.ś.r. zawiera zamknięty katalog przyczyn utraty dochodu. Organy są więc uprawnione i zobowiązane na podstawie tego przepisu do uznania jako utratę dochodu zaistnienie któregokolwiek z wymienionych tam zdarzeń ale nie mają możliwości uznania za utratę dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, utraty dochodu spowodowanej innymi zdarzeniami, niż wymienione we wskazanym przepisie. Dochód rodziny zgodnie z definicją ustawową oznacza przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (art. 3 pkt 2 i 2a u.ś.r.). Dochód po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób oznacza przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., nr 51, poz. 307, ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. a). Dochodem jest również deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. b). Art. 3 pkt 1 lit. c u.ś.r. definiuje także inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W katalogu tym ujęte są m.in. alimenty na rzecz dzieci, które zaliczane są do dochodu rodziny. Zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...], dotyczącym wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącą ustalono, że w roku podatkowym 2011 osiągnęła ona dochód (czyli przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu) w kwocie 35.836,73 zł. Podatek należny wyniósł natomiast 610 zł natomiast składki na ubezpieczenie społeczne odliczone od dochodu wyniosły 0 zł. Ponadto za dochód uznać należy również otrzymany przez skarżącą w roku 2011 r. dochód z tytułu alimentów na rzecz dzieci w kwocie 11 040 zł. W związku z powyższym prawidłowo organ odwoławczy podzielając w tym zakresie ustalenia organu I instancji, ustalił dochód rodziny skarżącej w 2011 r. na 43 356,05 zł., co oznacza, iż średni miesięczny dochód na osobę w rodzinie wyniósł: 1204,33 zł. Należy zauważyć, że przywołane powyżej zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...], dotyczyło wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącą w roku podatkowym 2011 podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem prawidłowo organy zaliczyły ten dochód do dochodu rodziny skarżącej w 2011 r. Ponadto z niekwestionowanej przez organ okoliczności wskazywanej przez skarżącą oraz ze znajdującej się w aktach administracyjnych kopii umowy zawartej w dniu 31.01.2013 r. wynika, że skarżąca jako wspólnik spółki jawnej wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego zbyła z dniem zawarcia umowy ogół praw i obowiązków w spółce za kwotę 5 840 zł. Nie miało, więc miejsca przywoływane przez skarżącą wyrejestrowanie działalności gospodarczej o której mowa w art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r., a jedynie zbycie w dniu 31.01.2013 r. praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego, która to sprzedaż jak wskazała skarżąca, została potwierdzona stosownymi wpisami w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1030) dalej "K.s.h." reguluje tworzenie, organizację, funkcjonowanie, rozwiązywanie, łączenie, podział i przekształcanie spółek handlowych, wśród których wymienia także spółkę jawną (art. 1 § 1 i § 2) jako spółkę osobową (art. 4 § 1 pkt 1). Jak wynika z brzmienia art. 8 K.s.h. oraz art. 22 § 1 K.s.h. spółka jawna (będąca spółka osobową) może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana, a swoje przedsiębiorstwo prowadzi pod własną firmą, a jej majątek stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia art. 28 K.s.h. Z regulacji tych wynika zatem, że spółka jawna jest odrębnym podmiotem prawa, mającym zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych, zdolność sądową, swój własny, niezależny od wspólników majątek i jest od nich wyodrębniona również organizacyjnie. Zgodnie z kolei z art. 10 § 1 K.s.h. ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej może być przeniesiony na inną osobę tylko wówczas, gdy umowa spółki tak stanowi. Zbycie udziału w spółce na podstawie art. 10 K.s.h. służy zmianie składu osobowego spółki (wspólników), co może dotyczyć jedynie sytuacji, w której spółka ma funkcjonować nadal, z udziałem nowego wspólnika. Przepis art. 10 K.s.h., w oparciu o który dochodzi do przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej na inną osobę, nie wiąże się z rozwiązaniem spółki. Zgodnie, bowiem z art. 58 K.s.h. rozwiązanie spółki powodują: 1) przyczyny przewidziane w umowie spółki; 2) jednomyślna uchwała wszystkich wspólników; 3) ogłoszenie upadłości spółki; 4) śmierć wspólnika lub ogłoszenie jego upadłości; 5) wypowiedzenie umowy spółki przez wspólnika lub wierzyciela wspólnika; 6) prawomocne orzeczenie sądu. Nadto każdy wspólnik ma prawo do równego udziału w zyskach i uczestniczy w stratach w tym samym stosunku bez względu na rodzaj i wartość wkładu (art. 51 § 1 K.s.h.). Zatem z końcem roku obrotowego wspólnik może żądać podziału zysku i wypłaty należnej mu dywidendy (udziału w zysku spółki). Jak już wskazano, ustalając wysokość dochodów organy przywołały zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...], które dotyczyło wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącą w roku podatkowym 2011 podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., nr 51, poz. 307, ze zm. obecnie tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), dalej "u.p.d.o.f.". Ustawa ta reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych. Jednym ze źródeł przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe. Z uwagi na treść art. 18 u.p.d.o.f., skoro w przepisie tym ustawodawca używa zwrotu w "szczególności" przyjąć należy, że katalog praw majątkowych jest otwarty, a zatem można do niego zaliczyć również inne prawa majątkowe, niewymienione w powyższym przepisie. Na tej podstawie do przychodów z praw majątkowych należy zaliczyć przychody ze sprzedaży osobom trzecim przez wspólnika spółki jawnej praw i obowiązków z tytułu uczestnictwa w spółce. Tym samym przychodem z praw majątkowych będzie każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo to nie zostało w sposób wyraźny wskazany w ustawie. Stanowiska tego nie kwestionuje się ani w orzecznictwie, ani w literaturze (por. wyroki NSA: z 16 listopada 2010 r., II FSK 1220/09; z 22 kwietnia 2011 r., II FSK 2204/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej w skrócie: "CBOSA"; Bartosiewicz A., Kubacki R., Komentarz do art. 10, art. 18 u.p.d.o.f., LEX 2010). Zatem ogół praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej, stanowiący konglomerat uprawnień i obowiązków o charakterze majątkowo-korporacyjnym, składa się na jego udział w spółce. Wprawdzie nie jest to udział tożsamy z udziałem w spółce kapitałowej, ale na gruncie obrotu cywilnego stanowi prawo majątkowe, kwalifikowane do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z 16 listopada 2010 r., II FSK 1220/09, CBOSA). Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w uchwale NSA z 30 marca 2009 r. (II FPS 5/08, CBOSA), w której stwierdzono m.in., że udział w spółce jawnej należy zakwalifikować do praw majątkowych, z którymi związany jest stosunek członkostwa w tej spółce. Przenosząc powyższe rozważania do sprawy poddanej kontroli Sądu należy podkreślić, że nie jest możliwe traktowanie jako dochodu utraconego dochodu uzyskanego z prawa majątkowego wynikającego z ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej następnie zbytego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Tym samym chybiona jest argumentacja skargi o konieczności odliczenia od dochodu z roku poprzedzającego okres zasiłkowy dochodów uzyskiwanych z praw wspólnika spółki jawnej wobec przeniesienia tych praw. Zbycie ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej jako zbycie prawa majątkowego skutkujące utratę dochodów uzyskiwanych z posiadania tego prawa, nie oznacza utratę dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 23, ponieważ wskazany przepis zawiera zamknięty katalog przyczyn utraty dochodu. Ponownie, zatem należy wskazać, że organy są uprawnione na podstawie art. 3 pkt 23 u.ś.r. traktować jako utratę dochodu zaistnienie któregokolwiek z wymienionych tam zdarzeń, ale nie mają możliwości uznania za utratę dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, utraty spowodowanej innymi zdarzeniami, niż te wymienione w tym przepisie. W katalogu nie ma wymienionej utraty dochodu spowodowanej zbyciem praw i obowiązków wspólnika w spółce jawnej a więc utraty dochodu wynikającego z udziału w zyskach i stratach (art. 51 § 1 K.s.h.). Reasumując należy podkreślić, że nie każda utrata dochodu uprawnia do zastosowania art. 5 ust. 4 u.ś.r., a jedynie utrata dochodu spowodowana przyczynami wskazanymi w art. 3 pkt 23 lit. f tej ustawy. W konsekwencji nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącej, że taka sytuacja powinna być rozważana jako wyrejestrowanie działalności gospodarczej o której mowa w art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r. Przede wszystkim należy wskazać, że skarżąca nie przedłożyła jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby na wyrejestrowanie działalności gospodarczej przez skarżącą. Przywoływane przez skarżącą zbycie prawa majątkowego w spółce jawnej oraz zmiany dokonane w tym zakresie w Krajowym Rejestrze Sądowym w żaden sposób nie wskazują, że spółka zakończyła swój byt prawny a tym samym prowadzoną działalność, a w szczególności aby spółka czy też skarżąca wyrejestrowała prowadzoną działalność gospodarczą. Wynika to stąd, że to przecież nie skarżąca prowadziła działalność, a spółka jawna, która jest odrębnym podmiotem prawa. Skarżąca jedynie uzyskiwała dochody z prawa majątkowego jakim jest udział w spółce. To z kolei potwierdza przywołane powyżej zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...], które dotyczyło wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącą w roku podatkowym 2011 podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto należy zauważyć, że w treści obowiązującej na dzień wydania decyzji przez organy obu instancji art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r. wskazywał jako przesłankę dochodu utraconego, utratę dochodu spowodowaną "wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej". Jednocześnie ustawodawca w art. 3 u.ś.r. nie definiował pojęcia "wyrejestrowania pozarolniczej działalności gospodarczej", poza wskazaniem w pkt 22, że ilekroć w ustawie jest mowa o: zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej - oznacza to także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Art. 3 pkt 23 lit. f został zmieniony przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 983) zmieniającej ustawę z dniem 1 września 2013 r. Od tej daty treść art. 3 pkt 23 lit. f wskazywała, że ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu oznacza to utratę dochodu spowodowaną wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672, ze zm.). Przywołując przepisy zawarte w treści ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należy wskazać, że ustawa ta reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie (art. 1). Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2). Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1). Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 ust. 2). Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 14 ust. 1). Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi (art. 14 ust. 2). Art. 30 ust. 1. Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o: 1) zmianę wpisu - w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 5, powstałej po dniu dokonania wpisu do CEIDG; 2) wykreślenie wpisu - w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. 2. Do wniosku w sprawie zmian albo wykreślenia wpisu stosuje się odpowiednio przepisy art. 26-29, z wyłączeniem przepisu art. 27 ust. 2 pkt 5. 3. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wspólników spółki cywilnej w przypadku wpisania do rejestru przedsiębiorców spółki handlowej powstałej z przekształcenia spółki cywilnej, w zakresie działalności wpisanej do rejestru przedsiębiorców. Zatem z powyższej regulacji wynika, że stroną w sprawie o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i wykreślenie z ewidencji gospodarczej konkretnego podmiotu gospodarczego z uwagi na zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej jest sam podmiot gospodarczy - w odniesieniu do sprawy spółka jawna. W konsekwencji skarżąca nie mogła wykazać jakimkolwiek dokumentem potwierdzenia wyrejestrowania pozarolniczej działalności gospodarczej skoro w ujęciu przedsiębiorcy nie mieści się osoba wnosząca kapitał do osobowych spółek handlowych, ponieważ ustawodawca przesądził, iż to spółki osobowe, a nie wspólnicy tych spółek, są przedsiębiorcami. Potwierdzeniem powyższego są także uregulowania zawarte w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. Dz.U. z 2013 r., poz.1203). Krajowy Rejestr Sądowy składa się m.in. z rejestru przedsiębiorców (art. 1). Rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (art. 3 ). Spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru zgodnie z art. 251 § 1 K.s.h. Zgodnie z kolei z art. 26 § 1 pkt 3 K.s.h. zgłoszenie spółki jawnej do sądu rejestrowego powinno zawierać: nazwiska i imiona albo firmy (nazwy) wspólników oraz adresy wspólników albo ich adresy do doręczeń. Wszelkie zmiany danych wymienionych w § 1 powinny zostać zgłoszone sądowi rejestrowemu (§ 2). W konsekwencji przywoływanie przez skarżącą argumentacji dotyczącej zmiany danych w zakresie wspólników w Krajowym Rejestrze Sądowym po zbyciu przez skarżącą praw i obowiązków w spółce, nie jest wystarczającym do uznania, że utrata dochodu spowodowana zbyciem tych praw była utratą dochodu spowodowaną "wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit. f u.ś.r. umożliwiającą zastosowanie art. 5 ust. 4 u.ś.r. Nie mogła również przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącej odwołująca się do ogólnie przyjętej linii orzeczniczej sądownictwa administracyjnego w tej materii. Jak wskazał, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2013 r., sygn. II FSK 1898/11 (LEX nr 1329417): kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w art. 10 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., zostały co do zasady wyłączone ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Sąd w sprawie w pełni podziela to stanowisko podjęte w odniesieniu wprawdzie do regulacji zawartej w u.p.d.o.f., ale w związku z tym, że jak już wskazano - u.ś.r. nie zawiera definicji pojęcia "pozarolnicza działalność gospodarcza", mogące stanowić punkt odniesienia w sprawie świadczeń rodzinnych. Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. jednoznacznie oddziela poszczególne źródła przychodów, odróżniając między innymi przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (pkt 3), od przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych (pkt 7). Zatem nie wszystkie czynności podejmowane przez podatnika w związku prowadzoną działalnością gospodarczą, mogą zostać zaliczone do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Stosownie do treści przepisu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., działalność gospodarcza albo pozarolnicza działalność gospodarcza - oznacza działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. W cytowanym wyżej zwrocie "nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9." ustawodawca dokonał wyłączeń różnych źródeł przychodów, w tym między innymi wyłączył pkt 7 ust. 1 art. 10 u.p.d.o.f. (kapitały pieniężne). W tej sytuacji należy przyjąć, że kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c., zostały co do zasady wyłączone ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że prezentowany wyżej pogląd wpisuje się w linię orzeczniczą sądów administracyjnych w przedmiocie zasad kwalifikacji do jednego ze źródeł przychodów, tj. do działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pk 3 u.p.d.o.f.) lub kapitałów pieniężnych (art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.). W orzeczeniu z dnia 14 sierpnia 2008 r. NSA podkreślał, że wykładnia językowa pojęcia działalności gospodarczej, zawartej w u.p.d.o.f. prowadzić może, do wniosku, iż ustawodawca najpierw nakazuje wykluczyć pochodzenie przychodu z któregokolwiek ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2, i 4-9 powołanej ustawy, a dopiero później pozwala zaliczyć go do przychodu z działalności gospodarczej (wyrok NSA, sygn. akt II FSK 677/08). Również w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r. WSA w Warszawie podkreślał, że zestawienie treści art. 5a pkt 6 i art. 14 ust. 2, oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. wskazuje na to, iż jeżeli w ramach działalności wykonywanej zarobkowo, w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu, na własny lub cudzy rachunek podatnik osiąga przychody, które jednocześnie odpowiadają opisowi przychodów z innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza źródła przychodu i nie zostały zaliczone w sposób jednoznaczny do przychodów z tej działalności, to przychody te stanowią przychód z tego innego źródła (zob. wyrok WSA, sygn. akt III SA/Wa 1515/10; prawomocny, opublikowany w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Podobnie stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny prezentował także wielokrotnie w wyrokach takich jak: wyrok z 29 maja 2009 r., sygn. akt. II FSK 300/08, z 29 maja 2008 r. sygn. akt. II FSK517/07, z 7 lipca 2009 r., sygn. akt. II FSK 394/08, opublikowane w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nie mogła również przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącej odwołująca się także do wewnętrznej spójności orzeczniczej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z przywołaniem decyzji z dnia 28 maja 2013 r., znak: [...], przyznającą skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego, w okresie od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 30 września 2013 r. Niewątpliwie art. 2 pkt 17e ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.) oraz treść art. 3 pkt 23 u.ś.r., (na datę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji) statuujących definicję utraty dochodu, odwołują się do pojęcia wyrejestrowania pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, że organy orzekające w sprawie której przedmiotem jest prawo do zasiłku rodzinnego oraz w odrębnej sprawie której przedmiotem jest prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie są uprawnione do dokonywania wykładni wskazanych regulacji, natomiast prawidłowość dokonania tej wykładni podlega kontroli sądu administracyjnego w konkretnej sprawie wywołanej wniesioną skargą. Należy przypomnieć, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2013 r., znak: [...], przyznającą skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego, pozostaje poza granicami sprawy poddanej kontroli Sądu, a podjęte rozstrzygnięcie nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego, skoro brak jest regulacji statuujących zasadę jednolitości orzecznictwa i wewnętrznej spójności orzeczniczej Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Natomiast kontrola konkretyzacji normy prawnej, w szczególności art. 3 pkt 23 u.ś.r., dokonanej przez organy w sprawie poddanej kontroli w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego jest zdaniem Sądu, jest prawidłowa. W znaczącej części powyższe rozważania Sądu wyjaśnione w sporządzonym uzasadnieniu wyroku zgodnie z wymogami art. 141 § 4 P.p.s.a., nie były zauważone w treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, w czym można upatrywać naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 107 § 3 K.p.a. Jednakże nie każde naruszenie przepisów postępowania daje podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a., oraz decyzji ją poprzedzającej (art. 135 P.p.s.a.), a jedynie takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wskazane naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć i nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro prawidłowo organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanych świadczeń, które to stanowisko podzielił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych ustaleń i rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.