III SA/Kr 92/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 4 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 7d pkt 1, art. 20, art. 22, art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287), § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) oraz art. 104 kpa - po rozpatrzeniu wniosku S. B. – orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla miasta W obręb [...], polegającej na ujawnieniu w operacie ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] zgodnie z wpisem w księdze wieczystej [...], gdzie jako właściciel działki [...] obręb [...] W wpisany jest S. B., syn W. i K. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że 18 lutego 2013 r. S. B. złożył wniosek w sprawie wycofania z operatu ewidencji gruntów i budynków podziału działki nr [...] położonej w W obręb [...] na działki [...] i [...] oraz wycofania ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej Wojewody z dnia 10 lipca 2006 r. znak: [...]. Do wniosku S. B. dołączył kopię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1113/10 z dnia 17 czerwca 2011 r. wydanego po rozpoznaniu skarg kasacyjnych S. B. i Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1753/09 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 24 sierpnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Wyrokiem tym NSA uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Starosta wskazał, że wnioskodawca został poinformowany, iż podział działki nr [...] położonej w W obr. [...] na działki [...] i [...] został wprowadzony do bazy operatu ewidencji gruntów i budynków na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r. znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1613/04, oraz ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...] 2006 r. znak: [...], a mapa z w/w operatu pomiarowego stanowi załącznik graficzny do tych decyzji. W sentencji powołanej decyzji Wojewoda wskazał ostateczną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako decyzję zatwierdzającą podział działki nr [...], oraz orzekł o wywłaszczeniu działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa. Zmiana do operatu ewidencji gruntów i budynków została wprowadzona w dniu 3 października 2006 r. Po uchyleniu przez WSA w Warszawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2009 r. oraz decyzji z dnia 24 sierpnia 2009 r. sprawa powróciła do ponownego rozpatrzenia i Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po ponownym rozpoznaniu wniosku S. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] 2006 r. orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1013 ha położonej w W obręb [...], przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] K - W na odcinku km 432+510-434+040,70 w ramach programu ISP, ustalonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r. oraz o ustaleniu na rzecz S. B. odszkodowania za ww. prawo własności, decyzją z dnia [...] 2012 r. znak: [...] stwierdził, że decyzja Wojewody z dnia [...] 2006 r. w części dotyczącej wywłaszczenia ww. nieruchomości została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności z przyczyn określonych w art. 158 § 2 kpa oraz stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] 2006 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za dokonane wywłaszczenie. Po analizie akt sprawy zgromadzonych w toku trwania postępowania Starosta wydał decyzję odmawiającą aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla miasta W obręb [...], polegającej na wycofaniu podziału działki nr [...] na działki [...] i [...] i wykreśleniu Skarbu Państwa jako właściciela działki nr [...], a tym samym przywróceniu wpisu poprzedniego właściciela – S. B. do pierwotnej działki nr [...]. Jednakże Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że kluczowym zagadnieniem jest brak decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Z uwagi na fakt, że decyzja zatwierdzająca podział tej nieruchomości została uchylona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 172/03, a inna nie została wydana. Dlatego brak jest dokumentu stwierdzającego podstawę do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków podziału nieruchomości. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta i Gminy oznacza, że podział działki [...] nie został zatwierdzony, a więc nie może być ujawniony w operacie ewidencyjnym. Mapa z projektem podziału nr [...] nie mogła natomiast zostać zatwierdzona przez decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wyłącza konieczności wydania decyzji zatwierdzającej podział. Wobec powyższego Starosta uznał stan wykazany w ewidencji gruntów i budynków za niezgodny ze stanem prawnym. Ponadto Starosta wskazał, że w dniu 26 lipca 2013r. wpłynął wniosek S. B., w którym wnioskodawca doprecyzował swoje żądanie w zakresie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla miasta W obręb [...], polegającej na ujawnieniu w operacie ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] zgodnie z wpisem w księdze wieczystej [...], gdzie jako właściciel działki [...] obręb [...] W wpisany jest S. B., syn W. i K. Odwołanie od decyzji Starosty złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, zarzucając jej naruszenie prawa własności Skarbu Państwa co do własności działki nr [...] nabytej na cel publiczny (rozbudowa drogi krajowej nr [...]) poprzez likwidację jej wpisu w ewidencji gruntu na skutek wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] 2006 r. Skarb Państwa nabył w drodze wywłaszczenia działkę nr [...] obr. [...] W, a odszkodowanie zostało wypłacone byłemu właścicielowi S. B. Po wielokrotnych odwołaniach i skargach byłego właściciela ostatecznie Minister Transportu orzekł decyzją z dnia 19 listopada 2013 r.( prawidłowo: 19 listopada 2012r.), że decyzja wywłaszczeniowa została wydana z naruszeniem prawa i stwierdził nieważność decyzji co do odszkodowania. GDDKiA podniosła, że w aktualnym stanie prawnym Skarb Państwa jest właścicielem działki nr [...] obr. [...] W, a działka ta została objęta w posiadanie zarządcy dróg krajowych w wyniku egzekucji administracyjnej w dniu 16 kwietnia 2003 r. i przeznaczona na pas drogowy drogi krajowej nr [...], obecnie [...]. Dlatego zaskarżona decyzja Starosty jest, zdaniem GDDKiA, niezgodna z prawem, bowiem w wyniku tego aktu zostały połączone działki będące własnością dwóch różnych podmiotów - osoby fizycznej i Skarbu Państwa i nastąpiło przypisanie tej działki w całości byłemu właścicielowi. Taki stan jest zaś niezgodny ze stanem prawnym i faktycznym sposobem użytkowania części tej działki jako drogi publicznej. Zgodnie bowiem z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych i powszechnych drogi publiczne nie mogą być własnością innych podmiotów niż zarządców dróg odpowiedniej kategorii, jak również nie mogą być przedmiotem obrotu. Dlatego Starosta naruszył art. 2a ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 4 listopada 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że aktualnie w operacie ewidencyjnym wykazano: – w jednostce rejestrowej [...] działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,0664 ha, a jako właściciela na podstawie KW [...] wskazano S. B.; – w jednostce rejestrowej [...] działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,1013 ha, a jako właściciela na podstawie księgi wieczystej [...] oraz decyzji nr [...] wskazano Skarb Państwa. Następnie organ odwoławczy przedstawił zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem WINGiK obecny stan wykazany w ewidencji gruntów i budynków pozostaje niezgodny ze stanem prawnym. Organ odwoławczy stwierdził, że mapa z projektem podziału działki nr [...] (operat nr [...]) nie mogła zostać zatwierdzona przez decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy. WINGiK powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 20/08 i podkreślił, że żaden z przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywał nawet możliwości umieszczania w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzygnięcia o zatwierdzeniu projektu podziału i to bez względu na rodzaj inwestycji. WINGiK wyjaśnił też, że skutki decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r. nie mogą być oceniane według przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., natomiast decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2002 r., która mogłaby stanowić podstawę zmiany w operacie ewidencyjnym, została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 172/03. Oznacza to, że podział działki nr [...] nie został zatwierdzony w przewidziany przez prawo sposób, a więc nie może być ujawniony w operacie ewidencyjnym. Z tego też względu samodzielnej podstawy do wprowadzenia ww. zmiany nie mogła również stanowić mapa z projektem podziału nieruchomości oznaczonej nr [...] przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 kwietnia 2002 r. za numerem [...]. WINGiK stwierdził również, że z decyzji Starosty z [...] 2013 r. nie wynika jednoznacznie, czy wprowadzona zmiana ma jedynie charakter przedmiotowy w postaci przywrócenia oznaczenia nieruchomości sprzed podziału, czy może charakter przedmiotowo - podmiotowy w postaci ujawnienia nieruchomości sprzed podziału z jednoczesnym wykazaniem prawa własności wynikającym z księgi wieczystej. WINGiK zwrócił uwagę, że aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków wykazano działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], które figurują w innych jednostkach rejestrowych ([...] oraz [...]) i w stosunku do których odrębnie określono prawo własności na podstawie oddzielnych tytułów prawnych. Stan ten jest rezultatem zmiany dokonanej czynnością materialno - techniczną w dniu 3 października 2006 r. (nr zmiany [...]). Skoro zaś skutkiem tej zmiany było wykazanie stanu wynikającego z podziału oraz przeniesienie działki ewidencyjnej nr [...] z jednostki rejestrowej [...] do jednostki rejestrowej [...], w której wykazano Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, to obecna decyzja Starosty powinna jednoznacznie wskazywać charakter tej zmiany oraz jej zakres. Zdaniem WINGiK również z uzasadnienia decyzji Starosty nie do końca wiadomo, jakiej zmiany dokonał organ I instancji, gdyż organ I instancji oparł się jedynie na fakcie braku decyzji zatwierdzającej podział i konieczności wyeliminowania skutków zmiany wprowadzonej w październiku 2006 r. Starosta zapomniał jednak, że zmiany te miały charakter przedmiotowo - podmiotowy, bowiem ich skutkiem było nie tylko wykazanie w operacie dwóch działek ewidencyjnych, ale również wykazanie prawa własności do działki ewidencyjnej nr [...] na rzecz Skarbu Państwa na podstawie decyzji Wojewody z [...] 2006 r. Ponadto, w ocenie WINGiK, orzeczenie Starosty o aktualizacji polegającej na ujawnieniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb [...] W działki nr [...] zgodnie z wpisem w księdze wieczystej [...] może sugerować, że organ aktualizuje oznaczenie nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków na podstawie oznaczenia z księgi wieczystej. Tymczasem wpisy w dziale I ksiąg wieczystych dotyczące oznaczenia nieruchomości nie są objęte domniemaniem wynikającym z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, a zgodnie z przepisem art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. WINGiK wskazał też, że decyzja Wojewody z dnia [...] 2006 r. spowodowała nieodwracalne skutki prawne w postaci zakończenia inwestycji drogowej, co uniemożliwiło stwierdzenie jej nieważności z przyczyn określonych w art. 158 § 2 kpa. Zatem, pomimo stwierdzonych wad, decyzja Wojewody z [...] 2006 r. kształtuje stan prawny nieruchomości oznaczonej nr [...] w taki sposób, iż część działki nr [...], fizycznie odpowiadająca oznaczonej w projekcie podziału nieruchomości działce nr [...], stanowi własność S. B., natomiast część odpowiadająca fizycznie działce oznaczonej w tym projekcie nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa. Organ odwoławczy nie zakwestionował skutków prawnych wynikających z decyzji Wojewody, tzn. prawa własności z niej wynikającego, i stwierdził, że fizyczna część działki oznaczonej nr [...] stała się przedmiotem odrębnej własności. Dlatego, zdaniem WINGiK, istotą problemu jest kwestia ewidencyjnego określenia przedmiotów własności S. B. oraz Skarbu Państwa. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie decyzji Starosty było zbyt lakoniczne i nie wyjaśniało poczynionych przez organ ustaleń i dowodów, które doprowadziły do konkretnych wniosków. Ponadto organ I instancji zaniechał obowiązku wynikającego z art. 10 kpa, tzn. powiadomienia stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem WINGiK brak czynnego udziału stron w postępowaniu przed organem I instancji sprawiał, że zachodziła konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające. WINGiK nakazał organowi I instancji dokonanie ponownej wnikliwej analizy zgromadzonego materiału, prawidłowe sformułowanie uzasadnienia decyzji, a także sentencji decyzji z uwzględnieniem techniczno - deklaratoryjnego charakteru ewidencji gruntów i budynków. Skargę na decyzję WINGiK wniósł S. B., który zarzucił, że organ odwoławczy nie uwzględnił wydanych w sprawie prawomocnych wyroków sądów. W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn, aniżeli przytoczone na jej uzasadnienie argumenty. Zaskarżona decyzja została wydana w stanie faktycznym i prawnym, wymagającym na wstępie wskazania istoty ewidencji gruntów i budynków, w szczególności zaś jej rejestrowego charakteru, a także zasad rządzących funkcjonowaniem ewidencji i jej aktualizacją. I tak stosownie do art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ewidencja gruntów i budynków, to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji i o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt. 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzaju dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe dotyczą natomiast wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów - art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy. Zgodnie z § 45 ust. 1 tego rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Z powyższych regulacji wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko zbiorem informacji odzwierciedlającym aktualny stan prawny danej nieruchomości. Rejestruje ona stan prawny zaistniały uprzednio, ale w żadnym wypadku stanu prawnego nie tworzy. Nie rozstrzyga także sporów o prawa do gruntów ani żadnych kwestii spornych związanych z ustaleniem tytułu własności. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków i dokonujące aktualizacji zapisów tej ewidencji nie mają żadnych uprawnień do badania, czy też kontrolowania prawnych konsekwencji orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, czy też danych wynikających z ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów prawa (np. z elektronicznych ksiąg wieczystych w zakresie danych określających prawa do nieruchomości, elektronicznego systemu ewidencji ludności w zakresie identyfikacji osób fizycznych ujawnionych w katastrze nieruchomości, z krajowego rejestru podmiotów gospodarki narodowej, z Krajowego Rejestru Sądowego w zakresie identyfikacji i aktualizacji danych o przedsiębiorcach, stowarzyszeniach i innych podmiotach, których prawa zostały wykazane w katastrze nieruchomości). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Obszar gruntu jednorodny pod względem prawnym to obszar gruntów stanowiących przedmiot prawa własności tej samej osoby (tych samych współwłaścicieli). Obszar gruntu nie stanowiący przedmiotu własności jednego właściciela lub kilku współwłaścicieli, jako nie spełniający warunku jednorodności prawnej, nie może stanowić działki ewidencyjnej w rozumieniu przepisu § 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stwierdzić tym miejscu należy, w nawiązaniu do przedstawionych wyżej regulacji ustawy i rozporządzenia, dotyczących zmian i aktualizacji danych wynikających z ewidencji, że zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa, aktualizacja danych w ewidencji dotyczy naniesienia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Tak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 10.02.2003 r., II SA 1478/01 (LEX nr 156384), także WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 6.03.2006 r. IV SA/WA 2170/05 (LEX nr 222265) i 20.06.2006 r. IV SA/Wa 721/06 (LEX nr 2352292), również WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19.02.2008 r. II SA/Bk 636/07 (LEX nr 480114). Jako podstawę wprowadzenia żądanej zmiany w zapisach ewidencji gruntów i budynków, dotyczących działek [...] i [...] położonych w obrębie [...] miasta W, skarżący wskazał we wniosku wszczynającym kontrolowane postępowanie z dnia 18 lutego 2013 r. (k. 34 akt adm.) wpis w księdze wieczystej Kw nr [...], zgodnie z którym "istnieje działka [...]), oraz załączony do wniosku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r. , sygn. akt I OSK 1113/10, zgodnie z którym zdaniem skarżącego, "zmiana w operacie na działki [...] i [...] nigdy nie powinna być dokonana". Przedmiotem sprawy administracyjnej było więc – jak wynika nie tylko z treści wniosku wszczynającego postępowanie, ale z treści pism kierowanych przez skarżącego do organów w toku postępowania - żądanie wyeliminowania z zapisów ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla obrębu nr [...]. W zmiany polegającej na ujawnieniu treści decyzji Wojewody z dnia [...] 2006 r. [...] i przywrócenie stanu ewidencji gruntów, który istniał przed dniem 3 października 2006 r. W tej bowiem dacie, czynnością materialno-techniczną (nr zmiany [...]) ujawniono podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] i przeniesiono działkę nr [...] z jednostki rejestrowej [...] do jednostki rejestrowej [...], jako jej właściciela ujawniając Skarb Państwa, na podstawie decyzji [...], a więc w/w decyzji Wojewody. Decyzją tą Wojewoda orzekł o wywłaszczeniu na realizację celu publicznego – rozbudowy drogi krajowej nr [...] K - W na odcinku km 432+510-434+040,70 prawa własności nieruchomości S. B. opisanej jako działka [...] o pow. 0,1013 ha, na planie podziału działki [...] objętej Kw [...] nr [...], przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] w dniu 5 kwietnia 2002r. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należało uznać za częściowo uzasadnione, w zakresie dotyczącym przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za nieprawidłową decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. Za prawidłowe uznać należało wytknięcie organowi pierwszej instancji uchybień polegających na nierozważeniu całości materiału dowodowego istniejącego w sprawie, oraz na uchybieniu przepisowi art. 107 § 3 kpa. Już więc z przyczyn, które wskazał organ odwoławczy, decyzja organu pierwszej instancji podlegała uchyleniu, jednak przyczyn tych nie można uznać za mające decydujący wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. Decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego także nie można uznać za prawidłową. Organ ten dopuścił się bowiem uchybień polegających na naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszeniu prawa materialnego przez błędną interpretację polegającą na niewystarczającym i niepełnym rozważeniu istoty sprawy. Przede wszystkim – co jest istotne z punktu widzenia przedstawionych wyżej zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, oraz sposobu i zasad jej aktualizacji, organy nie rozważyły i nie oceniły w sposób kompletny i należyty faktu istnienia w obrocie prawnym – w dacie wydania zaskarżonej decyzji – ostatecznej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] 2013 r. znak [...]. Decyzją tą, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku S. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] 2006 r. znak [...] orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości stanowiącej część działki nr [...] własności S. B., położonej w Wieliczce, oznaczonej jako działka [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2012r., znak [...], stwierdzającą, że decyzja Wojewody z dnia [...] 2006 r. w części orzekającej o wywłaszczeniu ww. nieruchomości została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności z przyczyn określonych w art. 158 § 2 kodeksu postepowania administracyjnego, oraz stwierdził nieważność decyzji wywłaszczeniowej w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za dokonane wywłaszczenie. (kserokopia decyzji wywłaszczeniowej oraz oryginały decyzji Ministra TBiGM z 19 listopada 2012r. i z 12 kwietnia 2013r. - k. 5 -20 akt adm. organu odwoławczego). Ostateczne rozstrzygnięcie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w zakresie dotyczącym stwierdzenia wydania przez Wojewodę decyzji z dnia [...] 2006 r. z naruszeniem prawa w części orzekającej o wywłaszczeniu części działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego oznacza, że decyzja Wojewody z dnia [...] 2006 r. w zakresie orzekającym o wywłaszczeniu pozostała w obrocie prawnym i prowadzi do utrzymania skutków prawnych, które ta decyzja wywołała (por. wyroki NSA z dnia 7 stycznia 2009r., I OSK 1481/07, LEX nr 487282, z dnia 23 października 2012r. , II OSK 1143/11, LEX nr 1234131). Zgodnie z treścią art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U.2010.102.651 ze zm.), przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała się ostateczna. Powyższy przepis określa chwilę nastąpienia skutku prawnorzeczowego w postaci przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, która następuje z dniem uzyskania przez decyzje o wywłaszczeniu waloru ostateczności. Zatem skutek prawnorzeczowy w postaci przejścia prawa własności części działki nr [...] na Skarb Państwa nastąpił z dniem, w którym decyzja Wojewody z dnia [...] 2006 r. stała się ostateczna. Skutek ten trwa, ponieważ decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego do daty wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Decyzja ta stanowiła także podstawę do dokonania w zapisach ewidencji zmian o charakterze przedmiotowym, tj. ujawnienia w jednostce rejestrowej [...] Skarbu Państwa jako właściciela części działki nr [...], opisanej jako działka [...], na podstawie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 kwietnia 2002 r. mapy zawierającej projekt podziału działki nr [...] objętej Kw [...], na działki [...] i [...]. W tej kwestii organ odwoławczy nie zajął jednoznacznego stanowiska, co jest skutkiem uchybienia polegającego na całkowitym pominięciu z niewiadomych przyczyn, iż organy rozpatrywały już wniosek skarżącego o aktualizację ewidencji gruntów i budynków polegający na żądaniu przywrócenia zapisów ewidencji do stanu sprzed daty 3 października 2006 r. Z urzędu Sądowi rozpoznającemu skargę wiadomo, że wyrokiem z dnia 9 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 740/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 21 kwietnia 2008 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 7 lutego 2008r. znak [...] odmawiającą wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r. I OSK 1112/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. B. od wyroku WSA z dnia 9 lutego 2009 r. Jak wynika z akt sprawy III SA/Kr 740/08, dopuszczonych jako dowód w niniejszym postępowaniu, żądanie skarżącego, które wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją WINGiK z dnia [...] 2008 r. [...] dotyczyło wyeliminowania z zapisów ewidencji wpisu wynikającego z decyzji wywłaszczeniowej Wojewody i przywrócenia zapisów ewidencji o treści sprzed wprowadzenia zmiany. W istocie, jak wynika dalej z treści uzasadnienia wyroku WSA, skarżący żądał "wycofania" wprowadzonego do ewidencji podziału działki [...] na działki [...] i [...] i wykreślenia Skarbu Państwa jako właściciela działki [...], a tym samym przywróceniu wpisu poprzedniego właściciela – S. B., do pierwotnej działki nr [...]. Odmawiając wprowadzenia takiej zmiany organy uznały, że tylko w sytuacji wyeliminowania decyzji Wojewody możliwe byłoby wprowadzenie zmian w ewidencji, oraz, że nie jest dopuszczalne w postępowaniu ewidencyjnym prowadzenie dowodów przeciwko stanowi prawnemu wynikającemu z ostatecznych decyzji, orzeczeń sądów, czy aktów notarialnych. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Wojewoda zmienił stan prawny działki nr [...] w ten sposób, że powstała w wyniku podziału działka nr [...] o pow. 0,1013 ha została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa. Żądanie wycofania podziału działki 366 organ uznał za bezprzedmiotowe. Oddalając skargę S. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.), podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z katastru nieruchomości , tj. dane właśnie z ewidencji gruntów i budynków (art. 2 tej ustawy). Zgodnie z jej art. 25 ust. 1 pkt. 1, oznaczenie nieruchomości zawarte jest w dziale I-0 księgi wieczystej. Stosownie do przepisu § 28 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbioru dokumentów (Dz.U. Nr 102, poz. 1122 ze zm.), dane dotyczące nieruchomości gruntowych i budynkowych wpisuje się w księdze wieczystej na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów o ewidencji gruntów i budynków, chyba, ze odrębne przepisy stanowią inaczej. Wynika z tego, ze zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt. 1 ustawy, organ prowadzący ewidencję gruntów w wyrysie mapy ewidencyjnej i rejestrze gruntów zawiera dane służące opisowi w księdze wieczystej danej nieruchomości, natomiast zgodnie z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, elementy oznaczenia nieruchomości nie są objęte domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Sąd wskazał także na skutki regulacji zawartej w art. 26 i 27 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zakresie dotyczącym treści pkt. 1 decyzji "wywłaszczeniowej" Wojewody, podkreślając, że w istocie przyjęty do zasobu plan podziału działki nr [...] nie dzieli nieruchomości skarżącego, lecz rozdziela odrębne nieruchomości, stosownie do § 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Treść i istotę tego przepisu omówiono we wstępnej części uzasadnienia. Sąd ustosunkował się także argumentów skarżącego wywodzonych z treści Postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 2 sierpnia 2007r. sygn. akt [...], oraz odpisu z księgi wieczystej [...], w którym w dziale I-0 nieruchomość jest oznaczona jako działka [...]. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela argumentację wyroku WSA z dnia 9 lutego 2009 r. dotyczącą skutków decyzji Wojewody o wywłaszczeniu części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w zakresie zaistnienia podstawy do wprowadzenia w zapisach ewidencji zmian o charakterze przedmiotowym. Natomiast w kontrolowanym postępowaniu organ I instancji nie rozważył tej kwestii w ogóle, zaś organ odwoławczy odnotował jedynie fakt wydania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzji z dnia 12 kwietnia 2013 r., jednak uznał nieprawidłowo, że "podział działki [...] nie może być ujawniony w operacie ewidencyjnym", jednocześnie przyznając, że "nie kwestionuje" skutków prawnych wynikających z decyzji wojewody w zakresie prawa własności. Stwierdzić nadto trzeba, na tle obowiązujących regulacji ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece, że w przypadku kwestionowania przez którąkolwiek ze stron postępowania zasięgu prawa własności Skarbu Państwa, odpowiednią drogą pozwalającą na ustalenie tego zasięgu i określenie przebiegu jego granicy, może być wyłącznie droga postępowania przed sądem powszechnym. W powyższym stanie sprawy, koniecznym było rozważenie, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, a to ze względu na wydanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzji z dnia [...] 2008 r. nr : [...], tj. ze względu na wadę określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt. 3 kpa. W istocie bowiem z wniosku wszczynającego postępowanie zakończone decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie wynika, że skarżący kwestionuje podział działki nr [...], która objęta jest księgą wieczystą [...], a jako jej właściciel figuruje w Dziale II skarżący. Także w sprawie zakończonej decyzją WINGiK z dnia [...] 2008r. postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego takiej samej treści. W toku obydwu postępowań wszczętych wnioskami skarżącego organy badały, czy tak sformułowane żądanie aktualizacji ewidencji stanowi podstawę do uwzględnienia wniosku. Istnienie wady decyzji administracyjnej skutkującej przyczyną nieważności w postaci tzw. res iudicata, tj. ponownym rozstrzygnięciu sprawy rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną uzależnione jest od stwierdzenia, że zachodzi tożsamość spraw administracyjnych. Do uznania tożsamości spraw administracyjnych w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 3 kpa konieczne jest występowanie w tych sprawach tych samych podmiotów i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym. Z akt III SA/Kr 740/08 wynika, że stroną postepowania w sprawie zakończonej decyzją WINGiK z dnia [...] 2008 r. nie był Skarb Państwa reprezentowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, który w kontrolowanym w niniejszej sprawie postępowaniu brał udział. Już z tej przyczyny brak podstaw do uznania, że zachodzi tożsamość sprawy zakończonej decyzją WINGiK z dnia 4 listopada 2013r. ze sprawą zakończona decyzją tego organu z dnia [...] 2008 r. nr: [...], stanowiącą przedmiot zaskarżenia w sprawie III SA/Kr 740/08. Nadto, od dnia 22 lipca 2008 r. (a więc po wydaniu przez WINGiK decyzji z [...] 2008 r.) toczyło się z wniosku skarżącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej Wojewody z dnia 10 lipca 2006 r., zakończone ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 12 kwietnia 2013r. Decyzje wydawane w toku tego postępowania były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie a zapadłe w sprawach ze skarg na te decyzje wyroki stanowiły przedmiot zaskarżenia skargami kasacyjnymi do NSA. Nie sposób więc uznać, że stan faktyczny sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 18 lutego 2013 r. był tożsamy ze stanem faktycznym istniejącym w toku poprzedniego postępowania z wniosku skarżącego. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dysponowały innym materiałem dowodowym aniżeli w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2008r. Co prawda skutki stwierdzenia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ostateczną decyzją z dnia 12 kwietnia 2013r. wydania decyzji Wojewody z dnia [...] 2006r. w części dotyczącej wywłaszczenia z naruszeniem prawa pozostają bez wpływu na aktualny stan ewidencji z uwagi na pozostawanie decyzji wywłaszczeniowej w tej części w obrocie prawnym, jednak dysponując odmiennym, bo znacząco szerszym materiałem dowodowym obrazującym odmienny stan faktyczny sprawy, organy prowadzące ewidencję, zobligowane przestrzeganiem podstawowej zasadny prowadzenia ewidencji jaką jest zasada aktualności, obowiązane były ocenić, czy odmienny stan faktyczny sprawy powoduje prawne skutki odmienne od stwierdzonych decyzją z dnia [...] 2008r. Nie zachodzi więc tożsamość sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją ze sprawą rozstrzygniętą decyzją WINGiK z dnia [...] 2008r. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego zawartego w skardze, które zostało sformułowane nadzwyczaj ogólnikowo, ale zdaje się nawiązywać do treści wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne i załączonego do tego wniosku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 1113/10 stwierdzić trzeba przede wszystkim, że kwestie związania organów wyrokiem sądu administracyjnego reguluje przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (....). W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1113/10, Naczelny Sąd Administracyjny iż: rozpoznał skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2010r. sygn. akt I SA/Wa 1753/09 w sprawie skargi S. B. na decyzję Ministra Infrastruktury w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Przedmiotem sprawy nie było rozstrzygnięcie dotyczące aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z treścią przytoczonych wyżej przepisów art. 190 i art. 153 p.p.s.a. wykładnią prawa dokonaną przez NSA w tym wyroku związany był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana, ponownie obowiązany rozpoznać sprawę ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury. Pogląd wyrażony przez NSA w uzasadnieniu ww. wyroku nie wiązał organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków rozpatrujących sprawę wszczętą wnioskiem skarżącego z dnia 18 lutego 2013r., ani nie wiązał Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Zarzut skargi nie mógł więc odnieść spodziewanego rezultatu. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały jednak uchyleniu z przyczyn wyżej wskazanych, a to naruszenia przez organy przepisów postępowania - art. 7, 77 i 80 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszeniu prawa materialnego - § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia przez błędną jego wykładnię, mającą wpływ na jej wynik, oraz naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez udzielenie organowi pierwszej instancji niesprecyzowanych i niejasnych wytycznych dotyczących okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego organy winny uwzględnić aktualny stan, który winien być podstawą wpisów w ewidencji, stanowiącej rejestr prowadzony zgodnie z zasadami sformułowanymi w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, uwzględniając wyrażone wyżej poglądy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.