III SA/Kr 930/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [....] A. G.-W. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia [....] 2015 r. nr [...] odmówił przyznania M. B. świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do opłat za wodę, gaz i energię elektryczną w lokalu przy ul. C. Decyzja ta została odebrana osobiście przez M. B. w dniu 4 grudnia 2015 r., natomiast odwołanie od tej decyzji zostało złożone w siedzibie organu I instancji w dniu 22 lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. znak [...], działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło, że odwołanie M. B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Mając na uwadze daty doręczenia decyzji (4 grudnia 2015 r.) i nadania odwołania (22 lutego 2016 r.) organ przyjął, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 129 K.p.a., który wynosi 14 dni od dnia otrzymania decyzji przez stronę. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji mogło być złożone najpóźniej w dniu 18 grudnia 2015 r. Organ wyjaśnił, że data nadania pisma, a nie jego sporządzenia stanowi datę złożenia odwołania i decyduje o terminowości złożenia środka odwoławczego. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie M. B. wraz ze złożeniem odwołania nie złożył wniosku o przywrócenie terminu. Wobec powyższego Kolegium Odwoławcze nie miało możliwości ingerencji w trybie odwoławczym w ostateczną decyzję Prezydenta Miasta. Podkreślono, że odwołanie od decyzji przysługuje stronom wówczas, jeżeli nie jest ona jeszcze ostateczna, a ostateczną jest zarówno decyzja, od której nie przysługuje odwołanie, jak i decyzja, która nie została zaskarżona w ustawowym terminie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. B. kwestionując prawidłowość i słuszność wydanego rozstrzygnięcia. Podnosząc analogiczne zarzuty jak w odwołaniu na decyzję organu I instancji wskazał na swoją trudną sytuację rodzinną i finansową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wyraźnie zasygnalizować przedmioty tej sprawy. Ta sprawa dotyczy bowiem tylko i wyłączenie oceny legalności zaskarżonego postanowienia, innymi słowy oceny, czy wnosząc w dniu 22 lutego 2016 r. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] odmawiającej przyznania M. B. świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do opłat za wodę, gaz i energię elektryczną w lokalu przy ul. C; skarżący zachował wymagany termin, czy też terminu tego nie zachował. Inne okoliczności, szeroko podnoszone w skardze, nie mogą być przedmiotem rozpoznania tej sprawy, co nie oznacza, że w innych postępowaniach te inne okoliczności nie mogłyby być rozpoznane. Sąd jednak nie może zajmować się dowolnymi kwestiami związanymi pośrednio z datą sprawą, ponieważ ta sprawa dotyczy, jak to już wskazano, tylko zbadania dochowania terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I. instancji. W przypadku wniesienia odwołania po terminie, obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia w trybie art. 134 K.p.a. stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. W tej sprawie skutecznie skarżącemu doręczono decyzję organu I instancji w dniu 4 grudnia 2015 r. (akta administracyjne, karta nr 1934). W tym dniu sam skarżący odebrał ww. decyzję i podpisał odbiór na oryginale tej decyzji wraz z podaniem daty odbioru. Samego faktu odebrania tej decyzji nie kwestionuje sam skarżący. Tym samym od daty 4 grudnia 2015 r. należy liczyć termin do wniesienia odwołania. Ostatnim dniem wniesienia odwołania był więc dzień 18 grudnia 2015 r. Skarżący wniósł odwołanie w dniu 22 lutego 2016 r. Oczywistym jest wiec okoliczność, że skarżący nie dochował terminu 14 dni do wniesienia odwołania. Zasadnie więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło swoje postępowanie tylko do zbadania zachowania terminu do wniesienia odwołania. Gdyby organ II instancji mimo wniesienia odwołania po terminie merytorycznie rozpoznawał sprawę, takie postępowanie Kolegium Odwoławczego stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjmowanym stanowiskiem w rzecznictwie sądów administracyjnych prowadzenie postępowania odwoławczego w wyniku odwołania wniesionego z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., bez przywrócenia terminu wniesienia odwołania, skutkuje rażącym naruszeniem art. 16 § 1 K.p.a. ponieważ jest to orzekanie w postępowaniu odwoławczym w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną i jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 85/09, opub. w LEX nr 553640; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 118/11, opub. w LEX nr 784758; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 450/10, opub. w LEX nr 752315; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 375/08, opub. w LEX nr 471558). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzuty skarżącego zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie zarzuca błędu w liczeniu terminu do wniesienia odwołania, ale skupia swoją argumentację na braku rozpoznania skargi kasacyjnej od innych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 2037/14 i III SA/Kr 2038/14), co nie ma żadnego znaczenia w tej sprawie. Nie mogą uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia także i te argumenty, które zawarł skarżący w skardze i które dotyczą polemiki z decyzjami odmawiającymi przyznania świadczeń z pomocy społecznej w takiej wysokości, w jakiej wnosił to skarżący lub w ogóle odmawiających przyznawania świadczeń. Ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziwszy uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie mogło rozpoznać zarzutów zawartych w odwołaniu, ani też Sąd oceniając legalność tylko zaskarżonego postanowienia, a nie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nie może oceniać zarzutów dotyczących zasadności przyznawania lub nieprzyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Jeszcze raz Sąd wyjaśnia, że w tej konkretnej i rozpoznanej sprawie znaczenie ma tylko data doręczenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] – 4 grudnia 2015 r., data wniesienia odwołania – 22 lutego 2016 r. i legalność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2016 r. znak [...], którym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzono niedopuszczalność odwołania. Te okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło prawidłowo, trafnie zastosowało art. 134 K.p.a., a tym samym zaskarżone postanowienie w żadnym zakresie nie narusza prawa. W tym stanie sprawy skarga skarżącego podlega, stosownie do art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.