III SA/Kr 981/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. Decyzją z dnia 4 maja 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1412) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2016 r. ([...]) wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa, art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 2014 r., poz. 1502 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej o braku podstaw do stwierdzenia u R. B. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: R. B. pracował w A S.A. Oddział w K, ul. U, na następujących stanowiskach pracy: - od 1 września 1977 r. do 14 sierpnia 1980 r. jako pracownik młodociany Zasadniczej Szkoły Zawodowej [...]; - od 15 sierpnia 1980 r. do 14 maja 1981 r. jako ślusarz remontowy na Wydziale Remontowym [...]; - od 16 maja 1983 r. do 30 grudnia 1999 r. jako laborant w Dziale Kontroli Jakości. Ustalenie powyższe, nie obejmujące okresu od 15 maja 1981 r. do 15 maja 1983 r. wynika z tego, że R. B. od 15 maja 1981 r. do 15 maja 1983 r. pracował jako laborant w ramach rehablilitacji zawodowej (k. 12 akt adm.- karta przebiegu zatrudnienia "I" S.A.). Jak wynika z analizy wykonanych w grudniu 1990 r. badań środowiska pracy R. B. pracując na stanowisku laboranta miał kontakt z substancjami chemicznymi tj.: tlenek i dwutlenek węgla, kwas solny, kwas siarkowy, kwas fosforowy, fluorowodór, dwutlenek siarki, żelazo, mangan, których stężenia nie przekraczały najwyższych dopuszczalnych stężeń (łączna wielkość ekspozycji wynosiła 0,24) oraz z pyłem zawierającym wolną krystaliczną krzemionkę od 2-50 % w stężeniu 1,8 mg/m3, tj. poniżej NDS. R. B. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2003 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu orzeczenia OMP podał, że na podstawie analizy wykonanych badań, które nie ujawniły cech alergii zawodowej (testy skórne, kontaktowe z alergenami zawodowymi) nie ma podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. W trybie odwoławczym R. B. został skierowany do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Tenże Instytut w dniu [...] 2004r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu chorób zawodowych). W uzasadnieniu podano, że orzeczenie zostało wydane na podstawie przeprowadzonej analizy dokumentacji lekarskiej nadesłanej przez OMP i kserokopii dokumentacji medycznej przesłanej wraz z kolejnymi pismami matki pacjenta, z uwagi na przeciwwskazania do hospitalizacji pacjenta w oddziale innym niż psychiatryczny (zaświadczenie wydane przez Ordynatora Oddziału Psychiatrii i Psychosomatyki z dnia 22 marca 2004 r.). Z zaświadczeń lekarskich i opinii o stanie zdrowia wydanych przez lekarza medycyny pracy z Centrum Alergologii wynika, że R. B. był leczony w tejże Poradni od 1981 roku z powodu napadowych duszności i kaszlu. W trakcie pierwszej wizyty rozpoznano u niego stan astmatyczny. W dalszym przebiegu choroby obserwowano częste zaostrzenia duszności, głównie w czasie infekcji, które wymagały stosowania antybiotykoterapii. Dostarczona dokumentacja nie zawierała informacji o okolicznościach, w których wystąpił stan astmatyczny w 1981 r. i leczeniu tego stanu (w warunkach szpitalnych czy ambulatoryjnie). Przeprowadzona w OMP diagnostyka alergologiczna z popularnymi alergenami wziewnymi pochodzenia pozazawodowego oraz potencjalnymi alergenami środowiska pracy R. B. wypadła ujemnie. Zaznaczono przy tym, że dalsza diagnostyka alergologiczna jest niemożliwa, z uwagi na brak współpracy pacjenta. Specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy uznali, że nie można przyjąć z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii rozpoznanej u R. B. astmy oskrzelowej. Za takim stanowiskiem przemawiają: wskazany w wywiadzie infekcyjny początek choroby i brak w środowisku pracy badanego substancji o potencjalnym działaniu alergizującym. Związki chemiczne wymienione w charakterystyce, wywierają przede wszystkim działania drażniące i mogą wpływać na przebieg choroby, natomiast nie są one czynnikiem etiologicznym rozpoznanego schorzenia. Nadto stwierdzono brak dokumentacji z początkowego okresu choroby, zwłaszcza opisu okoliczności pierwszego napadu duszności, który według pacjenta miał miejsce w 1980 r., natomiast w zaświadczeniu lekarskim podany jest rok 1981 i określono go jako stan astmatyczny. W dniu [...] 2004 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję ([...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej u R. B. Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Decyzją z dnia [...] 2005 r. ([...]) utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez R. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 28 września 2006 r. (sygn. akt III SA/Kr 802/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że organy administracyjne swoje rozstrzygnięcia oparły na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego, jednoznacznego i wzajemnie zgodnego uzasadnienia. Stwierdził również, że organy inspekcji sanitarnej nie zwróciły uwagi na istniejące rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich OMP i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Ponadto wskazał, iż informacje co do warunków pracy, którymi dysponowali orzekający w sprawie biegli nie były pełne i zgodne z ustaleniami organu administracyjnego. W ponownym postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej, Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się na piśmie do obu jednostek orzeczniczych o ustosunkowanie się do twierdzeń zawartych w wyroku Sądu. OMP w odpowiedzi z dnia 8 czerwca 2007 r. podtrzymał swoje orzeczenie z dnia [...] 2003 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, astmy oskrzelowej u R. B. Wyjaśnił, że ww. orzeczenie lekarskie zostało wydane na podstawie wywiadu, badania klinicznego i dokumentacji alergologicznej. Dla potwierdzenia zawodowego tła rozpoznanego schorzenia konieczne jest wykonanie testu prowokacji wziewnej z alergenem obecnym w środowisku pracy, który polega na wywołaniu reakcji bronchospastycznej pod wpływem inhalacji alergenu i pomiarze wielkości tej reakcji na podstawie oceny zmienności parametrów uzyskanych w badaniu spirometrycznym. Metodyka tego testu oparta jest na wielokrotnych badaniach spirometrycznych, które wymagają pełnej współpracy badanego z osobą wykonującą badanie. U R. B. ze względu na brak takiej współpracy, spowodowanej prawdopodobnie współistniejącym schorzeniem psychicznym i prowadzonym leczeniem, nie udało się wykonać poprawnej i powtarzalnej spirometrii, będącej warunkiem prawidłowej interpretacji testu. Poza tym pacjent nie zgłosił się na badanie w wyznaczonym terminie, gdyż według informacji telefonicznej od matki z powodu zaostrzenia choroby przebywał na oddziale psychiatrycznym. W późniejszym terminie nie wyraził zgody na badanie spirometryczne. Brak było zatem możliwości wykonania prowokacji wziewnej, co zaznaczono w konsultacji alergologicznej. W kwestii potencjalnego działania alergizującego czynników obecnych w środowisku pracy badanego, jednostka orzecznicza nie stwierdziła takiego działania (stwierdziła natomiast działanie drażniące). Mając jednak na względzie fakt, iż wiele czynników chemicznych może takie działanie wywołać wykonano u badanego testy skórne zawodowe, które wypadły ujemnie. Inne badania tj.: IgE, testy skórne z alergenami inhalacyjnymi, wymaz cytologiczny ze śluzówek górnych dróg oddechowych również nie wykazały cech alergii u badanego. W konkluzji wydanej opinii wskazano, iż mając na względzie całą dokumentację, w tym uzupełnioną ocenę narażenia zawodowego, brak aktualnie podstaw do zmiany wcześniej wydanego orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u R. B. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, po ponownej analizie posiadanej dokumentacji, uzupełnionych danych o narażeniu zawodowym oraz wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, również podtrzymał swoje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2004 r., nr [...], o braku podstaw do rozpoznania u R. B. choroby zawodowej. Tenże Instytut, w piśmie z dnia 6 czerwca 2007 r. wskazał, iż w środowisku pracy badanego występują związki chemiczne, które nie wykazują działania alergizującego. Przy rozpatrywaniu zawodowej etiologii chorób alergicznych, w tym astmy oskrzelowej zasadniczym elementem jest potwierdzenie występowania w środowisku pracy czynnika o potencjalnym działaniu alergizującym bez konieczności wykazywania dla tego czynnika przekroczeń normatywów higienicznych oraz równoczesne potwierdzenie uczulenia na dany czynnik testami alergologicznymi. Brak w środowisku pracy czynników o działaniu alergizującym przesądza o nierozpoznaniu zawodowej etiologii astmy oskrzelowej. Instytut poinformował również, iż orzeczenie lekarskie zostało wydane w oparciu o analizę dokumentacji medycznej, ponieważ stan zdrowia R. B. uniemożliwiał przeprowadzenie badań. Jednostka orzecznicza w oparciu o dane zawarte w dokumentacji ustaliła z przeważającym prawdopodobieństwem infekcyjną etiologię rozpoznanej u R. B. astmy oskrzelowej (objawy choroby wystąpiły po przebytym zapaleniu płuc). Powiatowy Inspektor Sanitarny mając na względzie wskazówki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w cytowanym wyżej wyroku, pismem z dnia 26 października 2007 r. zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy z prośbą o przebadanie R. B., aby zapewnić mu czynny udział w postępowaniu. Ośrodek Medycyny Pracy pismem z dnia 6 grudnia 2007 r. wystąpił do R. B. o zgłoszenie się na badania uzupełniające w Poradni Alergologicznej w dniu 13 grudnia 2007 r. R. B. nie zgłosił się na konsultacje medyczne w wyznaczonym terminie. Według oświadczenia matki zainteresowanego nie mógł stawić się na badania ze względu na stan zdrowia. Na potwierdzenie ww. okoliczności przedłożono organowi zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę (w aktach sprawy), z którego wynika, że pacjent nie współpracuje przy badaniu i nie jest możliwe wykonanie innych konsultacji poza psychiatryczną. Mając na względzie powyższe, Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził, iż nie jest możliwe zapewnienie udziału R. B. w postępowaniu orzeczniczym, a dokumentacja lekarska jaką dysponuje Ośrodek nie daje podstaw do rozpoznawania chociażby z wysokim prawdopodobieństwem, astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. W dniu [...] 2008 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję ([...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u R. B. pod postacią astmy oskrzelowej. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2008 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 29 września 2009 r. (sygn. akt III SA/Kr 1295/08) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, na podstawie którego zostały wydane przedmiotowe decyzje, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. P23/07 uznał za niezgodne z Konstytucją RP. Zatem, jak stwierdził Sąd w wydanym wyroku, organy administracyjne powinny ponownie rozpatrzyć sprawę w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 sierpnia 2009 r. Ponowne postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej u R. B. zostało przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego już w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 20 maja 2010 r. zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy o zajęcie stanowiska w kwestii powołania biegłego lekarza pulmonologa, co podnosiła pani M. B. w piśmie z dnia 5 maja 2010 r. W przesłanej odpowiedzi tenże Ośrodek wyjaśnił, iż tryb postępowania diagnostyczno-orzeczniczego określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje powołania biegłych z jakiejkolwiek dziedziny przez jednostkę orzeczniczą I stopnia. Biorąc pod uwagę zmianę przepisów orzeczniczych i kryteria diagnostyczno - orzecznicze, zamieszczone w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych, to w zakresie orzekanego schorzenia u R. B., astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu chorób zawodowych), nowe rozporządzenie nie wprowadziło zmian ani w odniesieniu do kryteriów orzeczniczych ani do treści jednostki chorobowej wymienionej w tym punkcie wykazu. Nie ma więc podstaw do weryfikacji treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] 2003 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W dniu [...] 2010 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję ([...]) o braku podstaw do stwierdzenia u R. B. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2013 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor sanitarny Utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 295/13 uchylił decyzję organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej I i II instancji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u R. B. astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zarzucił, że organy Inspekcji Sanitarnej rozpatrując sprawę nie ustaliły dokładnie, które ze związków chemicznych, na których działanie narażony był R. B. mają działanie astmogenne. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadząc ponownie postępowanie, wedle wskazań Sądu zawartych w ww. wyroku zwrócił się pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. do M. B., pełnomocnika Strony o udzielenie odpowiedzi czy aktualny stan zdrowia R. B. pozwala na wykonanie u niego specjalistycznych badań w Ośrodku Medycyny Pracy oraz pismem z dnia 6 czerwca 2014 r. do jednostki orzeczniczej I stopnia, prosząc o ustosunkowanie się do Wyroku Sądu w części odnoszącej się do orzeczenia lekarskiego. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 11 czerwca 2014 r. M. B., wniosła do Inspektora Sanitarnego pismo wraz zaświadczeniem lekarskim z dnia 24 marca 2014 r. dotyczącym stanu zdrowia R. B., z którego wynika, iż jest niezdolny do stawiennictwa się na badania specjalistyczne. Z kolei Ośrodek Medycyny Pracy w opinii z dnia 25 sierpnia 2014 r. wyjaśnił, iż czynniki chemiczne na działanie, których narażony był R. B. są substancjami z grupy czynników drażniących drogi oddechowe. Potencjał alergogenny tych czynników jest niewielki, a w stosunku do tlenku i dwutlenku węgla, fluorowodoru, dwutlenku siarki oraz manganu, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną nie stwierdzono działania alergizującego na organizm ludzki. Przeprowadzone testy skórne z alergenami wziewnymi środowiska naturalnego oraz z potencjalnymi alergenami środowiska pracy wypadły ujemnie. Schorzenie rozpoznane u R. B. pomimo, że figuruje w wykazie chorób zawodowych nie zostało spowodowane warunkami pracy, ponieważ czynniki występujące w środowisku pracy nie są czynnikami etiologicznymi astmy oskrzelowej. Obecność czynników drażniących na stanowisku pracy może wpływać niekorzystnie na przebieg choroby, jak również częstość występowania jej zaostrzeń, dlatego zaleca się unikanie narażenia na te czynniki. Z uwagi na stan zdrowia R. B. prowadzenie ponownej diagnostyki w warunkach ambulatoryjnych wydaje się niecelowe. Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, iż w razie wątpliwości zasadne jest skorzystanie z konsultacji w jednostce badawczej w dziedzinie medycyny pracy. Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 23 września 2014 r. zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy o przesłanie dokumentacji medycznej R. B., celem jej skonsultowania, do jednostki badawczej w dziedzinie medycyny pracy t. j. do Instytutu Medycyny Pracy. W opinii z dnia 26 marca 2015 r. Instytutu Medycyny Pracy przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Wskazał na pojęcie prawne i istotę choroby zawodowej, w szczególności jest to choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych i równocześnie w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie astmy oskrzelowej jako choroby zawodowej wymaga potwierdzenia, że narażenie na czynniki alergizujące występujące w środowisku pracy było dominującym czynnikiem w jej powstaniu, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Analiza narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej oraz przebiegu choroby nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej (poz. 6 wykazu chorób zawodowych). W dniu [...] 2015 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję ([...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, astmy oskrzelowej u R. B. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2015 r.([...]) uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ uznał, że Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wyjaśnił w stopniu wyczerpującym kwestii narażenia zawodowego w odniesieniu do stanowiska pracy, na którym R. B. był zatrudniony przed przeniesieniem na stanowisko laboranta. Zalecił, aby organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie zwrócił się do zakładu pracy na okoliczność ustalenia warunków pracy R. B. na stanowisku ślusarza remontowego Wydziału [...]. W związku z faktem, iż A S.A. nie posiada takich informacji, należałoby uzyskać w zakładzie pracy informacje czy na takim stanowisku i w takim wydziale zatrudnieni byli inni pracownicy, których należałoby przesłuchać w charakterze świadków na okoliczność ustalenia zakresu wykonywanych czynności oraz występowania czynników szkodliwych na stanowisku ślusarza remontowego Wydziału Remontowego [...]. Pismem z dnia 26 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wezwał spółkę A S. A. w K do udzielenia pisemnej odpowiedzi, czy w latach 1980-1981 w okresie pracy R. B. na stanowisku ślusarza remontowego Wydziału Remontowego [...] pracowali inni pracownicy na tym stanowisku i wniósł o przekazanie listy tych pracowników. A S. A. poinformowała, iż w oparciu o materiały, które posiada w archiwum zakładowym nie ma możliwości stworzenia wykazu pracowników, którzy byli zatrudnieni na tym samym stanowisku, co R. B. Jednocześnie Spółka wskazała, że Wydział Remontowy [...] nie istnieje, gdyż z dniem 1 lipca 1993 r. został przejęty przez spółkę P S.A. w K, która uległa likwidacji. Z uwagi na powyższe, Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 17 listopada 2015 r. zwrócił do R. B. o przesłanie listy pracowników, którzy pracowali razem z nim w brygadzie warsztatowej Wydziału Remontowego [...] w okresie jego zatrudnienia. W odpowiedzi pełnomocnik M. B., poinformowała, iż nie ma możliwości ustalenia listy pracowników, którzy pracowali z jej synem. Pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. organ ponownie zwrócił się do spółki A S.A. w D o udzielenie informacji z jakimi czynnikami o działaniu potencjalnie alergizującym miał kontakt R. B. podczas wykonywania pracy na stanowisku ślusarza remontowego oraz czy zostały wyczerpane wszystkie możliwości ustalenia listy pracowników pracujących w okresie zatrudnienia R. B. na stanowisku ślusarza remontowego. Spółka ponownie poinformowała, iż nie ma możliwości ustalenia czynników o działaniu potencjalnie alergizującym na stanowisku pracy ww. oraz ustalenia listy pracowników pracujących na tym stanowisku, co R. B. W powyższym stanie faktycznym decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 104§1 i 2 kpa, art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, rozporządzenia rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u R. B. choroby zawodowej, astmy oskrzelowej. Od ww. decyzji M. B. jako pełnomocnik R. B. złożyła odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania, opisana na wstępie decyzją z dnia 4 maja 2016 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, co następuje: Zgodnie z opinią Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 25 sierpnia 2014 r., czynniki chemiczne, na działanie których narażony był R. B. są substancjami z grupy czynników drażniących drogi oddechowe. Testy alergologiczne zostały wykonane z czynnikami środowiska pracy przekazanymi przez pracodawcę zgodnie z danymi zamieszczonymi w charakterystyce stanowiska pracy. Na podstawie tych danych można określić, że żaden z czynników występujących w środowisku pracy badanego nie jest czynnikiem o udowodnionym działaniu alergizującym. Aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie jej powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych, załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym. Związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do właściwej jednostki orzeczniczej. Następstwem wykonanego tam badania jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do jej rozpoznania wydane na podstawie wyników badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej lakonicznej treści, nie zawierającej przekonującego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie i ich uzupełnienia nie dały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u R. B. Jednostki orzecznicze na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego nie znalazły podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Ustosunkowując się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących konieczności ustalenia przez organy Inspekcji Sanitarnej czy stan zdrowia R. B. pozwala na ponowne przeprowadzenie u niego badań przez jednostki orzecznicze należy wyjaśnić, iż organy Inspekcji Sanitarnej dwukrotnie, zarówno po otrzymaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2013 r. Sygn. akt III SA/Kr 295/13, a także przed wydaniem decyzji przez organ l instancji wystąpiły do pełnomocnika M. B. o informację czy stan zdrowia skarżącego pozwala na przeprowadzenie u niego badań przez jednostki orzecznicze. Dwukrotnie uzyskano odpowiedź przeczącą. W zaświadczeniu z dnia 12 sierpnia 2015 r. specjalista psychiatra orzekł, iż ze względu na przewlekły charakter choroby oraz znaczne nasilenie objawów chorobowych pacjent jest niezdolny do samodzielnego funkcjonowania i wymaga opieki osób drugich. W związku z tym nie jest też zdolny do podjęcia samodzielnych starań o rentę z tytułu choroby zawodowej, jak również jest niezdolny do stawiennictwa na badania przed Komisją Lekarską. Ustosunkowując się do stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącego niewyjaśnienia przez organy Inspekcji Sanitarnej kwestii wpływu na stan zdrowia skarżącego substancji chemicznych, z którymi miał kontakt na stanowisku laboranta wskazać należy, iż zarówno Ośrodek Medycyny Pracy jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego potwierdziły, iż żaden z czynników występujących w środowisku pracy badanego nie jest czynnikiem o udowodnionym działaniu alergizującym. Na stanowisku laboranta występowały czynniki chemiczne o działaniu drażniącym, których obecność może wpływać niekorzystnie na przebieg choroby jak również częstość występowania jej zaostrzeń, natomiast schorzenie rozpoznane u R. B. nie zostało spowodowane warunkami pracy, ponieważ czynniki występujące w środowisku pracy nie są czynnikami etiologicznymi astmy oskrzelowej. Na potrzeby przedmiotowego postępowania uzyskano opinie trzech jednostek orzeczniczych (Ośrodek Medycyny Pracy, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz Instytutu Medycyny Pracy). Sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); 3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego, w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych; 4) podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja, w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Z godnie z § 5 ust. 3 jednostkami orzeczniczymi II stopnia są jednostki badawczo - rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. Właściwość jednostki orzeczniczej I stopnia ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika lub według krajowej siedziby pracodawcy, w przypadku gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tej siedzibie, a w przypadku gdy pracownik zamieszkuje w innym województwie niż była wykonywana praca w narażeniu zawodowym, właściwość jednostki orzeczniczej I stopnia ustala się według aktualnego miejsca zamieszkania pracownika. Z powyższego wynika, iż w postępowaniu w sprawach chorób zawodowych nie ma całkowitej dowolności wyboru jednostki orzeczniczej I stopnia. Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej na podstawie § 8 ust. 2 tego rozporządzenia przed wydaniem decyzji, jeżeli zdaniem organu materiał dowodowy jest niewystarczający do jej wydania, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Taki tryb postępowania został zastosowany w przedmiotowej sprawie. Jednostki orzecznicze uznały, że w okresie pracy na stanowisku laboranta R. B. pracował w narażeniu na czynniki drażniące drogi oddechowe. Jak wyjaśniono w wydanych w sprawie opiniach medycznych, żaden z czynników chemicznych występujących w środowisku pracy nie ma działania alergizującego, które mogłoby być czynnikiem etiologicznym rozpoznanego schorzenia. Jak wyjaśniono czynniki drażniące drogi oddechowe mogą jedynie zaostrzać przebieg schorzenia, ale go nie wywołują. Zatem nie został spełniony podstawowy warunek do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. schorzenie powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy miedzy schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Wydane w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie oraz opinie uzupełniające są jednoznaczne w zakresie uzasadnienia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, spójne i w pełni przekonywujące. Czynniki środowiska pracy, na które był eksponowany R. B. są czynnikami drażniącymi, a nie alergizującymi. Organ nadmienił nadto, że R. B. zakończył pracę w 1999 r. i mimo ustania ekspozycji na czynniki środowiska pracy utrzymują się objawy choroby. Ten fakt, jak również brak potwierdzenia cech alergii u badanego przemawiają przeciwko etiologii zawodowej rozpoznanej astmy oskrzelowej. Ustosunkowując się do pisma pełnomocnika R. B. z dnia 7 kwietnia 2016 r., w którym żądano powołania w sprawie biegłego sądowego organ wyjaśnił, że orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze na potrzeby postępowania w sprawie choroby zawodowej, są w istocie opiniami biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. W orzecznictwie sądowym podkreślane jest, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma charakter kwalifikowanej opinii biegłego i stanowi zasadniczy dowód w sprawie, bez którego organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do stwierdzenia odmiennego schorzenia. Związanie to wynika z faktu, iż orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Na powyższe rozstrzygnięcie R. B., działając przez pełnomocnika w osobie M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucono, że R. B. pracował w H, a następnie w H w laboratorium chemicznym i był narażony na czynniki toksyczne i chemiczne takie jak: kwas solny, kwas siarkowy, kwas fosforowy, dwutlenek siarki, fluorowodór, tlenek i dwutlenek węgla, żelazo, mangan w zapyleniu zawierającym krystaliczne krzemionki jak również narażony był na inne czynniki, które występowały wewnątrz pomieszczenia, w którym przebywał, a które znajdowało się w piwnicy ze słabą wentylacją. Pełnomocnik wskazała nadto, że jej syn zapadł na chorobę astmatyczną w pracy w laboratorium chemicznym, a nie w czasie pracy w wydziale [...]. Przeprowadzonym badaniom OMP i MPiZS zarzuciła pobieżność i niedokładność. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz.1666), dalej Kp, za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. (dalej rozporządzenie) na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia, podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust.1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Orzeczenie lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie choroby zawodowej ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, czyli stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zawartymi w art. 80 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ prowadzący postępowanie jest związany orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie powyższe wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej medycznej jednostki orzeczniczej stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń ośrodków diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Organy nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów, ponieważ nie dysponują wiedzą medyczną (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 22212/11, LEX nr 1138108, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 699/11, LEX 1152987). Z kolei sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej, jednak nie może dotyczyć treści orzeczenia lekarskiego, które, jak już wcześniej podkreślono, ma charakter opinii biegłego. Podobnie organy administracji nie dysponując wiedzą medyczną nie mogą podważać opinii specjalistów. W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło stwierdzenia choroby zawodowej, pod postacią astmy oskrzelowej, wymienionej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W sprawie orzekały jednostki właściwe do rozpoznania chorób zawodowych: jednostka orzecznicza I stopnia tj. Ośrodek Medycyny Pracy oraz jednostki orzecznicze II stopnia Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz Instytut Medycyny Pracy. Wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i opinie medyczne zostały wyczerpująco uzasadnione. Wskazać należy, że przedmiotowa sprawa była już trzykrotnie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a organy inspekcji sanitarnej prawidłowo zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniach wyroków Sądu. Należy przede wszystkim podkreślić, iż organy Inspekcji Sanitarnej zwróciły się do jednostek orzeczniczych zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku sądu z dnia 28 września 2009 r., ustaliły że stan zdrowia R. B. nie pozwala na ponowne przeprowadzenie u niego badań i poczyniły próby dalszych ustaleń dotyczących warunków pracy i wpływu na stan zdrowia skarżącego kontaktu z substancjami chemicznymi. W wyniku tak przeprowadzonego postępowania ustalono, że żaden z czynników występujących w środowisku pracy badanego nie jest czynnikiem o udowodnionym działaniu alergizującym. Na stanowisku pracy laboranta występowały czynniki chemiczne o działaniu drażniącym, których obecność może wpływać niekorzystnie na przebieg choroby u skarżącego. Z przedłożonych do akt sprawy opinii wynika jednak, że żaden z czynników chemicznych występujących w środowisku pracy nie ma działania alergizującego, które mogłoby być czynnikiem etiologicznym rozpoznanego schorzenia. W rozpoznawanej sprawie należy podzielić więc stanowisko organów, iż analiza uzupełnianego wielokrotnie materiału dowodowego prowadziła do konieczności rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Należy bowiem mieć na uwadze, że Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. wyjaśnił, że czynniki chemiczne, na działanie których narażony był skarżący są substancjami z grupy czynników drażniących drogi oddechowe. Czynniki występujące w środowisku pracy nie są jednak czynnikami etiologicznymi astmy oskrzelowej. Przeprowadzone testy skórne z alergenami wziewnymi środowiska naturalnego oraz z potencjalnymi alergenami środowiska pracy wypadły ujemnie. Ustalono nadto, że z uwagi na stan zdrowia R. B. prowadzenie ponownej diagnostyki jest niecelowe, a przede wszystkim niemożliwe. Podobnie w ocenie Instytutu Medycyny Pracy nie ma podstaw do przyjęcia bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem, że rozpoznana u skarżącego choroba jest chorobą pochodzenia zawodowego. Tym samym brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej, ujętej pod. poz. 6 wykazu chorób zawodowych. W ocenie Sądu przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prawidłowe. Zgodnie z treścią § 10 rozporządzenia, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich trzech różnych ośrodków medycznych, których uzasadnienia były w toku postępowania na wniosek organów administracyjnych wielokrotnie uzupełniane w celu usunięcia pojawiających się wątpliwości, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Ponieważ orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa, jak każdy dowód winny były być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych zostały przez organ w sposób zgodny wymogami kpa ocenione, ich treść jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości, zawierają one obszerne i przekonujące uzasadnienia, szczegółowo wyjaśniając rozbieżności w diagnozach lekarskich, ich przyczyny i skutki. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało w tej sprawie przeprowadzone prawidłowo. Prawidłowo zatem organy orzekające oparły decyzje na sporządzonych w toku postępowania orzeczeniach lekarskich. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego niewyjaśnienia przez organy Inspekcji Sanitarnej wpływu na stan zdrowia skarżącego substancji chemicznych, z którymi miał kontakt na stanowisku laboranta, wskazać należy, że zarówno Ośrodek Medycyny Pracy jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego potwierdziły, iż żaden z czynników występujących w środowisku pracy badanego nie był czynnikiem o udowodnionym działaniu alergizującym, natomiast jak wyżej wskazano występowały czynniki chemiczne o działaniu drażniącym, których obecność może wpływać niekorzystnie na przebieg choroby jak również częstość występowania jej zaostrzeń. Podkreślić przy tym należy, że ze stanowiskiem powyższych jednostek orzeczniczych zbieżne jest stanowisko wyrażone w opinii Instytutu Medycyny Pracy z dnia 26 marca 2015 r. Instytut ten uznał, że analiza narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej oraz przebiegu choroby nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Stanowisko takie wynika ze szczegółowej i wnikliwej analizy przez tę jednostkę orzeczniczą wszystkich okoliczności i możliwie dostępnych dokumentów dotyczących przebiegu pracy zawodowej skarżącego i jej warunków, o czym świadczy treść przedmiotowej opinii. Za pozbawiony znaczenia prawnego uznać należy także zarzut dotyczący oparcia decyzji na wadliwych i pobieżnych badaniach, w których wedle strony skarżącej nie uwzględniono zaleceń lekarskich, że skarżący nie powinien mieć kontaktu w pracy z substancjami chemicznymi. Bezspornym bowiem w niniejszej sprawie był fakt istnienia w środowisku pracy skarżącego narażenia na różnorodne czynniki szkodliwe dla zdrowia, w tym czynniki drażniące drogi oddechowe i organ administracyjny w swojej decyzji to narażenie uwzględnił. Organ wyjaśnił, jednak, że żaden z czynników chemicznych występujących w środowisku pracy skarżącego nie miał działania alergizującego, które mogłoby być czynnikiem etiologicznym rozpoznanego schorzenia. Nie został więc spełniony podstawowy warunek do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. spowodowanie schorzenia narażeniem zawodowym wraz ze stwierdzeniem, że związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym jest bezsporny lub zachodzi z wysokim prawdopodobieńswem. Organy, poza wielokrotnie podkreślanym przekonaniem skarżącego co do przyczyn powstania u skarżącego schorzenia nie dysponowały żadnym innym aniżeli uzyskane w toku postępowania orzeczeniem lekarskim wskazującym na istnienie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowego między schorzeniem i narażeniem zawodowym. Stanowiskiem jednostek orzeczniczych były natomiast związane z przyczyn, o których była mowa wyżej. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu str. 145 § 1 lit. a) i c) ppsa. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu - przedstawiono i szczegółowo omówiono jej podstawę prawną, przebieg postępowania, zebrane w sprawie dowody, oraz wskazano z jakich przyczyn nie mogły być uwzględnione dalsze wnioski skarżącego zmierzające w istocie do kwestionowania stanowiska zawartego w opiniach jednostek orzeczniczych. Uzasadnienie to spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Z powyższych przyczyn skarga na podstawie art. 151 ppsa została oddalona.