III SAB/Kr 141/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Renata Czeluśniak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na przewlekłe postępowanie Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat skargę oddala Skarżący M. K. pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, zarzucając naruszenie: - art. 7 k.p.a., poprzez postępowanie wbrew zasadzie praworządności i działaniu z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, - art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przejawiające się w podejmowaniu czynności bezcelowych i pozornych, - art. 12 k.p.a., poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania przy wykorzystaniu pozornych czynności nie prowadzących do załatwienia sprawy w przewidzianych prawem terminach, - art. 35 § 1 - 3 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, pomimo, iż w sprawie przedłożone zostały wszystkie niezbędne dowodowy, a prowadzone postępowanie jest już postępowaniem odwoławczym wszczętym na wskutek zakończonego postępowania sądowego wykazującego nieprawidłowości działania organu, - art. 36 § 1 k.p.a., poprzez niezasadne przedłużanie postępowania, podając za przyczynę konieczność uzyskania kolejnych dowodów, w sytuacji gdy skarżący przedłożył całą dokumentację potwierdzającą zatrudnienie, w tym dokumenty ubezpieczeniowe i podatkowe, jak również sąd administracyjny precyzyjnie określił, iż "organy winny uzupełnić postępowanie wyjaśniające w tym zwłaszcza poprzez prawidłowe przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącego oraz uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną''. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do rozpoznania niniejszej sprawy w terminie 1 miesiąca od rozpoznania skargi. Nadto, skarżący wniósł o przyznanie od organu sumy pieniężnej określonej w art. 154 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ podejmuje czynności pozorne, a także ignoruje ocenę prawną i kwestie poruszane w trakcie postępowań sądowych. Ponadto w ocenie skarżącego, organ podejmuje starania, jednak nie w kierunku rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu obywatela w ustawowo przewidzianym terminie, lecz we własnym interesie, który objawia się niechęcią do przyznania uprawnień funkcjonariuszowi i wypłacenia rosnących z każdym miesiącem zaległości pieniężnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu 2 lutego 2018 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynęły wyroki sądowe w sprawie skarżącego, tj. wyrok WSA w Krakowie dnia 9 czerwca 2015 r. (III SA/Kr 288/15) oraz wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r. (I OSK 3106/15)), akta administracyjne oraz akta osobowe policjanta. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. WSA w Krakowie uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji, w którym odmówiono skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu pracy za granicą w Wielkiej Brytanii. Wyrokiem z dnia 22 września 2017 r. NSA oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie wskazał, m.in. iż wniosek organów co do charakteru zatrudnienia wywiedziony został jedynie z samych tytułów umów, nie został poparty analizą dołączonych przez skarżącego warunków pracy. Nie zostały one przez organ przetłumaczone, w ogóle nie odniesiono się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu ani w uzasadnieniu poprzedzającego go rozkazu I instancji. Nie przeprowadzono też postępowania wyjaśniającego na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów co do tego w jakim charakterze i w jakim wymiarze czasu pracy był on zatrudniony, nie dokonano analizy znajdujących się w sprawie dokumentów podatkowych i ubezpieczeniowych. Uznano zatem, że dokonane przez organy ustalenia są dowolne, nie oparte na wnikliwej analizie zgromadzonych dowodów, które zostały ocenione niezgodnie z wymogami art. 80 k.p.a.(...) Nie sprecyzowano jednak które z dokumentów znajdujących się w aktach analizowano i jakie wyprowadzono wnioski z konkretnych dokumentów. Następnie WSA wskazał, iż: "w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy winny uzupełnić postępowanie wyjaśniające, w tym zwłaszcza poprzez prawidłowe przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącego oraz uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną. " Komendant podkreślił, że mając na uwadze treść uzasadnienia wyroku, podjął niezwłocznie po otrzymaniu akt sprawy działania wprost zmierzające do realizacji wytycznych zawartych w orzeczeniu. Organ zwrócił się m.in. do skarżącego o dostarczenie brakujących "warunków pracy" umowy z dnia 24 października 2007 r., których jednak skarżący nie przedłożył wskazując, że nimi nie dysponuje. Organ dokonał ponadto tłumaczenia "warunków pracy" stanowiących załącznik do umowy z dnia 5 listopada 2006 r., gdyż jak ustalono w toku postępowania, obowiązek przetłumaczenia dokumentu leżał po stronie organu, a nie po stronie skarżącego. Ponadto, wystąpił on o odpis protokołu przesłuchania skarżącego na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 9 czerwca 2015 r. Organ wskazał, że przystąpił także do wnikliwej analizy przedłożonych przez skarżącego dokumentów podatkowych i ubezpieczeniowych, w tym formularzy P 45 i P 60, a następnie zwrócił się pismem z dnia 7 lutego 2018 r. oraz pismem ponaglającym z dnia 1 kwietnia 2018 r. do Wydziału Realizacji Umów Międzynarodowych ZUS o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących pracy skarżącego w Wielkiej Brytanii, w tym m.in. charakteru umów oraz wymiaru czasu pracy. Tłumaczenie i analiza "warunków pracy" stanowiących załącznik do umowy z dnia 5 listopada 2006 r. były konieczne i potrzebne z punktu widzenia całej sprawy. Z treści "warunków pracy" wynika m. in. iż: "warunki te nie skutkują zawarciem umowy o pracę pomiędzy A a pracownikiem tymczasowym i pomiędzy zleceniami nie obowiązuje pomiędzy A a pracownikiem tymczasowym żadna umowa" (pkt. 1.1 warunków pracy); ,,(...) A nie ma obowiązku zapewnienia, a pracownik tymczasowy nie ma obowiązku przepracowania żadnej nominalnej liczby godzin w wolnym dniu czy tygodniu. Godziny pracy uzgodnione dla każdego zlecenia zostaną podane na konkretnej umowie o świadczenie usług. (...) "(pkt 6.); " A Ltd oraz pracownik tymczasowy uzgadniają, że charakter pracy tymczasowej jest taki, że mogą występować okresy między zleceniami, w których praca nie jest dostępna. " (pkt 8). Następnie organ wyjaśnił, że w dniu 20 marca 2018 r. z ZUS wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji pismo z dnia 9 marca 2018 r. stwierdzające, że wystąpiono do instytucji brytyjskiej Department of Work and Pension (DWP) The Pension Service International Pension Centre z wnioskiem o udzielenie informacji zawartych w piśmie dnia 7 lutego 2018 r. W aktach sprawy znajdują się także dwie notatki urzędowe Naczelnika Wydziału Wspomagającego KPP z dnia 21 maja 2018 r. oraz z dnia 18 czerwca 2018 r., dokumentujące rozmowy telefoniczne z pracownikiem Wydziału Realizacji Umów Międzynarodowych ZUS. Do skarżącego zostały skierowane także pisma przedłużające termin załatwienia sprawy, najpierw do dnia 31 lipca 2018 r., a następnie do dnia 30 września 2018 r. Organ wyjaśnił w pismach, że wciąż oczekuje na stanowisko z instytucji brytyjskiej oraz, że intencją organu nie jest odwlekanie w czasie wykonania wyroku lecz konieczność skrupulatnego zbadania sprawy, stosownie do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. skarżący złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji ponaglenie, wskazując, że postępowanie w jego sprawie nie zostało zakończone w terminie. W dniu 29 czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał postanowienie, w którym stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji nie dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia sprawy. Organ wyższego stopnia przyznał, że doszło do uchybienia w zakresie realizacji obowiązku z art. 36 k.p.a., ale uchybienie to nie wywołało istotnego dla sprawy skutku. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wskazał, że są one pozbawione racji i nie zasługują na uwzględnienie. W kontekście bowiem okoliczności sprawy nie sposób zgodzić się z oceną skarżącego, że organ ignoruje ocenę prawną i kwestie poruszane w trakcie postępowań sądowych, jak również, że rzekomo podejmuje on czynności pozorne i mnoży czynności dowodowe ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Wbrew temu co twierdzi skarżący, nie dążył on do uzyskiwania kolejnych dowodów ponad potrzebę, ale przeprowadzał dowody z przedłożonych już dokumentów. Jak wyjaśnił, dokonał on tłumaczenia dokumentu już przedłożonego, jak również wystąpił o dookreślenie warunków pracy ujętych w przedłożonych już dokumentach podatkowo - ubezpieczeniowych. W ocenie zatem organu, nie zwracał się on o nowe dowody, ale prowadził wnikliwą analizę dokumentów którymi już dysponuje. Analiza ta wykazała konieczność zwrócenia się do instytucji zagranicznej o określone informacje i na obecnym etapie wciąż oczekuje on na odpowiedź, która jest istotna w kontekście oceny, czy zatrudnienie skarżącego spełniało przesłanki pozwalające na zaliczenie go do wysługi lat uprawniającej do zwiększenia uposażenia. Owszem, jak wyjaśnił organ, wiąże się to z wydłużeniem postępowania, ale nie powinno być to odbierane subiektywnie przez skarżącego jako niechęć do przyznania mu uprawnień. Komendant podał, że musi działać w granicach prawa, musi uwzględniać słuszny interes obywatela, ale również interes społeczny i w sytuacji gdy ma przyznać bądź odmówić obywatelowi określonych uprawnień, to musi to uczynić w sposób przejrzysty i nie budzący wątpliwości. W piśmie z dnia 22 października 2018 r. organ poinformował, że w dniu 1 października 2018 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynęło pismo z ZUS Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych, które, jak podkreślił organ, było niezbędne do wydania stosownej decyzji. Komendant podał, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym również ww. pisma z ZUS, w dniu 10 października 2018 r. wydany został Rozkaz Personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji, zgodnie z którym skarżącemu zaliczono do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okres pracy w Wielkiej Brytanii, zgodnie z wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Termin nabycia uprawnień prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat określono na dzień przyjęcia policjanta do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Bezczynność organu polega na niezałatwieniu sprawy w terminie, a przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje natomiast wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podjęte w sprawie pewne czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r., poz. 2096) - dalej k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają one charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Samo pojęcie przewlekłości postępowania nie zostało zdefiniowane w przepisach k.p.a., jak również w postanowieniach p.p.s.a., stąd - dokonując jego interpretacji - należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia konkretnej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 34/13, stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto również wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że wniesiona skarga, w zakresie oceny działania Komendanta Powiatowego Policji jako przewlekłego, jest bezzasadna. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prowadzone sprawnie, a działania organu były podejmowane bez zbędnej zwłoki. Nie można twierdzić, że organ nie podejmował żadnych czynności lub podejmował nieefektywne działania, które nie zmierzały do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie prowadziły w ostateczności do zakończenia postępowania. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w wyniku oddalenia skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji wyrokiem NSA z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3106/15, uprawomocnił się wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 228/15 uchylający rozkaz personalny z dnia 20 stycznia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji z dnia z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...], odmawiający M. K. prawa do wzrostu uposażania zasadniczego z tytułu pracy za granicą w Wielkiej Brytanii. W uzasadnieniu tegoż wyroku WSA wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zaleceniami Sądu organy w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym winny uzupełnić postępowanie wyjaśniające, w tym zwłaszcza poprzez prawidłowe przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącego oraz uwzględnić przedstawioną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną. Dnia 2 lutego 2018 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynęły ww. wyroki, akta administracyjne oraz akta osobowe skarżącego. W efekcie wskazanych przez WSA w Krakowie uchybień oraz treści uzasadnienia, Komendant Powiatowy Policji już dnia 7 lutego 2018 r. (pismo ponaglające dnia 24 kwietnia 2018 r.) zwrócił się do Wydziału Realizacji Umów Międzynarodowych ZUS o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących pracy skarżącego w Wielkiej Brytanii (k. 107 i 126 akt adm.). W tym samym dniu zwrócił się on również do skarżącego o dostarczenie brakujących "warunków pracy" umowy z dnia 24 października 2007 r., których jednak skarżący nie przedłożył wskazując, że nimi nie dysponuje (k. nr 109 i 110 akt adm.). Dnia 12 lutego 2018 r. organ zwrócił się do WSA w Krakowie o przesłanie kserokopii protokołu rozprawy z dnia 9 czerwca 2015 r., w trakcie której skarżący składał zeznania (k. 111 akt adm.). Organ dokonał ponadto tłumaczenia "warunków pracy" stanowiących załącznik do umowy z dnia 5 listopada 2006 r. – tłumaczenie opatrzone datą 7 marca 2018 r. (k. 115-121 akt adm.). Ponadto, w aktach administracyjnych znajduje się również pismo ZUS z dnia 9 marca 2018 r. skierowane do organu, stwierdzające, że w sprawie wystąpiono do instytucji brytyjskiej Departament for Work and Pension The Pension Service International Pension Service o udzielenie informacji (k. 123 akt adm.), notatki urzędowe Naczelnika Wydziału Wspomagającego Komendy Powiatowej Policji z dnia 21 maja 2018 r., 18 czerwca 2018 r., 25 września 2018 r. dokumentujące rozmowy telefoniczne przeprowadzone z pracownikiem Wydziału Realizacji Umów Międzynarodowych ZUS (k. 130 – 131, 146 akt adm.), pisma organu adresowane do: skarżącego przedłużające termin załatwienia sprawy (k.106, 128, 132, 147 akt. adm.) oraz do ZUS-u o udzielnie informacji na jakim etapie jest realizacja złożonego wniosku. W związku z tak podjętymi czynnościami, nie ma podstaw do twierdzenia wbrew oczekiwaniom skarżącego, że Komendant Powiatowy Policji prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w sprawie skarżącego z uwagi na prawomocny wyrok uchylający rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji, odmawiający mu prawa do wzrostu uposażania zasadniczego z tytułu pracy za granicą w Wielkiej Brytanii, organ zobowiązany był dokonać oceny i ustaleń wskazanych w jego uzasadnieniu. Wskazać należy, że związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1237/16). Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśniania stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 735/12). I tak, w przedmiotowej sprawie po otrzymaniu w dniu 2 lutego 2018 r. akt sprawy oraz wyroków sądowych (WSA w Krakowie i NSA), organ bez zbędnej zwłoki i kompleksowo przystąpił do działań mających na celu podporządkowanie się zaleceniom i ocenie prawnej dokonanej przez sąd w wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r., o czym świadczą przedstawione wyżej działania organu. Niemniej jednak analiza dokonanych czynności, prowadzi do wniosku, że niemożność zakończenia postępowania przez organ do czasu wpłynięcia skargi do tut. Sądu wynikała ze zdarzeń i okoliczności na które organ nie miał on wpływu, gdyż oczekiwał na odpowiedź ZUS. Jak wynika z pisma organu z dnia 29 października 2018 r. (data prezentaty tut. Sądu), na skutek otrzymanego w dniu 1 października 2018 r. pisma z ZUS (będącego odpowiedzią na wniosek organu z lutego 2018 r. dotyczący wyjaśnienia wątpliwości związanych z pracą skarżącego w Wielkiej Brytanii) oraz na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, w dniu 10 października 2018 r. wydany został Rozkaz Personalny nr [...] przez Komendanta Powiatowego Policji, zgodnie z którym skarżącemu zaliczono do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okres pracy w Wielkiej Brytanii, zgodnie z wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Termin nabycia uprawnień prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat określono na dzień przyjęcia policjanta do służby. Powyższe jak najbardziej dowodzi, zdaniem Sadu, że wbrew twierdzeniem skarżącego, organ nie dążył w swoich działaniach do uzyskiwania kolejnych dowodów ponad potrzebę, ale przeprowadzał dowody z przedłożonych już dokumentów, a z chwilą otrzymania dowodu dotyczącego wątpliwości związanych z pracą skarżącego w Wielkiej Brytanii, niezwłocznie wydał w sprawie decyzję/rozkaz personalny. Podkreślić jeszcze raz należy, że postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (zob. wyroki w sprawach II GSK 5346/16 z dnia 8 lutego 2017 r., IV SAB/GI68/17 z dnia 9 maja 2017 r., II SAB/Bk 11/17 z dnia 28 marca 207 r., II SAB/Sz 153/17, CBOSA). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy ze względu na jej specyfikę (tj. uwzględnienie przy ustaleniu wzrostu uposażania zasadniczego okresu zatrudnienia skarżącego w Wielkiej Brytanii) i charakter dokonywanych czynności, stwierdzić należy, że organ działał efektywnie, sprawnie i celowo, przy czym zaznaczyć należy, że nie można organowi przypisywać odpowiedzialności za okresy czasu, które upływały z powodu okoliczności od organu niezależnych (okres oczekiwania na odpowiedź od instytucji zagranicznej). Jak bowiem wynika z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. O przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie organ zresztą każdorazowo zawiadamiał skarżącego, wyznaczając nowe terminy jej załatwienia. Nie można też organowi zarzucić, że ignorował on ocenę prawną i kwestie poruszane w trakcie postępowań sądowych. Z pola widzenia nie można bowiem stracić takich działań organu jak tłumaczenie "warunków pracy", czy też wystąpienie do Wydziału Realizacji Umów Międzynarodowych ZUS. Brak wyjaśnienia bowiem warunków w jakich skarżący wykonywał pracę w spornym okresie, było przecież przedmiotem uwag sądu co do pracy organów w ówczesnym postępowaniu. Nie można też postawić Komendantowi zarzutu, że czynności których dokonywał w trakcie prowadzonego postępowania były czynnościami pozorowanymi. W związku z powyższym Sąd uznał, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie należy uznać za niezasadną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.