III SAB/Kr 27/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania podania z 10 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 9 września 2020 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 10 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu 11 sierpnia 2020 r. wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "PODANIE o wydanie nowego zaświadczenia w formie świadectwa służby’’. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku miało następujące brzmienie: "W związku z podaniem z dnia 28 stycznia 2018 roku o wydanie zaświadczenia, w formie nowego świadectwa służby, znak sprawy [...] gdzie wcześniej wydane mi oryginale świadectwo służby uległo wskutek zdarzenia losowego zniszczeniu, wobec: - poświadczenie na podstawie świadectwa służby z dnia 30 kwietnia 2005 roku, iż na ten dzień doszło do skutecznego wypłacenia i rozliczenia się w zakresie należnych stronie - funkcjonariuszowi Policji zwalnianemu ze służby czynnej świadczeń pieniężnych, gdy okoliczność taka nie miła i nie mogła mieć miejsca Oraz posłużenia się tym dokumentem dla celów dowodowych w postępowaniu sadowo administracyjnym sygnatura akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie III SA/Kr 447/19, w chwili obecnej sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do sygnatury akt I OSK17/20 Wnoszę o wydanie nowego zaświadczenia w formie świadectwa służby, obejmującego równocześnie zakres wnioskowany podaniem z dnia 28 stycznia 2019 roku, oraz zaświadczenia prawdy obiektywnej, w zakresie świadczenia w tym dokumencie rozliczenia się ze strona zwalnianą ze służby czynnej w Policji w zakresie wszystkich należnych z mocy prawa ekwiwalentów pieniężnych za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe, dodatkowe oraz ponadnormatywny czas służby (...)". Komendant wyjaśnił, że w odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia 14 sierpnia 2020 r. wezwano skarżącego do jego uzupełnienia, poprzez sprecyzowanie przedmiotu podania, tj. określenia formy wnioskowanego dokumentu. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 18 sierpnia 2020 r. Z uwagi na brak uzupełnienia wniosku, pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r. pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zawiadomienie, zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 września 2020 r. Zdaniem organu, podjęto wszelkie prawem przewidziane działania dla załatwienia sprawy, a tym samym nie dopuszczono się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku o wydanie nowego zaświadczenia w formie świadectwa służby, wniesionego podaniem z dnia 10 sierpnia 2020 r. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt III OZ 556/21 uchylił ww. postanowienie Sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest zatem związany stanowiskiem NSA wyrażonym w postanowieniu z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt III OZ 556/21. Powtórna analiza akt sprawy wykazała, że w sprawie nie mamy do czynienia ze stanem sprawy w toku (lis pendens), o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić jednak należy, że sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 9 września 2020 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania podania z dnia 10 sierpnia 2020 r. "o wydanie nowego zaświadczenia, w formie świadectwa służby, obejmującego równocześnie zakres wnioskowany podaniem z dnia 28 stycznia 2019 roku". Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 14 sierpnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji wezwał skarżącego do sprecyzowania przedmiotu podania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Mimo skutecznego doręczenia wezwania, skarżący nie sprecyzował jednak wniosku. Wobec tego, pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 9 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. Komendant Powiatowy Policji pozostawił bez rozpoznania podanie skarżącego z dnia 10 sierpnia 2020 r. Ponadto zauważyć należy, że w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby wszczęto szereg postępowań z wniosków skarżącego. W wyniku rozpoznania wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 1 lutego 2019 nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie nowego świadectwa służby. Sądowi z urzędu jest wiadomym, że wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r., III SAB/Kr 36/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby. Z tych właśnie powodów, kolejne skargi skarżącego zostały odrzucone, m.in. postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 49/19, III SAB/Kr 52/19, z dnia 6 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 33/20 oraz z dnia 25 września 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 123/20. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt I OZ 843/19, I OZ 844/19 oraz z dnia 22 września 2020 r. I OZ 495/20, oddalił zażalenia na postanowienia z dnia 4 lipca 2019 r. i 6 maja 2020 r. wskazując, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszych spraw jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 2 lipca 2019 r. sygn. akt III SAB/Kr 36/19 oddalił skargę K. J. w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji, przejawiającej się w niezałatwieniu przez ten organ wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2019 r. dotyczącego wydania nowego świadectwa służby. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniu skarżącego, niedopuszczalne było wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. o wydanie nowego świadectwa służby. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność w zakresie wydania nowego świadectwa służby została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.