I SA/Łd 1122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 5238 (pięć tysięcy dwieście trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1122/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W (dalej: Naczelnik US) określił G. D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W toku postępowania ustalono, że w 2009 r. podatnik prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług teleradiomechaniki, korzystając przy tym z opodatkowania w formie karty podatkowej. Naczelnik US decyzją z dnia [...] 2009 r. ustalił podatnikowi wysokość stawki karty podatkowej na rok 2009 w kwocie 944 zł miesięcznie. Na podstawie informacji podanych przez podatnika we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, złożonym w dniu 12 marca 2009 r., prowadzona przez niego działalność gospodarcza została sklasyfikowana w pozycji 22 części I Tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stanowiącej Załącznik nr 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej: u.z.p.d.o.f.). W ww. pozycji 22 tabeli zostały uwzględnione usługi w zakresie tele- i radiomechaniki. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik US decyzją z dnia [...] 2011 r. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia [...] 2009 r. ustalającej podatnikowi wysokość stawki karty podatkowej na 2009 r. Następnie Dyrektor IS po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego wydał w dniu [...] 2011 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej ww. decyzją z dnia [...] 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za 2009 r. W skardze na ww. decyzję Dyrektora IS podatnik wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., I SA/Łd 986/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję. Według WSA w Łodzi, problemem mającym wpływ na kierunek orzeczenia w tej sprawie była kwestia istnienia podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie określenia zobowiązania w p.d.o.f. za 2009 r. na zasadach ogólnych określonych w u.p.d.o.f. (art. 201 § 1 pkt 2 o.p.) oraz kwestia możliwości orzekania o wysokości zobowiązania w tym podatku na zasadach ogólnych w świetle treści art. 152 p.p.s.a. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", zdaniem WSA w Łodzi, rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej lub sądu. Zależność, o której mowa, ma charakter związku bezpośredniego. Chodzi zatem o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści. W ocenie WSA w Łodzi, warunkiem wydania w analizowanym stanie faktycznym decyzji dotyczącej określenia zobowiązania w p.d.o.f. za 2009 r. na zasadach ogólnych określonych w u.p.d.o.f, było przesądzenie zagadnienia co do dalszego istnienia po stronie skarżącego uzyskanego przez niego prawa do rozliczenia za ten sam okres podatkowy zobowiązania w podatku dochodowym na podstawie przepisów u.z.p.d.o.f. Przepis art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. wyraża regułę, w myśl której charakter zasady ma opodatkowanie według przepisów u.p.d.o.f. Charakter wyjątkowy natomiast, do czego potrzebny jest wyraźny impuls woli ze strony podatnika, ma opodatkowanie na zasadach przewidzianych w u.z.p.d.o.f. Uzyskanie przez podatnika prawa do opodatkowania na zasadach przewidzianych w u.z.p.d.o.f. wyłącza możliwość określenia podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowym na zasadach ogólnych wynikających z u.p.d.o.f, do momentu utraty tego prawa bądź rezygnacji z dalszego korzystania z niego. Skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), zaskarżając ten wyrok w całości. Powołując się na niżej wymienione podstawy kasacyjne, Dyrektor IS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2011/13, NSA uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, wskazując w uzasadnieniu, że ma ona częściowo usprawiedliwione podstawy, a zaskarżony wyrok WSA w Łodzi, jako nie odpowiadający prawu, podlega uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji (wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1246/14) oddalając skargę powołał się na art. 190 p.p.s.a. Wskazał, że NSA uznał wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2011/13, za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust. 2 u.z.p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 ord. pod., przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, w sytuacji gdy konsekwencją wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2011 r., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] 2009 r. w sprawie ustalenia Skarżącemu wysokości karty podatkowej na rok 2009, była konieczność wydania wobec Skarżącego decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2009 r. na zasadach ogólnych. Sąd zauważył, że skarga nie zawiera innych zarzutów, niż związanych z faktem wydania wobec podatnika decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2009 r. na zasadach ogólnych, w sytuacji braku wykonalnej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie wcześniejszej decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W szczególności w skardze nie ma zarzutów związanych z błędnym ustaleniem wysokości przychodu, wysokości kosztów i wysokości zobowiązania podatkowego. Również w odwołaniu brak było takich zarzutów. Oznacza to, że ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy, w szczególności co do rodzaju i wysokości poniesionych przez podatnika wydatków i wysokości osiągniętych przychodów nie jest przedmiotem sporu. Podnoszona w zarzutach kwestia przedwczesności wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2009 r. na zasadach ogólnych została wiążąco rozstrzygnięta przez NSA w powyższym wyroku niekorzystnie dla podatnika. Dodatkowo WSA dodał, że wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. I SA/Łd 1187/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej na 2009 r. wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Podnosząc kwestię ograniczenia zarzutów skargi do przedwczesności wydania decyzji określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym na zasadach ogólnych Sąd miał jednak na uwadze art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże analiza zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa nie podnoszonych przez stronę skarżącą. Podkreślono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. miał podstawę prawną do określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., skoro decyzja ustalająca wysokość karty podatkowej na ten rok wygasła i zostało to na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f. stwierdzone przez organ podatkowy. W takim wypadku, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 1 u.z.p.d.o.f., podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy. Określając kwotę zobowiązania podatkowego organ podatkowy oparł się przede wszystkim na przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji. Wysokość osiągniętego przychodu została ustalona na podstawie faktur VAT i rejestrów sprzedaży. Koszty uzyskania przychodu zostały ustalone na podstawie faktur zakupu materiałów i faktur dokumentujących pozostałe wydatki i rejestrów zakupów, a inne wydatki o charakterze kosztowym, nie znajdujące potwierdzenia w dokumentacji podatnika, ale nie budzące wątpliwości co do konieczności poniesienia i co do wysokości, zostały ustalone na podstawie oświadczeń podatnika, których organ nie zakwestionował. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego zawiera wyjaśnienie, w jaki sposób organ ustalił stan faktyczny sprawy, a więc przede wszystkim jak ustalił podstawę opodatkowania oraz zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym także uzasadnienie braku podstaw do zaliczenia do kosztów wydatków na nabycie samochodów (wydatki na zakup środków trwałych mogą być zaliczane do kosztów tylko poprzez odpisy amortyzacyjne, po wprowadzeniu tych środków do ewidencji środków trwałych). Organ wyjaśnił także, dlaczego nie było podstaw do szacowania podstawy opodatkowania. W tej sytuacji decyzję organu odwoławczego opartą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod. Sąd ocenił jako zgodną z prawem. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącego, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wg norm przepisanych. Argumenty skargi kasacyjnej wskazywały na bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska wyrażonego przez organy bez poddania przez sąd I instancji własnej analizy materiału dowodowego w kontekście zarzutów skargi . Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2015 r. (sygn. akt II FSK 1174/15) NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji niezasadnie, podobnie jak organy podatkowe, utożsamił usługi wykonane przez skarżącego z instalacją i montażem anteny satelitarnej. Przy tym czyniąc rozważania w tym przedmiocie pominął składane przez skarżącego zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i przed Sądem pierwszej instancji wyjaśnienia w zakresie dotyczącym budowy anteny satelitarnej, zasad działania telewizji satelitarnej, elementów oraz działania anteny satelitarnej w zderzeniu z funkcjonowaniem urządzeń instalowanych przez skarżącego. W ocenie NSA uszło również uwadze Sądu pierwszej instancji, iż konieczność skonfrontowania opinii GUS z twierdzeniami skarżącego dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2034/12. Mając na uwadze te uchybienia za zasadny uznano zarzut skargi kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok narusza art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazano, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do argumentów podnoszonych przez skarżącego i nie wskazał, dlaczego wyjaśnienia skarżącego pominął, pomimo iż stanowiły one zasadniczy element skargi oraz motyw przewodni pism skarżącego w toku postępowania podatkowego, a przy tym zawierały informacje techniczne dotyczące usług wykonanych przez skarżącego, który jak należy sądzić dysponuje wiedzą fachową (skoro wykonuje tego typu usługi).". Podkreślono, że należy rozważyć do jakiej kategorii usług powinny być zaklasyfikowane wykonane przez skarżącego usługi (np. usługa okablowania pomieszczenia, instalacja gniazda abonenckiego, podłączenia tej instalacji do instalacji ogólnej budynku). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czyniąc te rozważania należy przede wszystkim wziąć pod uwagę zapisy zawarte poz. 22 Załącznika nr 4 do u.z.p.d., a w szczególności te, w których mowa jest o instalowaniu urządzeń elektronicznych i elektromechanicznych współpracujących z urządzeniami i aparatami telewizyjnymi oraz o innych pracach i czynnościach towarzyszących, niezbędnych do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi. Stwierdzono, że następstwem wyłączenia zastosowania karty podatkowej jest stosowanie ogólnych zasad opodatkowania, a więc skoro w sprawie o sygn. akt II FSK 1173/15 uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, to tak samo należało uczynić w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna zaś zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była dwukrotnie przekazywana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi na podstawie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z 20 sierpnia 2014r. sygn. akt II FSK 2011/12 NSA uchylił wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 986/12 zaś wyrokiem z dnia 26 czerwca 2015r. sygn. akt II FSK 1174/15 NSA uchylił wyrok WSA w Łodzi z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1246/14. Wobec powyższego w sprawie zastosowanie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") w myśl którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia ta obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie. Stwierdzenia zamieszczone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach II FSK 2011/12 i II FSK 1174/15 wyznaczały zatem w istocie kierunek postępowania w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest poglądem wyrażonym w uzasadnienie wyroku NSA z 26 czerwca 2015 r. zgodnie z którym następstwem wyłączenia zastosowania karty podatkowej jest stosowanie ogólnych zasad opodatkowania, a więc skoro w sprawie o sygn. akt II FSK 1173/15 uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, to ma to bezpośredni skutek na niniejszą sprawę. Tytułem przypomnienia należy wskazać, że u podstaw sporu w niniejszej sprawie legło stanowisko organów podatkowych, iż wykonane przez skarżącego usługi polegające na podłączeniu do istniejącej w budynku instalacji antenowej kolejnych dwóch lokali mieszkalnych i na rozbudowie instalacji antenowej poprzez przeciągnięcie kabla antenowego od istniejącego złącza anteny satelitarnej do nowopowstałych stanowisk wewnątrz budynku – mieszczą się w wyłączeniu z poz. 22 załącznika nr 4 do u.z.p.d. , co oznacza przesłankę utraty prawa do rozliczania się na zasadach karty podatkowej , wynikających z decyzji NUS Ł. W. z [...].2009 r. W wyroku z 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1174/15 NSA uznał, iż Sąd pierwszej instancji niezasadnie, podobnie jak organy podatkowe, utożsamił ww. usługi wykonane przez skarżącego z instalacją i montażem anteny satelitarnej. Przy tym czyniąc rozważania w tym przedmiocie pominął składane przez skarżącego zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i przed Sądem pierwszej instancji wyjaśnienia w zakresie dotyczącym budowy anteny satelitarnej, zasad działania telewizji satelitarnej, elementów oraz działania anteny satelitarnej w zderzeniu z funkcjonowaniem urządzeń instalowanych przez skarżącego. Skarżący konsekwentnie utrzymywał, że nie montował i nie instalował żadnych anten satelitarnych (one były już zainstalowane), ani sieci telewizji kablowej. Podawał szczegóły techniczne obrazujące zakres wykonanych przez niego usług. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do składanych przez skarżącego wyjaśnień i podnoszonych przez niego argumentów. Zdaniem Sadu II instancji uszło też uwadze Sądu pierwszej instancji, iż konieczność skonfrontowania opinii GUS z twierdzeniami skarżącego dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2034/12. Stwierdził bowiem, że w ramach prowadzonego postępowania dowodowego organy podatkowe były zobowiązane do skonfrontowania opinii GUS z twierdzeniami podatnika i na podstawie posiadanej wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego winny opowiedzieć się co do prawidłowości tychże interpretacji. Sąd odwoławczy uznał, że organy podatkowe oceny takiej dokonały, wobec tego zalecił Sądowi pierwszej instancji, aby ten dokonał kontroli tej oceny. Zatem Sąd ten zobowiązany był poddać kontroli stanowisko organu odwoławczego nie tylko w zakresie dokonanej przez ten organ oceny opinii statystycznych, ale również oceny twierdzeń skarżącego w świetle zebranego materiału dowodowego. Z bezspornych ustaleń w sprawie wynika, że podatnik w 2009 r. wykonał usługi polegające na podłączeniu do istniejącej w budynku instalacji antenowej kolejnego lokalu oraz rozbudowę instalacji antenowej, podlegające na przeciągnięciu kabla antenowego od istniejącego złącza satelitarnego do nowopowstałych stanowisk wewnątrz budynku. W celu dokonania prawidłowej klasyfikacji powyższych usług organy podatkowe zwróciły się o opinię do organu statystyki publicznej, który dokonał interpretacji klasyfikacji tychże usług. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przede wszystkim wziąć pod uwagę zapisy zawarte poz. 22 Załącznika nr 4 do u.z.p.d., a w szczególności te, w których mowa jest o instalowaniu urządzeń elektronicznych i elektromechanicznych współpracujących z urządzeniami i aparatami telewizyjnymi oraz o innych pracach i czynnościach towarzyszących, niezbędnych do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi. Mając na uwadze powyższe z całą mocą należy podkreślić, że skarżący konsekwentnie utrzymywał, iż nie montował i nie instalował żadnych anten satelitarnych (one były już zainstalowane), ani sieci telewizji kablowej. Podawał szczegóły techniczne obrazujące zakres wykonanych przez niego usług. Według podatnika sporne usługi były to usługi w zakresie tele- i radiomechaniki, czyli usługi określone w decyzji ustalającej podatnikowi wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2009 r. Natomiast wedle opinii organu sporne usługi zakwalifikowane przez GUS jako "roboty związane z montażem instalacji elektrycznych dla sprzętu telekomunikacyjnego" odpowiadają usługom wymienionym w poz. 75 Załącznika nr 3, co oznacza, że są to inne usługi, niż wymienione w poz. 22 Załącznika nr 3 do u.z.p.d. W decyzji z [...] 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. określił skarżącemu wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2009 wskazując na działalność w zakresie usług tele- i radiomechaniki. Działalność ta została ujęta w poz. 22 Załącznika nr 3 do u.z.p.d., zaś jej charakterystykę zawiera poz. 22 Załącznika nr 4 do u.z.p.d. Według charakterystyki przedmiotem tego rodzaju działalności w zakresie tele- i radiomechaniki może być naprawa i konserwacja oraz instalowanie urządzeń i aparatów radiowych, telewizyjnych, teletechnicznych, elektroakustycznych, w tym również domofonów, sygnalizacyjnych oraz elektronicznych i elektromechanicznych urządzeń współpracujących, w tym również anten telewizyjnych, z wyjątkiem instalacji i montażu anten satelitarnych i sieci telewizji kablowej. Konserwacja i naprawa telefonicznej sieci wewnątrzzakładowej, central telefonicznych, aparatów telefonicznych i urządzeń dyspozytorskich wewnątrzzakładowych. Wykonywanie nietypowych urządzeń stabilizacyjnych, antenowych oraz części zamiennych, elementów i podzespołów. Inne prace i czynności towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi. Z przytoczonego zapisu bezsprzecznie zatem wynika, że instalacja i montaż anten satelitarnych i sieci telewizji kablowej zostały wyłączne z działalności w zakresie usługi tele- i radiomechaniki. W wyroku z 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1174/15 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, z czym Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zgadza się w całej rozciągłości, iż wykonane przez skarżącego usługi polegające na podłączeniu do istniejącej już w budynku instalacji antenowej kolejnych dwóch lokali mieszkalnych oraz na rozbudowie istniejącej instalacji antenowej poprzez przeciągnięcie kabla antenowego od istniejącego złącza anteny satelitarnej do powstałych wewnątrz budynku nowych stanowisk nie mogą być klasyfikowane jako montaż anten satelitarnych. Wszak poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, iż w czasie, gdy skarżący wykonywał sporne usługi anteny satelitarne w budynku były już zamontowane i zainstalowane, w tej sytuacji nie można skarżącemu przypisywać wykonanej już wcześniej usługi. Biorąc pod uwagę treść zapisów zawartych w poz. 22 Załącznika nr 4 do u.z.p.d., a w szczególności te, w których mowa jest o instalowaniu urządzeń elektronicznych i elektromechanicznych współpracujących z urządzeniami i aparatami telewizyjnymi oraz o innych pracach i czynnościach towarzyszących, niezbędnych do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi, należy przyznać rację skarżącemu, iż pojęcie "instalacji" wyrażone w tym przepisie, to synonim czynności polegającej na montażu, założeniu czegoś - w wypadku rozpoznawanej sprawy instalowaniu ogólnej telewizyjnej instalacji antenowej, w ramach której przesyłany jest sygnał z anten telewizji naziemnej w odpowiednim paśmie (w tym pochodzący pierwotnie z anteny satelitarnej), monitoringu, wideofonu itp. Skoro zatem w świetle wyroku NSA z 26 czerwca 2015 r. nie budzi już kontrowersji, iż niezasadnie organy dokonały kwalifikacji usług wykonanych przez skarżącego jako instalacji i montażu anteny satelitarnej, to rolą organów podatkowych ponownie rozpatrujących niniejszą sprawę będzie na podstawie zebranego już w sprawie materiału dowodowego dokonanie prawidłowej klasyfikacji wykonanych przez skarżącego usług. Organy podatkowe nie mogą wprost przyjmować za uprawnione stanowisko wyrażone w otrzymanych opiniach GUS , które mogą być pomocne w przeprowadzonej przez nie własnej ocenie czynności wykonywanych przez skarżącego, tym bardziej , iż już sam ten organ statystyki wskazywał , że jego interpretacje nie mają charakteru wiążącego i nie mogą być skierowane na wywołanie określonych skutków prawnych ( por. pismo GUS z 12.01.2011 r. ). W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 tej ustawy. A.Rz.