II FSK 1174/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie: NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), del. WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1246/14 w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 19 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi na rzecz G. D. kwotę 3511 (trzy tysiące pięćset jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1246/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. D. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 19 czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 12 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. (dalej: Naczelnik US) określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W toku postępowania ustalono, że w 2009 r. podatnik prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług teleradiomechaniki, korzystając przy tym z opodatkowania w formie karty podatkowej. Naczelnik US decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustalił podatnikowi wysokość stawki karty podatkowej na rok 2009 w kwocie 944 zł miesięcznie. Na podstawie informacji podanych przez podatnika we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, złożonym w dniu 12 marca 2009 r., prowadzona przez niego działalność gospodarcza została sklasyfikowana w pozycji 22 części I Tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stanowiącej Załącznik nr 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm. - zwanej dalej "u.z.p.d.o.f."). W ww. pozycji 22 tabeli zostały uwzględnione usługi w zakresie tele- i radiomechaniki. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik US decyzją z dnia 22 lipca 2011 r. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustalającej podatnikowi wysokość stawki karty podatkowej na 2009 r. Następnie Dyrektor IS po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego wydał w dniu 16 grudnia 2011 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej ww. decyzją z dnia 19 czerwca 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora IS podatnik wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I) naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "ord. pod."), poprzez zaniechanie zawieszenia przez organ odwoławczy postępowania podatkowego w przedmiocie określenia stronie zobowiązania podatkowego w p.d.o.f. za 2009 r., mimo wystąpienia podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej Dyrektora IS od wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2012 r., I SA/Łd 282/12, uchylającego i orzekającego, że nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej za ten okres, które to postępowanie stanowi sprawę prejudycjalną dla postępowania podatkowego, w którym wydano zaskarżoną niniejszą skargą decyzję; 2) art. 187 § 1 w związku art. 122 ord. pod., poprzez uchylenie się od zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) art. 121 ord. pod., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych; 4) art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o zobowiązaniu Skarżącego w p.d.o.f. za 2009 r., mimo że WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., I SA/Łd 282/12 orzekł, że nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku decyzja organu stwierdzająca wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia stawek karty podatkowej skarżącego za ten okres; II) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 40 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu zobowiązania podatkowego Skarżącego w p.d.o.f. za 2009 r., mimo że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej nie podlega wykonaniu, a tym samym rozliczenie p.d.o.f. Skarżącego za 2009 r. może wyłącznie nastąpić na zasadach wynikających z decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej, nie zaś na zasadach ogólnych; 2) art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm. - zwanej dalej "u.p.d.o.f."), przez jego niezastosowanie, polegające na określeniu zobowiązania podatkowego w p.d.o.f. na zasadach ogólnych, określonych w u.p.d.o.f., w sytuacji, gdy w braku wykonalnej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, p.d.o.f. powinien zostać rozliczony na zasadach wynikających z ostatecznej decyzji ustalającej wysokość stawek karty podatkowej oraz przepisów u.z.p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., I SA/Łd 986/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu na rzecz Skarżącego kwotę 5.238 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2011/13 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, wskazując w uzasadnieniu, że ma ona częściowo usprawiedliwione podstawy, a zaskarżony wyrok WSA w Łodzi, jako nie odpowiadający prawu, podlega uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 190 p.p.s.a. Wskazał, że NSA uznał wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2011/13, za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 ust. 2 u.z.p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 ord. pod., przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, w sytuacji gdy konsekwencją wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2011 r., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ustalenia Skarżącemu wysokości karty podatkowej na rok 2009, była konieczność wydania wobec Skarżącego decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2009 r. na zasadach ogólnych. Sąd zauważył, że skarga nie zawiera innych zarzutów, niż związanych z faktem wydania wobec podatnika decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2009 r. na zasadach ogólnych, w sytuacji braku wykonalnej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie wcześniejszej decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W szczególności w skardze nie ma zarzutów związanych z błędnym ustaleniem wysokości przychodu, wysokości kosztów i wysokości zobowiązania podatkowego. Również w odwołaniu brak było takich zarzutów. Oznacza to, że ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy, w szczególności co do rodzaju i wysokości poniesionych przez podatnika wydatków i wysokości osiągniętych przychodów nie jest przedmiotem sporu. Podnoszona w zarzutach kwestia przedwczesności wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym za 2009 r. na zasadach ogólnych została wiążąco rozstrzygnięta przez NSA w powyższym wyroku niekorzystnie dla podatnika. Dodatkowo WSA dodał, że wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. I SA/Łd 1187/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę G. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej na 2009 r. wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Podnosząc kwestię ograniczenia zarzutów skargi do przedwczesności wydania decyzji określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym na zasadach ogólnych Sąd miał jednak na uwadze art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże analiza zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa nie podnoszonych przez stronę skarżącą. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. miał podstawę prawną do określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., skoro decyzja ustalająca wysokość karty podatkowej na ten rok wygasła i zostało to na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f. stwierdzone przez organ podatkowy. W takim wypadku, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 1 u.z.p.d.o.f., podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy. Określając kwotę zobowiązania podatkowego organ podatkowy oparł się przede wszystkim na przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji. Wysokość osiągniętego przychodu została ustalona na podstawie faktur VAT i rejestrów sprzedaży. Koszty uzyskania przychodu zostały ustalone na podstawie faktur zakupu materiałów i faktur dokumentujących pozostałe wydatki i rejestrów zakupów, a inne wydatki o charakterze kosztowym, nie znajdujące potwierdzenia w dokumentacji podatnika, ale nie budzące wątpliwości co do konieczności poniesienia i co do wysokości, zostały ustalone na podstawie oświadczeń podatnika, których organ nie zakwestionował. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego zawiera wyjaśnienie, w jaki sposób organ ustalił stan faktyczny sprawy, a więc przede wszystkim jak ustalił podstawę opodatkowania oraz zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym także uzasadnienie braku podstaw do zaliczenia do kosztów wydatków na nabycie samochodów (wydatki na zakup środków trwałych mogą być zaliczane do kosztów tylko poprzez odpisy amortyzacyjne, po wprowadzeniu tych środków do ewidencji środków trwałych). Organ wyjaśnił także, dlaczego nie było podstaw do szacowania podstawy opodatkowania. W tej sytuacji decyzję organu odwoławczego opartą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod. Sąd ocenił jako zgodną z prawem. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącego, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie zawarcie w zaskarżonym wyroku wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz odstąpienie przez Sąd I instancji od kompleksowej oceny legalności zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, w tym oceny wszystkich zarzutów skargi, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 ord. pod., poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego, pomimo naruszenia art. 187 § 1 ord. pod. w zw. z art. 122 ord. pod., polegającego na uchyleniu się przez organy podatkowe od wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, 3) art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez WSA w Łodzi, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani prawa materialnego, co nie znajduje dostatecznego oparcia w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który, zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym nawet ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest także sprecyzowanie: do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i/lub procesowego doszło i na czym ono polegało (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 306/08, LEX nr 510714). Powyższy obowiązek nałożony na wnoszącego skargę kasacyjną jest konsekwencją zastosowanego przez ustawodawcę w art. 183 § 1 p.p.s.a. związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przepis ten bowiem stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. A zatem w skardze kasacyjnej nie tylko należy wskazać konkretne przepisy, które zostały naruszone (razem z odpowiednimi jednostkami redakcyjnymi), ale także należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami. Naczelny Sąd Administracyjny związany bowiem zarzutami skargi kasacyjnej nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować zarzutów skargi bądź też ich uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08, LEX nr 521952; z dnia 10 czerwca 2009 r., II FSK 241/08, LEX nr 511302; z dnia 8 kwietnia 2009 r., II FSK 1951/07, LEX nr 497211). Przystępując do rozpoznania sprawy należy wskazać, że na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny połączył sprawy o sygnaturach II FSK 1173/15 i II FSK 1174/15 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego słuszne jest odwołanie się do uzasadnienia wyroku II FSK 1173/15. W wyroku tym wskazano, że "U podstaw sporu legło bowiem stanowisko organów podatkowych, iż wykonane przez Skarżącego usługi polegające na podłączeniu do istniejącej w budynku instalacji antenowej kolejnych dwóch lokali mieszkalnych i na rozbudowie instalacji antenowej poprzez przeciągnięcie kabla antenowego od istniejącego złącza anteny satelitarnej do nowopowstałych stanowisk wewnątrz budynku – mieszczą się w wyłączeniu z poz. 22 załącznika nr 4 do u.z.p.d. Jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji niezasadnie, podobnie jak organy podatkowe, utożsamił ww. usługi wykonane przez skarżącego z instalacją i montażem anteny satelitarnej. Przy tym czyniąc rozważania w tym przedmiocie pominął składane przez skarżącego zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i przed Sądem pierwszej instancji wyjaśnienia w zakresie dotyczącym budowy anteny satelitarnej, zasad działania telewizji satelitarnej, elementów oraz działania anteny satelitarnej w zderzeniu z funkcjonowaniem urządzeń instalowanych przez skarżącego. Skarżący konsekwentnie utrzymywał, że nie montował i nie instalował żadnych anten satelitarnych (one były już zainstalowane), ani sieci telewizji kablowej. Podawał szczegóły techniczne obrazujące zakres wykonanych przez niego usług. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do składanych przez skarżącego wyjaśnień i podnoszonych przez niego argumentów. Uszło też uwadze Sądu pierwszej instancji, iż konieczność skonfrontowania opinii GUS z twierdzeniami skarżącego dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2034/12. Stwierdził bowiem, że w ramach prowadzonego postępowania dowodowego organy podatkowe były zobowiązane do skonfrontowania opinii GUS z twierdzeniami podatnika i na podstawie posiadanej wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego winny opowiedzieć się co do prawidłowości tychże interpretacji. Sąd odwoławczy uznał, że organy podatkowe oceny takiej dokonały, wobec tego zalecił Sądowi pierwszej instancji, aby ten dokonał kontroli tej oceny. Zatem Sąd ten zobowiązany był poddać kontroli stanowisko organu odwoławczego nie tylko w zakresie dokonanej przez ten organ oceny opinii statystycznych, ale również oceny twierdzeń skarżącego w świetle zebranego materiału dowodowego. Mając na uwadze te uchybienia Sądu pierwszej instancji za zasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok narusza art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z przepisu tego wynika m.in., że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska oraz powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do argumentów podnoszonych przez skarżącego i nie wskazał, dlaczego wyjaśnienia skarżącego pominął, pomimo iż stanowiły one zasadniczy element skargi oraz motyw przewodni pism skarżącego w toku postępowania podatkowego, a przy tym zawierały informacje techniczne dotyczące usług wykonanych przez skarżącego, który jak należy sądzić dysponuje wiedzą fachową (skoro wykonuje tego typu usługi).". W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że "wykonane przez skarżącego usługi polegające na podłączeniu do istniejącej w budynku instalacji antenowej kolejnych dwóch lokali mieszkalnych i na rozbudowie instalacji antenowej poprzez przeciągnięcie kabla antenowego od istniejącego złącza anteny satelitarnej do nowopowstałych stanowisk wewnątrz budynku – wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji i organów podatkowych - nie powinny być klasyfikowane jako montaż anten satelitarnych. Przede w czasie, gdy skarżący wykonywał ww. usługi, anteny satelitarne były już zamontowane i zainstalowane i ta obiektywna okoliczność jest niesporna. Nie można więc skarżącemu przypisać wykonania usługi, która już wcześniej została zrealizowana. Należy więc rozważyć do jakiej kategorii usług powinny być zaklasyfikowane wykonane przez skarżącego usługi (np. usługa okablowania pomieszczenia, instalacja gniazda abonenckiego, podłączenia tej instalacji do instalacji ogólnej budynku). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czyniąc te rozważania należy przede wszystkim wziąć pod uwagę zapisy zawarte poz. 22 Załącznika nr 4 do u.z.p.d., a w szczególności te, w których mowa jest o instalowaniu urządzeń elektronicznych i elektromechanicznych współpracujących z urządzeniami i aparatami telewizyjnymi oraz o innych pracach i czynnościach towarzyszących, niezbędnych do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi. Rozważenie tej kwestii jest rolą Sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego niniejszą sprawę, który zobowiązany jest przy tym uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż niezasadne jest klasyfikowanie wykonanych przez skarżącego usług, jako instalacja i montaż anteny satelitarnej". Należy stwierdzić, że następstwem wyłączenia zastosowania karty podatkowej jest stosowanie ogólnych zasad opodatkowania, a więc skoro w sprawie o sygn. akt II FSK 1173/15 uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, to tak samo należało uczynić w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. [pic]